เรื่องราวของผู้กองคามินที่โดนตราหน้าว่ากระทืบสามีที่เป็นทั้งหมอและยากูซ่าในห้องสอบสวนจนตาย เธอกลับรู้สึกว่าเขายังเฝ้ามองดูเธออยู่ตลอดเวลา
สืบสวนสอบสวน,ระทึกขวัญ,ชาย-หญิง,ดาร์ค,ไทย,พล็อตสร้างกระแส,สืบสวนสอบสวน,ตำรวจ,นางเอกแมน,นางเอกเก่ง,ฝาแฝด,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สามีเก่าของฉันคือปีศาจ
เรื่องราวของผู้กองคามินที่โดนตราหน้าว่ากระทืบสามีที่เป็นทั้งหมอและยากูซ่าในห้องสอบสวนจนตาย เธอกลับรู้สึกว่าเขายังเฝ้ามองดูเธออยู่ตลอดเวลา
เนื้อเรื่อง บุคคล ชื่อ สถานที่ ไม่มีอยู่จริง ทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของไรท์เตอร์แต่เพียงผู้เดียว โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ขอบคุณค่ะ
--มนุษย์คือปีศาจที่น่ากลัวที่สุด--
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติ พ.ศ.2558
เผยแพร่ครั้งแรก เมื่อวันที่ 9 มิถุนายน พ.ศ.2566
คิดว่าต้องแย่แน่ ๆ ถ้าหากว่าเธอยังเห็นว่าเขาตามหลอกหลอนอยู่แบบนี้
คามินเปิดประตูบ้าน เปิดไฟไปตามทางและเดินเข้าไปทิ้งตัวนั่งอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่ด้วยสภาพที่เหนื่อยล้าเต็มทน
อันที่จริงเหตุการณ์นี้มันไม่ได้มาเกิดทีเดียวในวันนี้หรอกแต่คามินยังรู้สึกถึงเขาอยู่เรื่อยๆ ตอนแรกก็รู้ว่าตัวเองคงหลอนไปเองจริงแต่นานๆ เข้ามันกลับจริงเข้าเรื่อยๆ วันนี้เธอเลยตัดสินใจเข้ารับการบำบัด
แต่ทำไมมันยิ่ง....คามินต่อสายโทรหาโจว
[ไงมึง] รอไม่นาน โจวก็รับสายเธอ
"รอกูโทรไปหรือไง รับโคตรไวเลย"
โจวหัวเราะในลำคอ [ได้ข่าวว่าไปเข้ารับการบำบัดแล้วใช่ไหมครับ เพื่อนมิน]
"ข่าวไวนะ"
[วงการนี้มันก็อยู่แล้วแหละ มึงก็ทำเป็นไม่รู้ไปได้]
คามินทำเสียงหึในลำคอ "โจว มีงานอะไรให้กูทำบ้างไหม"
[ไอ้มิน นี่มึงยังไม่เข้าใจอีกเหร-]
"กูเข้าใจทุกอย่างดี"
[....]
"แต่กูไม่อยากอยู่แบบนี้ มันว่างเกินไป มึงเข้าใจไหมว่ามันทำให้กูยิ่งคิดเรื่องเก่าๆ ...." คามินถอนหายใจ "...ความทรงจำของกูกับเขามันเยอะเกินไปจนไม่มีเว้นระยะให้กูได้หยุดคิดบ้างเลย"
เสียงปลายสายถอนหายใจเบาๆ
"ถ้าได้ทำสักงาน มันก็น่าจะช่วยได้"
[แล้วมึงเข้าไปหาหมอตรัยวันนี้ เขาบอกว่าอะไรบ้างล่ะ]
"ได้ยามากิน เขาบอกว่าเขาต้องเซ็นต์อนุมัติให้กูเข้าทำงานได้ด้วย ไม่งั้นก็จะไม่ได้ทำ จริงเหรอวะ"
[อืม แต่ก็ยกเว้นงานง่ายๆ อย่างเช่นงานนั่งโต๊ะนะ มึงทำได้ถ้าอยาก]
โจวเพื่อนเธอรู้อยู่แล้วว่าเธอไม่ค่อยสันทัดกับงานนั่งโต๊ะเท่าไหร่ ชอบออกปฏิบัติหน้าที่ข้างนอกเสียมากกว่า "ถ้าตอนนี้ก็พอได้อยู่ มีให้ทำไหมล่ะ"
[มึงนี่จริงๆ เลยนะ เออ งั้นพรุ่งนี้ก็เข้ามาช่วยกูเคลียร์เอกสารก็แล้วกัน สายๆ ก็ได้ทำอะไรเสร็จแล้วค่อยมา]
คามินคลี่ยิ้ม "ขอบใจ เพื่อน"
[ส่วนเรื่องทำคดี มึงก็รอให้เรื่องมันเงียบแล้วหายไปก่อนแล้วกัน อาจจะใช้เวลานานหน่อยแต่ยังไงก็ต้องตามนั้นนะ]
"กูเข้าใจแล้ว"
[พักผ่อนได้แล้ว พรุ่งนี้เจอกัน]
"ขอบใจมาก" ร่างบางวางสายจากเพื่อนของเธอไป ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง ยังไงเธอก็แน่ใจว่าโจวก็มีบางอย่างที่ไม่ได้บอกกับเธอเหมือนกัน สัญชาตญาณมันบอก
คามินเสยผมขึ้นพลางสูดลมหายใจเต็มปอด เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดทีวีและเตรียมทำกับข้าว ดวงตาสะดุดมองไปที่รูปภาพของเธอและคุณหมอภาคินในบ้านที่ยังคงตั้งอยู่เช่นนั้นไม่ได้ถูกย้ายไปไหน
มองอยู่สักพัก ก่อนที่จะเดินไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมทำกับข้าวจะได้กินยาแล้วนอนพักผ่อนเสียที
เมื่อล้มตัวลงนอนบนเตียงคิงส์ไซส์เตียงเดิมที่เธอนอนกับคุณสามี มีแวบเดียวที่หันไปมองที่ที่เขานอนอยู่ข้างกายเธอ ก่อนจะหันมาเบี่ยงเบนความสนใจด้วยการเปิดมือถือเช็คข้อความเข้าอีกครั้ง
ข้อความจากแม่ของเธอ ส่งข้อความมาให้กำลังใจ
-ลูกสาวแม่ เป็นยังไงบ้าง ถ้าเหนื่อยจนไม่ไหวก็ลากลับมาพักก่อนนะ คามิน กินข้าวให้ตรงเวลา นอนหลับพักผ่อนให้เพียงพอนะ แม่รักลูกเสมอนะ คนเก่งของแม่-
รอยยิ้มของลูกสาวอายุสามสิบสี่อย่างเธอผุดขึ้นมาบนใบหน้า แม่ของเธออยู่อีกจังหวัดหนึ่ง เธอตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับบอกรักไปตามที่เคยพิมพ์ตอบ ก่อนจะวางมือถือลงกับหัวเตียงและหยิบแก้วน้ำ พร้อมถาดยาขนาดเล็กขึ้นมาก่อนจะกระดกยาเม็ดสี่เม็ดเข้าคอตามด้วยน้ำ กลืนยาทั้งหมดลงไปแทบจะทีเดียว
ท่ามความเงียบงันเริ่มทำให้ดวงตาเรียวของเธอปรือมองเพดาน
ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันที่ดีของเธอสักวันเถอะนะ
ได้เพียงแต่ภาวนาในใจ
ในขณะที่ดวงตาเริ่มหนักอึ้งเกินฝืน คามินค่อยๆ เคลื่อนเปลือกตาสวยหลับใหลเข้าสู่ภวังค์แต่โดยดี
.
.
.
.
"อือ..." ดวงตาเรียวคู่สวยปรือตื่นขึ้นรับอรุณเช้าวันใหม่ คามินคิ้วขมวดน้อยๆ เธอลูบเปลือกตาพลางลุกขึ้นจากเตียงและยืดเส้นยืดสาย
ร่างบางลุกจากเตียงเดินไปดึงรวบผ้าม่านยาวเปิดรับแสงตอนเช้าอย่างเต็มที่ อืม...อีกวันแล้ว
รู้สึกว่าเมื่อคืนเป็นคืนที่เธอหลับสนิทคืนแรกเลยมั้งหลังจากที่ผ่านเหตุการณ์นั้นมา
อย่างน้อยไปหาจิตแพทย์ก็มีอะไรดีหน่อยนึงละนะ
แล้วยิ่งพอคิดว่าตัวเองจะได้กลับไปทำงานก็รู้สึกว่ายิ้มออกขึ้นมา เธอหันหลังเตรียมจะเดินไปอาบน้ำทว่าร่างกายก็หยุดชะงัก ดวงตาเบิกมองจ้องเขม็งไปที่เตียงนอนที่ที่เคยเป็นที่ของสามีเธอ
สารวัตรคามินเดินเข้าไปใกล้และมองมันให้ชัดเจนมากกว่าเดิมราวกับพยายามตอกย้ำ มันคือรูปของเธอกับคุณหมอภาคินที่ใส่กรอบรูปอย่างดี ซึ่งเธอจำได้ว่าอันที่จริงรูปนี้มันตั้งอยู่ที่หน้าทีวี และเธอก็ไม่เคยเคลื่อนย้ายรูปไหนผิดที่ผิดทาง
รู้สึกหายใจติดขัด คามินพยายามตั้งสติ เธอเป็นคนหยิบมาเหรอวะ ไม่ใช่ จำได้ว่าไม่ได้หยิบอะไรมาไว้บนเตียงตอนก่อนนอนแน่ๆ แล้วก็ไม่เคยซื้อดอกกุหลาบสีขาวมาไว้บนเตียงแบบนี้ด้วย
ดอกกุหลาบสีขาว
เธอไม่คุ้นเคย
ถ้าเป็นดอกกุหลาบสีน้ำเงิน นั่นคือสีโปรดของสามีเก่าเธอ
ดวงตาเรียวที่เคยเบิกกว้างเริ่มค่อยๆ หรี่จนเล็กลงพลางถอนหายใจแรงๆ ออกมาอย่างเหลืออดเหลือทน เธอคว้าเอารูปและดอกกุหลาบสีขาวปริศนาก่อนจะเดินตรงไปที่ถังขยะในห้องนอน
เขวี้ยงดอกกุหลาบสีขาวลงถังขยะอย่างไม่ใยดี
ง้างมือเตรียมจะเขวี้ยงรูปลงถังขยะตาม
ทว่า... มือขาวที่กำรูปจนสั่นกลับชะงักกลางอากาศ เธอกัดฟันจนดังกรอด และถอนหายใจอีกครั้ง พินิจมองรูปนั้นของเธอกับสามีเก่าแสนน่ารักของเธออีกครั้ง "ที่รัก อย่าทำให้ฉันกลายเป็นบ้าไปตลอดชีวิตเลย .....ไอ้สารเลว" มือขาวกระแทกวางรูปลงบนชั้นวางของใกล้ๆ กัน
เสยผมอย่างหัวเสียนิดๆ และมองดูรูปภาพนั้นอีกครั้ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้ตัวเองว่า....เธอคงจะถอนตัวจากรักครั้งไม่ได้ง่ายๆ แน่ๆ
.
.
.
.
"มันจะถอนตัวยังไงวะ ก็มึงดันเล่นอยู่กับสิ่งแวดล้อมเดิมๆ แบบนี้"
คามินมองเพื่อนโจวหลังจากที่เธอมาถึงสำนักงานได้ประมาณยี่สิบนาทีแล้ว ก่อนจะเงยหน้าถอนหายใจเฮือกโต "ทำไงได้ละวะ ข้าวของก็อยู่นี่หมด จะให้ไปเช่าโรงแรมอยู่หรือไง" ชายตามองเพื่อนชายของตน
"ก็ถ้ามันทำให้มึงดีขึ้น ก็ควรจะลองไปเช่าโรงแรมอยู่นะ"
"เปลืองฉิบหาย"
"แล้วคอนโดเก่ามึงล่ะ"
"กูบอกว่าปล่อยไปแล้วมั้ย"
"เฮ้อ...ไอ้มิน" โจวนิ่งหน้าน้อยๆ "...หาผัวใหม่ เชื่อกู โอ๊ย ไอ้สัตว์ นี่มึงจะมาช่วยงานกูหรือจะมาทำร้ายกูแน่วะ ปามาได้" โจวเก็บขวดน้ำเปล่าเบาหวิวที่คามินปามาโดนที่หัวจังๆ โยนใส่ถังขยะหน้ามุ่ย
คนหน้าสวยกระตุกหัวเราะ
"ถามจริง การหาใหม่อาจจะช่วยมึงได้ก็ได้นะ"
คามินไม่ได้เล่าเรื่องรูปและดอกไม้ที่มาวางบนเตียงให้เพื่อนฟังหรอก เธอเพียงแค่บ่นออกมาโปรยๆ เรื่องสามีตัวเองเท่านั้น ยังไงก็ยังไว้ใจให้รู้ไม่ได้ มือขาวล้วงหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบเอาไว้ที่ปากเล็ก
"....ถ้ามึงมีใหม่ แต่งงานใหม่ ก็เหมือนกับเปลี่ยนชีวิตไปเลย ไม่คิดแบบนั้นเหรอวะ"
"มึงคิดว่าการแต่งงานมันง่ายขนาดจะแต่งกับใครก็ได้เหรอวะ อืม..." จุดบุหรี่สูบ
"มึงอาจจะเจอคนที่ใช่ตอนนี้ก็ได้ปะวะ"
นิ้วเรียวคีบบุหรี่ออกจากปาก "กูเจอไปแล้ว..." เสียงของเธอจริงจังและฟังดูเหนื่อยล้า
"......"
"...แล้วก็ไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว"
"......" โจวถอนหายใจ เขาตัดสินใจหยิบกองเอกสารปึกนึงพร้อมกับโน๊ตบุ๊คสำนักงานเดินไปวางที่โต๊ะที่คามินนั่งอยู่ตอนนี้ "ถ้าไม่หาผัวใหม่ ก็ทำงานต่อไปครับ คุณสารวัตรคามิน"
คามินหัวเราะ เธอทำท่าแกล้งยกเรียวขาขึ้น เท่านั้นเจ้าเพื่อนโจวก็กระโดดหนีวิ่งไปทำงานที่โต๊ะเหมือนเดิม ร่างบางกำลังจะหยิบปึกเอกสารขึ้นมาเตรียมทำงาน เมื่อนั้นประตูห้องทำงานของทีมก็ถูกเปิดออก บรรดาเจ้าหน้าที่ยศสารวัตรเท่ากันแต่คนละทีมกับเธอและโจวเดินเข้ามากันเป็นกลุ่มเป็นแก็งส์
มันเป็นพวกที่เธอไม่ชอบขี้หน้าเสียด้วยสิ ทำไมต้องเจอพวกมันแต่เช้าด้วยกันนะ
"มาส่งร่างคดีใหม่คร่าวๆ ว่ะ แล้วนี่ใครล่ะครับเนี่ย" พอโยนกระดาษลงที่โต๊ะโจวอย่างไร้มารยาทเสร็จก็มาเล่นคามินต่อ
"......" เธอหันมอง พวกมันมีกันอยู่สามคน สองคนนั้นเป็นรองสารวัตร ส่วนหัวโจกท์ที่เอ่ยประโยคเมื่อกี้คือสารวัตรทีมปราบปรามยาเสพติด ที่วันๆ เอาแต่คุยโม้โอ้อวด คดีไม่เคยคืบหน้า และอีกหลายอย่างมากมายที่มันทำ ซึ่งไม่ใช่เรื่องดี ไอ้สารวัตรกองทัพแทบจะเป็นนิยามตำรวจที่เธอโคตรจะเกลียดที่สุดในชีวิต
เดินมาโน้มหน้าเข้าหาพลางกระตุกยิ้ม "นี่ สารวัตรคามินครับ...."
"....."
"เขาให้คุณมาทำงานได้แล้วเหรอครับ ไม่เห็นมีคำสั่งการอะไรออกมาเลยนี่นา แล้วจู่ๆ คุณมาโผล่ที่นี้มันคือยังไงเหรอครับ"
"ยกเว้นงานเอกสาร คามินทำได้" โจวเอ่ยแทรก
"ไม่ได้ถาม อย่าเสือกตอบสิวะ สารวัตรอย่างนายน่ะทำงานนั่งโต๊ะต่อไปน่ะดีแล้ว"
"เหอะ...." คามินทำเสียงออกมาอย่างเหลืออด
สามคนหันมามองทางเธอกันทันที "อะไรครับ สารวัตรคามิน" และก็ไอ้ตัวเดิมที่พูดท้าทายต่อ
ตาเรียวมองไปทางเพื่อนโจวที่ทำหน้าห้ามปราบอย่างรู้นิสัยเธอดี ใช่สิ นิสัยเธอน่ะเหรอ มันก็แน่อยู่แล้ว "......."
"มาที่นี้...."
"....."
"...อยากจะอัดตำรวจด้วยกันเองกี่คนดีล่ะ โอ้ว เคยอัดตำรวจด้วยกันจริงๆ ด้วยสินะ อะไรกันวะ ไม่เจียมกะลาหัวบ้างเลยเป็นแค่ตำรวจหญิงแท้ๆ"
"......."
"อ่อ ไม่สิ ตำรวจหญิงคนนี้กับสามีของตัวเอง...ก็ซ้อมเขาจนตายมาแล้วนี่หว่า เนอะ สารวัตร..."
"......"
"แต่ถ้าคุณจะซ้อมผมเนี๊ย ก็ได้นะครับ แต่ผมต้องเป็นผัวคุณก่อนไหม ถึงจะเป็นนวมให้คุณอัดได้มันส์ๆ กว่าเดิมน่ะ"
คามินกระตุกยิ้มพลางบี้บุหรี่ลงที่เขี่ย เธอลุกขึ้นประจันหน้าของกองทัพ
"ไอ้มิน...อย่า..." เสียงของโจวช่างบางเบาสำหรับเธอเหลือเกินในเวลานี้
ดวงตาเรียวมองไปที่รอยยิ้มน่าแขยงที่ส่งมาให้เธอ เห็นแบบนั้นเธอก็ยิ่งกระตุกยิ้มออกมาอย่างร้ายกาจ "...."
"อั่ก...! อีเหี้ยนี่ โอ๊ย!!!"
โครม!!!!!!
ข้าวของตกลงพื้นเมื่อร่างของกองทัพถลาจากแรงพลักของคามิน หน้าของคามินสะบัดไปตามแรงต่อยเข้าจังๆ แต่ทว่าเธอกลับสวนกลับเน้นๆ และกระตุกยิ้มออกมาหนักกว่าเดิม ร่างบางของสารวัตรสาวยกเท้าถีบประตูจนดังสนั่น ก่อนที่เธอก็คว้าขย้ำคอเสื้อของสารวัตรกองทัพและจับเขาเหวี่ยงทุ้มลงพื้นโถงทำงานรวมด้านนอกซึ่งเจ้าหน้าที่ทำงานกันอยู่ตอนนี้มองกันเป็นตาเดียว
แถมยังเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้กำกับเดินเข้ามาในสำนักงานพอดิบพอดี
อ่า จังหวะนรกประทานจริงๆ
"สารวัตรคามิน ไปพบผมที่ห้องเดี๋ยวนี้!"
เสียงนั้นทำให้กองทัพกระตุกยิ้มได้ใจแต่ทว่าก็นิ่วหน้าให้อีกรอบเมื่อถูกเท้าของคามินเตะเข้าที่สีข้างจนตัวงอ
"สารวัตร!" เสียงสวรรค์ยังคงเรียกเธอ
คามินถอนหายใจก่อนจะเดินเข้าไปรับชะตากรรมต่อ
.
.
.
.
มือขาวอัดผ้าเช็ดหน้าเข้าไปด้านในริมฝีปาก ตอนที่โดนต่อยน่ะมันไม่เจ็บเท่าไหร่แต่พอเลือดมันไหลไม่หยุดจนผู้กำกับที่เทศนาเธออยู่ต้องหยุดเทศน์และให้เธอออกมาเลยเนี่ย มันก็เริ่มมีอาการเจ็บขึ้นมา "เลือดออกได้ยังไงวะ"
"ยัง ยังจะพูดอีก โดนต่อยอย่างจังขนาดนั้น ฟันไม่หลุดก็ดีเท่าไหร่แล้ว" โจวทำหน้าย่น
ตอนนี้พวกเขาพากันมาอยู่ที่หน้าสถานีตำรวจ
แต่พูดจริงๆ ว่าเธอไม่รู้เลยว่าต่อยแรงขนาดนี้ อะดรีนาลีนมันคงกำลังทำงานอยู่กระมัง "แม่งต้องโดนซะบ้าง เด็กเส้นผู้การแล้วยังไงละวะ กูไม่สน"
"ไอ้มิน หยุดเลย"
"....."
"....."
"อะไร มองหน้าแบบนี้ มันหยามมึงด้วยนะ ไม่ได้แค่หยามกู ต้องขอบคุณกันสิวะ"
"อ่า มึงนี่จริงๆ เลย แม่คุณณณณ" โจวหรี่ตามอง "เอาตรงๆ กูไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไหน..."
"ทำไม"
"อะไรเล่า"
"ผู้หญิงอย่างกูมันทำไม จะเหยียดเพศหรือไง" แกล้งทำเป็นหาเรื่องไปอย่างนั้น
"ผู้หญิงอะไรโคตรโหดเลยวะ"
พากันมองหน้ากันไปกันมา ก่อนจะกระตุกหัวเราะในลำคอกันทั้งคู่
"เออแต่ยังไงมึงก็ต้องเพลาๆ เรื่องอารมณ์ลงหน่อยแล้วจริงๆ นะ ผู้กำกับเขาถึงกับขู่เรื่องจะสั่งย้ายมึงแล้วนะมิน"
"รู้แล้ว แต่คนบางคนมันก็สมควรโดนนี่หว่า"
"หลายคนที่สมควรโดน แต่มึงก็ต้องมีน้ำอดน้ำทนบ้าง"
"แบบนั้นจะเข้ามาเป็นตำรวจทำไมกันละวะ"
"ไอ้มิน"
"......"
โจวล้วงบุหรี่จุดสูบ "กูเข้าใจเจตนารมณ์มึงเป็นอย่างดี แต่บางทีพวกเราก็ทำสิ่งที่ถูกต้องไปได้ไม่ตลอดหรอก หรือมึงจะปฏิเสธ"
"....."
"ไม่มีใครอยากชั่ว แต่บางทีผลประโยชน์หรือบางทีเราต้องเอาตัวให้รอดสักหน่อย คามิน ซึ่งมึงต้องเอาตัวรอดให้เป็นได้แล้ว แก่ขนาดนี้แล้วนะ"
"ไอ้ฉิบหาย"
โจวหัวเราะร่า
พาเอาคามินที่ใช้ผ้าเช็ดหน้าอุดด้านในริมฝีปากต้องกระตุกหัวเราะไปด้วยทั้งๆ ที่ก็เจ็บแผลจนต้องนิ่วหน้าหนักๆ เป็นระยะ "อ่า ไอ้เหี้ยนี่แม่งเอาจริง"
"มึงก็เอาจริงกับมันเหมือนกันนั่นแหละ"
คามินเสยผมยาวๆ ของตัวเองก่อนที่เธอจะเอาผ้าออกมาดู แต่รู้สึกถึงรสชาติของคาวเลือดจนไม่กล้ากลืนน้ำลายกระทั่งมันไหลลงมาตรงมุมปาก
"เหี้ย ไอ้มิน เลือดมึง"
"ไหลไม่หยุดเลยวะ"
"ไปหาหมอเหอะ ไอ้สัตว์ ไปๆ" โจวเห็นท่าไม่ดีรีบดึงแขนคามินเดินไปที่รถทันที
.
.
.
.
ก็เข้าใจอยู่หรอกเรื่องที่จะต้องมาหาหมอน่ะ แต่ทำไมจะต้องคลินิกลีออนอีกแล้ว
"ไอ้โจว" คามินที่ใช้ผ้าที่แทบจะชุ่มไปด้วยเลือดทั้งผืนอุดริมฝีปากตัวเองอยู่ถึงกับนิ่วหน้ามองเพื่อนที่ขับรถพาเธอมาที่นี้
"อะไร เกี่ยวกับปากก็ต้องหาหมอฟันสิวะ กูผิดอะไร"
"ไหนมึงบอกว่าให้กูหาสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ แล้วมึงพากูมานี่ทำไม" เอาจริงๆ คุยกับโจวเหมือนตอนที่ทำงานด้วยกันทุกครั้ง เธอก็ค่อนข้างจะอารมณ์ดีขึ้น มีเพื่อนคุยดีกว่าอยู่คนเดียวล่ะนะ
"ที่นี้ใกล้สุดแล้ว เอาน่า กูอยู่ด้วย ไม่เจอเขาหรอก"
คามินนิ่วหน้าให้อีกครั้ง ก่อนที่เธอจะเปิดประตูลงจากรถเดินตามโจวขึ้นไปบนคลินิกทันตกรรมลีออน
เมื่อทำประวัติเสร็จเรียบร้อย ก็แทบจะทันทีที่คามินถูกเชิญให้เข้าไปนอนรอที่เก้าอี้ทำฟัน
ซึ่งเป็นเก้าอี้ทำฟันของสามีเก่าเธอพอดี แต่ถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่เห็นอะไรแปลกๆ หรอกนะ
"วันนี้คุณสารวัตรจะได้เจอกับคุณหมอประจำตัวนะคะ"
เสียงของผู้ช่วยทันตกรรมทำให้เธอหันไปมองพลางพยักหน้าหนึ่งทีทว่า ตาเรียวกลับต้องเบิกโตขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อมองไปเห็นแจกันดอกไม้สีขาว ซึ่งใส่ดอกกุหลาบสีขาวเอาไว้อยู่ประมาณสองดอกตรงโต๊ะสำหรับเขียนชาร์จคนไข้ของหมอ
ก่อนที่เธอจะได้ตัดสินใจถามอะไรออกไป เสียงนุ่มทุ้มอันแสนจะคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากอีกทาง
"สวัสดีครับ คุณสารวัตรคามิน วรมันเดโชติ"
เมื่อหันไปตามเสียง ตาเรียวเบิกโตมากกว่าเก่า เธอจ้องเขม็งเกร็ง หัวใจกระตุกวูบก่อนจะเต้นเร็วราวกับรัวกลอง "อ..."
"ผมอันวา (ฮัน) เดชดากร นะครับ"
"ห..." เธอเกร็งจนแทบจะหายใจไม่ออก
"ต่อจากนี้ไปคุณเป็นคนไข้ของผมแล้วนะครับ คุณสารวัตร"
ทรงผมตัดรองทรงต่ำค่อนข้างยาวที่คุ้นเคย
ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งแบบเดียวกันแทบจะทุกกระเบียดนิ้ว
ดวงตากลมๆ ที่ดุดันและมองพินิจอย่างสนอกสนใจ
รอยยิ้มน่ารักที่เธอมักจะยิ้มตามทุกครั้งที่อีกฝ่ายส่งมาให้
คามินรู้สึกเหมือนหัวจะระเบิดออกมาเสียอย่างนั้นแล้ว "คุณหมอ...อะไรนะ"
เธอจำได้ว่าเห็นศพเขาแล้ว
จำได้ถึงแรงบีบที่ตัวเองบีบลงไปที่คอของสามีตัวเอง
จำสีหน้าก่อนจะตายของเขาได้
คนๆ นี้ ไม่ใช่สามีเธออย่างแน่นอน
ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มเบาๆ ให้อีกครั้ง "อันวา (ฮัน) เดชดากรครับ ไม่ต้องตกใจนะ ผมเป็นแค่ฝาแฝดของสามีคุณก็เท่านั้นเอง"
ก็นั่นแหละที่ทำให้คามินต้องตกใจ
สามีเธอไม่เคยบอกเลยว่ามีฝาแฝด นี่มัน.....เรื่องอะไรกันแน่วะ
.
.
.
......