เรื่องราวของผู้กองคามินที่โดนตราหน้าว่ากระทืบสามีที่เป็นทั้งหมอและยากูซ่าในห้องสอบสวนจนตาย เธอกลับรู้สึกว่าเขายังเฝ้ามองดูเธออยู่ตลอดเวลา
สืบสวนสอบสวน,ระทึกขวัญ,ชาย-หญิง,ดาร์ค,ไทย,พล็อตสร้างกระแส,สืบสวนสอบสวน,ตำรวจ,นางเอกแมน,นางเอกเก่ง,ฝาแฝด,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สามีเก่าของฉันคือปีศาจ
เรื่องราวของผู้กองคามินที่โดนตราหน้าว่ากระทืบสามีที่เป็นทั้งหมอและยากูซ่าในห้องสอบสวนจนตาย เธอกลับรู้สึกว่าเขายังเฝ้ามองดูเธออยู่ตลอดเวลา
เนื้อเรื่อง บุคคล ชื่อ สถานที่ ไม่มีอยู่จริง ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของไรท์เตอร์แต่เพียงผู้เดียว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบคุณค่ะ
--มนุษย์คือปีศาจที่น่ากลัวที่สุด--
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ.2558
เผยแพร่ครั้งแรก เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ.2566
คามินขับรถมาจอดที่ลานจอดรถโรงพยาบาลA เธอดับเครื่องยนต์และถอนหายใจเบาๆ
ถึงจะมีอาการรำคาญอยู่บ้างแต่อีกใจหนึ่งก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าอยากจะลองเข้าพบจิตแพทย์ดูสักครั้งในชีวิต
ใช่ นี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอเดินเข้ามาหาจิตแพทย์ ร่างเพรียวลงจากรถและเดินไปตามที่ส่งข้อความถามเรื่องจิตแพทย์กับโจว เธอเดินเข้าไปในโรงพยาบาล สอบถามประชาสัมพันธ์และเดินไปตามที่เจ้าหน้าที่แนะนำ เมื่อเปิดประตูเข้าไป เสียงเพลงบรรเลงที่คลอเคลียชวนให้หลับก็ดังเข้ามาในหูของคามิน ตาเรียวคมมองไปที่ร่างผอมบางของชายร่างไม่สูงมาก น่าจะสูงพอๆ กับเธอด้วยซ้ำ แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสว่างเรียบร้อยและสวมเสื้อกาวน์สั้นทับ ที่อกด้านซ้ายติดป้ายชื่อ ตรัยศักดิ์ จันแรม
"สวัสดีครับ คุณสารวัตรคามิน" คุณหมอทักทายก่อนเธอ
"สวัสดีค่ะ"
"เชิญนั่งก่อนครับ" เขาผายมือไปทางโซฟาใกล้ๆ กับคามิน ร่างบางโค้งขอบคุณเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปนั่งตามที่คุณหมอผายมือให้
"ผมนึกว่าคุณจะไม่เข้ารับการบำบัดแล้วนะครับ"
"ตอนแรกก็คิดอยู่เหมือนกันค่ะ แต่ก็อยากลอง"
คุณหมอตรัยยิ้มบางๆ "แล้วอะไรทำให้คุณมาหาผมได้ล่ะครับ?"
"นี่เริ่มการรักษาแล้วใช่ไหมคะ?"
หมอยิ้มมากกว่าเดิม "ถ้าจะพูดแบบนั้น คิดว่าเริ่มการรักษาแล้วก็ได้นะครับ"
คามินยิ้มเป็นเส้นตรง ก่อนจะตั้งใจตอบคำถาม "ถือว่าเป็นคำสั่งของหัวหน้าชั้นสูง ฉันจะไม่ทำมันก็จะขัดคำสั่งเขาเกินไป คิดว่า..." คามินยักไหล่ "....ขัดแค่พอประมาณก็น่าจะพอแล้ว"
"มีอารมณ์ขันเหมือนกันนะครับ ผู้กองคามิน"
คามินคลี่ยิ้ม เธอคิดว่าไม่ได้คิดไปเองนะ รู้สึกว่าสายตาของคุณหมอคนนี้ดูจะมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ สักหน่อย
จะอธิบายว่าแปลกมันก็ไม่เชิงเท่าไหร่ ดูเหมือนกำลังสนใจมากกว่า
เห็นทีคุณหมอก็ดูเหมือนจะรู้สึกตัวว่ามองเธอนานเกินไป เขากะพริบตาสองสามที "ถือว่าคุณตัดสินใจเข้ารับการรักษาอย่างต่อเนื่องกับผมแล้วนะครับ"
คามินจรดมองก่อนจะพยักหน้าเบาๆ "คุณหมอต้องรายงานอาการของฉันให้สำนักงานตำรวจรู้ด้วยใช่ไหมคะ?"
หมอตรัยเลิกคิ้วน้อยๆ ก่อนจะยิ้ม "อย่างที่คุณเข้าใจครับ"
"แล้วถ้าฉันไม่ยินยอมให้คุณหมอเปิดเผยข้อมูลการรักษาของฉันกับสำนักงานตำรวจละคะ คุณหมอจะทำยังไงต่อ?" คามินพินิจมองด้วยสายตาท้าทายยิ่ง
จนทำเอาคุณหมอตรัยเผลอเลียริมฝีปากเก็บอาการเอาไว้ไม่อยู่
คามินคลี่ยิ้มเบาๆ "ฉันล้อเล่นค่ะ"
หมอตรัยมองเธอไม่ยอมคลาดสายตาก่อนจะคลี่ยิ้มปริศนาออกมาเบาๆ "งั้นเรามาเริ่มกันจริงๆเลยนะครับ"
"ค่ะ"
"ตอนนี้คุณสบายดีไหมครับ มีอะไรอยากจะเล่าให้ผมฟังไหม"
คามินรู้ว่าเธอยังไว้ใจใครไม่ได้ในตอนนี้ "ไม่ค่อยสบายเท่าไหร่ค่ะ เหตุการณ์ที่ผ่านมาทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่"
หมอตรัยพยักหน้ารับเบาๆและตั้งใจฟังต่อ
"อยากจะให้ทางสำนักงานตำรวจมอบหมายงานอะไรมาสักหนึ่งงาน ไม่ได้อยากจะลาพักร้อนยาวๆขนาดนี้ ฉันคิดว่าการทำงานน่าจะบำบัดได้ดีกว่า"
"อืม..ผมได้ยินชื่อเสียงเรื่องการทำงานของคุณมาพอสมควรครับ คุณเก่งและมากฝีมือ"
"แต่ก็บ่อยนักที่คุมอารมณ์ไม่อยู่"
"คุณคิดว่าหากมีคดีเข้ามาให้ทำจริงๆ คุณในตอนนี้จะสามารถทำงานนั้นได้สำเร็จลุล่วงไหม"
คามินเลิกคิ้วน้อยๆ "ไม่ใช่ว่าไม่เคยได้รับแรงกดดันระหว่างการทำงานมาก่อน ฉันก็คิดว่าไหวค่ะ "
"เกี่ยวกับเรื่องอารมณ์ร้อนด้วยไหมครับ"
"แก้ไม่หายสักที คุณหมอมียาช่วยไหมละคะ"
หมอตรัยโน้มตัวมาประสานมือเอาไว้พลางมองเธอ "ผมว่าผมรู้นะว่าทำไมคุณถึงชอบอารมณ์ร้อนใส่ผู้ต้องหา"
คามินมองไม่คลาดสายตา
"สีหน้าของคุณบอกผมหมดแล้วว่าคนพวกนั้นสมควรโดนแบบนี้"
เธอคลี่ยิ้ม "ถ้าจะว่ากันจริงๆกฏเกณฑ์ก็ไม่ได้เด็ดขาดกับคนพวกนี้ขนาดนั้นเท่าไหร่หรอกค่ะ ถ้าทำงานในวงการนี้จะต้องรู้กันดีอยู่แล้ว"
เขาพยักหน้ารับ "คุณอาจจะต้องบำบัดไปอีกสักหนึ่งอาทิตย์ ผมถึงจะเซ็นต์ให้คุณกลับไปทำงานได้ต่อ ต้องดูอาการของคุณก่อนนะครับ"
คามินพยักหน้ารับ
"ตอนนี้คุณพักอยู่ที่บ้านหลังเดิมไหม หรือที่อื่นครับ" บ้านหลังเดิมคือบ้านที่เป็นเรือนหอของเธอกับหมอภาคิน
"ที่เดิมค่ะ"
หมอตรัยละสายตาจากแผ่นชาร์จคนไข้มามองเธออีกครั้ง "...."
"ฉันคิดว่าตัวเองคงไม่ได้อยากจะลืมเขาจริงๆก็ได้"
"ทำไมล่ะครับ หรือคุณกำลังรู้สึกผิด"
คามินส่ายหน้าเบาๆ "ไม่ค่ะ เขาสมควรตายเพราะสิ่งที่เขาทำมันเกินมนุษย์ไปหน่อย..."
"......"
"แต่พูดตามตรงพอเวลาเราอยู่ด้วยกัน เขาไม่เคยแสดงพฤติกรรมโหดร้ายออกมาให้เห็น เขาดีกับฉันมาตลอด" หรือเปล่านะ แต่ในหัวของคามิน มีแต่เรื่องราวดีๆระหว่างเธอกับคุณหมอภาคินทั้งนั้น "ถ้าพูดอีกแบบ เขาแนบเนียนมากที่ทำให้ฉันเชื่อใจได้ขนาดนั้น"
"คุณรักเขาจริงๆสินะครับ"
"จะว่าแบบนั้นก็ได้" เธอซื่อสัตย์พอที่จะยอมรับอยู่แล้วว่ารักคุณหมอภาคินจริงๆ
คุณหมอตรัยยิ้มและดูเหมือนรอคอยให้เธอเล่าบางอย่างออกมาอีก
"คุณหมอคิดว่าฉันจะคิดถึงเขาจนขนาดยังเห็นเขาอยู่รอบๆตัวได้ไหม"
"คุณเห็นเขาเหรอครับ"
คามินพยักหน้า "มั่นใจว่าฆ่าด้วยมือตัวเอง ก่อนหน้าที่จะมาหาคุณหมอก็ไปดูเขาที่ห้องชันสูตรของสำนักงานตำรวจมาแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าเขายังอยู่รอบๆตัวอยู่ ไม่ไปไหน"
"รอบตัวที่ว่า แบบไหนเหรอครับ"
"ที่โบสถ์ ก่อนจะไปดูร่างที่ห้องชันสูตร โบสถ์เป็นสถานที่ที่เรามักจะเข้าไปด้วยกันแทบทุกอาทิตย์หลังเลิกงาน วันนี้ฉันก็ไปมา แล้วก็เห็นเขานั่งอยู่ห่างๆ หลังจากที่ลงจากห้องชันสูตรมา ก็รู้สึกถึงกลิ่นของเขา ฉันไม่เชื่อเรื่องวิญญาณหรอกนะคะ อันที่จริงไม่ได้คิดถึงสิ่งนั้น แต่กำลังคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอนหรือคิดไปเองหรือเปล่า แต่มันก็ดูจริงมากกว่าหลอนไปเอง"
มีแวบเดียวเท่านั้นที่คุณหมอตรัยมีแววตาที่แปลกไป "ตอนกลางคืนคุณนอนหลับสนิทไหม"
"ตื่นกลางดึกค่ะ เป็นตั้งแต่อยู่ในเรือนจำ"
"ฝันไหมครับ"
"ฝัน"
"ยังไงบ้างครับ"
"เรื่องที่เคยรักกับเขา ตัดภาพโหดๆด้วยภาพของคดีที่เขาลงมือ เหมือนดูทีวีช่องโปรดอยู่แล้วถูกแย่งรีโมทเปลี่ยนไปเป็นช่องที่เกลียด ทำให้ฉันสะดุ้งตื่นกลางดึกทุกคืน"
หมอตรัยคลี่ยิ้มกริ่ม
"ยิ้มอะไรคะ"
"ฟังมาจนถึงตอนนี้มันทำให้รู้จริงๆเลยครับว่าผู้กองรักหมอภาคินมากขนาดไหน"
เธอไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว ก็เพราะว่ารักจริงๆ "คุณหมอคิดว่าฉันเห็นภาพหลอนหรือวิญญาณคะ"
"เมื่อเจอเหตุการณ์ที่กระทบกระเทือนจิตใจอย่างรุนแรง เราก็สามารถที่จะเห็นภาพหลอนได้ครับ หลังจากนี้หมออยากให้คุณพักผ่อนให้เยอะกว่าเดิม และคิดว่าคุณยังไม่เหมาะที่จะกลับไปทำงานในระยะนี้ ยังไงเดี๋ยวหมอจะจ่ายยาให้คุณไปให้ แล้วเรามาดูอาการของคุณกันว่าจะดีขึ้นหรือจะไปในทิศทางไหน โอเคไหมครับ"
"ค่ะ"
ไม่ได้ทำให้คามินรู้สึกดีขึ้นแต่เธอกลับรู้สึกว่ามาเพื่อให้อีกฝ่ายรู้ความเป็นไปของเธอเอง ถ้ามาบำบัดจริงๆก็น่าจะมีคำแนะนำให้เธอมากกว่านี้หรือเปล่า
คามินมองหน้าจอมือถือ เธอเอาชื่อของคุณหมอตรัยไปค้นหา ก็พบว่าเป็นหมอจริงๆแถมดีกรีการเรียนไม่ธรรมดา
"...." วางโทรศัพท์ที่ช่องวางในรถและหยิบถุงยาขึ้นมาดู ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ
เธอตัดสินใจสตาร์จรถและเลื่อนกระจกปิดก่อนที่จะขับออกไปอีกที่ เป็นที่ที่เธอมักจะไปจอดรถมองหลังจากที่ออกมาจากเรือนจำ
เป็นที่ที่เธอกับคุณหมอภาคินเจอกันครั้งแรก และมาหาเขาแทบจะทุกเย็น เสาร์อาทิตย์บางทีก็มาอยู่ด้วย
คลินิกทันตกรรมลีออน
เป็นคลินิกที่สามีของเธอร่วมหุ้นทำกับเพื่อนอีกหลายๆคน และแทบจะเป็นที่ที่ทำงานประจำของเขา
คามินยังจำทุกเหตุการณ์ได้ ในครั้งแรกที่เธอมาที่นี้เพราะตัดสินใจแล้วว่าจะเข้ามารับการรักษาเนื่องจากเริ่มจะมีอาการปวดจนบางวันรบกวนการทำงานของเธอ คามินในตอนนั่นไม่ได้ไปหาหมอฟันมานานหลายปีเพราะไม่ว่างจากงานเลย เอาเข้าจริงตอนที่เธอไปหาก็ทำคดีอยู่เหมือนกันแต่ยังไงมันก็ต้องตัดสินใจไปหาหมอแล้ว
และนั่นทำให้เธอได้เจอกับคุณหมอภาคิน
เธอยังจำสัมผัสแรกของเขาได้ดี หลังจากที่ขึ้นไปนอนบนเก้าอี้ทำฟันแล้วเรียบร้อย
กลิ่นกายหอมอ่อนๆ และใบหน้าหล่อเหลาที่คลี่ยิ้มให้เธอทักทายตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ
ดวงตาของเขาเป็นสิ่งแรกที่สะกดตรึงเธอเอาไว้ ดวงตากลมที่ฉายแววดุดันและมองอย่างสนอกสนใจ ทำให้ละสายตาไปจากดวงตาคู่นี้ไม่ได้จริงๆ
.
.
ย้อนกลับไปจะเหตุการณ์ไหน
.
.
.
.
ย้อนกลับไปนานเท่าไหร่ เธอก็ยังจำได้ดี
.
.
.
.
"คุณคามิน วรมันเดโชติสินะครับ" เสียงทุ้มเข้มจากคุณหมอภาคินเอ่ยเมื่ออ่านชาร์จคนไข้เสร็จและยื่นให้ผู้ช่วย
"....." หล่อจัง
"....." ริมฝีปากของคุณหมอภาคินยักยิ้ม
ทำให้คามินกะพริบตามองละไปทางอื่น
"ต่อจากนี้ไปคุณสารวัตรคงจะต้องเป็นคนไข้ของหมอไปตลอดแล้วนะครับ ถ้าจะใช้ระบบนัด คุณคงจะสะดวกใช่ไหม?"
"ได้ค่ะ แต่ขอเป็นนอกเวลาแบบวันนี้นะคะ พอดีว่าทางนี้ก็ไม่ค่อยมีเวลามาในวันทำการเหมือนกัน"
ร่างสูงคลี่ยิ้มรับ "นอกเวลาได้ทั้งวันเลยใช่ไหมครับ?"
ใบหน้าที่ทั้งหล่อทั้งสวยของคามินหันไปเลิกคิ้วน้อยๆ "ค่ะ" เธอคลี่ยิ้ม "...พูดเหมือนคุณหมอจะนัดฉันทั้งวันเลยนะ"
คุณหมอคลี่ยิ้มน่ารักก่อนจะปรับเก้าอี้ทำฟันลงอย่างเชื่องช้า "ครับ"
ตาทั้งคู่สบประสานเข้าหากันราวกับจะค้นหา "...."
"บางการรักษาจะต้องใช้เวลานานพอสมควรน่ะครับ คุณสารวัตรมีบางซี่ที่จะต้องรักษารากฟันด้วย"
คามินมองใบหน้าที่สวมปิดหน้ากากอนามัยเสียครึ่งหนึ่งทว่าก็ยังดูดี "....."
"เรามาเริ่มกันเลยนะครับ"
.
.
.
"คุณสารวัตรคามินคะ?"
"อ..." ร่างบางกะพริบตามองไปตามต้นเสียงก็พบว่าเป็นพนักงานที่เคาวน์เตอร์ชื่อนีน่าเดินเข้ามาเรียก รู้ตัวอีกทีเธอก็มายืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์ของคลินิกลีออนเสียแล้ว
"คุณสารวัตรโอเคไหมคะ" นีน่าทำสีหน้าเป็นห่วงขึ้นมาทันที
คามินยิ้ม "โอเคค่ะ"
"ไม่เจอกันนานเลยนะคะ คุณสารวัตรสบายดีใช่ไหม"
เข้ามาตั้งแต่ตอนไหนนะ เมื่อกี้ยังรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในรถอยู่เลย "...พอดีอยากเข้ามารักษารากฟันซึ่งที่ยังรักษาไม่เสร็จน่ะนีน่า สามารถพบหมอท่านไหนได้บ้างเหรอ"
นีน่าทำหน้าเป็นห่วงเธอมากกว่าเดิม ทว่าก็รีบจัดแจ้งคว้าแฟ้มประวัติของเธอขึ้นมาเปิดดู แต่ก็...ทำสีหน้าแปลกไปเล็กน้อย
ไม่สิ
ไม่ใช่สีหน้าแปลก
แต่เป็นสีหน้ากังวลเสียมากกว่า
"มีอะไรหรือเปล่า นีน่า"
"เอ่อ เปล่าหรอกค่ะ ตอนนี้มีคุณหมอที่รับเคสคุณสารวัตรไปแล้วค่ะ แต่วันนี้เขาจะมาช้า ยังไม่ถึงเวลาเปลี่ยนของเขาน่ะค่ะ"
"อ่อ"
"คุณสารวัตรนี่ตายยากจังนะคะ ฉันก็กำลังจะโทรหาคุณเรื่องการรักษานี่พอดีเลย ไม่คิดว่าคุณจะมาด้วยตัวเองแบบนี้" ดูจะฝืนยิ้มอยู่หน่อยๆ
คามินยิ้มตอบ "พอดีมันใช้งานแล้วเคี้ยวไม่ค่อยถนัดน่ะ เลยอยากรักษาต่อ งั้น...ต้องรออีกกี่ชั่วโมงหรือว่าต้องมาพรุ่งนี้"
"ไม่เป็นไรค่ะสารวัตร ตอนนี้ก็มีคุณหมอรักษารากอยู่ด้วย แต่แค่เขาไม่ได้รับผิดชอบเคสของคุณ ให้เขาดูเบื้องต้นก่อนก็ได้ค่ะ"
ร่างบางพยักหน้าน้อยๆ "ฝากด้วยนะ"
"ค่ะ เดี๋ยวนั่งรอก่อนนะคะ"
คามินพยักหน้าเบาๆ ก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้รอรับการรักษา กลิ่นของที่นี้ยังคงเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
รอไม่นานมากนัก เธอก็เดินตามผู้ช่วยทันตกรรมเข้าไปที่เก้าอี้ทำฟัน หมอฟันคนนี้เป็นหมอผู้ชายท่าทางดูทะมัดทะแมง คุณหมอคลี่ยิ้มทักทายเธอ ก่อนจะผายมือให้ขึ้นนั่งที่เก้าอี้ทำฟันตามระเบียบ "สวัสดีครับคนไข้ จะรักษารากต่อใช่ไหมครับ แต่เป็นคนไข้ของคุณหมอท่านอื่นเนอะ"
"ค่ะ"
"เดี๋ยวยังไงผมดูให้ก่อนแล้วกัน ปรับนอนนะครับ"
คามินพยักหน้างึกงัก ก่อนที่จะนอนเอนกายแนบกับพนักพิงด้วยท่าทางสบาย
"คุณสารวัตรสบายดีนะครับ" หมอที่กำลังจะรักษาคามินพูดพลางเอื้อมไปหยิบเครื่องมือเตรียมตรวจ
เขารู้ด้วยเหรอ เหมือนไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนเลยแหะ นึกว่าหมอมาใหม่ "เหมือนเราไม่เคยเจอกันเลยนะคะ"
"ผมกับพี่ภาคินเคยไปออกหน่วยด้วยกันบ่อยครับ แต่เพิ่งจะเข้ามาทำที่นี้ช่วงสามเดือนที่ผ่านมานี่เอง สารวัตรเลยไม่เคยเจอ"
"อ่อ..."
ดูเหมือนเขาอยากจะพูดอะไรแต่ก็เม้มปากไม่พูดต่อ
คามินมองไปที่ป้ายชื่อของคุณหมอ ชื่อแทนไท ธรัชนนท์ เมื่อเครื่องมือมาจ่อใกล้ๆ คามินเตรียมอ้าปาก ทว่ากลิ่นหอมอ่อนๆสะกิดให้เธอเลื่อนสายตาไปมองทางฝั่งเก้าอี้ทำฟันของสามีเก่าเธอ
ราวกับโลกหมุนช้าลง ก่อนที่เครื่องมือจะสัมผัสเข้ามาที่ฟันของคามิน ดวงตาเรียวเบิกโตมองไปที่แผ่นหลังกว้างอันอบอุ่นของบุคคลที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี ร่างสูงโปร่งกำลังหย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้หมอ มือแกร่งเอื้อมมือแว่นตาสำหรับใช้ทำฟันขึ้นมาสวมใส่ คามินทุกอิริยาบทของร่างนั้นในขณะเดียวกันหัวใจของเธอก็เต้นระรัวมากขึ้นเรื่อยๆจนกระทั่ง....
"อ...สารวัตร เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
"อ..."
"อย่าลุกพรวดแบบนี้สิครับ เดี๋ยวเครื่องมือจะบาดเอานะ"
คามินหันไปเผยอริมฝีปากเล็กหอบหายใจน้อยๆใส่คุณหมอแทน
"โอเคไหมครับ" ฉายสีหน้าของความเป็นห่วงขึ้นมาทันใด
มือขาวเสยผมยาวๆขึ้น ใบหน้าสวยหันกลับไปมองทางเก้าอี้ทำฟันของสามีเก่าเธออีกครั้ง คิ้วขมวดกันจนกระตุกเมื่อเห็นว่ามีคนไข้นอนอยู่ แต่กลับไม่มีหมอนั่งประจำอีกแล้ว เธอหันกลับมา "มีคุณหมอมาประจำที่ของสามีฉันแล้วเหรอคะ เอ่อ...อ่า" คามินเผลอพูดออกไปเต็มๆปาก เธอก้มหน้ากุมขมับ สูดลมหายใจเต็มๆปอดตั้งสติ "...ขอโทษจริงๆค่ะ พอดีหลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นฉันก็ยัง..."
"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจนะ"
เธอพยักหน้าขอบคุณ
คุณหมอแทนไทชะโงกหน้าไปมองทางเก้าอี้ทำฟันเล็กน้อยก่อนจะโน้มกลับมาหาคามิน "มีหมอเข้ามาทำที่นี้ใหม่สองคนน่ะครับ ก็เป็นคุณหมอที่รับเคสของคุณต่อจากหมอภาคิน คนไข้เข้ามานอนรอเพราะว่าจะถึงเวลาที่เขามาแล้วน่ะครับ"
"อ่อ...โอเค"
"หรือคุณจะรอเจอเขาไหม"
"เขามาประมาณกี่โมงคะ"
"อีกสักยี่สิบนาทีก็คงจะมาแล้วครับ เขาตรงเวลาอยู่เหมือนกัน"
อยากเจออยู่นะ แต่ตอนนี้เธออยากจะนอนพักสักหน่อยมากกว่า "ไม่เป็นไรค่ะ ไว้วันหลังแล้วกัน เห็นนีน่าบอกว่ายังไงก็ยังไม่ถึงคิวฉันที่เข้ามาทำกับหมอคนนั้น ยังไงก็ช่วยดูให้ก่อนแล้วกันนะคะ"
"โอเคครับ งั้นอย่าลุกพรวดเหมือนเมื่อกี้อีกนะครับ"
"ค่ะ คุณหมอ"
เธอจะต้องลองกินยาของหมอตรัยดูคืนนี้ บางทีก็เหนื่อยเหมือนกันที่คิดถึงเขาไม่หยุดหย่อนเสียขนาดนี้ ไม่งั้นเธอน่าจะไม่ไหวแน่ๆ