รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
รักแรกพบที่ไม่คิดว่าจะได้รัก แต่กลับถูกรักอย่างไม่ทันตั้งตัว
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
1. ขอรักเธอ 21 วัน
2. ขอพระจันทร์นำทางรัก
อธิบาย/คำเตือน
- การใช้ภาษาของตัวละครในเรื่องอาจไม่ถูกตามหลักภาษาไทยนะครับ เพื่ออรรถรสของเนื้อเรื่อง
- ในเรื่องตัวละครอาจมรการพูดคำหยาบ ส่อเสียด เหยียดเพศ หรือความรุนแรง
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
ปก/ตัวละคร : Raynanimx
.
คณิน…คือชายวัย 35 ปีที่ดูแลตัวเองดีจนหน้าตาเหมือนคนอายุแค่ยี่สิบห้าถึงยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น อาหารมื้อหลักคือโบท็อกซ์ 300 ยูนิตทุกหกเดือน ยังไม่รวมฟิลเลอร์และหัตถการอื่น ๆ เพื่อกระชากวัย แต่ถึงยังไงก็ยังหนีความจริงที่ว่าอีกแค่ห้าปีก็จะถึงหลักสี่อยู่แล้วไม่พ้น บวกกับว่าเจอเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากพูดถึงมาพอสมควร จึงเหมือนมีปมในใจเรื่องความรัก
จนเมื่อมาเจอกับ บอม ชลธี ความรู้สึกตื่นเต้นโครมครามมันก็สะเทือนหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่เพราะความเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีของบอม มันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีใครต่อใครเข้ามาสะกิดปมในใจของคณินขึ้นอีกครั้งจนนึกกลัว
สิ่งเดียวที่ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันเดินต่อไปได้นั่นก็คือ บอมตกหลุมรักคณินตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้ามาในบริษัทนี้ โดยที่คณินไม่เคยรู้ คณินคิดแค่ว่าเป็นเพราะตนแสดงออกมาว่าชอบเขา เขาจึงเล่นด้วยตามประสาคนหนุ่มหน้าตาดีที่อยากบริหารเสน่ห์เท่านั้น
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Threads : mungkorn_kevinth
Twitter : Kevinth_M
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 9
ความรู้สึกที่ชัดเจน
“พี่บอมคะ…”
ผ่านไปแล้วสิบห้านาที ก็ยังไร้วี่แววของรถไฟฟ้าที่จะมาถึง ซึ่งดูเหมือนว่าสถานีก่อนหน้านี้น่าจะมีปัญหาอยู่จริง ๆ
ในขณะที่ทั้งบอมและคณินรวมถึงมิกกี้ กำลังชะเง้อมองอย่างมีความหวัง อยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงที่แสนจะคุ้นหู แต่ก็ไม่ค่อยอยากจะคุ้นตาสักเท่าไหร่ในสายตาของมิกกี้
เพราะมิกกี้เป็นคนที่อ่านคนได้ทะลุปรุโปร่ง จริตความสาวเล็ก ๆ นั้น มันเป็นเหมือนพรจากสวรรค์ที่ทำให้มิกกี้สามารถมองออก ว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านั้นมีมารยากี่เล่มเกวียนกันแน่
“อ้าวเมย กลับรถไฟฟ้าเหมือนกันเหรอครับ”
“เปล่าหรอกค่ะ พอดีว่าเมยเอารถมาน่ะค่ะ แต่เมยแค่อยากจะเอาขนมมาให้พี่บอมน่ะค่ะ เพื่อเป็นการขอบคุณ ที่พี่บอมช่วยเมยเอาไว้วันก่อน”
“อันที่จริงไม่ต้องก็ได้ครับ เรื่องแค่นี้เอง”
“มันจะไม่แค่นี้น่ะสิคะ ถ้าวันนั้นพี่บอมเข้ามาช่วยเมยเอาไว้ไม่ทัน เมยอาจจะเจ็บตัวมากกว่านี้ก็ได้…อ้าว!!! พี่ณิน…พี่มิกกี้สวัสดีค่ะ ทำไมวันนี้กลับรถไฟฟ้าล่ะคะ?”
.
.
“มึงสาบานซิ ว่ามึงเพิ่งเห็นกูเมื่อกี้น่ะ โถอีชะนีหลอกดูก”
มิกกี้เอียงหน้าไปหลังไหล่ของเพื่อนสนิทแล้วพึมพำข้างหูของคณินด้วยควาามหมั่นไส้ ก่อนที่จะหันมายิ้มหวานการละครใส่หญิงสาวหน้าหวานแววตาน่ารักที่กำลังยืนยิ้มอยู่ตรงหน้า
“อ้อจ้าาา พอดีว่ารถของพี่เข้าศูนย์น่ะจ้ะ ส่วนพี่ณินก็ไม่ได้เอารถมา ก็เลยคิดว่าจะกลับพร้อมกันหมดนี่แหละจ้ะ”
“อ๋อค่ะ…แล้ววันนี้พี่บอมรีบหรือเปล่าคะ เมยตั้งใจว่าจะชวนพี่บอมไปกินราเมงที่ร้านเปิดใหม่อะค่ะ ในห้างตรงหน้านี่เลยค่ะ”
เมยพูดพลางกะพริบตาใสแป๋วใส่ชายหนุ่มรูปหล่อ ที่ตอนนี้มีสองเพื่อนซี้กำลังจ้องกันจนตาเขียว
“อืม…อิดอก ทักกูแค่นี้แล้วข้ามกูไปเลยงี้ อีสันขวาน ละนี่คือถึงกับยอมซื้อตั๋วเพื่อผ่านประตูเข้ามาหาผู้ชายเลยงี้?” มิกกี้ที่เป็นเดือดเป็นร้อนแทนเพื่อนอดไม่ได้ที่จะซุบซิบนินทา
“อ้อ คือพี่ไม่ชอบอะไรแบบนี้เท่าไหร่เลยครับ เอาไว้วันหลังก็ได้นะครับ”
“ว้ายย…นก” มิกกี้แกล้งพูดเสียงดังแต่หันไปทางอื่น แต่นั่นก็หาได้สะทกสะท้านคนอย่างเมยไม่
“น้าาาค้าาา อย่าปฏิเสธเลย งั้นพี่บอมชอบกินอะไรบอกเลยค่ะ เดี๋ยวเมยเลี้ยง”
.
.
“วรั้ย…ลงทุนซะด้วย อีหอยหลอด”
“แกก็พอเถอะ ถ้าเขาจะไปเรามีสิทธิ์หรือไง”
“เรื่องนั้นฉันรู้ แต่คนนี้ฉันล็อกมงเอาไว้ให้แกแล้ว ถ้าแกไม่ได้…ฉันไม่ยอมเด็ดขาด” มิกกี้ยืนกราน
“แกนี่นะ ถามเขาหรือยัง”
“เอาน่าแก อยู่เฉย ๆ เดี๋ยวฉันจัดการเอง” พูดจบ มิกกี้ก็รับบทองครักษ์พิทักษ์คณินทันที
“คืองี้นะน้องเมย วันนี้เนี่ย…บอมเขามีธุระที่จะต้องไปคุยกับพี่สองคน คงไปกับน้องไม่ได้หรอกนะจ๊ะ”
“ธุระ…งั้นหรือคะ?”
เมยทวนคำพูดนั้นพร้อมกับสายตาเหยียดหยามกลาย ๆ แล้วยิ้มใจดีราวกับนางเอกญี่ปุ่นอย่างไรอย่างนั้น สิ่งนี้มันยิ่งทำให้คนที่ผ่านชีวิตมาเยอะอย่างมิกกี้ยิ่งอยากจะตบสาวน้อยวัยใสคนนี้สักฉาด
เพราะดูจากร้อยเมตรก็รู้ ว่าหญิงสาวหน้าหวานตรงหน้านั้น แอ๊บใสและมีมารยาหญิงนับพันเล่มเกวียนอย่างครบถ้วน ที่จะทำให้ผู้ชายหลายคนหลงรักได้ไม่ยาก
“เอ่อ อันที่จริงก็ไม่ได้มีอะไรสำคัญหรอกเมย ถ้าบอมจะไปหาอะไรกินก่อนกลับบ้านก็ไปเถอะ”
“แต่ผม…”
“ไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก วันนี้พี่มีมิกกี้กลับด้วยแล้ว คงไม่รบกวนบอมหรอก งั้นพี่ขอตัวนะ” พูดจบคณินก็เดินเข้ารถไฟฟ้าที่มาถึงอย่างพอดิบพอดีไป ปล่อยให้เพื่อนรักวิ่งตามหน้าฉงนไปด้วยความไม่เข้าใจ
“พี่ณินครับ…”
“พี่บอมคะ ไปกันเถอะค่ะ เมยหิวแล้ว” เมยคว้าแขนของบอมเอาไว้ก่อนที่บอมจะวิ่งตามคณินเข้าไป จนประตูรถไฟฟ้าปิด ทำให้ทั้งคู่คลาดกันในที่สุด
ทันทีที่รถไฟฟ้าเคลื่อนขบวนออก สายตาของมิกกี้ก็จ้องมองเขม็งไปที่คณินชนิดไม่วางตา การหรี่ตาคิ้วขมวดและการเพ่งมองเต็มไปด้วยคำถาม และความไม่เข้าใจในความคิดของเพื่อนของตัวเอง
“เยี่ยมไปเลยเพื่อนกู รับบทนางเอกผู้เสียสละ กูละท้อใจจริง ๆ”
ยังไม่ทันที่มิกกี้จะพูดต่อ อยู่ ๆ หยดน้ำใส ๆ มันก็ไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยของชายวัยสามสิบกว่า ที่ตอนนี้เอาแต่ก้มหน้าไม่พูดไม่จา
“อะ รับบทนางร้องด้วยละล่าสุด นี่แก…ร้องไห้งั้นเหรอ”
“เปล่านี่…”
คณินรีบปาดน้ำตาออกก่อนที่จะหันไปหาเพื่อนแล้วฝืนยิ้มทั้งที่ตายังคงแดงอยู่ ฝอยเส้นเลือดเล็ก ๆ ชัดเด่นจากความดันในตาจนแดงก่ำของคนที่กำลังโศกเศร้า มันบ่งบอกว่าคนที่อยู่ตรงหน้านั้น พยายามฝืนยิ้ม และต้องใช้ความพยายามแค่ไหน เพื่อจะกดความรู้สึกนั้นให้ลงไปจนลึกสุดหัวใจ
“นี่แกคิดว่าแกอยู่ในละครหลังข่าวหรือไง แล้วยังไง นี่แกอย่าบอกนะ ว่าแกเททั้งใจให้น้องบอมไปแล้วอะ ฉันว่าแกอาการหนักมากแล้วนะเนี่ย”
“ฉันไม่รู้ แต่ฉันรู้สึกเจ็บทุกครั้ง ที่มีคนมาพยายามจีบหรืออ่อยน้องบอม ฉันไม่รู้ ว่าทำไมฉันถึงได้เป็นหนักขนาดนี้”
“เออ เรื่องเก่ายังไม่เคลียร์ เรื่องอีเมยมาอีกละ งั้นฉันว่าเราสองคนคงจะต้องคุยกันหน่อยละ เจอกันแค่ไม่กี่วัน ทำไมถึงได้คลั่งน้องมันขนาดนี้ ฉันว่าแปลก ๆ ละ”
มิกกี้กุมบ่าของเพื่อนรัก ที่ยังคงสะอึกสะอื้นอยู่ในรถไฟฟ้าที่คนส่วนใหญ่ลงไปใกล้จะหมดแล้ว และให้บังเอิญว่า โบกี้ที่สองคนนั่งอยู่นั้น มีคนอยู่ด้วยแค่ไม่กี่คน จึงมีระยะห่างมากพอจะให้มิกกี้และคณินได้ระบายความในใจกันเงียบ ๆ ในมุมของตัวเอง
“อีกสองสถานีก็จะถึงบ้านแกละ งั้นเดี๋ยวเราค่อยมาคุยกันก็ได้”
ผู้เป็นเจ้าของเรื่องพยักหน้ารับคำนั้นเงียบ ๆ แล้วทุกอย่างก็เงียบลงจนถึงสถานีอุดมสุข แล้วทั้งสองก็ต่อรถแท็กซี่ทะลุทางลัดไปยังเส้นบางนา ซึ่งเป็นคอนโดที่พักของคณิน
.
.
“ช่วงหลัง ๆ มานี้พี่ณินเป็นอะไรก็ไม่รู้นะคะ ดูอารมณ์ร้อนกว่าแต่ก่อนมากเลย”
เมยเริ่มบทสนทนาขณะที่กำลังคล้องแขนของบอมเดินไปเพื่อหาของกินหลังเลิกงาน เมื่อเริ่มรู้สึกว่าบรรยากาศกำลังจะเงียบจนเกินไปแล้ว
“แล้วแต่ก่อน พี่ณินเป็นคนยังไงเหรอครับ?”
“ถ้าเป็นเมื่อก่อน พี่ณินก็ดูเป็นผู้ใหญ่สมวัย วางตัวนิ่ง ๆ สมกับที่เป็นแบรนด์เมเนเจอร์ แต่ตั้งแต่ที่พี่บอมเข้ามาทำงานที่นี่ พี่ณินก็ดูเปลี่ยนไปมาก นี่ถ้าใครไม่รู้อาจจะคิดว่าพี่ณินอยากได้พี่บอมก็ได้นะคะ” บอมเดินฟังเรื่องที่เมยพูดอย่างเงียบ ๆ ราวกับว่าจะเก็บข้อมูล
“ว่าไปแล้ว เหมือนเมยจะได้ยินคนเม้าท์กันด้วยนะคะ ว่าพี่ณินโดนไดเรกเตอร์เรียกไปเตือนเรื่องการวางตัว ได้ยินว่าหากยังไม่ทำตัวให้สมกับเป็นหัวหน้า พี่ณินอาจโดนใบเตือนครั้งที่หนึ่งก็ได้”
“มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอครับ แต่นี่มันเรื่องส่วนตัวไม่ใช่เหรอครับ?”
“มีสิคะ และก็ใช่ค่ะ ใครจะรักใครเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ที่นี่ เขามีกฎว่าคนรักกันไม่ว่าเพศไหนกับเพศไหน ห้ามทำงานอยู่ในที่เดียวกัน นอกจากเรื่องทุจริตแล้วก็เรื่องหึงหวงกันจนเสียงานนี่แหละค่ะที่บริษัทกลัว”
เมยพูดเรื่องราวต่าง ๆ ออกมาอย่างเจื้อยแจ้ว ราวกับว่านี่เป็นโอกาสที่ดีที่จะทำลายความน่าเชื่อถือของศัตรูหัวใจอย่างคณินเสีย
“คิดดูสิคะ นี่ขนาดว่าพี่ณินกับพี่บอมยังไม่ได้เป็นอะไรกัน บรรยากาศในออฟฟิศก็มาคุขนาดนี้แล้ว ยิ่งเป็นการพิสูจน์ได้ว่า ที่ฝ่ายบุคคลตั้งกฎนี้ขึ้นมานั้น ไม่ใช่เรื่องเกินกว่าเหตุเลยสักนิด เพราะพี่ณินได้พิสูจน์ให้เห็นแล้ว ว่าการหึงหวงกันในที่ทำงานมันสร้างความกระอักกระอ่วนใจให้กับคนรอบตัวได้จริง ๆ”
“นี่น้องเมยกำลังจะบอกพี่ว่า สาเหตุที่พี่ณินดูเหมือนไม่พอใจพี่ตลอดเวลาแบบนี้ก็เพราะว่าพี่ณินเขาหึงพี่งั้นเหรอครับ?”
“เอ่อ…เมย…”
เมยชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อหันไปเห็นสีหน้าที่ดูมีความสุขของคนที่เดินมาด้วย ทำให้เมยรู้ว่าตัวเองนั้นพูดมากเกินไปแล้ว
แทนที่เรื่องที่ตัวเองพูด จะลดความน่าเชื่อถือ และความน่าเคารพในตัวของคณินไปได้บ้าง กลับกลายเป็นว่ามันยิ่งไปส่งเสริมให้บอมนั้นยิ่งชัดเจนในความรู้สึกตัวเองมากขึ้นเสียอย่างนั้น
“งั้นพี่ขอตัวก่อนนะครับ พอดีพี่นึกขึ้นมาได้ว่าพี่มีธุระน่ะครับ…”
“แต่พี่บอมคะ…”
“เอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะครับ วันนี้พี่รีบจริง ๆ”
พูดจบ บอมก็วิ่งยิ้มร่ากลับขึ้นไปยังสถานีรถไฟฟ้าที่ตนเพิ่งจะลงมาเมื่อครู่ในทันที
.
.