เรื่องราวของผู้กองคามินที่โดนตราหน้าว่ากระทืบสามีที่เป็นทั้งหมอและยากูซ่าในห้องสอบสวนจนตาย เธอกลับรู้สึกว่าเขายังเฝ้ามองดูเธออยู่ตลอดเวลา
สืบสวนสอบสวน,ระทึกขวัญ,ชาย-หญิง,ดาร์ค,ไทย,พล็อตสร้างกระแส,สืบสวนสอบสวน,ตำรวจ,นางเอกแมน,นางเอกเก่ง,ฝาแฝด,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สามีเก่าของฉันคือปีศาจ
เรื่องราวของผู้กองคามินที่โดนตราหน้าว่ากระทืบสามีที่เป็นทั้งหมอและยากูซ่าในห้องสอบสวนจนตาย เธอกลับรู้สึกว่าเขายังเฝ้ามองดูเธออยู่ตลอดเวลา
เนื้อเรื่อง บุคคล ชื่อ สถานที่ ไม่มีอยู่จริง ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของไรท์เตอร์แต่เพียงผู้เดียว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบคุณค่ะ
--มนุษย์คือปีศาจที่น่ากลัวที่สุด--
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ.2558
เผยแพร่ครั้งแรก เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ.2566
ใช้เวลาไม่นานการรักษาของสารวัตรคามินก็เสร็จเรียบร้อย ตอนนี้เธอไม่ได้สนใจแผลที่ริมฝีปากเลยนอกเสียจากการมองหน้าของคุณหมอฟันตรงหน้าของเธอตอนนี้ ที่กำลังปรับเก้าอี้ทำฟันขึ้นให้เธอ
"....." ไม่รู้จะต้องรู้สึกอะไร แต่มีความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาหาเธอ
ที่ผ่านมาเธอไม่เคยรู้ว่าหมอภาคินมีฝาแฝดเลย เพิ่งจะมารู้ตอนที่ทุกอย่างมันจบลงไปแล้ว
แล้วนี่มีเรื่องอะไรที่เธอยังไม่รู้เกี่ยวกับสามีผู้แสนดีคนนี้ของเธออีกไหม
ยังรู้จักไม่ดีพอ
แต่ก็หมดเวลาทำความรู้จักกันมากขึ้นแล้ว
คุณหมออันวาคลี่ยิ้มเบาๆ "ถ้าเกิดว่าคุณสารวัตรกำลังจะหงุดหงิดขึ้นมาล่ะก็ ผมก็ไม่ว่าอะไรคุณนะครับ" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ย
คนหน้าสวยเลิกคิ้วน้อยๆ ไม่อาจละสายตาจากดวงตากลมสวยของอีกฝ่ายได้เลยจริงๆ เขาเหมือนแทบจะทุกกระเบียดนิ้ว สิ่งที่ไม่เหมือนอย่างเดียวที่เห็นในตอนนี้คือ ไฝเล็กๆเหนือริมฝีปากบนของเขา "แค่รู้สึกว่าทำไมตัวเองไม่รู้มาก่อนหน้านี้ ว่าเขามีฝาแฝด คุณหมอมีคำตอบให้ฉันไหมคะ"
ร่างสูงที่ก็พินิจมองเธอไม่วางตาคลี่ยิ้มเบาๆ "เราตัดสินใจกันว่าจะแยกย้ายไปคนละทางน่ะครับ เราไม่ยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันอยู่แล้วครับ แทบจะเหมือนอยู่กันคนละมุม ไม่ได้คิดจะมาเกี่ยวข้องหรือสนิทกับพี่น้องคนอื่นๆ"
"......"
"ไม่แปลกหรอกครับที่คุณคามินจะไม่รู้จักผม"
"โอเค"
เขายิ้มตอบ
"แล้วทำไมตอนนี้ถึงเข้ามาทำที่คลินิกของ..."
"เขาเกิดก่อนผมสิบสามนาทีครับ ผมเป็นน้องน่ะ" รอยยิ้มบางเบาเผยขึ้นอย่างใจเย็น
"ค่ะ คลินิกของพี่ชายคุณ"
"เห็นได้ชัดว่าที่นี้ยังขาดคนน่ะครับ และผมก็ได้รับมอบหมายมาให้ประจำอยู่ที่นี้ ทำหน้าที่แทนพี่ต่อ"
"....." ทำไม....ถึงดูจะยิ้มให้เธอบ่อยจัง นี่เขาไม่รู้สึกโกรธเลยเหรอ พี่ชายของเขาตายเพราะเธอฆ่าเองกับมือเลยนะ คามินเสยผมของตัวเองเบาๆ "งั้นเสร็จแล้วใช่ไหมคะ"
"ครับ เดี๋ยวยังไงนัดตัดไหมอีกทีนะครับ"
"ค่ะ"
"....." ร่างสูงมองเธออยู่ตลอดแทบจะไม่คลาดสายตา จนตอนนี้เขาเอียงคอน้อยๆ
"อะไรคะ" คามินไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายทำตัวน่าสงสัยอยู่นาน
"จะไม่ถามจริงๆเหรอครับ"
"...."
"สิ่งที่สงสัยอยู่ หรืออยากจะถาม สารวัตรถามผมได้ไม่ต้องเก็บไว้นะครับ"
เหมือนภาคินจริงๆ เหมือนจนเธอรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ไฝตรงเหนือริมฝีปากของเขาก็พอจะทำให้ประคองอารมณ์ปกติเอาไว้ได้อยู่ ยังไงคนๆนี้ก็ไม่ใช่สามีของเธอ
ของมันแน่อยู่แล้ว
"ค่ะ"
เขายิ้มดูมีเลศนัยมากกว่าเดิม
"แต่คิดว่าตอนนี้คงไม่เหมาะมั้งคะ คุณยังทำงานอยู่เลยนี่"
ร่างสูงคลี่ยิ้ม "งั้นแล้วแต่คุณคามินสะดวกเลยครับ ผมยินดีตอบทุกคำถามครับ"
คามินละจากดวงตากลมของเขาก่อนที่จะลุกจากเก้าอี้ทำฟันเตรียมจะเดินออกจากห้อง ทว่า...
"มาคนเดียวหรือเปล่าครับ?"
"มากับเพื่อนร่วมงานน่ะค่ะ"
ร่างสูงลุกจากเก้าอี้ทำฟัน และเดินเข้าหามองหน้าเธอ อ่าให้ตายสิ ขนาดส่วนสูงยังเท่ากันอีกเหรอ "อันที่จริงผมคิดว่าจะชวนคุณไปหาอะไรกินกันน่ะครับ เผื่อคุณอยากถามอะไรจะได้ถาม ได้อย่างสบายใจกว่านี้"
คามินมองหน้าอันวาไม่วางตา เธออยากจะถามคำถามมากมายอยู่หรอก แต่รู้สึกว่าตอนนี้มันยังไม่ใช่เวลาถาม "คราวหน้าก็พอได้ค่ะ สภาพฉันตอนนี้ก็คงไม่น่าจะกินอะไรได้เยอะ"
อันวาทำหน้าเหมือนนึกขึ้นได้ เขามองริมฝีปากอิ่มของคามินและยิ้ม "โอเคครับ งั้นเจอกันวันตัดไหมนะ"
"ค่ะ"
"เดี๋ยวผมไปส่งนะครับ"
"ไม่ต้องก็ได้ค่ะ เพื่อนรออยู่ข้างนอกอยู่แล้ว"
"ไม่เป็นไรครับ"
คามินหยุดปฏิเสธ เธอยิ้มตอบรับเขาไปก่อนจะยอมเเดินเคียงข้างกับเขาไปข้างนอก กลิ่นของเขาหอมอ่อนๆแบบไม่ใช้น้ำหอม เป็นกลิ่นที่ต่างจากภาคินเล็กน้อย แต่ก็ให้ความรู้สึกดีเหมือนกัน
อ่า เหมือนเธอจะโรคจิตเลยแหะ
เธอหันหน้ากลับมามองทางเพื่อนโจวทันควัน เมื่อคุณหมออันวาหันหน้าจะมาสบตากับเธอกลับ
แต่ทว่าเมื่อเพื่อนโจวเห็นเธอเดินออกมาจากที่จะเดินเข้ามาหากลับยืนค้างอยู่กับที่เมื่อเห็นว่าเดินมากับใคร จนมือถือจ้าวกรรมแทบจะร่วงจากมือตกลงพื้น "อ...."
"นี่คุณหมออันวา ไม่ใช่เขาหรอก"
ดูจะอ้ำอึ้งอยู่นะแต่ก็น่าแปลกที่ก็ดูเหมือนปรับสีหน้าท่าทางกลับเข้ามาปกติได้อย่างชั่วพริบตาเดียว
ปกติโจวมันก็ไม่เป็นคนแบบนี้ ถ้าตกใจ มันต้องตกใจให้มากกว่านั้นหรือเปล่ากัน?
"ถามจริง ฝาแฝดเหรอ" อย่างกับแสร้งทำเป็นตกใจ
"ไม่ใช่แค่มึงหรอกที่ตกใจ" ลองพูดไป
"เออ ตกใจจริง ไม่คิดว่า...."
คุณหมออันวาคลี่ยิ้มเบาๆ "ตอนนี้ก็กินของอ่อนๆก่อนนะครับ สารวัตรคามิน ถ้าใกล้ถึงวันตัดไหม ทางเราจะโทรเตือนก่อนวันนัดอีกทีนะครับ"
"ขอบคุณค่ะ คุณหมอ"
คามินค่อนข้างจะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองเพราะมันไม่เคยพลาด
ถึงสามีของเธอจะตายไปแล้ว แต่ดูเหมือนเรื่องทุกอย่างมันจะยังไม่จบดี
ตอนนี้ทั้งเธอและโจวเข้ามานั่งกันที่รถ ยังไม่เคลื่อนรถออกไปไหน สตาร์จและจอดนิ่งอยู่กับที่แบบนั้นอยู่หลายนาทีจนคามินต้องเหลือบสายตามองไปทางเพื่อนตำรวจ
เอ...หรือว่ามันจะตกใจจริงๆวะ
แต่แววตามันก็ยังดูเหมือนแสร้งทำอยู่ดี
"กูก็อึ้งไม่ต่างจากมึงหรอก" ...
โจวเหลือบมองกลับ "แล้วมึงไม่เคยรู้มาก่อนเลยเหรอว่าเขามีฝาแฝด"
คามินส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเอาหลังพิงกับเบาะ
"กูไม่รู้จะอึ้งเรื่องไหนก่อนดีเลยไอ้มิน"
คามินเม้มปากเบาๆ เธอตัดสินใจอยู่นานหลายนาทีว่าจะบอกเรื่องที่รู้สึกเหมือนโดนสะกดรอยตามกับเพื่อนร่วมงานดีหรือเปล่า "มึงคิดว่าเขามีนิสัยที่ก่อให้เกิดอาชญากรรมเหมือนอย่างพี่ขายตัวเองได้ไหม"
"เรื่องนี้มึงควรถามตัวเองนะ กูไม่รู้หรอกเรื่องนี้ เพราะมึงเคยอยู่กินกับคุณหมอภาคิน ต้องรู้นิสัยกันอยู่แล้ว"
ยิ่งพูดคามินก็ยิ่งอยากจะเงียบ เธอไม่รู้หรอกว่าภาคินจะมีนิสัยแบบนั้น มารู้ก็ตอนทำคดีจะจับเข้าคุกแล้ว
บอกแล้วไงว่าก่อนหน้านี้เขาแนบเนียนมาโดยตลอด ถ้าไม่ทำคดีเด็กหายในตอนนั้นก็คงไม่รู้นิสัยของสามีตัวเองแน่ๆ
"อีกอย่าง..."
เธอปรายตามอง
"เขาคนละคนกันนะไอ้มิน กูว่ามึงจะเหมารวมหรือสงสัยเขาคงจะไม่ดีแน่"
"เออๆ กลับสำนักงานทำงานต่อกันดีกว่า" เธอจะหาคำตอบด้วยตัวเองอยู่แล้ว
"ยังจะกลับอีก เอางานไปทำที่บ้านเถอะไอ้สัตว์ถือว่ากูขอ"
คามินหัวเราะออกมาน้อยๆ
โจวเคลื่อนรถออกจากลานจอดรถของคลินิกทันตกรรมลีออน
โดยที่ไม่รู้เลยว่า
ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อกาวน์ยาวยืนมองจนรถของพวกเขาพ้นระดับสายตาไป
เค้ากันว่าสัญชาตญาณของมนุษย์มักจะซื่อสัตย์กับเจ้าของของมันเสมอ
ดูเหมือนว่าจะจริง
เวลาเที่ยงคืน
เมื่อวานนี้
ภายในรถสีดำคันหรูเป็นที่หลบซ่อนของร่างสูงโปร่งแต่งตัวเนี๊ยบ มีใบหน้าหล่อเหลาตามสไตล์ลูกครึ่ง ดวงตากลมดุดันมองหน้าต่างของบ้านหลังโตที่ก่อนหน้านี้เปิดไฟสว่างทว่าเมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยงคืน ไฟเกือบทุกดวงก็ดับมืดสนิทลง เขายังคงจดจ้องอยู่เช่นนั้นสักพัก ก่อนจะละสายตาเพราะข้อความมือถือแจ้งเตือนเข้ามา
'ถ้าเขากินยาตามที่สั่งไป อีกไม่นานก็หลับสนิทแล้ว...'
ดวงตากลมมองข้อความนั้นด้วยสีหน้าใจเย็น เขาดับหน้าจอโทรศัพท์และเตรียมเครื่องมือที่เตรียมการมาตั้งแต่แรก
ขายาวส่วนสูงประมาณร้อยแปดสิบห้าก้าวลงจากรถ เขานำเครื่องมือที่เตรียมเอาไว้ใส่เข้าไปในกระเป๋ากางเกงทำงานของตัวเอง ก่อนจะเดินตรงไปที่บ้านที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นเรือนหอของพี่ชายฝาแฝดของตัวเอง
เมื่อถึงประตูหน้า เจ้าของไฝเล็กๆที่เหนือริมฝีปาก เอื้อมมือกดรหัสเข้าประตูบ้าน ก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านในอย่างแนบเนียน
ร่างสูงเดินเข้าฝ่าความเงียบและมืดสลัว ดวงตากลมมองไปที่รูปทุกรูปในบ้าน
วางตั้งอยู่ตรงส่วนต่างๆของบ้าน
แทบจะทุกมุม
เป็นรูปคู่สามีภรรยา ที่สามีกลายเป็นผู้ล่วงลับ
ทว่า เขากลับไม่ได้สนใจรูปของพี่ชายตนเลย รูปภาพเหล่านี้ทำให้เขาเห็นมุมต่างๆของผู้ที่เป็นภรรยา
จนบางวินาทีดวงตากลมกลับฉายแววตาเอ็นดูออกมาอย่างไม่รู้ตัว
เขาหยิบรูปคู่ที่อยู่ตรงทีวีขึ้นมาและเอียงคอมอง จรดจ้องที่ร่างบางและมองไปที่มือซึ่งควงแขนแกร่งของพี่ชายตัวเองอยู่ อืม น่าอิจฉาจัง
ร่างสูงโปร่งเดินเข้าไปจนถึงหน้าประตูห้องนอนโดยมือแกร่งก็ยังถือรูปนั้นเอาไว้ๆม่ยอมวาง เขาไม่ต้องเสียเวลาหาห้องนอนให้เปลืองเวลาเพราะเธอเปิดประตูห้องนอนเอาไว้ไม่ได้ปิดมัน
ชายหนุ่มหยิบเครื่องมือปลายแหลมสำหรับทำหัตถการ เขาเลือกอันนี้เพราะคิดว่ามันคมและใหญ่พอที่จะแทงเข้าที่คอแล้วตายทันที อ่า เขาเตรียมดอกกุหลาบสีขาวที่เขาชอบเอามาไว้ให้เธอด้วย ตากลมดุมองไปตามเรือนร่างสวยที่นอนไม่รู้เรื่องอยู่บนเตียงขนาดใหญ่
เธอช่างดูน่าทะนุถนอมจริงๆ แต่ก็ท้าทายดี พอได้ยินชื่อเสียงเรื่องนิสัย ตัวเล็กแต่พลังเยอะงั้นสิ
เขาคลี่ยิ้ม ก่อนค่อยๆก้าวขาทีละข้างมาทางฝั่งที่เคยเป็นที่นอนของภาคิน ดวงตากลมดุมองไปที่ใบหน้าที่มองได้ทั้งหล่อและสวยในเวลาเดียวกัน ไล่สายตามองที่หน้าอกซึ่งกระเพื่อมขึ้นและลงด้วยจังหวะปกติ ใบหน้าหลับพริ้มดูไร้เดียงสา เขาเอียงคอมองเธออย่างเอ็นดู
ตัดสินใจค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นไปบนเตียงอย่างแนบเนียน
นอนทับที่ที่ของสามีเธอ
ค่อยๆวางรูปภาพและดอกกุหลาบขาวเอาไว้ระหว่างเขาและเธอ
ขนาดนั้นอีกฝ่ายก็ยังไม่รู้สึกตัวว่าเขามาอยู่ข้างๆแล้ว ซึ่งแน่นอนว่าจากมุมนี้ เขาสามารถฆ่าเธอได้ทันที แค่ทว่าอีกใจกลับยับยั้งเอาไว้
ชายหนุ่มสูดกลิ่นหอมอ่อนๆจากร่างตรงหน้า และเอื้อมมือไปเกลี่ยที่หน้าผากของคามินอย่างแผ่วเบา ไล่ลงมาที่จมูกสวยไล้ไปที่พวงแก้ม ขอบริมฝีปากและจบลงที่บริเวณลำคอระหงส์
ดวงตากลมโตดุดันนอนมองเป้าหมายในการฆ่าของเขา ก่อนที่จะค่อยไปละออกและเดินจากไปอย่างแนบเนียน
เขาคิดว่ามันยังไม่ถึงเวลา