เมื่อผมวิลเลียม แบล็คเวล ถูกอัญเชิญไปต่างโลกเพื่อเป็น 'ผู้กล้า' เพื่อปราบจอมมาร..แต่ปัญหาคือ ผมไม่ได้อยากเป็น!ออกผจญภัยเองยังจะเวิร์กกว่า แล้วปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ผู้ชายมาดูมิตรภาพระหว่างพวกผมกันเถอะครับ
ผจญภัย,แฟนตาซี,แอคชั่น,นิยายออริจินอล,นักเขียนมือใหม่,williamblackvale,พล็อตสร้างกระแส,Isekai,ต่างโลก,มิตรภาพ,นามปากกาJuiku,ถูกอัญเชิญไปต่างโลกปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ตัวผู้!,แฟนตาซี,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อผมวิลเลียม แบล็คเวล ถูกอัญเชิญไปต่างโลกเพื่อเป็น 'ผู้กล้า' เพื่อปราบจอมมาร..แต่ปัญหาคือ ผมไม่ได้อยากเป็น!ออกผจญภัยเองยังจะเวิร์กกว่า แล้วปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ผู้ชายมาดูมิตรภาพระหว่างพวกผมกันเถอะครับ
ผู้แต่ง
Juiku
เรื่องย่อ
เรื่อง:ถูกอัญเชิญไปต่างโลกปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ตัวผู้!
นามปากกา: Juiku
🌍 โลกแห่ง Caerentia
โลกแฟนตาซีต่างมิติที่ "ผู้กล้า" อย่างผมถูกอัญเชิญมาโดยไม่สมัครใจ...
Caerentia คือดินแดนที่เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ อาศัยอยู่ร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ อมนุษย์ เอลฟ์ แวมไพร์ แวร์วูฟ เงือก และครึ่งคนครึ่งสัตว์ พร้อมเวทมนตร์ ดันเจี้ยน และความลับที่ซ่อนอยู่ทั่วแผ่นดิน โลกแห่งนี้มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่มีนามสกุล เผ่าพันธุ์อื่นมีเพียงแค่ชื่อหรือว่านามเท่านั้น
🏰 ดินแดนสำคัญ:
Aurevest: เมืองหลวงของมนุษย์ ศูนย์กลางการปกครอง
Crimoria: ปราสาทของเผ่าแวมไพร์ ลึกลับและทรงอำนาจ เป็นเมืองของมนุษย์ที่ล่มสลาย
Thalmera: เมืองท่าริมทะเล เป็นเมืองการค้าที่เมืองที่สุด
Fralindor:เกาะน้ำแข็งของเผ่าเอลฟ์มีดันเจี้ยน ขนาดใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุด
Drymoor: ดินแดนแห้งแล้ง เต็มไปด้วยอันตรายและความลับ
Ravenna: ถิ่นของครึ่งคนครึ่งสัตว์ และภูเขาสูง
Neravelle: หมู่เกาะของเผ่าทะเลและเงือก
หมู่เกาะต้องห้าม: ดินแดนที่ยังไม่มีผู้ใดกลับมาเล่าเรื่องราวได้...
💧 แม่น้ำและทะเลสาบ:
Elvaren / Isvalen – แม่น้ำสายหลักของเกาะกลางและ Fralindor
Lake Caelis – ทะเลสาบข้างเมืองหลวง
Lake Nareth – ทะเลสาบทางเหนือ
Lake Selvon – ทะเลสาบทางใต้
🕳️ ดันเจี้ยนหลัก:
Fangs of Vireth
Abyssgale Coves
Labyrinth of Chance
The Scorchvault
Frozen Sanctum
💰 ระบบเงิน:
Solin (โซลิน)
เหรียญทอง / เงิน / ทองแดง
1โซลินทอง=10โซลินเงิน=100โซลินทองแดง
⚔️แรงค์นักผจญภัย
SS S A B C D E F
________________________________________
มีเป้าหมายเขียนให้ได้100บท+
ลงทุกๆ1-3วันต่อ 1บทงับ ใครลองอ่านแล้วฝากคอมเมนต์ฟีดแบ็คนิยายผมหน่อยน้า~
ปล.เป็นนักเขียนมือใหม่ฮะ พึ่งฝึกเขียน ยังไม่มีงบจ้างทำปกเรื่องเลยใช้อันนี้ก่อนทำแผนที่และเขียนในโทรศัพท์สเกลรูปภาพและสไตล์การพิมพ์อาจจะดูแปลกไปบ้างแต่พร้อมรับฟังความคิดเห็น/ติชมได้งับ ถ้าพร้อมแล้วไปลุยกันเลย
Map world
ผมก้าวออกมาจากกิลด์นักผจญภัย ประตูไม้หนักปิดลงด้านหลัง เหลือเพียงความเงียบสงบของถนนยามบ่าย สายลมพัดผ่านเอื่อย ๆ กลิ่นฝุ่นผสมกลิ่นอาหารจากร้านข้างทางลอยมาแตะจมูก แสงแดดยามบ่ายทอดเงายาวบนถนนหินสีซีด
ในอกผมยังรู้สึกหนักอึ้ง ทั้งเรื่องอนาคต ทั้งเส้นทางที่ต้องเลือกต่อไป โลกใบนี้กว้างเกินกว่าจะคาดเดาได้ แต่ก็เต็มไปด้วยสิ่งที่ผมอยากค้นหา ยิ่งได้เห็นสายตาของนิโคและลูก้าที่คอยมองมา ผมยิ่งรู้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์หยุดอยู่แค่ตรงนี้
ผมเงยหน้ามองท้องฟ้าสีส้มที่ถูกย้อมด้วยแสงอาทิตย์ ความคิดวนเวียนในหัวมีทั้งความกลัวและความหวัง ทว่าในหัวใจกลับแฝงด้วยความมุ่งมั่นบางอย่างที่ไม่อาจดับลงได้ เส้นทางต่อจากนี้คงต้องก้าวเดินไปให้ไกลกว่านี้สินะ
“เอิ่ม..ไปเก็บข้าวของที่โรงเตี๊ยมแล้วบอกลาโซเฟียก่อนแล้วกัน เราต้องออกเดินทางกันแล้ว”
ลูก้ากับนิโคพยักหน้าอย่างเข้าใจ พวกเราเดินผ่านชุมชนเลี้ยวตามซอย จนมาหยุดที่โรงเตี๊ยมที่เราคุ้นเคย
เมื่อมาถึงข้างในมีคน หญิงสูงอายุที่เรารู้จัก เธอกำลังคุยอย่างเพลิดเพลินกับอยู่โซเฟีย
“..สวัสดียามบ่ายครับคุณแบรนด้า แฮะๆไม่คิดว่าจะเจอคุณที่นี่ด้วยครับ” ผมเข้าไปทักอย่างเป็นมิตรพร้อมทั้งหันไปบอกพวกนิโคกับลูก้า
“นี้พวกนาย ช่วยขึ้นไปเก็บของทีสิฉันจะรออยู่ข้างล่างนะ”
นิโคทำหน้าไปพอใจ “เจ้าไม่ทำเองล่ะ”
ลูก้าพูดกลบเกลื่อนเขาพลางเอามือลูบหัวน้องชายของตนพร้อมทั้งเดินขึ้นไปข้างบน
“เข้าใจแล้วนายท่าน...ไปกันเถอะน่ะนิโค!”
แบรนด้าพูดขึ้นต่อตามบทสนทนาเมื่อครู่
“ฉันเป็นป้าของโซเฟียเขาเองน่ะ หนุ่มน้อย”
อ่องี้นี่เอง แหมตกใจเหมือนกันแฮะ ก่อนที่โซเฟียจะพูดขึ้น
“อืมใช่สิ ที่เจ้าถามข้าเมื่อวานก่อน เรื่องข้าวน่ะเหมือนว่าจะมีขายนะที่เมืองท่าธัลเมรา แล้วทำไมวันนี้กลับกันมาเร็วจังล่ะ”
จริงสิก่อนหน้านี้เราเคยถามไปนี่ เยส! มีสินะข้าวในโลกนี่! สงสัยนั้นคงเป็นเป้าหมายในการเดินทางครั้งนี้แล้ว
“..จริงหรอครับดีจังเลย...คือว่าจริงๆจะมาลาน่ะครับ พวกผมจะออกผจญภัยกัน ดูแล้วคงจะไปที่ธัลเมราที่แรกถ้าคุณว่าที่นั้นมีข้าวน่ะแฮะๆ”
ใบหน้าของโซเฟียค่อยๆ เศร้าลงและเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะยิ้มให้ผม ผมเห็นรอยยิ้มฝืน ๆ ของเธอ แล้วใจมันรู้สึกเศร้าเล็กน้อย
“...หว่า เสียดายจัง แต่ก็นะชีวิตนักผจญภัยก็แบบนี้แหละ พวกเจ้าจะไปกันยังไงหรอ ข้าแนะนำให้หารถม้าดีกว่านะ ถ้าพวกเจ้าเดินกันไปคงเป็นเดือนๆแน่”
หลังจากที่เธอพูดจบนิโคกับลูก้าก็กลับมาพร้อมกับสิ่งของและอุปกรณ์ ผมคิดภายในใจ ได้เวลาแล้วสินะ
“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับโซเฟีย ผมไปก่อนนะครับคุณแบรนด้า”
“..รักษาตัวด้วย ไว้กลับมาช่วยเล่าเรื่องการผจญภัยของเจ้าให้ข้าฟังบ้างล่ะ”
“ขอบคุณครับ”
ผมรู้สึกขอบคุณพวกเขาจากใจจริงๆก่อนที่ผมกับพวกลูก้าจะเดินออกจากเตี๊ยมโซเฟียก็ตะโกนตามหลังพวกเราออกมา
“นี่ วิล...ข้ารอจะชิมฝีมืออาหารของเจ้าอีกนะ”
ผมดีใจมากจริงๆ ผมรู้สึกดีที่ตั้งแต่มาต่างโลกก็เจอแต่คนดีๆเข้ามาหาผม
เมื่อเดินมาสักพักผมก็นึกขึ้นได้เราเหลือเงินเท่าไหร่กันนะ ผมหยิบถุงเงินขึ้นมาพร้อมทั้งนับขณะที่เดิน อืมราวๆสี่สิบโซลินทองได้แฮะ
“นี่พวกนายพอจะรู้มั้ยว่ารถม้าเขาซื้อกันที่ไหนน่ะ”ผมหันไปหานิโคและลูก้า
“นายท่าน ท่านจะซื้อรถม้าเหรอเราจะไปที่ไหนกัน?” ลูก้าถามด้วยสีหน้าสงสัยและกระตือรือร้น
“...ทางใต้ของประตูเมืองไงข้าเห็นอยู่”
“แหมนายก็พูดดีได้นี่นา นิโค ใช่ลูก้าเราจะซื้อรถม้าเราจะไปธัลเมรากัน!”
“เจ้าเงียบไปเลยน่ะ” นิโคเขาหน้าแดงพร้อมทั้งเดินขึ้นนำหน้าพวกเราไป
หมอนี่มันซึนเดะเระจริงเลยน้า ฮ่าๆ
ตามปกติผมควรจะถามว่าทั้งคู่เคยไปที่นั้นไหมแต่ผมก็รู้สึกได้ว่าไม่ถามจะดีกว่า เพราะทั้งคู่อาจไม่เคยได้ไปไหนเลย...
พวกเราเดินตามทางมาที่ประตูทางใต้ของเมืองมีโรงรถม้าขนาดใหญ่อยู่ แสงแดดยามเย็นส่องผ่านคอกม้าหลายสิบตัว ภายในโรงมีรถม้ามากมายตั้งแต่รถม้าขนาดเล็กจนไปถึงรถม้าศึกขนาดมหึมา
ว้าวดูเอาเหมือนโชว์รูมรถในโลกเราเลยแฮะ ถ้าเจอพนักงานขายรถ โลกเก่าคงมีใบปลิวโปรโมชั่นแถมน้ำมันฟรีสามเดือนด้วยล่ะมั้ง ราคาจะสูงเกินไปมั้ยนะ ไปดูก่อนก็แล้วกัน
“..ป่ะเข้าไปดูกันช่วยฉันเลือกด้วยล่ะ”
ทั้งสองผยักหน้าเล็กน้อย พวกเราเดินกันเข้าไปข้างใน มีหญิงสาวผมยาวสลวยสีจินเจอร์ ใส่ชุดคล้ายคาวบอย เธอกำลังให้อาหารม้าอยู่
ว้าวผมของเธอสีสวยจังแฮะ นอกจากเธอก็ไม่มีใครอยู่แล้วนิ เธอจะใช่คนขายหรือเปล่านะ
“...เอ่อ สวัสดีครับ ขอโทษทีพอดีว่าผมอยากซื้อรถม้าน่ะครับ”
เธอหันมาหาผมขณะกำลังถือถังน้ำอยู่
“อ๋อ ลูกค้าเข้า! สวัสดีค่ะ ฉันนี่แหละเจ้าของที่นี่ เกรซ ออเรเลียค่ะ คุณต้องการรถม้าแบบไหนเหรอคะ” เธอวางถังน้ำลงพร้อมทั้งปัดมือเล็กน้อย
“คุณมีแบบไหนแนะนำบ้างครับเกรซ?”
“ฉันแนะนำไม่ถูกหรอกขึ้นอยู่กับความชอบของคุณค่ะ แต่รับรองว่ามีครบทุกขนาดตามความต้องการ! เอาล่ะ มาดูทีละคันเถอะ"
เธอผายมือไปทางรถม้าพร้อมทั้งเดินนำไป
"ครับ ช่วยแนะนำให้ฟังหน่อย"
"เริ่มจากคันเล็กสุดก่อนคันนี้เหมาะสำหรับ คู่รักหรือกลุ่มเล็ก ๆ นั่งได้แค่สองถึงสามคนเท่านั้น โครงสร้างเบา คล่องตัว เหมาะกับการเดินทางเร็ว ๆ ราคาก็ถูกกว่าที่อื่นแน่นอน"
"อืม…ถ้าใช้ในปาร์ตี้ของผม คงเล็กไปดูอึดอัดน่าดู"
"เข้าใจแล้วค่ะ งั้นมาดูคันที่สอง นั่งได้ห้าถึงหกคน เหมาะสำหรับครอบครัวหรือกลุ่มเพื่อนเล็ก ๆ แข็งแรงกว่าแบบแรก ทรงกะทัดรัด ขนของได้พอสมควร ราคาไม่สูงจนเกินไป"
"ก็ยังไม่พออยู่ดี”
…เราต้องคิดในระยะยาวการซื้อรถม้าในครั้งนี้ ถ้าในอนาคตเรามีพวกพ้องมากขึ้นหรือต้องขนของคันนี้ไม่น่าจะพอ
เกรซเธอยิ้มกว้างออกมา
"ถ้างั้นท่านต้องชอบคันที่สาม! นั่งได้แปดถึงสิบคน สร้างด้วยไม้โอ๊กเนื้อแข็ง เสริมเหล็กตรงเพลา ล้อใหญ่เหมาะกับทางขรุขระ มีพื้นที่กว้างขวางสำหรับทั้งคนและสัมภาระ เหมาะสุด ๆ สำหรับนักผจญภัยเช่นท่าน สามารถต่อพ่วงได้มีผ้าใบกันแดดกันฝนอย่างดี"
ผมลองเดินวนรอบรถม้า "อืม…แข็งแรงดี ขนาดก็กำลังเหมาะ"
“ข้าชอบคันนี้นะ” นิโคพูดขึ้นมา ทำเอาผมตกใจแหมคิดเหมือนกันเลยแฮะ
“เดี๋ยวเถอะนิโค มันดูจะแพงเอาเรื่องอยู่นะ”ลูก้าค้านเล็กน้อยผมรู้แหละว่าเขาไม่อยากให้เราหมดเงินไปแบบง่าย
"แต่ก่อนท่านจะตัดสินใจ ลองดูคันที่สี่สักนิดเถอะ เรือเคลื่อนที่บนบก กว้างขวางสุด นั่งได้สิบห้าคน มีหลังคากันแดดกันฝนครบครัน! แต่ราคาก็หนักเอาการนะท่าน"
โอ้ มันต้องแพงมากแน่ๆ
"ใหญ่เกินไปสำหรับพวกเราครับ จะเทอะทะเปล่า ๆ"
"ฮะ ๆ เข้าใจแล้วงั้นขอสรุปว่า…คุณถูกใจกับคันที่สามใช่ไหมคะ?"
ผมพยักหน้า "ใช่ครับ เอาคันที่สามราคาเท่าไหร่หรอครับ" ผมกลืนน้ำลายเล็กน้อยขอล่ะอย่างแพงจนเกินไปเถอะนะ
“ยี่สิบห้าโซลินทองค่ะแต่ถ้ารวมม้าสองตัวด้วยอืม..สี่สิบโซลินทอง”
“ลดให้หน่อยได้มั้ยครับ สามสิบสาม” ผมพูดด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่น
“ไม่ได้หรอกแค่ม้าก็ตัวล่ะสิบโซลินทองแล้ว สามสิบแปดแล้วกันนะคะ”
ผมไม่ลดล่ะความพยายาม “สามสิบสี่!”
“..โอให้ตายสิ คุณจะต่อราคาเกินไปแล้วนะคะเนี่ยสามสิบห้าแล้วกันค่ะ..”
“ตกลงครับ” ผมรีบตอบอย่างไวเลย
เกรซยกมือปรบเบาๆ
"คุณนี้สุดยอดจริงๆค่ะ ฮ่าๆ การตัดสินใจคันนี้จะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอนค่ะ"
โดยปกติผมก็ไม่ใช่คนใช้เงินฟุ่มเฟือยหรอกนะแต่เมื่อคิดถึงอนาคตแล้วสิ่งนี้มันจำเป็นจริงๆ
หลังจากตกลงราคากับเกรซและจ่ายเงินเสร็จสิ้น ผมก็ยกมือเสยผมเบาๆและถอนหายใจเล็กน้อย คล้ายคลายความกดดันจากการเจรจา รถม้าสีเข้มที่เลือกนั้นจอดรออยู่ไม่ไกล แสงแดดอุ่นส่องกระทบผิวไม้ขัดมันจนเป็นประกาย
เสียงม้าสะบัดหัวฮึดฮัดดังขึ้นแผ่ว ๆ กลิ่นเหงื่อสัตว์ผสมกับกลิ่นหญ้าแห้งลอยมาแตะจมูก ผมเผลอยิ้มบาง ๆให้นิโคกับลูก้าในที่สุดพาหนะสำหรับการเดินทางครั้งใหม่ก็ได้มาแล้ว
ผมก้าวเข้าไปสลับมือลูบแผงคอม้าทั้งสองตัวเบา ๆ “ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ…พวกนายก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งในการผจญภัยของเราด้วยเหมือนกัน”
สายลมพัดกลิ่นดินหลังฝนจาง ๆ มาตามทางผมมองไปยังทิศตะวันออกนั่นคือเส้นทางที่รอให้เราออกเดินทางต่อไป
“ป่ะไปกันเถอะ ได้เวลาออกผจญภัยล่ะ”
ผมก้าวขึ้นไปนั่งข้างหน้าที่เป็นที่นั่งคนขับรถม้ามันกว้างพอที่จะนั่งได้สองคนลูก้าขึ้นมานั่งข้างๆผมส่วนนิโคกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังคาพร้อมทั้งเอาหน้ารับกระแสลม ผมดีใจที่พวกเขาดูตื่นเต้นและสนุกไปกับการเดินทางครั้งนี้
ลูก้าพูดอย่างชื่นชมตาเป็นประกายขึ้นมา
“สุดยอดเลยนายท่าน ท่านต่อราคาเก่งมาก”
“..แฮะๆ ก็ไม่เท่าไหร่หรอกฉันแค่ลองต่อดูเฉยๆเองแต่ก็เกือบใจหายแล้วเหมือนกัน ราคาเกือบทำให้เราหมดตัวเลย..”
ผมเริ่มถือบังเหียนเพื่อควบคุมม้าและขับออกไป หืมไม่ค่อยยากเท่าไหร่แฮะเมื่อผมขับออกมาจากโรงมา เกรซเธอยืนโบกลาตามหลังเรามา
“โชคดีนะ ขอให้เป็นการผจญภัยที่สุดยอดของคุณ”
พวกเรามุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกตามแผนที่สู่เมืองธัลเมรา สายลมเย็นพัดผ่านทุ่งหญ้า ดวงอาทิตย์ค่อยๆเคลื่อนตัวลงสุดขอบโลกทางด้านทิศตะวันตก
“นิโค ตกลงมาฉันไม่รู้ด้วยนะบอกก่อน”
ผมแซวเขาที่กำลังเพลิดเพลินไปกับบรรยากาศอย่างสบายใจ
“ข้าไม่ใช่เด็กแล้ว เจ้าอย่ามาสั่งข้าเลยน่ะ”
“ฮ่าๆ เข้าใจแล้ว ป่ะมุ่งหน้าสู่ธัลเมรา!”
การเดินทางครั้งนี้พึ่งจะเริ่มต้น ทำให้รู้สึกได้ว่ามันจะทำให้เราค่อยๆเติบโตขึ้น ผมไม่รู้ว่ามีอุปสรรคอะไรรออยู่ข้างหน้าแต่ผมรู้สึกได้เลยว่าผมสู้ไม่ถอยแน่ๆ