พิกัดประหาร - ตอนที่ 7 เนื้อเน่าที่ถูกรุมทึ้ง โดย Mr.K @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ระทึกขวัญ,สืบสวนสอบสวน,อาชญากรรม,สะท้อนปัญหาสังคม,ตะวันตก

สืบสวนสอบสวน,ดราม่า,พล็อตสร้างกระแส

เมื่อความกลัวโหวตประหารฆาตกรผิดคน... ความจริงหลังพิษเข็มสุดท้าย จึงกลายเป็นฝันร้ายที่ตบหน้าคนทั้งสังคม

ผู้แต่ง

Mr.K

เรื่องย่อ

พิกัดประหาร- ตอนที่ 1 เสียงสะอื้นหลังผนังห้อง,พิกัดประหาร-ตอนที่ 2 ร่องรอยในความมืด,พิกัดประหาร-ตอนที่ 3 เงาของทูตสวรรค์ ,พิกัดประหาร-ตอนที่ 4 ช่างไฟผู้ขี้อาย,พิกัดประหาร-ตอนที่ 5 เวลาที่หมดลง,พิกัดประหาร-ตอนที่ 6 สืบหาความจริง,พิกัดประหาร-ตอนที่ 7 เนื้อเน่าที่ถูกรุมทึ้ง,พิกัดประหาร-ตอนที่ 8 จิตใจของมนุษย์,พิกัดประหาร-ตอนที่ 9 ไฟที่มอดดับ,พิกัดประหาร-ตอนที่ 10 ความจริง (1),พิกัดประหาร-ตอนที่ 11 ความจริง (2),พิกัดประหาร-ตอนที่ 12 ความยุติธรรมหรือความกลัว

บรรยากาศภายนอกสถานีตำรวจตึงเครียดจนถึงขีดสุด มวลชนนับพันคนรวมตัวกันปิดล้อมพื้นที่ เสียงตะโกนชูกระดาษเรียกร้องความยุติธรรมดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วบริเวณ แสงสว่างจากหน้าจอมือถือนับร้อยนับพันดวงในความมืดส่องสว่างวับแวม ราวกับดวงตาของสัตว์ร้ายที่กำลังจับจ้องมองลงมา

บนหน้าจอโทรศัพท์ของคนทั้งประเทศ ตัวเลขนับถอยหลังของระบบโหวตสาธารณะกำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่นาที สื่อมวลชนประโคมข่าวความน่ากลัวของคดี 15 ศพซ้ำแล้วซ้ำเล่า กระพือไฟแห่งความผวาและความโกรธแค้นให้โหมกระหน่ำจนไม่มีใครสนใจรับฟังความจริงหรือปมเบื้องหลังใดๆ อีกต่อไป

ภายในห้องควบคุม ดานิเอลยืนมองตัวเลขผลโหวตที่พุ่งสูงขึ้นอย่างน่าตกใจ กระแสสังคมชี้ขาดไปในทิศทางเดียวกันอย่างท่วมท้น—มวลชนที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความกลัว เลือกที่จะส่ง "เซน" ช่างไฟผู้เอาแต่นั่งขดตัวสั่นสะท้าน เข้าสู่ห้องประหารชีวิตด้วยคะแนนโหวตสูงถึง 98%

ขณะที่ "กาเบรียล" ผู้เรียกร้องขอความตาย กลับถูกตัดสินให้ส่งตัวไปควบคุมและรักษาในโรงพยาบาลจิตเวชเป็นเวลา 15 ปีตามเงื่อนไขทางกฎหมาย

กังวานเสียงนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรงดังสนิทขึ้น สัญญาณระบบโหวตปิดลงทันที เสียงเฮดังกึกก้องจากมวลชนด้านนอกสถานีตำรวจ ราวกับพวกเขามีชัยชนะเหนือความกลัว

ดานิเอลเดินกลับเข้ามามองเซนผ่านบานกระจกห้องขัง ชายหนุ่มยังคงนั่งคุดคู้ กอดเข่าตัวเองแน่นพร้อมกับพึมพำคำเดิมซ้ำๆ แววตาของเซนเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นเจ้าหน้าที่ชุดดำเริ่มเปิดประตูห้องขังเข้ามา ดานิเอลรู้สึกจุกแน่นในอก วินาทีนี้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า สิ่งที่สังคมเพิ่งตัดสินไป คือ "ความยุติธรรม" หรือเป็นเพียง "การพิพากษาด้วยความกลัว" กันแน่