หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg] - บทที่ 25 หวนคืนลิขิตรัก โดย หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳 @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

แฟนตาซี,ชาย-ชาย,ข้ามเวลา,เกิดใหม่,รัก

พล็อตสร้างกระแส,แฟนตาซี,จีนโบราณ

โอกาสครั้งที่สองเพื่อทวงคืนทุกสิ่ง! เหยียนอวี่ย้อนเวลากลับมาเพื่อแก้แค้นคนชั่วและปกป้องคนรัก ท่ามกลางเกมการเมืองและหัวใจที่เริ่มหวั่นไหวอีกครั้ง

ผู้แต่ง

หลูซื่อเต๋อ 卢赐徳

เรื่องย่อ

หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-Prologue บทนำ,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 1 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 2 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 3 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 4 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 5 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 6 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 7 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 8 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 9 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 10 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 11 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 12 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 13 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 14 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 15 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 16 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 17 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 18 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 19 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 20 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 21 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 22 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 23 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 24 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 25 หวนคืนลิขิตรัก,หวนคืนลิขิตรัก [Mpreg]-บทที่ 26 หวนคืนลิขิตรัก

ขณะที่จวิ้นอี่และเหยียนอวี่กำลังไปสวีทหวานแหววกันที่ตลาดเช้า ทางด้านจวนคีรีรมย์ก็ไม่ได้เงียบเหงาแต่อย่างใด

ณ เรือนปีกซ้ายที่ถูกจัดสรรให้เป็นหอโอสถชั่วคราว

"ทางซ้าย! ไม่สิ... ทางขวาอีกหน่อย! โอ๊ย จื้อเฉิน! เจ้าจะวางชั้นยาบังทิศทางลมทำไม!?"

เสียงบ่นของไป๋เหวินเจี๋ยดังลั่นห้อง หมอหนุ่มในชุดลำลองสีกรมท่ากำลังยืนเท้าเอว ชี้นิ้วสั่งการอดีตนายกององครักษ์ผู้เกรียงไกรให้ขยับตู้เก็บสมุนไพรใบมหึมาไปมา

หลิวจื้อเฉินเหงื่อแตกพลั่ก ทั้งที่อากาศเย็นสบาย เขาแบกตู้ไม้สักหนักอึ้งไว้บนบ่าราวกับแบกนุ่น แต่สีหน้าเริ่มจะบอกบุญไม่รับ

"ท่านหมอ... ตู้นี้ข้าย้ายไปย้ายมาสามรอบแล้วนะ" จื้อเฉินบ่นอุบ "ตกลงฮวงจุ้ยท่านจะเอาทิศไหนกันแน่? ข้าว่าวางตรงไหนมันก็เก็บยาได้เหมือนกันนั่นแหละ"

"เจ้ามันคนหยาบกระด้าง จะไปรู้อะไร!" ไป๋เหวินเจี๋ยเชิดหน้า "สมุนไพรบางชนิดต้องการลมโกรก บางชนิดต้องหลบแดด การจัดวางตำแหน่งคือหัวใจสำคัญของการรักษาคุณภาพยา... เอ้า! วางลงตรงมุมนั้นแหละ เบาๆ นะ!"

ตึง!

จื้อเฉินวางตู้ลงค่อนข้างแรงจนฝุ่นฟุ้ง เขาปาดเหงื่อแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หวาย

"เฮ้อ... สู้รบกับกองทัพกบฏยังไม่เหนื่อยเท่าจัดห้องยาให้เจ้าเลย"

ไป๋เหวินเจี๋ยเดินเข้ามาพร้อมผ้าชุบน้ำเย็น ยื่นส่งให้คนตัวโต "บ่นเก่งนักนะ เอานี่... เช็ดหน้าซะ เดี๋ยวเหงื่อเจ้าหยดใส่สมุนไพรข้าจะขึ้นราหมด"

แม้ปากจะบ่น แต่สายตาของหมอหนุ่มกลับทอดมองคนรักด้วยความอ่อนโยน จื้อเฉินรับผ้ามาเช็ดหน้า พลางส่งสายตากรุ้มกริ่ม

"ข้าเหนื่อยขนาดนี้... มีรางวัลไหม?"

"รางวัล?" ไป๋เหวินเจี๋ยเลิกคิ้ว "ข้าต้มยาบำรุงกำลังสูตรพิเศษไว้ให้ หม้อเบ้อเริ่มหลังครัว ไปตักกินสิ"

"ยาขมๆ น่ะไม่เอา" จื้อเฉินยื่นหน้าเข้าไปใกล้ "ข้าอยากกินอะไรที่มันหวานๆ ชื่นใจมากกว่า..."

ไป๋เหวินเจี๋ยหน้าแดงระเรื่อ เขากำลังจะอ้าปากด่าแก้เขิน แต่เสียงเคาะประตูหน้าเรือนก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน

ก๊อกๆๆ

"มีใครอยู่ไหมขอรับ? ข้า... ข้าได้ยินว่าที่นี่มีหมอจากเมืองหลวงมาพักอยู่"

เสียงแหบแห้งของชายชราดังขึ้น ทั้งสองหันไปมองหน้ากัน จื้อเฉินดีดตัวลุกขึ้นยืนทันที สัญชาตญาณองครักษ์ทำงานฉับพลัน มือคว้าไปที่เอวที่ตอนนี้พกมีดทำครัวแทนดาบแล้วเดินนำไปเปิดประตู

ผู้มาเยือนคือชายชราหลังค่อมคนหนึ่ง ขาข้างขวามีผ้าพันแผลเก่าๆ พันไว้อย่างลวกๆ และมีเลือดซึมออกมา

"ท่านลุง... มีธุระอันใด?" จื้อเฉินถามเสียงเข้ม ทำหน้าดุจนชายชราสะดุ้งถอยหลัง

"จื้อเฉิน! อย่าทำคนไข้กลัว!" ไป๋เหวินเจี๋ยรีบเดินแทรกตัวออกมา ผลักอกแฟนหนุ่มเบาๆ แล้วหันไปยิ้มให้ชายชรา "เชิญเข้ามาข้างในก่อนท่านผู้เฒ่า ข้าคือหมอแซ่ไป๋... ขาของท่านดูท่าทางไม่ค่อยดี"

…

…

...

ภายในเวลาไม่ถึงเค่อ (15 นาที) ข่าวลือเรื่องหมอเทวดาหน้าหยกก็แพร่สะพัดไปในหมู่บ้านใกล้เคียงเร็วยิ่งกว่าข่าวลือเรื่องดวงกาลกิณีเสียอีก

จากเดิมที่ตั้งใจจะจัดห้องยา กลายเป็นว่าไป๋เหวินเจี๋ยต้องเปิดคลินิกจำเป็นรับรักษาชาวบ้านที่ทยอยกันมาด้อมๆ มองๆ หน้าเรือน

"คุณชายหมอ... ลูกข้าตัวร้อนจี๋เลย"

"ท่านหมอเจ้าขา... ข้าปวดหลังมาสามปีแล้ว"

ไป๋เหวินเจี๋ยไม่ได้มีท่าทีรังเกียจหรือรำคาญ เขานั่งตรวจชีพจร ซักถามอาการ และจ่ายยาให้อย่างใจเย็นและเชี่ยวชาญ ท่วงท่าสง่างามและความรู้ที่ลึกซึ้งสมเป็นอดีตหัวหน้าหมอหลวง ทำให้ชาวบ้านต่างพากันศรัทธา

ส่วนหลิวจื้อเฉิน...

"เข้าแถว! เข้าแถว!" จื้อเฉินตะโกนจัดระเบียบฝูงชน ที่มีจำนวนเพียง 5 คน "อย่าเบียดกัน! ใครแซงคิวข้าจะจับโยนออกไปนอกรั้ว!"

เขาทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยและยามเฝ้าประตูที่ขยันขันแข็ง คอยยกน้ำ ต้มยา และคอยแยกเขี้ยวใส่หนุ่มๆ ในหมู่บ้านที่แกล้งป่วยมาเพื่อจะดูหน้าหมอคนงาม

"นี่เจ้า! ปวดหัวทำไมต้องจับมือหมอนานขนาดนั้น!?" จื้อเฉินตวาดใส่ชายหนุ่มคนหนึ่งที่พยายามแต๊ะอั๋งเหวินเจี๋ย "เอามือออก! ไม่งั้นข้าจะตัดทิ้ง!"

"จื้อเฉิน..." ไป๋เหวินเจี๋ยปรามเสียงต่ำ แต่แอบอมยิ้ม "ไปบดยาห่อนี้ให้ข้าหน่อย"

…

…

...

ตกเย็น เมื่อคนไข้รายสุดท้ายกลับไป

ไป๋เหวินเจี๋ยทิ้งตัวลงนั่งบนตั่งอย่างหมดสภาพ วันแรกของการย้ายบ้านกลับกลายเป็นวันที่วุ่นวายที่สุด แต่เขากลับรู้สึก... อิ่มเอม

"เหนื่อยไหม?" จื้อเฉินเดินเข้ามานวดไหล่ให้ "ข้าบอกแล้วว่าอย่าใจดีนัก ชาวบ้านพวกนี้พอเห็นว่ารักษาฟรีก็แห่กันมาใหญ่"

"เป็นหมอ... จะเลือกคนไข้ได้อย่างไร" ไป๋เหวินเจี๋ยหลับตาลง ซึมซับแรงนวดที่หนักหน่วงแต่ผ่อนคลาย "อีกอย่าง... การได้รักษาคนธรรมดาๆ ที่เจ็บป่วยจริงๆ มันรู้สึกดีกว่าการต้องคอยระวังยาพิษในวังหลวงตั้งเยอะ"

เขาลืมตาขึ้น เงยหน้ามองจื้อเฉิน

"และข้าก็มีผู้ช่วยมือดีคอยคุมสถานการณ์... ข้าจะกลัวอะไร"

จื้อเฉินยิ้มกว้าง ก้มลงหอมแก้มหมอหนุ่มฟอดใหญ่

"ถูกต้อง! หน้าที่รักษาเป็นของเจ้า ส่วนหน้าที่กันหมา... เอ้ย หน้าที่ดูแลความสงบเรียบร้อย เป็นของข้าเอง!"

ไป๋เหวินเจี๋ยหัวเราะเบาๆ เขาเอื้อมมือไปจับมือจื้อเฉินที่วางอยู่บนบ่า

"มือคู่นี้... เคยจับแต่ดาบเปื้อนเลือด แต่ตอนนี้กลับมาช่วยข้าบดยา ช่วยหยิบจับสมุนไพร... เจ้าไม่เสียดายวรยุทธ์หรือ?"

"ไม่เลย" จื้อเฉินตอบทันที น้ำเสียงจริงจัง "ดาบใช้พรากชีวิต แต่ยาวิเศษของเจ้าใช้ต่อชีวิต... ข้าภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งในการต่อชีวิตผู้คนไปพร้อมกับเจ้า ดีกว่าเป็นเครื่องจักรสังหารในวังหลวงเป็นไหนๆ"

คำตอบนั้นทำให้หัวใจของไป๋เหวินเจี๋ยพองโต เขาไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่ดึงมือจื้อเฉินมาแนบแก้ม

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าของคนสองคนก็ดังแว่วมาจากหน้าเรือน พร้อมกับเสียงคุยกระหนุงกระหนิง

"กลับมาแล้วหรือ?" จื้อเฉินชะโงกหน้าออกไปดู "โอ้โห... ท่านอ๋องเรา หอบของพะรุงพะรังเป็นบ้าหอบฟางเชียว"

ไป๋เหวินเจี๋ยลุกขึ้นเดินไปดู เห็นจวิ้นอี่เดินหอบตะกร้าใบใหญ่ตามหลังเหยียนอวี่เข้ามาในเขตเรือน ทั้งคู่ดูเหนื่อยแต่ใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"ดูเหมือนพวกเขาจะมีความสุขดีนะ" ไป๋เหวินเจี๋ยเปรย

"ใช่..." จื้อเฉินพยักหน้า "และพรุ่งนี้... ศึกหนักรอเราอยู่"

"ศึกหนัก?"

"ก็นายน้อยประกาศว่าจะปลูกผักน่ะสิ!" จื้อเฉินทำหน้าสยอง "เจ้าคอยดูเถอะ พรุ่งนี้เช้าสวนหน้าเรือนต้องเละเป็นโจ๊กแน่ๆ และพวกเรา... ก็ต้องไปช่วยเก็บกวาด"

ไป๋เหวินเจี๋ยหัวเราะ "งั้นคืนนี้รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้ข้าจะเตรียมยาแก้ปวดหลังไว้รอท่านอ๋อง... และรอเจ้าด้วย"

แสงตะเกียงในหอโอสถดับลง แต่ความอบอุ่นของคู่รักคู่รองแห่งจวนคีรีรมย์ยังคงสว่างไสว

ชีวิตใหม่ที่ปราศจากยศถาบรรดาศักดิ์ อาจจะเหนื่อยกาย... แต่สุขใจยิ่งนัก