รัก,ดราม่า,ตลก,ชาย-หญิง,เกาหลี,18+,ไอดอล,คลั่งรัก,เย็นชา,หึงโหด,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ติ่งหลงเมนมันก็ธรรมดาปะ
แต่เมนจะมาหลงติ่งไม่ได้ มันแหกกฏฟ้า!
ผู้แต่ง
Peach뽀이🍑
เรื่องย่อ
รักร้อนแรงที่เคยได้ดูแต่ในซีรีส์ 🔥
ใครจะไปคิดล่ะ...ว่าจะได้เจอกับตัวเอง!?
..........................................................................................
“ขอขยับตามใจเลยได้หรือเปล่า” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาคมจับจ้องคนใต้ร่างด้วยแววตาวาววับ
“.....................”
หญิงสาวได้แต่เอามือปิดหน้าด้วยความเขินอาย
'เรื่องแบบนี้ใครเขาถามกันล่ะ อยากจะทำอะไรก็ทำไปสิ (>///<) '
พีชพึมพำในใจ แต่ทว่า เธอก็ทำได้แต่เพียงพยักหน้าหงึกหงักไปมาเท่านั้น
เอี๊ยด! ๆๆๆ
และเมื่อเห็นว่าเธออนุญาต
ชายหนุ่มเริ่มขยับร่างกายไปตามอารมณ์ทันที
ราวกับไม่สามารถสกัดกั้นอารมณ์ที่พยายามข่มเอาไว้ได้อีกต่อไป
เอี๊ยด ๆๆๆๆ ตึงๆๆๆ เอี๊ยด ๆๆๆๆๆๆ
เสียงเตียง
กับเสียงครางกระเส่า คละเคล้าเสียงหอบหายใจแรง ของทั้งสองคนดังก้องไปทั่วทั้งห้อง
..........................................................................................
พีช 🍑
หญิงสาวที่ไต่เต้าจากติ่งธรรมดา มาเป็นเมเนเจอร์
คิม จองฮัน 🦈
ไอดอลหนุ่มเกาหลี สมาชิกวง 3KING ผันตัวจากศิลปิน มาคลั่งรักเมเนเจอร์
เรื่องราวความรักของเขาทั้งสองจะเป็นอย่างไร ใครจะคลั่งรักมากกว่ากัน
ติดตามได้ใน
หวงรัก ยัยเมเนเจอร์
หวงรัก ยัยเมเนเจอร์
บทที่ 20
การแก้แค้นของจอมเย็นชา
...............................
K jong Han Talk
วันนี้ผมถูกประธานเรียกเข้ามาที่บริษัท เพื่อคุยเรื่องกระแสคู่จิ้นของผมกับพีช เมเนเจอร์สาวประจำตัวของผมในตอนนี้ เรื่องให้เธอมาเป็นเมเนเจอร์ส่วนตัว อันนี้คือสิ่งที่ผมเสนอประธานไปเอง เพราะยัยเมเนเจอร์สาว หนีผมเก่งเหลือเกิน เอะอะหลบหน้า เอะอะหนี ประจวบเหมาะกับเกิดกระแสในทางบวก ของผมกับเธอขึ้น มันจึงเป็นโอกาส ให้ผมใช้ประโยชน์ในส่วนนี้ เข้าใกล้เธอแบบเนียนๆ โดยที่เธอจะไม่สามารถหนีผมได้อีก ผมมักจะให้เธอมาขลุกอยู่ที่หอทุกวัน ไม่ว่าจะมีงานหรือไม่มีงาน ทำไงได้ ก็ผมรู้สึกไม่เคยพอเลย เวลาที่ได้อยู่กับเธอ ทั้งๆ ที่เวลาที่อยู่ด้วยกัน เธอแทบจะไม่พูดอะไรเลยด้วยซ้ำ เธอมักจะนั่งดูทีวีที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้องประจำ เพราะไม่มีอะไรทำ เวลาที่มีเธออยู่ด้วย มันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลาย ถึงแม้ว่าผมจะเอาแต่กวนประสาทเธอก็ตาม
"จองฮัน”
"ครับ" หลังจากที่ผมกำลังคิดถึงยัยเมเนเจอร์ประจำตัวเพลินๆ ประธานค่ายก็เอ่ยเรียกผมขึ้นมา ทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ประธานเอ่ยบอกเกี่ยวกับเรียลลิตีโชว์ ที่ผมกำลังจะได้ไปออกร่วมกับเมเนเจอร์สาวประจำตัว และงานถ่ายแบบ ไหนจะรายการทีวีอีก ซึ่งผมก็โอเค เพราะจะได้ทำคะแนนกับเธอไปด้วย แต่ทว่าผมก็ยังไม่มีโอกาสได้พูดคุยจริงๆ จังๆ กับเธอเลยสักครั้ง เรื่องของเรา เพราะดูเหมือนเธอจะไม่อยากพูดถึงมันเท่าไหร่ จึงทำให้เรื่องมันคลุมเครืออยู่อย่างนี้ ตอนนี้ผมเพียงแต่รอเวลาให้เธอเปิดใจให้ผมอีกนิดเท่านั้น
“ทำได้ดีมาก ต่อไปก็แสดงต่อไปเรื่อยๆ ล่ะ กระแสกำลังดี มันจะช่วยในเรื่องของยอดขายอัลบั้มได้ ไหนจะรายการที่ติดต่อเข้ามากันอีกเป็นหางว่าว ใช้พีชเพื่อสร้างกระแสได้เต็มที่เลยนะ”
คำพูดน่ารังเกียจของประธานทำให้ผมรู้สึกไม่พอใจมากๆ จนไม่สามารถเก็บอารมณ์ไว้ได้
“อย่าพูดเหมือนเธอเป็นสิ่งของ”
ผมบอกประธานค่ายไปอย่างนั้น ผมไม่ชอบให้ใครมาดูถูกเธอ ไม่ว่าจะเป็นต่อหน้าหรือลับหลัง ผมห่วงความรู้สึกของเธอ ไม่อยากให้เธอต้องรู้สึกแย่เพราะใครทั้งนั้น ประธานดูอึ้งไปเล็กน้อย แต่ทว่าก็ปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แล้วแจ้งรายละเอียดการโปรโมต world tour concert ที่จะมีขึ้นในปีหน้า
หลังจากคุยรายละเอียดเรียบร้อยก็พากันกับหอ แต่ทว่าในรถระหว่างทางกลับ ผมรู้สึกว่าเมเนเจอร์ประจำตัวของผม ผิดปกติไป เพราะเธอเป็นคนที่แสดงทุกอย่างออกมาทางหน้าตาและการกระทำ วันนี้เธอผิดปกติ ผมจ้องมองที่กระจกหน้าเพื่อมองหน้าเธอ แต่เธอกลับหักกระจกที่ส่องมาทางหน้าเธอเอียงไปอีกทาง ผิดปกติชัดๆ ถึงแม้เธอจะดูเป็นคนที่ดูหัวอ่อน แต่กลับดูหัวรั้นในเวลาเดียวกัน
เอี๊ยด
รถจอดสนิทที่หน้าหอพักแล้ว เธอบอกกับผมว่าจะขอลาครึ่งวัน ผมสังเกตเห็นใบหน้าที่เหมือนกำลังพยายามกลั้นน้ำตาอยู่ จึงบังคับให้เธอขึ้นไปด้านบนกับผม จากอาการผิดปกติของเธอหลายๆ อย่าง ทำให้ผมต้องคาดคั้นให้เธอพูดออกมา แต่เธอก็ไม่ยอมบอก จนผมเริ่มมีอารมณ์นิดๆ คาดคั้นไปมาจนเธอร้องไห้ออกมา ผมตกใจกับท่าทีของเธอ คนตัวเล็กส่งเสียงสะอื้นพยายามกลั้นน้ำตา สองมือก็ยกขึ้นปาดน้ำตาข้างแก้มสะเปะสะปะอย่างกับเด็ก เธอสะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร เห็นดังนั้น หัวใจของผมก็รู้สึกอ่อนแรงเหลือเกิน ผมอยากดึงเธอเข้ามากอดปลอบ ไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องเสียน้ำตาแม้แต่น้อย ไม่ว่าผมจะแกล้งเธอขนาดไหนก็ไม่เคยอยากทำให้เธอร้องไห้เลยสักครั้ง
“ทำแบบนี้กับพีชทำไมคะ” จู่ๆ เธอก็ถามว่าผมทำแบบนี้กับเธอทำไม
“ทำไมไม่ปล่อยพีชไป” เธอถามผม จู่ๆ ผมก็รู้สึกคับแน่นในอกขึ้นมา
“ไม่มีทาง” ผมตอบเธอไป ในขณะที่หัวใจก็ค่อยๆ บีบรัดแน่นขึ้นทุกทีๆ
“ตอบมาใครทำอะไร” ผมถามย้ำอีกครั้ง ต้องมีใครทำอะไรเธอแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเธอไม่มีทางเป็นแบบนี้ เมื่อวานยังปกติอยู่เลย แต่หลังจากกลับมาจากค่าย เธอก็ผิดปกติไป คนตัวเล็กที่เอาแต่สะอื้นจู่ๆ เธอก็ชี้มือมาที่ผมแทนคำตอบ ที่เธอร้องไห้ ต้นเหตุมาจากผมงั้นหรอ
“ปล่อยพีชไปเถอะค่ะ ถ้าเป็นเพราะเรื่องคืนนั้น ช่วยลืมมันไปได้ไหมคะ เพราะพีชก็...ลืมมันไปแล้ว คุณก็ช่วยลืมมันไปทีนะคะ เชิญลงโทษกับสิ่งที่พีชเคยทำไป ด้วยการใช้พีชให้พอ แล้วก็...ได้โปรดปล่อยพีชไปเถอะนะคะ”
เธอเอ่ยด้วยน้ำตานองหน้า สะอึกสะอื้นไม่หยุด
อ่า ทำไมผมถึงรู้สึกว่าแขนเล็กๆ นั่น ถึงหนักอึ้งขึ้นมากันนะ ผมปล่อยแขนเธออย่างหมดแรงกับคำพูดที่เธอเอ่ยออกมา
“ต้องการอย่างนั้นจริงๆ หรอ” นี่ผมทำให้เธออึดอัดขนาดนั้นเลยหรอ มีแต่ผมที่พยายามเข้าหาเธออยู่ฝ่ายเดียว เมื่อผมเอ่ยถามไปคนตรงหน้าก็พยักหน้า แทนคำตอบ
“ถ้าต้องการอย่างนั้น ก็จะทำให้”
“ฮึกๆ ขอบคุณค่ะ” พูดจบเธอก็ยกมือปาดน้ำตา และหันหลังกำลังจะเดินออกจากห้องไป
อย่าไปนะ
หันกลับมาแล้วจะถือว่าทุกอย่างเป็นโมฆะ
บอกว่าผิดไปแล้วสิ หรือพูดว่าล้อเล่นก็ได้ออกมาที
ผมได้แต่ภาวนา ถ้าเธอหันกลับมา ผมพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อเธอ ไม่ว่าจะต้องการอะไร ก็จะหามาให้เธอทุกอย่าง แต่ทว่าผมก็ทำได้แต่จ้องมองไปที่แผ่นหลังเล็ก เพราะหวังให้เธอเปลี่ยนใจ
ปัง!
คำภาวนาของผมไร้ผล ประตูห้องค่อยๆ ปิดสนิทลง พร้อมกับร่างเล็กที่หายลับไป ผมทรุดเข่าลงอย่างไร้เรี่ยวแรง ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายมันบีบรัดรุนแรงจนเจ็บไปหมด
'เจ็บชะมัดเลย ให้ตายสิ' ในเมื่อพยายามใจดีด้วยแล้วเธอไม่ชอบ ก็ถึงเวลาเอาคืนบ้างแล้ว หวังว่าเธอจะรับผลจากการกระทำของตัวเองได้ก็แล้วกัน
คอยดูแล้วกันว่าในเกมนี้ใครจะแพ้แต่ที่แน่ๆ คงไม่ใช่ผม
⚠️
…………………………………………
คำเตือนความร้อนแรงจะเริ่มต้นนับจากนี้