รัก,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
รักแรกพบที่ไม่คิดว่าจะได้รัก แต่กลับถูกรักอย่างไม่ทันตั้งตัว
ผู้แต่ง
KVinth_INLove
เรื่องย่อ
หนึ่งในนิยายซีรีส์ “ขอ…” จากนามปากกา KVinth_INLove
1. ขอรักเธอ 21 วัน
2. ขอพระจันทร์นำทางรัก
อธิบาย/คำเตือน
- การใช้ภาษาของตัวละครในเรื่องอาจไม่ถูกตามหลักภาษาไทยนะครับ เพื่ออรรถรสของเนื้อเรื่อง
- ในเรื่องตัวละครอาจมรการพูดคำหยาบ ส่อเสียด เหยียดเพศ หรือความรุนแรง
เรื่องย่อ
นามปากกา : KVinth_INLove
ปก/ตัวละคร : Raynanimx
.
คณิน…คือชายวัย 35 ปีที่ดูแลตัวเองดีจนหน้าตาเหมือนคนอายุแค่ยี่สิบห้าถึงยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น อาหารมื้อหลักคือโบท็อกซ์ 300 ยูนิตทุกหกเดือน ยังไม่รวมฟิลเลอร์และหัตถการอื่น ๆ เพื่อกระชากวัย แต่ถึงยังไงก็ยังหนีความจริงที่ว่าอีกแค่ห้าปีก็จะถึงหลักสี่อยู่แล้วไม่พ้น บวกกับว่าเจอเรื่องราวในอดีตที่ไม่อยากพูดถึงมาพอสมควร จึงเหมือนมีปมในใจเรื่องความรัก
จนเมื่อมาเจอกับ บอม ชลธี ความรู้สึกตื่นเต้นโครมครามมันก็สะเทือนหัวใจขึ้นมาอีกครั้ง หากแต่เพราะความเป็นหนุ่มหล่อหน้าตาดีของบอม มันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีใครต่อใครเข้ามาสะกิดปมในใจของคณินขึ้นอีกครั้งจนนึกกลัว
สิ่งเดียวที่ทำให้ความสัมพันธ์ครั้งนี้มันเดินต่อไปได้นั่นก็คือ บอมตกหลุมรักคณินตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้ามาในบริษัทนี้ โดยที่คณินไม่เคยรู้ คณินคิดแค่ว่าเป็นเพราะตนแสดงออกมาว่าชอบเขา เขาจึงเล่นด้วยตามประสาคนหนุ่มหน้าตาดีที่อยากบริหารเสน่ห์เท่านั้น
.
.
นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…
ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ
ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ^^
Threads : mungkorn_kevinth
Twitter : Kevinth_M
Tiktok : kevinth_m.author
Facebook : kevinthm.author
ตอนที่ 7
เรื่องเข้าใจผิด
“อ้าวพี่ณินจะออกไปไหนเหรอครับ ผมชงกาแฟมาให้…”
“พี่กำลังจะออกไปตรวจงานน่ะ”
“ล…แล้ว กาแฟนี่ล่ะครับ ผมชงมาสุดฝีมือเลยนะครับ”
คณินหันมองหน้าบอมที่กำลังยิ้มร่าถือกาแฟร้อนอยู่ในมือ แล้วหยิบเอาถ้วยกาแฟขึ้นมาจากจานรองที่บอมกำลังถืออยู่ หากแต่ว่าคนที่กำลังจะเดินออกไปจากห้องทำงานกลับดูไร้เยื่อใยจนบอมเองก็ไม่เข้าใจ
“พี่…ณิน”
“พอดีว่าพี่กินกาแฟแล้วน่ะครับ จะให้บอมเอากลับไปคงจะลำบาก เททิ้งซะจะได้ถือง่ายขึ้น”
บอมยืนหน้าเหวอทำอะไรไม่ถูก เมื่อคณินหยิบกาแฟแก้วนั้นไปเททิ้งราวกับไม่ไยดี ทำเอามิกกี้ที่เดินตามออกมาถึงกับตะลึงตาค้างไปเหมือนกัน เพราะไม่คิดว่าเพื่อนที่นิสัยน่ารักอย่างคณินจะทำแบบนี้ ปกติแล้วคณินเป็นคนขี้เกรงใจคนเป็นที่สุด การหักหาญน้ำใจแบบนี้มันไม่ใช่นิสัยของคณินเลยสักนิด
คณินเดินออกไปทันทีหลังจากที่ได้เหยียบย่ำน้ำใจของบอมจนแหลกละเอียด และไม่หันกลับมามองบอมอีกเลย มิกกี้ทำได้เพียงเอามือตบบ่าของบอมเบา ๆ “เรื่องนี้พี่ขอไม่ยุ่งนะ ทำอะไรเอาไว้ก็ต้องแก้เองนะครับ” ก่อนที่จะเดินจากไป ปล่อยให้ไอทีหนุ่มยืนงงอยู่กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นเร็วมากจนแทบจะตั้งตัวไม่ทัน
บอมไม่เข้าใจในสิ่งที่มิกกี้พยายามจะบอก สายตามองคนทั้งสองเดินลับออกไปจากประตูของบริษัท และพยายามนึกว่าตนทำผิดอะไรนักหนา ทำไมมันจึงทำให้คนที่เคยยิ้มแย้มแจ่มใสให้กับตนในวันแรก กลายเป็นคนใจร้ายได้มากขนาดนี้
“พี่ณินนี่แย่จังเลยนะคะ ทำไมถึงทำแบบนั้นกับพี่บอมได้ พี่บอมอุตส่าห์ชงกาแฟมาให้ทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่เลยสักนิด ไม่กินก็ไม่กินสิ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้นะคะ” เมยเดินมาจากข้างหลังปลุกบอมให้ตื่นจากภวังค์ที่ขุ่นมัวนั้นจนบอมเริ่มได้สติ
“ช่างเถอะครับ พี่คณินอาจจะอารมณ์ไม่ดีอยู่ก็ได้”
ชายหนุ่มเดินจากไปพร้อมกับสีหน้าสับสนทำตัวไม่ถูกทั้งเจ็บทั้งอายจากสายตาของคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทำงานแถวนั้น ที่ก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน
.
.
“แกไม่น่าทำแบบนั้นกับน้องมันเลย แล้วหลังจากนี้แกจะเข้าหน้าน้องมันติดได้ยังไงวะ?”
“ก็ไม่เห็นเป็นไรนี่นา ถึงอย่างไรด้วยสายงานก็ไม่จำเป็นต้องดิวอะไรกันอยู่แล้ว ถ้าคอมมีปัญหาก็แค่เรียกให้มาดูตามหน้าที่ก็เท่านั้น”
“นี่ถ้าไม่รู้จักแกมาก่อน ฉันคงนึกว่าแกได้เสียกับน้องบอมมันไปแล้วนะ โถอิผี เพิ่งจะรู้จักกันแค่สามวัน หึงเขาอย่างกับเมีย โคตรงี่เง่าเลยว่ะแกน่ะ”
“ใช่ ฉันมันงี่เง่า คงเพราะงี้มั้ง ฉันถึงยังไม่มีแฟนสักทีอะ”
“เห้ออออ ใครหนอจะเป็นผู้โชคร้ายคนนั้นน่ะ แล้วเล่นแรงขนาดนี้ เดี๋ยวตอนกลับไปทำงานก็หาทางลงเอาเองเด้อ จากที่ฉันเห็น ฉันว่าไอ้น้องบอมมันก็น่าจะผิดหวังกับแกน่าดูเลย”
หลังมิกกี้พูดจบ คณินก็บึ่งรถออกไปทันทีเมื่อไฟเขียวถึงสัญญาณอย่างพอดิบพอดี แล้วทุกอย่างก็เดดแอร์ไปตลอดทางจนถึงห้างสรรพสินค้าที่ทั้งสองต้องเข้ามาตรวจตามที่คุยกันไว้ตั้งแต่แรก
.
.
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
“สวัสดีจ้าน้องบอม”
“อ้าวพี่มิกกี้ มาถึงห้องผมมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ อันที่จริงโทรมาก็ได้นี่ครับ ไม่เห็นจะต้องเดินมาให้ลำบากเลย”
มิกกี้ทำใจดีสู้เสือ เดินยิ้มร่าเริงเข้ามาในห้องของแผนกไอทีราวกับว่าก่อนหน้านี้ไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
“ไม่เป็นไรจ้ะพี่ไม่ได้มีธุระเรื่องงานอะไรหรอก พอดีว่าพี่มีเรื่องจะต้องคุยกับบอมนิดหน่อยน่ะ เอ้…ว่าแต่คนอื่นไปไหนกันหมดจ๊ะเนี่ย?”
“พี่สมานออกไปข้างนอกน่ะครับ พอดีว่าพี่เขาลาครึ่งวัน”
“งั้นเหรอจ๊ะ”
มิกกี้เอียงคอรับทราบ ในหัวครุ่นคิดถึงเรื่องราวที่ตัวเองแบกใส่มาจนเต็มอก กว่าจะหาทางปลีกตัวจากเพื่อนรักได้ จนเมื่อคณินต้องเข้าไปคุยงานกับไดเรกเตอร์จึงรีบหลบสายตามาหาบอมเพื่อคลายความสงสัยในใจ
“แล้ว…พี่มีอะไรจะคุยกับผมงั้นเหรอครับ เหมือนพี่บอกว่ามีอะไรจะคุยกับผมเมื่อกี้ พี่มิกกี้…พี่มิกกี้ครับ?”
“อ้อครับ เอ่อก็…อันที่จริงก็มีนะ มีนิดเดียว”
มิกกี้จีบนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เข้าหากันเพื่อเป็นการยืนยันว่า เรื่องที่ตนจะพูดนั้น มันแค่เรื่องเล็กน้อยจริง ๆ แม้สีหน้าจะดูลำบากใจอยู่บ้าง ด้วยไม่รู้ว่า เรื่องที่เพื่อนรักของตนเพิ่งจะทำลงไปเมื่อวานนั้น มันส่งผลแค่ไหนกับไอทีหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงหน้านี้
บอมอมยิ้มเพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย เอ่ยถามพลางเอี้ยวตัวไปลากเก้าอี้พนักพิงที่อยู่ข้าง ๆ เหวี่ยงมาเพื่อรับแขกที่เพิ่งจะมาถึง
“คือ พี่…ต้องขอโทษแทนไอ้ณินด้วยนะจ๊ะ สำหรับเรื่องเมื่อวาน” คู่สนทนานั่งทำหน้านิ่ง มันนิ่งเสียจนมิกกี้เริ่มจะทำตัวไม่ถูก ในใจได้แต่ถามตัวเองว่า ‘ฉันมาทำอะไรในห้องนี้เนี่ย ไม่น่าทำตัวเป็นศิราณีเลย’
.
.
“คือไอ้ณินมันเครียดเรื่องงานน่ะจ้ะ ปกติมันนิสัยดีมากเลยนะ ที่มันทำลงไปเมื่อวานพี่เองก็ตกใจเหมือนกัน ยังไงน้องบอมก็อย่าไปถือสามันเลยนะจ๊ะ”
“พี่ณิน…บอกให้พี่มาเหรอครับ?”
“ไม่ ๆ ๆ ไม่เลยจ้ะ พี่มาของพี่เอง คือพี่แค่ไม่อยากให้น้องบอมโกรธเพื่อนพี่น่ะ”
“อันที่จริง ต่อให้ผมโกรธ มันก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับพี่ณินอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”
“ส่งผล ส่งผลสิ มากด้วย!!!”
บอมหันมามองเพ่งมิกกี้ที่ดูจะเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเพื่อนเสียเหลือเกิน ทั้งที่อันที่จริงแล้วจะทำเมินไปเลยก็ยังได้
“แล้วพี่ณินเขาจะมาสนใจคนอย่างผมทำไมกันครับ รวยก็ไม่รวย เงินเดือนก็แค่หมื่นต้น ๆ พี่ณินซื้อครีมกระปุกเดียวก็น่าจะหมดแล้ว อะพาร์ตเมนต์ที่พักก็ซอมซ่อ เป็นแค่ไอทีตำแหน่งเล็ก ๆ ไม่ใช่หัวหน้าแผนกด้วยซ้ำ เขาจะมาใส่ใจคนที่ดูแลตัวเองยังไม่ได้อย่างผมไปทำไมกันล่ะครับ อีกอย่าง ถ้าพี่ณินเขาสนใจความรู้สึกของผมจริง ๆ เขาคงไม่เอากาแฟที่ผมชงไปให้เทลงกระถางต้นไม้แบบนั้นหรอก พี่ว่ามั้นละครับ”
ความรู้สึกทั้งหมดถูกระบายออกมาจากปากของไอทีหนุ่ม จนมิกกี้เองก็ถึงกับยิ้มแห้งพูดไม่ออก เพราะสิ่งที่คณินทำลงไปเมื่อวาน มันก็ถือว่าแรงเกินไปมากจริง ๆ
“คือมันก็พูดยากอะจ้ะ แต่ถ้าจะย่อสั้น ๆ นะ ไอ้ณินมันกังวลเรื่องระยะห่างของวัยน่ะ” บอมหรี่ตาลงเล็กน้อยราวกับจะรับรู้และคาดหวังในสิ่งที่มิกกี้กำลังจะพูดต่อไป
“ก็อย่างที่เห็น ไอ้ณินน่ะมันสามสิบกว่าละนะ ถ้าเทียบกับบอมละก็ไม้ใกล้ฝั่งดี ๆ นี่เอง ส่วนบอมอะยังหนุ่มยังแน่นแถมหล่อขนาดนี้ ถ้าเป็นพี่ พี่ก็แอบกังวลนะ ถ้าพี่เป็นแฟนกับบอมอะ คงได้ตามตบทุกคนที่มาวอแวกับบอมแน่ ๆ”
บอมค่อย ๆ เผยรอยยิ้มออกมาจนแจ่มชัด เมื่อมิกกี้สาธยายสิ่งที่คณินคิดออกมาจนหมดเปลือก
“นี่พี่กำลังจะบอกว่า พี่ณิน…ชอบผมงั้นเหรอครับ?”
“อย่าบอกว่าชอบเลย เรียกได้ว่าคลั่งไคล้สุด ๆ มากกว่า”
“ตั้งแต่ตอนไหนครับ”
“ก็ตั้งแต่วันแรกที่บอมเดินเข้ามาที่นี่แล้วแหละ แต่ตอนนั้นพี่แค่ยุให้มันจีบน้องขำ ๆ เพื่อดักหน้ายัยพวกโต๊ะตรงเกาะกลางนั่น แต่กลายเป็นว่า แค่ไม่ถึงสามวัน ไอ้ณินมันก็หึงบอมซะอย่างกับเมียอะ เท่านี้พี่ก็ฟันธงได้เลยว่า มันหลงน้องบอมสุด ๆ ไปเลยล่ะ”
มิกกี้แฉความในใจเพื่อนรักออกมาเสียหมดไส้หมดพุง จนตอนนี้แทบไม่เหลืออะไรให้เก็บงำอีกต่อไปแล้ว และคงลืมไปว่าหากคณินรู้เรื่องนี้ตนคงจะโดนหยุมหัวไม่น้อย
“ว่าแต่…พี่ถามอะไรหน่อยได้มั้ยจ๊ะ?”
“ได้สิครับ”
“เมื่อสักสามสี่วันก่อน บอมได้ออกไป…”
“พี่ว่ามาจากคร้าบ ผมรอฟังอยู่”
อยู่มิกกี้ก็เกิดลังเลว่าจะพูดเรื่องนี้ดีมั้ย เพราะเท่าที่พูดไปก่อนหน้านี้ คณินก็แทบไม่เหลืออะไรให้เก็บเอาไว้เป็นความลับอีกแล้ว ‘เอาวะ ไหน ๆ ก็พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว คงไม่มีอะไรให้เสียแล้วล่ะ’
.
.
“ผู้ชายคนนั้นน่ะ คนที่หน้าหวาน ๆ ที่นั่งอยู่ในร้านกาแฟกับน้องบอมวันก่อน เขาเป็นอะไรกับน้องบอมหรือเปล่าครับ?”
“ผู้ชายหน้าหวานงั้นเหรอครับ” บอมทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้า…สองสามวันก่อน อ๋อ ไอ้เก้าน่ะเหรอครับ คนที่ตัวอวบ ๆ ขาว ๆ หน้าสวย ๆ ใช่มั้ยครับ?”
“ใช่ ๆ คนนั้นแหละครับ”
“นี่อย่าบอกนะ ว่าพี่ณินหึงผมกับไอ้เก้าน่ะ”
“ก็…ทำนองนั้นแหละครับ”
“เป็นแบบนี้นี่เอง มิน่าล่ะ อยู่ ๆ ถึงได้ทำเย็นชากับผมขนาดนั้น”
“น้องบอมยิ้มแบบนี้…”
“ใช่ครับ ไอ้เก้าน่ะมันเพื่อนผม อันที่จริงวันนั้นเราไปกันสามคนครับ เพื่อนของผมอีกคนชื่อไอ้โจ”
“ฉันว่าแล้วเชียวว่ามันต้องเป็นอย่างงี้” มิกกี้ตบเข่าฉาดอย่างสมใจเมื่อรู้ความจริง
“งั้นพี่ก็ไปบอกพี่ณินให้สบายใจได้เลยนะครับ ว่าผมโสดร้อยเปอร์เซ็นต์ ส่วนไอ้เก้าเองมันก็มีแฟนของมันอยู่ วันนั้นที่พี่เห็น น่าจะเป็นวันที่เราสามคนมานั่งปรึกษาหาทางออกกัน เพราะมันมีปัญหากับแฟนของมันที่ชื่อว่าไอ้เทโอน่ะครับ”
“แต่พี่ว่านะ เราอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับไอ้ณินเลยดีกว่า”
“เอ้า ทำไมล่ะครับ?”
“ก็พี่น่ะ อยากจะเห็นคนแก่งอนเหมือนเด็กไปอีกสักพักยังไงล่ะครับ”
.
.