เมื่อผมวิลเลียม แบล็คเวล ถูกอัญเชิญไปต่างโลกเพื่อเป็น 'ผู้กล้า' เพื่อปราบจอมมาร..แต่ปัญหาคือ ผมไม่ได้อยากเป็น!ออกผจญภัยเองยังจะเวิร์กกว่า แล้วปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ผู้ชายมาดูมิตรภาพระหว่างพวกผมกันเถอะครับ
ผจญภัย,แฟนตาซี,แอคชั่น,นิยายออริจินอล,นักเขียนมือใหม่,williamblackvale,พล็อตสร้างกระแส,Isekai,ต่างโลก,มิตรภาพ,นามปากกาJuiku,ถูกอัญเชิญไปต่างโลกปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ตัวผู้!,แฟนตาซี,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อผมวิลเลียม แบล็คเวล ถูกอัญเชิญไปต่างโลกเพื่อเป็น 'ผู้กล้า' เพื่อปราบจอมมาร..แต่ปัญหาคือ ผมไม่ได้อยากเป็น!ออกผจญภัยเองยังจะเวิร์กกว่า แล้วปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ผู้ชายมาดูมิตรภาพระหว่างพวกผมกันเถอะครับ
ผู้แต่ง
Juiku
เรื่องย่อ
เรื่อง:ถูกอัญเชิญไปต่างโลกปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ตัวผู้!
นามปากกา: Juiku
🌍 โลกแห่ง Caerentia
โลกแฟนตาซีต่างมิติที่ "ผู้กล้า" อย่างผมถูกอัญเชิญมาโดยไม่สมัครใจ...
Caerentia คือดินแดนที่เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ อาศัยอยู่ร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ อมนุษย์ เอลฟ์ แวมไพร์ แวร์วูฟ เงือก และครึ่งคนครึ่งสัตว์ พร้อมเวทมนตร์ ดันเจี้ยน และความลับที่ซ่อนอยู่ทั่วแผ่นดิน โลกแห่งนี้มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่มีนามสกุล เผ่าพันธุ์อื่นมีเพียงแค่ชื่อหรือว่านามเท่านั้น
🏰 ดินแดนสำคัญ:
Aurevest: เมืองหลวงของมนุษย์ ศูนย์กลางการปกครอง
Crimoria: ปราสาทของเผ่าแวมไพร์ ลึกลับและทรงอำนาจ เป็นเมืองของมนุษย์ที่ล่มสลาย
Thalmera: เมืองท่าริมทะเล เป็นเมืองการค้าที่เมืองที่สุด
Fralindor:เกาะน้ำแข็งของเผ่าเอลฟ์มีดันเจี้ยน ขนาดใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุด
Drymoor: ดินแดนแห้งแล้ง เต็มไปด้วยอันตรายและความลับ
Ravenna: ถิ่นของครึ่งคนครึ่งสัตว์ และภูเขาสูง
Neravelle: หมู่เกาะของเผ่าทะเลและเงือก
หมู่เกาะต้องห้าม: ดินแดนที่ยังไม่มีผู้ใดกลับมาเล่าเรื่องราวได้...
💧 แม่น้ำและทะเลสาบ:
Elvaren / Isvalen – แม่น้ำสายหลักของเกาะกลางและ Fralindor
Lake Caelis – ทะเลสาบข้างเมืองหลวง
Lake Nareth – ทะเลสาบทางเหนือ
Lake Selvon – ทะเลสาบทางใต้
🕳️ ดันเจี้ยนหลัก:
Fangs of Vireth
Abyssgale Coves
Labyrinth of Chance
The Scorchvault
Frozen Sanctum
💰 ระบบเงิน:
Solin (โซลิน)
เหรียญทอง / เงิน / ทองแดง
1โซลินทอง=10โซลินเงิน=100โซลินทองแดง
⚔️แรงค์นักผจญภัย
SS S A B C D E F
________________________________________
มีเป้าหมายเขียนให้ได้100บท+
ลงทุกๆ1-3วันต่อ 1บทงับ ใครลองอ่านแล้วฝากคอมเมนต์ฟีดแบ็คนิยายผมหน่อยน้า~
ปล.เป็นนักเขียนมือใหม่ฮะ พึ่งฝึกเขียน ยังไม่มีงบจ้างทำปกเรื่องเลยใช้อันนี้ก่อนทำแผนที่และเขียนในโทรศัพท์สเกลรูปภาพและสไตล์การพิมพ์อาจจะดูแปลกไปบ้างแต่พร้อมรับฟังความคิดเห็น/ติชมได้งับ ถ้าพร้อมแล้วไปลุยกันเลย
Map world
ค่ำคืนในออเรเวสต์ มืดมนกว่าทุกที่ที่ผมเคยไปในขณะที่ผมนั่งอยู่ข้างๆตรอก มีเสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นจากเงามืด
“นายท่าน...ไม่ทราบว่ามองหาอะไรบางอย่างอยู่ใช่เหรอไหม”
ชายวัยกลางคนในผ้าคลุมสีคล้ำยืนอยู่ใกล้ทางระบายน้ำ “ของหายาก... เวทต้องห้าม... หรือสิ่งที่ไม่ควรมีในโลกเบื้องบน…”
โอ้ไม่ต้องบอกก็รู้ตาลุงนี้มันเป็นพ่อค้าทาสไม่ก็ของผิดกฎหมายในตลาดมืดแน่ๆ ผมไม่ตอบในทันทีผมมองอีกฝ่ายด้วยแววตานิ่งเรียบ
“ตลาดมืดของออเรเวสต์... เปิดเฉพาะคืนนี้เท่านั้น และข้าพอมีทางเข้า ถ้าเจ้ากล้าพอจะมองเห็นด้านที่แท้จริงของโลก”
ผมไม่ได้มองหาเวทต้องห้าม ไม่ได้มองหาทาสผมแค่มองหาความจริง เพราะเมืองนี้ซ่อนอะไรบางอย่างไว้ใต้ดินแน่นและมันไม่ถูกต้อง..ลองตามน้ำไปก่อนล่ะกัน
“พาข้าไป”
คำสั้น ๆ ที่ออกจากปากผมนั้นไม่ใช่คำตกลง แต่มันเป็นประตูที่เปิดสู่บาปของเมืองหลวง
ชายลึกลับยิ้มบางๆพร้อมนำพาผมลัดเลาะผ่านตรอก ซอกหลืบ บันไดใต้ดิน และประตูเวทหลายชั้น
จนกระทั่ง เสียงของฝูงชนและกลิ่นของบางสิ่งที่ไม่ควรมีก็เริ่มเข้ามาใกล้
—
ตลาดมืดใต้เมืองเปิดออก ไม่ใช่ตลาดของนักผจญภัย ไม่ใช่แค่ของต้องห้ามแต่มันคือสถานที่ค้าขายความสิ้นหวังเสียงเหล็กกระทบโซ่ ร้องโหยหวนจากเด็ก เสียงทองคำกระทบกัน และหัวเราะของผู้ซื้อผู้ขาย แสงจากตะเกียงเวทฉายเงาคนไว้บนผนังเหมือนเงาปีศาจ
นี้มันแย่มากๆผมไม่ควรมาที่นี่...มันไม่ถูกต้องผมคิดภายในใจ แต่สายตาก็ยังมองไปข้างหน้า ผมกำหมัดแน่นอย่างอดไม่ได้
---
สรุปแล้วเขาก็คือพ่อค้าทาสจริงๆนั้นแหละเขาเดินพาผมมาหยุดอยู่ที่ร้านค้าทาสของเขา
“นายท่าน…สนใจอะไรเป็นพิเศษหรือไม่ มังกรวัยเจริญพันธุ์ เอลฟ์รับใช้ชั้นสูง หรือจะเป็น” เขาผายมือไปยังกรงเหล็กที่ล้อมรอบด้วยผ้าแพรและเวทผนึก
“ทาสที่มีค่าที่สุดของข้าตัวนี้........เพียงห้าสิบโซลินทองเท่านั้นเองสำหรับความคุ้มค่าของมัน”
ผมทำสีหน้าเฉยชา “ข้ามองหาอย่างอื่น” บ้าไปกันใหญ่แล้วที่นี่ราคาของเจ้าพวกนี้ผมไม่สามารถทำอะไรได้เลยหรอ
ผมหันหลังตั้งใจจะเดินผ่านแต่แล้วสายตาก็สะดุดกับกรงเล็ก ๆ มืดทึบอยู่มุมตลาดที่ๆไม่มีแม้แต่การดูแลใดๆ
ภายในนั้น มีร่างมนุษย์ครึ่งสุนัข...สองร่างซุกกันอยู่ในเงามืดเสียงแผ่วลอดออกมาเบา ๆ จนแทบจะกลืนไปกับอากาศ...เหมือนว่าจะเป็นแฝด
ตัวขนสีขาวพูดขึ้น “น้องพี่…อดทนไว้นะข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไร”
ตัวขนสีดำตัวที่ดูจะเล็กกว่า ดวงตาลืมขึ้นมานิดเดียวพร้อมทั้งมองดูพี่ตนเอง
พ่อค้าทาสหันตามสายตาผมแล้วแค่นหัวเรา
“หืมเจ้านั่น สนใจจริงๆ หรือครึ่งคนครึ่งหมาโสโครกนั่นน่ะ?”
ผมคิดภายในใจพวกเขาน่าสงสารจัง..ผมจะช่วยพวกเขายังไงดี
“เท่าไหร่”
บ้าเอ้ยพูดอะไรออกไปเนี่ยตัวเรา สนับสนุนการค้าทาสเนี่ยนะ..ชั่งแม่งเราต้องช่วยทั้งสองชีวิตนั้นไว้ก่อนไม่งั้นพวกเขาไม่รอดแน่
.....
“แค่สิบโซลินทองก็พอสำหรับทั้งสองตัว ข้าให้ราคาถูก มันไม่มีใครอยากได้หรอก ราคาจริงอยู่ประมาณยี่สิบถึงสามสิบโซลินทอง แต่เสียข้าวเปล่าๆข้าเอาแค่นั้นพอ ”
ตาลุงพ่อค้าทาสเขาหัวเราะในลำคอ
“ภายในใจพ่อค้าทาส มันคือมนุษย์หมาป่า…คืนวันเพ็ญถ้าไม่มีพันธะทาสพวกมันจะฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า...หึๆ”
ผมถามต่อ “…เจ้าตัวเล็ก เป็นอะไร”
“สังเวียนใต้ดิน นายเก่าชอบให้มันสู้...ฆ่าคนมาเป็นสิบๆ...หมดประโยชน์ก็โยนกลับมาให้ข้า”
เงียบเหมือนอากาศรอบข้างเย็นลงผมหลับตา สูดลมหายใจลึกก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำ
“…ข้าจะเอาทั้งคู่ตอนนี้เลย ไม่ต้องทำพันธะสัญญาทาสอะไรทั้งนั้น”
“ท่านจะไม่ทำพันธะหรือ ท่านบ้าไปแล้วรึ!?”
ผมตอบด้วยเสียงเรียบแต่หนักแน่น
“ข้าไม่ได้ซื้อทาส ข้ากำลังช่วยชีวิตพวกเขาหรือเจ้าไม่อยากขายแล้วงั้นเหรอ”
พ่อค้ารีบตื๊อ “ก็... อย่างน้อยทำพันธะชั่วคราวก็ได้ขอรับ! ปลอดภัยไว้ก่อน! เซ็นชื่อแค่ตรงนี้”
ผมเงียบ ก่อนพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “โลกบ้าบออะไรที่คนต้องจ่ายเงินเพื่อช่วยชีวิตเด็กๆ”
....
ผมยื่นเหรียญใส่มือพ่อค้าโดยไม่สบตาสิบเอ็ดเหรียญโซลินทองค่าทาสและค่าดำเนินการหนึ่งเหรียญทอง
“รีบทำให้จบๆไป”
ตาลุงนั้นรีบยิ้ม “ด้วยความยินดีนายท่าน!”
เสียงโซ่ถูกปลด เสียงกรงขังถูกเปิดฝาแฝดไม่ได้ลุกขึ้นทันที พวกเขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่า อิสรภาพ คืออะไร ผมก้าวเข้าไปย่อตัวลงมองสบตาเด็กสองคน
ทำไงต่อดีล่ะอืมลองถามพวกเขาก่อนแล้วกันผมพูดขึ้น
“จากนี้ไป...พวกนายไม่ได้อยู่ในกรงอีกแล้วนะไม่ต้องเป็นทาสของใครอีกต่อไปแล้ว”
“ฉันไม่ใช่นายของพวกนาย ฉันคือเพื่อนร่วมทาง ถ้าพวกนายอยากไปด้วยกัน ฉันจะไม่รั้งไว้ถ้าพวกนายอยากเป็นอิสระ...แต่ถ้านายอยากเดินไปด้วยกัน...ฉันจะไม่ปล่อยให้พวกนายโดดเดี่ยวอีก”
ผมยื่นมือออกไป มือของผมยังค้างอยู่กลางอากาศ ไม่หวังว่าจะได้รับคำตอบทันที
เด็กหนุ่มผมสีขาวค่อย ๆ ขยับตัวออกจากมุมกรง แขนขาเปื้อนเลือดแห้งและคราบฝุ่น พร้อมทั้งเสื้อผ้าที่ขาดๆ และเก่า
“…ท่านจะใช้ข้าทำอะไร”
เสียงของเขาแห้งผาก ไม่สั่น เหมือนคนที่ร้องไห้จนไม่มีน้ำตาให้หลงเหลือ
“จะไม่ใช้...จะเดินทางไปด้วยกัน”
ร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำลืมตาขึ้นพร้อมพูด
“ไม่นะพี่ข้าเกลียดพวกมนุษย์พวกมันก็เหมือนกันหมด..ข้าเกลียดความพ่ายแพ้..”
ก่อนอื่นถามชื่อก่อนล่ะกัน “พวกนายชื่ออะไร”
เด็กหนุ่มผมสีขาวชะงักราวกับว่าไม่เคยมีใครถามคำถามนี้กับเขาไม่ใช่เพราะไม่มีใครรู้…แต่เพราะไม่มีใครสนใจ
เขาตอบด้วยเสียงแผ่วเบา“…พวกข้าไม่มีชื่อพวกข้าถูกจับมาเป็นทาสตั้งแต่ยังเล็กๆ”
ผมพยักหน้าเล็กน้อย
ผมรู้สึกแย่และเข้าใจความรู้สึกของพวกเขาได้ไม่แปลกที่จะเกลียดมนุษย์ “…งั้น ฉันขออนุญาตตั้งให้เลยนะกัน”
ผมก้าวเข้ามาใกล้หยุดลงตรงหน้าเขาสายตาสบกันตรงๆ
“อืมนายชื่อ ลูก้าแปลว่าแสงสว่าง แล้วกันเสมือนความสว่างที่นายมีให้ต่อน้องของนาย”
เด็กหนุ่มเบิกตากว้าง หัวใจเต้นแรง ก่อนจะมีน้ำตาที่ไหลออกมาจากร่างที่สั่นระริกเล็กน้อย
“ข้า...ข้าและน้องจะไปกับท่าน”
ลูก้าตอบไม่ทันไรนั้นมีเสียงหนึ่งพูดขึ้นมา
“แล้วข้าล่ะเจ้ามนุษย์ ถ้าพี่ข้าเลือกทางนี้แล้วข้าก็จะทำตาม ”
เอ๋..น่าสนใจดีนะหมอนี้เกลียดมนุษย์แต่ยังยอมให้ผมตั้งชื่อให้
ผมย่อตัวลง ขยับเข้าไปใกล้ เอื้อมมือไปวางบนศีรษะเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยแผล
ผมยิ้มอ่อนๆ “ส่วนนายชื่อ นิโค แปลว่า ‘ชัยชนะหรือผู้ชนะ” ดวงตาสีทองของเด็กหนุ่มคู่นั้นไหวระริกก่อนหมดสติไป
ลูก้าพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ท่าน..ท่านชื่ออะไร”
ผมตอบกลับด้วยรอยยิ้ม“เรียกฉันว่า วิล ก็พอ”
ทันใดนั้นลูก้าก็คุกเข่าลงก้มหน้าพร้อมเอ่ยวาจาอย่างแน่วแน่และมั่นคง
“นายท่านได้โปรดทำพันธะสัญญาทาสกับข้าด้วยเถอะ ข้าพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อท่าน ข้าพร้อมสละชีพเพื่อท่าน”
“น้องของข้า ถึงน้องข้าจะปากไม่ค่อยดีแต่เขาเป็นเด็กดี..เพียงแต่พวกเราเจออะไรกันมาเยอะ ข้าพร้อมจะเปิดใจให้ท่านและเชื่อฟังท่าน....ได้โปรดให้พวกเราติดตามท่านไปด้วยเถิดนายท่าน”