เคนเด็กหนุ่มอายุ16ปี ต้องมาเสียความทรงจำตัวเองไป14ปี จู่ๆก็มีองค์กรลับเข้ามาจู่โจมพวกเขาและเอาด็อกเตอร์ตุลย์นักโบราณคดีที่อุปการะเลี้ยงเขา โดนจับตัวไปไขปริศนาสมบัติแหวนแห่งปฐมกาล
ผู้แต่ง
นักเขียนปวดหัวเรื่องย่อ
เคนเด็กหนุ่มอายุ16ปี ต้องมาเสียความทรงจำตัวเองไป14ปี จู่ๆก็มีองค์กรลับเข้ามาจู่โจมพวกเขาและเอาด็อกเตอร์ตุลย์นักโบราณคดีที่อุปการะเลี้ยงเขา โดนจับตัวไปไขปริศนาสมบัติแหวนแห่งปฐมกาล
แฟนตาซี,แอคชั่น,ผจญภัย,อิงประวัติศาสตร์,รั้วโรงเรียน,พล็อตสร้างกระแส,แฟนตาซี,ผจญภัย,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
Theos-ผจญภัยล่าขุดทรัพย์แหวนแห่งปฐมกาล
เคนเด็กหนุ่มอายุ16ปี ต้องมาเสียความทรงจำตัวเองไป14ปี จู่ๆก็มีองค์กรลับเข้ามาจู่โจมพวกเขาและเอาด็อกเตอร์ตุลย์นักโบราณคดีที่อุปการะเลี้ยงเขา โดนจับตัวไปไขปริศนาสมบัติแหวนแห่งปฐมกาล
แสงแดดรำไรทาบทับยอดไม้ ส่องกระทบหน้าต่างไม้เก่าของกระท่อมแผ่วเบา เสียงไก่ป่าขันรับรุ่งอรุณเป็นสัญญาณเริ่มต้นวันอันเงียบสงบเหมือนตลอดสองปีที่ผ่านมา
ภายในห้องครัว กลิ่นหอมของมื้อเช้าอบอวลผสมกลิ่นชื้นของป่าหลังฝน ผม เคน หรือชื่อเต็มคือ นาวิน เจริญพัฒนา กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารอย่างคล่องแคล่ว ผมหยิบจับเครื่องเทศโยนลงกระทะด้วยจังหวะแม่นยำ เสียงน้ำมันฉ่าประสานไปกับเสียงฮัมเพลงเบา ๆ
“เอาล่ะ เสร็จแล้ว”
ผมจัดจานและล้างมือก่อนตะโกนบอกคนในห้อง “ด็อกเตอร์ครับ กับข้าวเสร็จแล้วนะ!”
ด็อกเตอร์ตุลย์ หรือ วิโรจน์ เจริญพัฒนา คือผู้ที่อุปถัมภ์เลี้ยงดูผมมา เขาเป็นนักโบราณคดีที่กำลังวิจัยเรื่องแหวนลึกลับวงหนึ่งซึ่งมักปรากฏในเหตุการณ์สำคัญของประวัติศาสตร์ เช่น ตำนานกษัตริย์อาเธอร์และดาบเอกซ์แคลิเบอร์ ฟังดูเหมือนเรื่องปรัมปราที่แต่งขึ้น แต่ด็อกเตอร์ยืนยันว่ามันคือเรื่องจริง แถมยังอ้างอย่างภูมิใจด้วยว่าเขาเป็นคนพบดาบเอ็กคาเบอร์เล่มนั้นเองกับมือ ถึงแม้จะดึงมันขึ้นมาไม่ได้ก็ตาม
ผมเคยขอให้เขาพาไปดู แต่เขาก็บ่ายเบี่ยงโดยอ้างว่ามันอยู่อีกซีกโลกหนึ่ง ผมจึงคิดว่าเขาคงแค่เล่าอำกันเล่น ๆ แต่เรื่องงานของเขานั้นเป็นของจริง เพราะมีใบปริญญาตั้งโชว์อยู่ในห้องทำงานชัดเจน
“ด็อกเตอร์ครับ กับข้าวเสร็จแล้วนะ เดี๋ยวผมจะไปโรงเรียนแล้ว”
ผมเดินไปเคาะประตูไม้ห้องข้างครัว แต่ไม่มีสัญญาณตอบรับ ผมจึงแนบหูฟัง แม้เสียงจะเบาแต่ยังพอได้ยิน เสียงกรนดังมาจากข้างใน
"โธ่... ผมกินก่อนนะครับ เดี๋ยวไปโรงเรียนสาย"
ผมละจากประตูมาจัดการมื้อเช้าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้และโทรศัพท์มือถือมุ่งหน้าสู่ลานกว้างด้านนอก ผมหยิบจักรยานคู่ใจแล้วเริ่มออกแรงปั่นลงจากเนินเขา มุ่งตรงไปตามเส้นทางเดิมที่คุ้นเคย