โรงน้ำชาคุณนายเมิ่งหลังเที่ยงคืน เล่ม 4 (จบบริบูรณ์) - ตอนที่ 1 ข้าจะอยู่ที่นี่ โดย Kevinth M. PoTae @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

แฟนตาซี,ชาย-ชาย,ยุคปัจจุบัน,จีน

หลังจากที่ภารกิจเสร็จสิ้น ทุกคนจึงกลับขึ้นมายังโลกมนุษย์ เสี่ยวมู่จื่อได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง หากแต่ว่า…เพื่อนรักของหลี่อี้กลับหายไป

ผู้แต่ง

Kevinth M. PoTae

เรื่องย่อ

เรื่องย่อ เล่ม 4

นามปากกา : Kevinth M. PoTae

วาดปก : WALAN

.

เมื่อตกลงกันได้ เยว่หมิงชาง หลิงเซียง และเสี่ยวมู่จื่อ…ก็กลับขึ้นมายังโลกมนุษย์ วิญญาณของเสี่ยวมู่จื่อได้กลับเข้าร่างของตัวเองอีกครั้งแล้วกลับมามีชีวิตได้สำเร็จ

เพียงแต่การกลับมาของทุกคนในคราวนี้ ไม่มีหวังซูกลับมาด้วย หลี่อี้จึงรู้สึกเสียใจ ที่จะไม่ได้เจอเพื่อนของตัวเองอีก

.

.

นิยายเรื่องนี้เกิดขึ้นจากจินตนาการของนักเขียน ดังนั้นตัวละคร/สถานที่/เหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่อง จึงถูกสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น ทุกคำพูด ทุกตัวละครไม่มีอยู่จริง…โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน…

ฝากเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยการกดไลก์ คอมเมนต์ และกดเข้าชั้นหนังสือด้วยนะครับ

 

ฝากช่องทางการติดต่อไว้ด้วยนะครับ

Tiktok : kevinth_m.author

Facebook : kevinthm.author

 

 

 

 

โรงน้ำชาคุณนายเมิ่งหลังเที่ยงคืน เล่ม 4 (จบบริบูรณ์)-ตอนที่ 1 ข้าจะอยู่ที่นี่,โรงน้ำชาคุณนายเมิ่งหลังเที่ยงคืน เล่ม 4 (จบบริบูรณ์)-ตอนที่ 2 ความจริงในใจของเสี่ยวมู่

ตอนที่ 1

ข้าจะอยู่ที่นี่

 

“นี่เจ้าคิดจะกลับคำเช่นนั้นหรือ ในเมื่อเราออกมาได้ภายในสามวัน แล้วทำไมจึงยังไม่ยอมให้หวังซูกลับไปกับพวกเราอีกเล่า?”

เมื่อกลับมาถึงเรือนไม้ของกู๋อันหนิง ทั้งสามก็ต้องพบกับความประหลาดใจ เมื่อคำตอบที่ได้กลับไม่เป็นไปตั้งแต่คราวแรก คนที่ดูจะเป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องนี้มากที่สุด ก็ดูเหมือนจะเป็นหลิงเซียง

เพราะหลิงเซียงรู้ดีว่าหวังซูนั้นคือเพื่อนรักและเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของหลี่อี้ หากปล่อยให้อยู่กับกู๋อันหนิงในแดนปรโลกเช่นนี้ คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ

และหากกลับไปโดยไม่มีหวังซู ก็ไม่รู้ว่าจะหาคำตอบดี ๆ ให้กับหลี่อี้ที่ยังคงรอคอยอยู่ที่โรงน้ำชาแห่งนั้นได้อย่างไร

“สำหรับข้าคำสัญญานั้นสำคัญเสมอ ดังนั้น แม้ว่าเจ้าจะมาถึงที่นี่ แต่ก็ช้าไปแค่เพียงหนึ่งนาที ดังนั้นสัญญาของข้าจึงเกิดผล ข้าไม่ได้ร่ายมนตร์ใด ทุกคนจะสามารถออกไปจากที่นี่ได้…ยกเว้นเพียงหวังซูเท่านั้น ที่จะถูกพันธสัญญากักขังเอาไว้ หวังซูสามารถออกไปส่งพวกเจ้าได้แค่ที่หน้าประตูของจวนแห่งนี้เท่านั้น”

“ไม่จริง ข้าว่าเจ้าจงใจจะยื้อเวลาพวกเรามากกว่า บางทีฝูงหมาป่านั่น ก็อาจจะเป็นแผนของเจ้าก็ได้”

“นี่เจ้ากำลังพูดอะไรกันแม่นางหลิงเซียง เจ้าคิดว่าแดนปรโลกเป็นสนามเด็กเล่นอย่างนั้นหรือ ต่อให้ข้ามีอำนาจที่นี่ แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถควบคุมสัตว์ร้ายที่อยู่ในนี้ได้เสียหน่อย ยอมรับเสียเถิด ว่าทุกอย่างควรจะต้องเป็นเช่นนั้น”

.

.

ก่อนหน้านี้…

“เรื่องที่ข้าสั่งให้เจ้าไปทำลุล่วงหรือไม่?”

“เรียบร้อยเจ้าค่ะ ข้าใช้ผงหอมไห่ถาน กระตุ้นสัญชาตญาณดิบของหมาป่าพวกนั้นเอาไว้ และช่วงเวลานั้นก็ไม่มีดวงวิญญาณของมนุษย์ผ่านมาเจ้าค่ะ เพียงครึ่งชั่วยามหลังจากที่ทั้งหมดผ่านมาได้ ผงหอมพวกนั้นก็จะหมดฤทธิ์เจ้าค่ะ”

“ดีมาก เก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับ อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดเข้าใจหรือไม่?”

“เข้าใจเจ้าค่ะ…”

“เจ้าออกไปได้แล้ว ข้าอยากพักผ่อน”

“เจ้าค่ะ…กรี๊ด!!!”

บ่าวที่ถูกสั่งให้ไปโปรยผงหอมใส่เหล่าฝูงหมาป่านั้นกำลังจะเดินออกไปจากห้องนอนของกู๋อันหนิง หากแต่ยังไม่ทันได้ก้าวผ่านประตูออกไป ร่างนั้นก็ค่อย ๆ สลายราวกับสายลม แล้วกลายเป็นเหมือนเส้นไหมร้อยเรียงเข้าไปอยู่ในร่างกายของกู๋อันหนิงในที่สุด

“ข้าเคยบอกกับพวกเจ้าเสมอ ว่าคนที่รักษาความลับได้ดีที่สุดก็คือคนตาย แต่เจ้าเป็นปีศาจ เช่นนั้นการรวมจิตดั้งเดิมเอาไว้กับข้าย่อมเป็นตัวเลือกที่ดี ส่วนพวกเจ้า จงเก็บความลับพวกนี้เอาไว้ให้ดี หากมีใครสักคนในนี้แพร่งพรายออกไป ชะตากรรมของพวกเจ้าก็จะเป็นเช่นเดียวกับนาง”

“เจ้าค่ะ ๆ พวกบ่าวจะไม่มีวันทรยศและจะรักษาความลับนี้เอาไว้ ให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”

บ่าวที่บังเอิญอยู่ในห้องนั้นย่อตัวทรุดลงกับพื้น ก้มตัวจนศีรษะกระแทกเข้ากับพื้นเพื่อหวังเอาชีวิตรอด แต่เพียงแค่บ่าวคนหนึ่งที่ออกไปทำหน้าที่โดยตรง ก็ถือว่ามากพอแล้วสำหรับกู๋อันหนิงในคืนนี้

เพราะบ่าวเหล่านี้แม้จะรู้เรื่อง แต่ก็ไม่มีความทรงจำซุกซ่อนอยู่ในดวงจิต หากใครจะบังคับขู่เข็ญเพื่อพาไปล้วงความลับก็คงจะไม่เจออะไร และกู๋อันหนิงก็เชื่อว่า บ่าวทุกคนในที่นี้ ไม่มีผู้ใดกล้าแพร่งพรายความลับ ของตนออกไปอย่างแน่นอน

.

.

“อย่าให้ข้ารู้เชียว ว่าเจ้าเล่นตุกติกอะไร ปีศาจที่เต็มไปด้วยคำโป้ปดเช่นเจ้า ต่อให้พูดความจริงข้าก็ไม่มีทางเชื่อ…”

“พวกเจ้าหยุดเถียงกันเถอะ ข้าตัดสินใจแล้ว ว่าไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร ข้าก็จะอยู่ที่นี่อยู่ดี” หวังซูออกปากห้ามทุกคนก่อนที่จะโต้เถียงกันจนเกิดเรื่องใหญ่โต

เพราะอย่างที่หวังซูเคยรับปากกับกู๋อันหนิงเอาไว้เมื่อคืนก่อน ว่าไม่ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร หวังซูก็จะอยู่ที่นี่ และจะไม่ยอมไปไหนหากที่นั่นไม่มีกู๋อันหนิง

“นี่เจ้าหมายความว่าอะไรหวังซู เจ้าอย่าบอกนะ ว่าช่วงที่พวกเราไปตามหาเสี่ยวมู่ เจ้าถูกกู๋อันหนิงล่อลวงจนคิดอะไรไม่เข้าท่าแบบนี้ขึ้นมาน่ะ”

“ตลอดระยะเวลาที่ข้าได้อยู่ที่นี่ ข้าไม่รู้หรอกนะว่ากู๋อันหนิงล่อลวงข้าหรือไม่ แต่ในช่วงระยะสามวันนี้ ข้ากลับรู้สึกว่าข้าได้เจอกับคนที่ข้ารักจริง ๆ”

“หวังซู…นี่เจ้าพูดอะไรออกมาเจ้ารู้ตัวหรือไม่ แล้วหลี่อี้ล่ะ คนที่เจ้ารักมาตั้งสามพันปี เจ้าจะสละได้เพียงเพราะปีศาจล่อลวงตนเดียวเช่นนั้นหรือ?”

“ข้ารู้…ว่าเจ้าอาจจะไม่เชื่อเรื่องนี้ และเจ้าเองก็รักหลี่อี้อย่างกับน้องชายคนหนึ่ง เจ้าจึงอาจไม่พอใจในสิ่งที่ข้าพูดมากนัก แต่นี่คือเรื่องจริง สำหรับข้าแล้วหลี่อี้ก็ยังเป็นเพื่อนที่ดีของข้าเสมอ และข้าก็รู้ดีว่าข้าคงไม่อาจสมหวังกับหลี่อี้ได้ไม่ว่าจะเป็นตอนนี้หรือตอนไหน”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ข้าว่าเจ้ารู้ดีที่สุดแล้วหลิงเซียง เจ้าคือเพื่อนสนิทของทู่เอ๋อเสิน เจ้าคือคนที่รู้เรื่องทุกอย่างระหว่างข้า…ทู่เอ๋อ…และหลี่อี้ เพราะฉะนั้นการที่ข้าเลือกทางนี้ เจ้าไม่ดีใจหรือยังไง”

สิ่งที่หวังซูพูดออกมาทำให้หลิงเซียงถึงกับพูดไม่ออก เพราะหลิงเซียงคือคนที่รู้เรื่องทุกอย่างระหว่างสามคนนี้อย่างที่หวังซูพูดจริง ๆ ฝ่ายหนึ่งก็เป็นเพื่อน…ฝ่ายหนึ่งก็เป็นคนที่เพิ่งจะรู้จักและรักอย่างกับน้องชายแท้ ๆ ส่วนอีกคน ก็คือเพื่อนของน้องชายที่ตามเฝ้ารอมาแล้วถึงสามพันปี

“เช่นนั้นก็เอาเถอะ ข้ายอมเจ้าก็ได้ ถึงอย่างไรสิ่งที่เจ้าทำมันก็ดีกับทั้งสองฝ่ายอยู่แล้ว แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ลุ่มหลงเจ้าปีศาจตนนี้จนทำให้ตัวเองตกต่ำไปนะหวังซู”

“เจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าเรื่องนี้ ข้าฝากสิ่งที่ข้าพูดไปบอกให้กับหลี่อี้ได้รู้ด้วยก็แล้วกัน แล้วถ้ามีโอกาส…ข้าจะกลับไปหา…” หวังซูพูดด้วยสีหน้าจริงจังที่สุดเท่าที่มีมา จนหลิงเซียงต้องยอมและไม่คิดเซ้าซี้อีก

“งั้นก็ได้ ในเมื่อเจ้าเลือกทางนี้แล้ว เจ้ากับข้าก็เลิกแล้วต่อกันเถิด” เยว่หมิงชางได้ทีพูดบ้าง จึงคิดจะชำระความในหัวใจของตนออกไปบ้าง

“เลิกแล้วต่อกันอย่างนั้นหรือ?”

“ใช่ เรื่องในอดีตที่ข้าเคยทำให้จอมปีศาจคนรักของเจ้าต้องตาย จนกลายมาเป็นหลี่อี้ทุกอย่างวันนี้ ในเมื่อวันนี้เจ้าสมหวังกับความรักของเจ้าแล้ว เราทั้งสองก็กลับมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเถอะ”

“เช่นนั้นก็ได้ เพราะถึงอย่างไรตอนนี้ข้าก็ปล่อยมือจากหลี่อี้แล้ว คงไม่มีประโยชน์อะไรที่ข้าจะถือสาหาความเคียดแค้นเอากับเจ้าอีก”

“ข้าขอบใจเจ้ามากหวังซู อย่างน้อย เรื่องของข้าก็ทำให้เจ้าสมหวังในรักเสียทีนะ แม้จะไม่ใช่คนเดิมของเจ้าก็ตาม”

.

.

“เอาล่ะ…ในเมื่อพวกเจ้าตกลงกันได้แล้ว เช่นนั้นคืนนี้ก็พักผ่อนเสียที่นี่เถอะ วันพรุ่งนี้จึงค่อยออกเดินทาง”

เมื่อทุกอย่างตกลงกันได้อย่างลงตัว ทั้งสามจึงยังคงพักผ่อนอยู่ที่นี่อีกคืนหนึ่ง เพื่อที่จะเก็บเรี่ยวแรงเอาไว้สำหรับการเดินทางในวันพรุ่งนี้

เพราะสิ่งหนึ่งที่ต้องไม่ลืมนั่นก็คือ นอกจากป่าล่อลวงซึ่งเป็นถิ่นของกู๋อันหนิงแล้ว ทั้งสามจะยังคงต้องเดินทางต่อเพื่อไปยังสะพานน่ายเหอ ซึ่งเป็นทางออกของทุกดวงจิตที่จะออกจากปรโลกแห่งนี้ ก่อนที่จะไปเกิดยังโลกมนุษย์ และนั่นก็รวมถึงปีศาจทั้งสามที่จะต้องเดินทางออกไปจากปรโลกนี้ด้วย

.

.