ภายใต้เงาอำนาจของตระกูลอัครวรรธน์ ทิวากรแฝงตัวเพื่อสืบเรื่องยา 'ฟีโรโมน' และแก๊งควันปืน แต่หัวใจกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยเสน่ห์ของ ชรัณ เป้าหมายที่เขาไม่อาจเล็งปืนใส่ได้ลง
ดราม่า,ชาย-ชาย,รัก,โอเมกาเวิร์ส,พันธนาการรักใต้ปืน,อินิกม่าxอัลฟ่า,ตำรวจ,ประธานบริษัท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตลอด2ปีที่ผ่านมาทิวาได้เรียนรู้มากมายจากการเป็นบอดี้การ์ดให้ชรัณ ทุกวันเขาต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมาวิ่งรอบคฤหาสน์ 5 รอบ เสร็จแล้วจึงกลับไปทำธุระส่วนตัวที่ห้องของตัวเอง
ก่อนที่จะเตรียมตัวรอชรัณอยู่หน้าคฤหาสน์และทำหน้าที่ขับรถให้ชรัณเป็นครั้งคราว กิจวัตรประจำวันก็ค่อนข้างซ้ำกัน ไปบริษัท ไปโกดังเพื่อตรวจสอบฟีโรโมนที่ทางตระกูลของชรัณเป็นคนดูแล
เสร็จจากตรงนี้ก็มืดค่ำชรัณก็จะมุ่งหน้ากลับบ้านทันที หรือบางวันก็แวะร้านซาลาเปาเจ้าประจำเพื่อซื้อไปฝากปู่ของเขา
แต่ในวันหนึ่งก็เป็นวันพิเศษที่เขาเห็นชรัณแต่งตัวเต็มยศ อีกฝ่ายบอกเขาว่าวันนี้มีงานเลี้ยงบริษัทกลับไปแต่งตัวดีๆ ตอนนั้นทิวาพยักหน้าแต่ในหัวก็คิดแล้วคิดอีกว่า เขาเป็นบอดี้การ์ดจะแต่งตัวใส่สูทราคาแพงไปทำไม
แต่ก็ต้องทำเพราะชรัณมายืนกดดันรอเขาอยู่หน้าห้อง ซึ่งเป็นนิสัยแปลกๆ ที่ทิวาชินแล้ว แต่สำหรับบอดี้การ์ดคนอื่นชรัณไม่ทำแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาจะพิเศษกว่าคนอื่น มั้งนะ
“เสร็จแล้วครับ”
ทิวาเปิดประตูออกจากห้องของตน ร่างสูงอยู่ในชุดสูทสีดำขลับทำให้ผิวเขาขาวขึ้นไปอีก ชรัณส่ายหน้าเบาๆ เพราะร่างหนาตรงหน้าไม่มีเทสในการแต่งตัวเอาซะเลย
ร่างสูงถือวิสาสะเดินเข้าห้องของทิวาทันที เขาเปิดตู้เสื้อผ้าของอีกฝ่ายโดยไม่รอคำอนุญาตจากเจ้าของห้อง เสื้อผ้าสีขาวดำเรียงรายกว่าครึ่งตู้
“ไม่มีสีอื่นแล้วเหรอ”
“ครับ?”
ชรัณมองเข้าไปในตู้เสื้อผ้าอีกครั้งก่อนที่จะปิดพร้อมถอนหายใจออกมา คนผิวแทนเดินออกจากห้องของทิวาและเดินกลับไปที่ห้องของตัวเองที่อยู่ตรงข้ามห้องทิวา
ซึ่งนี่ก็เป็นสิทธิพิเศษเหมือนกัน บอดี้การ์ดคนอื่นจะมีห้องพักแยกอยู่ด้านหลังคฤหาสน์ ส่วนทิวานั้นได้อยู่ห้องตรงข้ามกับเจ้านาย โดยเหตุผลของชรัณให้เพียงว่า ‘เขาจะได้เรียกใช้ทิวาสะดวก’
ชรัณออกมาจากห้องของเขาพร้อมกับชุดสูทสีน้ำตาล ชรัณจูงมือทิวาเข้ามาในห้องของอีกฝ่าย ทาบชุดสูทกับตัวของคนผิวขาวเบื้องหน้าและพยักหน้าพึงพอใจ
“ไปเปลี่ยน” สิ้นคำทิวาก็รับชุดสูทจากชรัณและเดินเข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำทันที
ร่างหนาเดินออกจากห้องน้ำพร้อมกับชุดสูทตัวใหม่ สูทสีน้ำตาลเข้มเข้ากับทิวาเป็นอย่างมากลงล็อกกับหุ่นเขาพอดีเป๊ะ เว้นก็แต่ทรงผมที่ถูกปล่อยลงจนปกหน้าผากทำให้ชรัณรู้สึกเคืองแปลกๆ ต้องเป็นเขาที่รีบเข้าไปจัดทรงผมให้ทิวาอีกเช่นเคย
“บอกกี่รอบแล้วว่าให้ไปตัดผม” ชรัณใช้เจลเซตผมที่ปกหน้าของทิวาขึ้นเพื่อให้เห็นหน้าผาก
“ผมยังไม่มีเวลาไปครับ”
“ทำอย่างกับฉันใช้นายตลอดเวลา...แต่ก็จริง”
เมื่อแต่งตัวให้ทิวาจนเสร็จชรัณก็พยักหน้าชื่นชมผลงานของตัวเอง ร่างสูงผิวแทนเดินนำทิวาเพื่อไปลงไปรอที่รถ เพราะว่าวันนี้เขาจะไปกับทิวาแค่สองคน สองคนเท่านั้น!!
รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ ภายในรถไม่มีเสียงพูดคุยใดๆ เพราะทิวาขับรถส่วนชรัณตรวจงานผ่านเมลที่ลูกน้องส่งมาให้
ใช้เวลาไม่นานทิวาก็ขับรถมาถึงงานเลี้ยงซึ่งผู้จัดคือ เสือ สหรัตน์ ซึ่งเป็นประธานบริษัทยักษ์ใหญ่เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ความงามและสุขภาพ วันนี้ชรัณได้รับคำเชิญมางานเลี้ยงเปิดตัวผลิตภัณฑ์ใหม่ของอีกฝ่าย
เมื่อรถจอดสนิททิวาดับเครื่องยนต์และรีบลงจากรถเพื่อเปิดประตูให้ชรัณ อีกฝ่ายพูดกับเขาว่าไม่จำเป็นต้องมาเปิดให้ก็ได้
ชรัณเตรียมยกมือขึ้นจะลูบหัวด้วยความเอ็นดูแต่ลืมไปว่าตัวเองนั้นเซตผมให้ทิวาแล้วเรียบร้อยเขาเลยชักมือกลับ ก่อนที่จะบอกให้ทิวาเอารถไปจอดที่่โรงรถและรีบตามตนเข้าไปในงาน
ภายในงานถูกตกแต่งด้วยสีขาวสะอาดตาและดอกไม้นานาชนิด ซึ่งถูกใจชรัณเป็นอย่างมาก ร่างสูงของชรัณยืนโดดเด่นอยู่ในงานท่ามกลางเสียงพูดคุยกัน มีคนเข้ามาทักทายเขามากมาย เพราะเป็นคนกันเองทั้งนั้นชรัณจึงไม่รู้สึกเกร็งอะไร
ทางด้านทิวาก็เดินหาชรัณไปทั่วเพราะตอนนี้เขาก็ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ตรงไหน เขามัวแต่คุยโทรศัพท์กับตินภพตนจึงตามชรัณมาไม่ทัน ทิวามองหาชรัณอีกรอบแต่ก็ไม่เจออยู่ดี
จนกระทั่งชายร่างใหญ่ผิวสีน้ำผึ้งเดินเข้ามาหาเขา อีกฝ่ายสูงกว่าเขานิดหน่อยและสูทสีดำที่ใส่ยิ่งทำให้เขานั้นดูดีซึ่งตัดกับใบหน้าที่ดูดุได้อย่างลงตัว แน่นอนว่าคนคนคือ เสือ สหรัตน์ ไม่ผิดแน่
“คุณเหมือนอยากจะให้ช่วยนะครับ”
“พอดีผมตามหาคุณชรัณไม่เจอครับ ไม่ทราบว่าคุณช่วยผมได้ไหม”
“ได้สิครับ”
เสือเดินนำทิวาเพื่อพาเขาตามหาชรัณ ในระหว่างนั้นก็มีการสอบถามมากมายจากเสือ แต่ทิวาก็เข้าใจว่าอีกฝ่ายถามเพราะอยากรู้จัก แถมตนยังได้รู้อีกว่าเสือเปิดบ่อนพนันแบบผิดกฎหมาย เขาจะหมายหัวไว้ก่อนเพราะจะเก็บไว้รวบยอดทีเดียว
ทิวาเดินมาถึงโถงทางเดินและเจอกับชรัณเข้าพอดี ชรัณเลิกคิ้วเพราะไม่คิดว่าบอดี้การ์ดของเขาจะมาเดินพูดคุยถูกคอกับเสือ ซึ่งชรัณไม่ค่อยถูกใจไอ้หมอนี้เท่าไหร่เพราะอีกฝ่ายชอบชวนตนไปทำอะไรแปลกๆ
“ไม่เจอกันนานเลยนะครับคุณชิน” เสือเอ่ยทักทายด้วยความขี้เล่น แต่ได้รับกลับมาเป็นการเบะปากให้ทีหนึ่ง
“พาบอดี้การ์ดกูไปไหนมา”
“กูแค่พาเขามาหามึงครับ หวงจังนะ”
“ไม่ได้หวง” ชรัณพูดพลางเสมองไปทางอื่น
“แน่ใจ? งั้นกูขอยืมสักวันได้ปะ”
เสือเมื่อเห็นท่าทีดังนั้นก็เอ่ยแกล้งชรัณ เขาชอบที่เวลาอีกฝ่ายโกรธและหวงของตัวเอง มันดูน่าแกล้ง น่าฟัด ยิ่งเวลาเขิน หูของชรัณจะแดงทำให้ผิวสีแทนของอีกฝ่ายดูสวยขึ้นมาทันที
“ไม่ให้โว้ย!! กูกลับและ ยินดีกับผลิตภัณฑ์ใหม่” ว่าจบชรัณก็จับมือของทิวาเดินออกจากงานเลี้ยงทันที เสือขำเบาๆ ก่อนที่จะส่ายหน้าและเข้าไปพูดคุยกับแขกในงานต่อ
“กลับเร็วไปจะไม่เสียมารยาทเหรอครับ”
“ใครจะกล้าด่าฉัน”
งานที่ทิวาได้รับมอบหมายแต่ละครั้งเริ่มใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งการส่งฟีโรโมนอาจทำใหสินค้าเสียหายจึงจำเป็นต้องมีคนคอยตรวจสอบ
ดังนั้นชรัณจึงยกหน้าที่ให้ทิวาเป็นคนดูแลฟีโรโมน คอยตรวจสอบและเช็คสินค้าทุกครั้ง บางครั้งก็มีการลอบเข้ามาทำให้ฟีโรโมเสียหายแต่ทิวาก็จัดการคนทำได้ทุกครั้ง
ครั้งนี้ก็เช่นกันเพราะคนจากบริษัทหนึ่งขับรถเข้ามาปาดหน้าหวังจะให้รถที่ขนฟีโรโมนเกิดอุบัติเหตุ แต่คนที่ขับนั้นเป็นทิวาฟีโรโมนจึงไม่เสียหาย
ทำให้ชรัณตบรางวัลใหญ่ให้ทิวาทันทีนั้นคือ เลี้ยงอาหารมื้อใหญ่โดยมีแค่ทิวาและชรัณเท่านั้น ทิวาฟังแล้วก็แปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ขัดอะไร เพราะนายสั่งต้องทำ
ร้านอาหารที่ชรัณพามาเป็นภัตตาคารอาหารจีน โดยชรัณจะมากินร้านนี้เดือนละครั้งเพราะราคาของอาหารค่อนข้างแพง
เขาไม่อยากใช้เงินฟุ่มเฟือยไปกับเรื่องอาหารเพราะเขาเป็นคนอยู่ง่ายกินง่าย แต่วันนี้เลี้ยงบอดี้การ์ดคนโปรดทั้งทีจะให้พาไปกินร้านธรรมดาก็ยังไงอยู่
ทั้งร้านตกแต่งสไตล์จีนโบราณ พนักงานแต่ละคนแต่งตัวเหมือนหลุดออกมาจากหนังจีนโบราณที่เขาเคยดู พนักงานนำพวกเขามาที่ชั้นสองโดยเรื่องอาหารชรัณสั่งไว้เรียบร้อยแล้ว เพราะถ้าจะให้ทิวาเลือกเองคงจะไม่ได้กินง่ายๆ
“ร้านสวยมากครับ ขอบคุณคุณชรัณที่พาผมมาทานอาหารดีๆ แบบนี้นะครับ”
“ลองกินก่อนเถอะ อย่าพึ่งพูดว่าดีถ้ายังไม่ได้ลอง”
ทิวาพยักหน้า เขาเดินไปเลื่อนเก้าอี้ให้ชรัณนั่งก่อนทุกครั้งก่อนที่ตัวเองจะนั่งเก้าอี้ตรงข้าม ไม่นานอาหารที่ชรัณสั่งเอาไว้ก็มาเสิร์ฟ อาหารจีนวางไว้เต็มโต๊ะส่งกินชวนรับประทาน อาหารที่ทิวาได้พิสูจน์แล้วว่าอร่อยสมคำร่ำลือคือ หูฉลาม เป็ดปักกิ่ง เมนูติ่มซำต่างๆ และที่พลาดไม่ได้เลยคือ ปลาต้มผักกาดดอง อร่อยแสงออกปากเลยหล่ะ
“อร่อยไหม” ชรัณเท้าคางมอง
“อร่อยครับ ผมไปกินร้านอื่นไม่อร่อยแบบนี้เลย”
ทิวาพยักหน้าก่อนจะตอบ ในมือหนาถือซาลาเปาไส้หมูแดงลูกใหญ่ ในปากก็ยังเคี้ยวไม่หมด ทำเอาคนมองอย่างชรัณนึกเอ็นดู “กำลังยอว่าฉันเลือกร้านเก่งเหรอ” ชรัณเลิกคิ้ว
“ป่าวนะครับ อร่อยจริงๆ ครับ”
“เหรอ ถ้ามาเป็นสะใภ้ตระกูลอัครวรรธน์ได้กินทุกมื้อ สนใจไหม?”
