เมื่อผมวิลเลียม แบล็คเวล ถูกอัญเชิญไปต่างโลกเพื่อเป็น 'ผู้กล้า' เพื่อปราบจอมมาร..แต่ปัญหาคือ ผมไม่ได้อยากเป็น!ออกผจญภัยเองยังจะเวิร์กกว่า แล้วปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ผู้ชายมาดูมิตรภาพระหว่างพวกผมกันเถอะครับ
ผจญภัย,แฟนตาซี,แอคชั่น,นิยายออริจินอล,นักเขียนมือใหม่,williamblackvale,พล็อตสร้างกระแส,Isekai,ต่างโลก,มิตรภาพ,นามปากกาJuiku,ถูกอัญเชิญไปต่างโลกปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ตัวผู้!,แฟนตาซี,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เมื่อผมวิลเลียม แบล็คเวล ถูกอัญเชิญไปต่างโลกเพื่อเป็น 'ผู้กล้า' เพื่อปราบจอมมาร..แต่ปัญหาคือ ผมไม่ได้อยากเป็น!ออกผจญภัยเองยังจะเวิร์กกว่า แล้วปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ผู้ชายมาดูมิตรภาพระหว่างพวกผมกันเถอะครับ
ผู้แต่ง
Juiku
เรื่องย่อ
เรื่อง:ถูกอัญเชิญไปต่างโลกปาร์ตี้ของผมนั้นมีแต่ตัวผู้!
นามปากกา: Juiku
🌍 โลกแห่ง Caerentia
โลกแฟนตาซีต่างมิติที่ "ผู้กล้า" อย่างผมถูกอัญเชิญมาโดยไม่สมัครใจ...
Caerentia คือดินแดนที่เผ่าพันธุ์ต่าง ๆ อาศัยอยู่ร่วมกัน ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์ อมนุษย์ เอลฟ์ แวมไพร์ แวร์วูฟ เงือก และครึ่งคนครึ่งสัตว์ พร้อมเวทมนตร์ ดันเจี้ยน และความลับที่ซ่อนอยู่ทั่วแผ่นดิน โลกแห่งนี้มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่มีนามสกุล เผ่าพันธุ์อื่นมีเพียงแค่ชื่อหรือว่านามเท่านั้น
🏰 ดินแดนสำคัญ:
Aurevest: เมืองหลวงของมนุษย์ ศูนย์กลางการปกครอง
Crimoria: ปราสาทของเผ่าแวมไพร์ ลึกลับและทรงอำนาจ เป็นเมืองของมนุษย์ที่ล่มสลาย
Thalmera: เมืองท่าริมทะเล เป็นเมืองการค้าที่เมืองที่สุด
Fralindor:เกาะน้ำแข็งของเผ่าเอลฟ์มีดันเจี้ยน ขนาดใหญ่ที่สุดและอันตรายที่สุด
Drymoor: ดินแดนแห้งแล้ง เต็มไปด้วยอันตรายและความลับ
Ravenna: ถิ่นของครึ่งคนครึ่งสัตว์ และภูเขาสูง
Neravelle: หมู่เกาะของเผ่าทะเลและเงือก
หมู่เกาะต้องห้าม: ดินแดนที่ยังไม่มีผู้ใดกลับมาเล่าเรื่องราวได้...
💧 แม่น้ำและทะเลสาบ:
Elvaren / Isvalen – แม่น้ำสายหลักของเกาะกลางและ Fralindor
Lake Caelis – ทะเลสาบข้างเมืองหลวง
Lake Nareth – ทะเลสาบทางเหนือ
Lake Selvon – ทะเลสาบทางใต้
🕳️ ดันเจี้ยนหลัก:
Fangs of Vireth
Abyssgale Coves
Labyrinth of Chance
The Scorchvault
Frozen Sanctum
💰 ระบบเงิน:
Solin (โซลิน)
เหรียญทอง / เงิน / ทองแดง
1โซลินทอง=10โซลินเงิน=100โซลินทองแดง
⚔️แรงค์นักผจญภัย
SS S A B C D E F
________________________________________
มีเป้าหมายเขียนให้ได้100บท+
ลงทุกๆ1-3วันต่อ 1บทงับ ใครลองอ่านแล้วฝากคอมเมนต์ฟีดแบ็คนิยายผมหน่อยน้า~
ปล.เป็นนักเขียนมือใหม่ฮะ พึ่งฝึกเขียน ยังไม่มีงบจ้างทำปกเรื่องเลยใช้อันนี้ก่อนทำแผนที่และเขียนในโทรศัพท์สเกลรูปภาพและสไตล์การพิมพ์อาจจะดูแปลกไปบ้างแต่พร้อมรับฟังความคิดเห็น/ติชมได้งับ ถ้าพร้อมแล้วไปลุยกันเลย
Map world
ประตูเมืองด้านตะวันออกสูงตระหง่าน เหล็กเส้นหนาและบานไม้หนามากพอจะหยุดรถศึกทั้งขบวน ทหารยามสองนายยืนประจำอยู่ ดวงตาพวกเขามองเราสามคนอย่างประเมิน แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรแค่พยักหน้าให้ผ่าน
ผมสูดลมหายใจลึก อากาศนอกเมืองเย็นกว่าข้างในเล็กน้อย กลิ่นดินและหญ้าปนลมตะวันออกพัดมาแตะจมูก เส้นทางหินลูกรังทอดยาวเข้าสู่ผืนป่าที่เห็นไกลลิบ
ลูก้ากับนิโคเดินอยู่ข้างๆ ผมเหลือบมองทั้งคู่ในชุดใหม่ของแบรนด้า…บอกตรง ๆ แทบไม่เหลือเค้าเดิมของเด็กที่ผมเจอในคอกทาสเมื่อวานเลย
“ป่าตะวันออกน่ะ… ข้างในเต็มไปด้วยหมาป่าเขี้ยวดำ” ลูก้าพูดขึ้น น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความตึงเครียด
“แล้วก็หมูป่าไวเรธพวกมันดุร้ายมาก” นิโคเสริม “…พวกมันชอบเข้ามาใกล้หมู่บ้านเวลาหิว”
ผมพยักหน้า พลางหันไปวางมือบนด้ามดาบ Astrielle ที่สะพายหลัง
“ไม่เป็นไรหรอก มันไม่ยากเกินความสามารถพวกนายหรอก” ผมพูดออกมาถึงแม้ในใจจะรู้สึกประมาทเล็กน้อย
เสียงนกป่าแว่วจากเบื้องลึกของป่า ก่อนจะถูกกลบด้วยเสียง กรอบแกรบ จากพุ่มไม้ด้านขวา
ผมหยุดเท้าทันที ยกมือส่งสัญญาณให้ทั้งคู่ชะงัก
สองดวงตาสีเหลืองโผล่มาจากความมืดของพงหญ้า ก่อนร่างของหมาป่าเขี้ยวดำตัวใหญ่จะก้าวออกมา ฟันแหลมวาววับ น้ำลายไหลย้อยลงบนดิน
“เริ่มแล้วสินะ…” ผมพึมพำ
อีกสองเงาตามมาติด ๆรวมเป็นสามตัว
นิโคขยับมาอยู่ข้างหน้าด้วยสัญชาตญาณพร้อมทั้งปล่อยกรงเล็บออกมา ลูก้าตามติดมาพร้อมง้างคันธนูที่พร้อมยิงออกไปในมือ
ผมชักแอสทรีเอลล์ออกมา เสียงโลหะเสียดกับฝักดัง ชิ้ง
หัวใจเต้นแรง แต่ในขณะเดียวกันอะดรีนาลีนก็ไหลพล่าน
“โอเค…มาลุยกันสักตั้ง”
หมาป่าเขี้ยวดำตัวหน้าแยกเขี้ยวคำราม เสียงต่ำแผ่วลอดออกมาจากลำคอเหมือนการขู่ล่าเหยื่อ มันพุ่งมาก่อนใครรวดเร็วราวกับลูกธนู
ผมก้าวข้างหนึ่งไปข้างหน้า ปลายดาบ แอสทรีเอลล์ ฟันเฉียงลง
เฉือก!
โลหะเฉือนผ่านอากาศอย่างแม่นยำ ก่อนจะสัมผัสเนื้อและกล้ามเนื้อของมัน เลือดสีเข้มกระเซ็นลงบนใบหญ้า ตัวมันร้องโหยหวนแล้วล้มกลิ้ง
ผมนึกภายในใจโว้ผมคล่องตัวกว่าที่คิดนะเนี่ยตั้งแต่มาที่ต่างโลกนี่
อีกสองตัวไม่ลังเล พุ่งเข้ามาพร้อมกัน
นิโคกางกรงเล็บ หมุนตัวหลบอย่างลื่นไหลก่อนเสียบเล็บเข้าใต้ซี่โครงของตัวหนึ่งด้วยแรงที่แม่นยำ
ลูก้า เพ่งเล็งคันธนูด้วยดวงตามุ่งมั่น เขาเหนี่ยวสายธนูและยิงศรออกไปปักที่ขาของอีกตัว ทำให้มันเสียจังหวะ
“ดี! จังหวะนี้แหละ!” ผมตะโกน
ผมพุ่งเข้าไปซ้ำ เสียบปลายดาบลึกจนสุดใบมีด เสียงกระดูกแตกดัง กร๊อบ
ร่างหมาป่าทรุดลงทันที
ตัวสุดท้ายพยายามถอย แต่นิโคกลับพุ่งเข้าตาม มือหนึ่งกดหัวมันลงกับดินมืออีกข้างกระซวกกรงเล็บลงไปพร้อมทั้งเลือดที่พุ่งเป็นสาย
....
มีเพียงเสียงหอบหายใจของเราและเสียงลมพัดผ่านยอดไม้
[ ระบบ : เลเวลของคุณเพิ่มขึ้นเป็น เลเวลสอง ]
“หึ…เริ่มต้นไม่เลวเลยนี่” ผมเช็ดเลือดบนดาบกับหญ้า ก่อนเก็บเข้าฝัก
“ลูก้าถ้านายได้ฝึกอีกหน่อย นายจะเป็นสุดยอดอาร์เชอร์ได้แน่” ผมยิ้มและพูดให้กำลังใจเขา
“ยังเหลืออีกเยอะ กว่าเราจะกลับพร้อมเงินและเลเวลที่เพิ่ม” ผมบอกพลางหันมองลึกเข้าไปในป่า
และแล้ว…เสียงฝีเท้าอีกหลายคู่ก็ดังมาจากในพงหญ้า…ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสอง แต่เป็นสิบ
ดวงตาสีเหลืองนับคู่เริ่มปรากฏขึ้นกลางความมืดใต้ร่มไม้ราวกับแสงวิญญาณจากนรก
“แย่ละ…” ผมพึมพำ พลางยกดาบ แอสทรีเอลล์ ขึ้นตั้งการ์ด
นิโคขยับมาข้างผม ส่วนมืออีกข้างกระตุกกรงเล็บเตรียมพร้อมจู่โจม ลูก้าง้างคันธนู สายตาดูลังเล แต่ไม่มีแววถอย
ฝูงหมาป่าเขี้ยวดำโผล่มาพร้อมกันราวพายุ เสียงคำรามสั่นสะเทือนทั้งผืนป่า
“เอาล่ะ…อย่าให้พวกมันหลุดผ่านเราไปได้” ผมสั่งเสียงต่ำ แล้วพุ่งออกไปก่อน
ฉัวะ! ดาบของผมกรีดคอหนึ่งในนั้นจนเลือดกระเด็นรดแขน ความร้อนวาบจากอะดรีนาลีนแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
นิโคกระโจนหมุนตัวกลางอากาศ แทงกรงเล็บลงที่กระหม่อมหมาป่าอีกตัว
ลูก้าแม้ยังไม่ชำนาญธนู แต่ศรธรูของเขาพุ่งเข้าที่ขาหลังของอีกตัวจนมันล้ม ก่อนซ้ำด้วยการยิงเข้าที่ลำตัวอย่างต่อเนื่อง
[ ระบบ : เลเวลอัพ ]
[ ระบบ : เลเวลอัพ ]
[ ระบบ : เลเวลอัพ ]
แต่ยิ่งฆ่า เสียงคำรามยิ่งดังขึ้นอีกฝูงโผล่มาเพิ่ม!
“โอ้ย เอาจริงดิ!?” ผมสบถ แต่ปากก็ยิ้มมุม “ดีล่ะ จะได้ลองของหน่อย”
ผมสูดหายใจลึก แล้วปล่อยการโจมตีฟันต่อเนื่องสามครั้งราวสายฟ้าฟาด หมาป่าสามตัวถูกผ่าจนเลือดกระเซ็นกลายเป็นละอองกลางอากาศ
ลูก้าและนิโคใช้ช่องว่างนั้นไล่เก็บตัวที่เหลือเหมือนนักล่าเกิดมาเพื่อฆ่า
พอซากตัวสุดท้ายล้มลง ความเงียบก็กลับคืนมาหญ้าและพื้นดินรอบ ๆ ชุ่มเลือด กลิ่นคาวลอยคลุ้ง
[ ระบบ : เลเวลอัพ ]
[ ระบบ : เลเวลของคุณเพิ่มขึ้นเป็น เลเวลแปด ]
ผมยืนหอบ เหงื่อและเลือดไหลผสมกันบนใบหน้า แต่หัวใจเต้นแรงราวกับตีกลอง
“ฮ่า…เออ แบบนี้สิ ถึงจะเรียกว่าซ้อมจริง”
ลูก้าและนิโคหันมายิ้มให้ผม ดวงตาพวกเขาเป็นประกาย เหมือนเรากำลังเริ่มกลายเป็นทีมจริงๆ ถึงแม้ว่ารอยยิ้มของนิโค จะไม่ได้ยิ้มแบบเป็นมิตรเท่าไหร่ก็เถอะนะแฮะๆ
ผมรู้สึกผิดเล็กน้อยเมื่อมองดูซากของหมาป่าจำนวนมาก...นี่เรากำลังทำสิ่งถูกต้องใช่มั้ยนะ…แต่ถ้าไม่ทำ ตอนนี้มันอาจเป็นอันตรายต่อเมืองได้
“นี่พวกนายช่วยฉัน เก็บกวาดซากหน่อยสิ”
ก่อนที่ผมจะทันพูดจบ ซากศพทั้งหลายก็มีแสงวูบวาบก่อนจะสลายหายไป เหลือไว้เพียงแต่ เขี้ยวและหนังสัตว์พร้อมทั้งขนจำนวณมาก
“วู้ ง่ายแบบนี้เลย”
“มอนเตอร์ส่วนใหญ่จะดรอปชิ้นส่วนของมัน ไม่ก็ไอเทม เมื่อพวกมันถูกฆ่าและจะสลายหายไปในเวลาไม่นานนักน่ะ...นายท่าน”
ลูก้าพูดขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูตกใจเล็กน้อยของผมก่อนที่นิโคจะพูดแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเคลือบแคลงใจ
“นี่เจ้ารู้อะไรบ้างมั้ยเนี่ย ต้องคอยให้พี่ข้าอธิบายเรื่องง่ายๆให้เจ้าตลอดเลย เจ้าเป็นใครกันแน่”
เมื่อผมได้ยินคำถามผมสตันไปเล็กน้อย แย่ล่ะสิบางที่เราคงต้องหาข้อมูลโลกนี้ให้มากขึ้นแล้ว ผมเงียบไปสักครู่ก่อนจะยิ้มและตอบอย่างเฉไฉ
“ฉันก็แค่ลืมง่ายนะ แฮะๆ นี่....ช่วยฉันเก็บเขี้ยวกับหนังพวกมันหน่อยเร็ว”
พวกผมก้มตัวลงและเดินเก็บเขี้ยวและหนังจำนวนมากก่อนที่สายตาผมจะสังเกตุอะไรบางอย่าง
“นั้นอะไรน่ะ”
ซากหมาป่าเขี้ยวดำตัวหนึ่งพึ่งจะค่อย ๆ สลายเป็นละอองมานาสีดำ ทิ้งวัตถุหนึ่งไว้บนพื้น
มันคือ กรงเล็บสีดำสนิทที่ส่องประกายเย็นเยียบ ปลายแหลมคมเรียวยาวดูลึกลับ
[คุณได้รับ : Blackfang Claw (อุปกรณ์หายาก)]
คุณสมบัติ เป็นกรงเล็บที่สามารถต่อกับเล็บธรรมชาติของผู้ใช้งาน เมื่อสวมใส่จะโจมตีเจาะเกราะและสร้างดาเมจได้รุนแรงมากยิ่งขึ้น
ผมหยิบมันขึ้นมาแล้วเหลือบตามองนิโค ก่อนจะยิ้มบาง ๆพร้อมทั้งยื่นให้เขา “สุดยอดไปเลยเหมาะกับนายเลยนี่… ลองใส่ดูสิ”
นิโคทำหน้าหงุดหงิด
“มันก็แน่อยู่แล้วก็เห็นๆอยู่ว่ามันเหมาะสมกับข้าที่สุด...ไม่ได้อยากได้หรอกนะแต่ข้าไม่อยากให้ของดีๆไปอยู่กับคนอย่างเจ้าหรอก เสียของหมด”
เมื่อนิโคพูดจบเขาก็รีบคว้ามันไป และสวมใส่ทันที เมื่อเขาใส่เข้ากับเล็บจริง กรงเล็บดำสนิทประกายเย็นก็แนบเข้ากับมือเขาพอดีราวกับถูกสร้างมาเพื่อเขา นิโคเม้มปากเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพึมพำเบา ๆ พร้อมทั้งแอบยิ้มที่มุมปาก
“ก็…ไม่เลวหรอกนะ”
ลูก้ายิ้มและขำออกมา
“อะฮ่ะฮ่ะ นิโคเจ้าเนี่ย ปากไม่ตรงกับใจเลยจริงๆนะ ”
“เงียบไปเลยน่ะพี่!” เขาตะโกนออกมาพร้อมทั้งใบหน้าที่แดงก่ำ
ผมได้แต่ยืนดูพวกเขา คุยแซวกันตามภาษาพี่น้องไป ผมยิ้มแล้วคิดในใจ บรรยากาศแบบนี้ก็ไม่เลวแฮะ
เมื่อพวกเราเก็บวัตถุดิบต่างๆที่ดรอปกันหมดเสร็จ
“ป่ะกลับกันเถอะพวกนาย”
เมื่อผมพูดจบได้ไม่ทันไรก็มีเสียงปริศนาดังขึ้นมาแต่ไกล
“กรี๊ด..ช่วยด้วยค่ะ”