ภายใต้เงาอำนาจของตระกูลอัครวรรธน์ ทิวากรแฝงตัวเพื่อสืบเรื่องยา 'ฟีโรโมน' และแก๊งควันปืน แต่หัวใจกลับถูกพันธนาการไว้ด้วยเสน่ห์ของ ชรัณ เป้าหมายที่เขาไม่อาจเล็งปืนใส่ได้ลง
ดราม่า,ชาย-ชาย,รัก,โอเมกาเวิร์ส,พันธนาการรักใต้ปืน,อินิกม่าxอัลฟ่า,ตำรวจ,ประธานบริษัท,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“คุณไปเอาเบอร์ผมมาจากไหนครับ...คุณใจ๋”
“....”
“คือว่า..ผมเป็นเลขาของคุณชรัณนะครับ ไม่มีเรื่องที่ผมไม่รู้หรอก” จริณเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคง เพราะกลัวอีกฝ่ายจะรู้ว่าเขาไปสืบมา และไม่ใช่แค่ชื่อของอีกฝ่ายที่รู้ เขายังรู้อีกว่าตินภพกับเพื่อนของเขานั้นเคยเป็นทหารหน่วยรบพิเศษมาก่อน นั้นยิ่งทำให้จริณต้องการทั้งสองคนเป็นอย่างมาก
“ก็จริงครับ” ตินภพพยักหน้าเห็นด้วยกับคำตอบของจริณ
“แล้วคุณหล่ะ...ทำไมถึงรู้ชื่อเล่นของผม ผมจำได้ว่ายังไม่ได้บอกชื่อกับคุณเลย” เมื่อได้โอกาสเบ้ต้าร่างบางก็เอ่ยถามอีกฝ่ายกลับไปบ้าง
“เรื่องนั้น...ตอนเราเจอกันครั้งหน้าผมจะบอกนะครับ คุณจริณ” ตินภพยกยิ้ม ก่อนที่จะรีบตัดสายไปเพราะโดนเพื่อนตัวดีของตนลากไปทำงานต่อ
ยามสายของเช้าวันหนึ่ง ชายฉกรรจ์หลายคนมารวมกันโดยนัดหมายที่ลานหน้าคฤหาสน์ตระกูลอัครวรรธน์ พวกเขามาเพื่อแย่งชิงตำแหน่งบอดี้การ์ด เพื่อจะได้ใกล้ชิดกับหัวหน้าตระกูลอย่างชรัณ หารู้ไม่ว่าต้องผ่านบททดสอบมากมายก่อนถึงจะถือว่าผ่านการเป็นบอดี้การ์ด และเข้ารับตำแหน่งอย่างสมบูรณ์
ผู้แข่งขันที่เข้าร่วมมีทั้งหมด 20คนถ้วน อาจจะน้อยไปหน่อย แต่ทั้งหมดที่ผ่านเข้ามาได้ล้วนถูกตรวจสอบอย่างแม่นยำจากจริณเลขาของชรัณอย่างเข้มงวด
รอไม่นานเบต้าร่างบางก็เดินออกมาจากคฤหาสน์หลังโต พร้อมกับป้ายรายชื่อที่อยู่ในมือของเขา ใบหน้ารูปไข่กับสีผิวสีขาวผ่องทำให้อีกฝ่ายน่าทะนุถนอม เนื่องจากผู้แข่งขันทุกคนล้วนแต่เป็นอัลฟ่าเมื่อเห็นสิ่งสวยงามที่ใกล้เคียงกับโอเมก้าก็ทำให้มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาทันที
จริณเดินลงจากบันไดและมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของทุกคน ตาเรียวกวาดมองว่าที่บอดี้การ์ดแต่ละคนที่ตนนั้นเลือกมาเอง จนมาสะดุดกับสายตาขี้เล่นของตินภพและอีกฝ่ายก็ยิ้มให้เขาเหมือนหมาเจอเจ้าของ จริณกระแฮ่มเบาๆ ก่อนที่จะเอ่ย
“สวัสดีทุกคนนะครับ ผมชื่อจริณ เป็นเลขาของคุณชรัณ วันนี้ผมได้รับมอบหมายให้มาดูการทดสอบเพื่อการเข้ามาเป็นบอดี้การ์ดของพวกคุณ ขอให้ทุกคนเดินออกมาหยิบป้ายประจำตัวของตัวเองด้วยนะครับ”
เมื่อได้รับคำสั่งทุกคนก็รีบมาต่อแถวเตรียมหยิบป้ายทันที เมื่อมาถึงคิวของตินภพ จริณยื่นป้ายชื่อให้ตินภพ อีกฝ่ายยื่นทั้งสองมือมาก่อนที่จะรับป้ายชื่อตัวเองไปแถมยังแอบแตะนิ้วของจริณอีกด้วย ทิวาที่อยู่ข้างตินภพนั้นเห็นเหตุการ์ณทุกอย่าง เขาได้แต่กลอกตามองบน ทิวาได้แต่คิดว่า ไอ้หมานี้มันหน้าม่ออีกแล้ว
เมื่อป้ายชื่อถูกแจกจนหมด จริณก็เอ่ยต่อ “การทดสอบของวันนี้ คือการว่ายน้ำและดำน้ำ สถานที่ทดสอบคือสระว่ายน้ำของตระกูลนะครับ ซึ่งอีกสักพักผมจะพาพวกคุณไป ขอให้ทุกคนไปเตรียมตัวเพื่อรับการทดสอบด้วยนะครับ แยกย้ายได้ครับ”
ทิวาและตินภพเดินออกมาและไปนั่งพักกันที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ วันนี้สีหน้าของทิวาดูไม่สู้ดีหนัก ใบหน้าคมดูซูบและใต้ตาที่ดำคล้ำขึ้น เพราะหลายวันมานี้ทิวาได้ทำงานที่ถูกไหว้วานจากรุ่นพี่ซึ่งเกี่ยวกับการลักลอบขนฟีโรโมนเถื่อน ทำให้เขาต้องทำงานจนถึงดึกดื่น ถึงผู้การจะบอกเขาว่าไม่ต้องทำงานเกี่ยวกับตำรวจแล้ว แต่เมื่อมีคนขอร้องให้ช่วย เขาก็จำเป็นต้องทำเพราะเขาไม่ชอบเห็นคนอื่นตกที่นั่งลำบาก แต่ตัวเองดันลำบากเสียเองเนี่ยสิ
ส่วนตินภพจ้องมองจริณไม่วางตาตั้งแต่เจอหน้าจนถึงตอนนี้ อีกฝ่ายเดินไปทางไหนก็จะมีสายตาของเขามองดูอยู่ตลอด ถ้าไม่บอกว่าเป็นคนทิวาก็คิดว่าเพื่อนของตนนั้นเป็นกล้องวงจรปิดเป็นแน่
“มองไรหนักหนา...มึงชอบเขาขนาดนั้นเลย?”
“ไม่รู้...แค่น่ารักก็พอแล้วปะ” ตินภพหันมาตอบทิวา ก่อนที่จะหันกลับไปมองจริณอีกครั้ง แต่ฝ่ายนั้นดันหายไปจากสายตา เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ตินภพเลยเลือกที่จะหันกลับมาสนใจเพื่อนของตนแทน “ว่าแต่มึงเถอะ นอนไม่พอไม่ใช่เหรอ ไหวปะเนี่ย”
“ไหว ถ้าไม่ไหวก็ฝากมึงทำต่อด้วย” ทิวาเอ่ยออกมาอย่างขบขัน ก่อนที่จะเอนหลังกับพำนักพิงเพื่องีบหลับสักพัก ไม่วายยังมีเสียงของตินภพเอ่ยชวนเขาพูดคุยตลอดเวลา คงจะไม่ใช่แค่กล้องวงจรปิดแล้วที่ตินภพควรเป็นเขาขอเพิ่มโทรโข่งด้วยอีกอัน ทิวาคิด
ผ่านไปไม่นานจริณก็เรียกทุกคนมารวมตัวอีกครั้ง เพื่อนำทางพวกเขาไปที่สระว่ายน้ำของตระกูล ทางไปสระว่ายน้ำต้องเดินผ่านสวนดอกไม้นานาพันธุ์ ที่มารดาผู้ล่วงลับของชรัณได้ปลูกไว้เพื่อให้ลูกชายได้ดูต่างหน้า ไม่นานพวกเขาก็เดินมาถึงโดมขนาดใหญ่ที่ตั้งไว้หลังคฤหาสน์ซึ่งไม่ห่างไกลกันมากนัก
จริณเปิดประตูและเดินนำเข้าไป ด้านในมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่กว้างพอสำหรับลู่ว่ายน้ำ 6 ลู่ พร้อมแท่นกระโดดสตาร์ตเรียงกันเป็นระเบียบ ผิวน้ำเรียบสนิทสะท้อนแสงไฟเพดานอย่างนิ่งสงบ ด้านข้างของสระมีเก้าอี้ไว้นั่งพักเรียงกันสิบกว่าตัว และยังมีห้องเอาไว้เปลี่ยนเสื้อผ้าและห้องน้ำในตัว
“ใครพร้อมแล้วเดินทางผมได้เลยนะครับ..อ้อ..ผมลืมบอกไป”
“การทดสอบนี้พวกคุณต้องว่ายน้ำไปกลับ และมีการดำน้ำแบบที่ผมได้บอกไป แต่การดำน้ำนั้นพวกคุณต้องถูกมัดและลงไปที่ก้นสระ เพราะฉะนั้นพวกคุณต้องเอาตัวรอดจากการโดนมัดให้ได้ภายใน2นาที ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่ปลอดภัย ทางเรามีทีมดูแลพวกคุณอยู่ตลอด”
“ถ้าใครไม่ไหว...สามารถถอนตัวได้เลยนะครับ” เมื่อจริณเอ่ยจบ ชายฉกรรจ์หลายคนก็หันมามองหน้ากัน แต่ก็ไม่มีใครก้าวออกไป ดูเหมือนว่าจะเตรียมตัวกันมาดีแล้ว
เมื่อไม่มีคนก้าวออกมา จริณก็เริ่มให้ทุกคนได้ทดสอบสรรถภาพของตัวเอง โดยเจ้าตัวเดินไปนั่งที่เก้าอี้เพื่อรับชมผลงานของแต่ละคน ซึ่งคนที่โดดเด่นมากๆ ก็จะเป็น ตินภพ ผู้ชายที่ช่วยเขาที่บาร์ และเพื่อนของเขา จริณพยักหน้าพึงพอใจและเฝ้าดูการแข่งว่ายน้ำต่อไปจนถึงช่วงที่ทุกคนต้องดำน้ำ
โดยแต่ละคนต้องถูกมัดจากเชือกซึ่งก็ไม่ได้แน่นหรือหลวมจนเกินไป การแข่งขันจะแบ่งเป็นกลุ่ม กลุ่มละ 5 คน ตินภพและทิวาถูกแยกกัน เพราะจริณกลัวว่าทั้งสองคนจะช่วยกันจึงต้องกันไว้ก่อน
การแข่งขันเป็นไปอย่างเข้มข้น โดยกลุ่มของตินภพนั้นผ่านไปได้ทุกคน ซึ่งคนที่ขึ้นมาคนแรกแน่นอนว่าต้องเป็นตินภพ พอขึ้นจากน้ำก็หันไปยิ้มหวานให้จริณ ทำเอาอีกฝ่ายที่เป็นห่วงกลัวว่าตินภพจะผ่านไม่ได้รีบหันหน้าหนีทันที
เมื่อถึงคราวของทิวา ถึงแม้ว่าจะดูอิดโรยนิดหน่อยแต่พอเขาลงมาถึงก้นสระก็รีบแกะเชือกออกทันที โดยเรื่องแบบนี้ทิวาผ่านไปได้ง่ายๆ เพราะเคยฝึกมาก่อนที่จะเป็นตำรวจเสียอีก แต่ก็ช้าไปนิดเพราะว่าตัวเขานั้นพักผ่อนไม่พอ ทิวาเลยขึ้นจากสระน้ำเป็นคนที่ 2 ตินภพที่เห็นเพื่อนขึ้นมาได้ก็โล่งใจ รีบไปประคองทิวาทันที
“มึงไหวไหม” ตินภพถามก่อนที่จะได้คำตอบเป็นการพยักหน้าสั้นๆ ตอบจากทิวา
การแข่งขันต่อไปเป็นการยิงปืน พวกเขาถูกพามาที่ห้องใต้ดินของคฤหาสน์เพื่อทำแบบทดสอบให้ผ่าน โดยต้องยิงให้ถูกเป้า ทั้งหมด 30นัด และต้องเข้าเป้า 15-20นัด เข้ากลางเป้าจะบวก 5 คะแนน
ช่องยิงปืนมีทั้งหมด 10 ช่อง ซึ่งการแข่งขันจะแบ่งเป็นกลุ่มละ 5 เหมือนเดิม เพียงแต่ตอนนี้ผู้ที่ได้เข้าร่วมเหลือเพียง 15 คน เพราะถูกคัดออกจจากบททดสอบก่อนหน้า
ทิวาและตินภพได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง แถมยังเป็นกลุ่มแรก ทั้งสองโชว์ฝีมือยิงเข้าเป้าทุกนัด และเข้าตรงกลางเกือบจะทุกเป้า แต่ทิวานั้นกลัวว่าทุกคนจะจับได้เลยทำเป็นยิงพลาดบางครั้ง ต่างจากตินภพที่ใส่ไม่ยั้งเหมือนเก็บกด
เมื่อการแข่งขันเสร็จสิ้น จริณก็ประกาศรายชื่อผู้ที่ได้ไปต่อ การแข่งขันมี 14 คนไม่ได้ไปต่อ ทิวาต้องแข่งกับอีก 4 คน ซึ่งไม่รวมตินภพ
“ขอบคุณทุกคนที่มาวันนี้ พวกคุณทั้ง 6 คน กลับบ้านได้ครับ อย่าลืมเตรียมตัวสำหรับวันพรุ่งนี้”
“พักผ่อนให้เพียงพอด้วยนะครับ แยกย้ายได้ครับ” จริณเอ่ยโดยหันหน้ามามองทางตินภพ
จริณหลังจากเสร็จจากหน้าที่ก็รีบเดินขึ้นบันได เพื่อไปรายงานผลการทดสอบกับชรัณทันที เมื่อถึงหน้าห้องนอนของชรัณ มือเรียวสวยบิดลูกบิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะเพราะคิดว่าชรัณนั้นยังไม่ตื่น
เดินเข้าไปในห้องไม่กี่ก้าวจริณก็ต้องพบกับสายตาคมที่ตวัดมามองตน ชรัณถอนหายใจเบาๆ เพราะคิดว่าเป็นคนอื่น แต่ก็ดีแล้วที่เป็นเลขาของตัวเอง
“นิสัยไม่เคาะประตูนี้เมื่อไหร่จะเลิก” มาถึงก็โดนเอ็ดทันที จริณยิ้มแห้ง
“มารายงานเรื่องบอดี้การ์ดครับ”
จริณเดินเข้ามาใกล้ชรัณ และยื่นเอกสารให้อีกฝ่าย พลางสังเกตร่างกายของชรัณไปด้วย ร่างหนาของชรัณมีผ้าพันแผลพันอยู่ที่หน้าท้องสาเหตุเพราะถูกยิง ซึ่งจริณก็ยังโทษตัวเองอยู่ซ้ำๆ ว่าเป็นเพราะเขาดูแลเจ้านายได้ไม่ดีพอ
“มีใครน่าสนใจบางหล่ะ ถ้าฉันไม่ถูกยิงคงจะได้ไปดูเองแล้ว” ตาคมไล่อ่านดูรายชื่อและประวัติของแต่ละคน แต่ไปสดุดที่ชื่อหนึ่ง ทิวา ทิวากร อัลฟ่า? ชรัณอ่านรายละเอียดและประวัติของทิวาอย่างครบถ้วน
“เป็นหน่วยรบพิเศษมาก่อน น่าสนใจดีหนิ” จริณมองรายชื่อในกระดาษก็รู้ว่าควรรายงานอะไรต่อ
“บททดสอบเขาผ่านได้แบบง่ายๆ ครับ แต่วันนี้ดูเหมือนจะอิดโรยไปหน่อย”
“ไม่ใช่ว่าใจ๋ให้เขาว่ายน้ำหนักไปนะ” ชรัณเอ่ยก่อนที่จะขำออกมา สักพักอาการเจ็บแผลก็กำเริบทำให้เลือดซึมออกมา จริณที่เห็นเลือดซึมออกมาจากผ้าพนแผลก็รีบเข้ามาพันแผลให้ชรัณใหม่และดุอีกฝ่ายไปด้วยระหว่างทำแผล
ชรัณที่โดนดุก็ไม่สะทกสะท้าน มือหนาหยิบกระดาษขึ้นมาอีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่เขาสนใจใครมากขนาดนี้ หรือจะเป็นเขาคนนั้นที่คุณแม่ส่งมาให้อย่างนั้นเหรอ ชรัณส่ายหน้า ดูเหมือนเขาจะต้องไปเจอเจ้าตัวด้วยตัวเองแล้วหล่ะ ทิวากร
