เหล่าแสงดาราหยดประกายจากผลึกความคิด ผีเสื้อบินไต่ตอมต่อเติมสิ่งที่ขาดหายเหนือร่างที่แหลกเหลว แขนสีซีดโอบกอดทุกสรรพชีวิตและกลืนกินเสียงสุดท้ายแห่งแหล่งกำเนิด ประกายแสงแห่งความหวังเป็นนิรันดร์ที่ถูกลืม
แฟนตาซี,อวกาศ,ดวงดาว,ปาฏิหาริย์,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ฝ่ามือโลหะหนักเคลื่อนตรงโอบรับปลายนิ้วอ่อนนุ่ม รอยยิ้มสง่างามยกตัวขึ้นอย่างเปล่งประกาย เฝ้าคอยการตอบรับจากชายหนุ่มผู้อ่อนแอ
“ไปกันเถอะ ข้าจะอธิบายทุกข้อสงสัย”
วางสัมผัสอ่อนนุ่มลงประทับเปลี่ยนแปลงกระแสของแสงพัดพาลมตีกรรโชกกระทบเส้นผมสีเหลืองบลอนด์ยาวสยายระยิบระยับบนท้องนภากว้าง
ร่างที่สมบูรณ์แบบทางศักยภาพของเพศชายถูกห่อหุ้มด้วยชุดคลุมหลายชั้นซ้อนทับอันเป็นเฉดสีขาวบริสุทธิ์
จ้องมองแสงสว่างที่บันดาลเจิดจรัสเหนือสรรพสายตาแห่งมวลมนุษยชาติ แววกระจกเรือนสว่างหลายระดับบนดวงตาถูกบดขยี้เมื่อจ้องมองเส้นแสงที่ถูกถักทอ การเคลื่อนไหวของบรรดาใยแสงได้ฉีกกระชากฟากฟ้าลงแทบเท้าแห่งผืนแผ่นดิน
เสียงหนึ่งดังกังวานในศีรษะเป็นบทคำกล่าวที่คุ้นเคยภายใต้น้ำเสียงอันเป็นที่น่านับถือ ความอบอุ่นหยั่งรากลึกผ่านหัวใจที่สูญสิ้นแห่งความเป็นมนุษย์
“ไปกันเถอะ ข้าจะอธิบายทุกข้อสงสัย”
อึก! ชายร่างบอบบางกุมมือของตนแน่นด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องครวญครางดังขึ้นอย่างผิดวิสัย สร้างความตื่นตระหนกจนนาธานจำเป็นต้องเคลื่อนจับบังคับข้อมือของกวงเหยาให้สงบนิ่ง
ภายใต้ราตรีสงัดดวงตาที่หลั่งไปด้วยหยดน้ำตา ผายมืออันเจ็บปวดที่กำลังสั่นไหวอย่างหนักเป็นที่ประจักษ์เบื้องหน้าแก่สายตาอันบิดเบี้ยว
รอยยิ้มของนาธานหุบลงอย่างขาดอารมณ์
ผีเสื้อแสงกัดกินเจาะลึกผ่านผิวหนังบนฝ่ามือ ขดปีกลงสอดร่างเข้าไปทำลายเส้นประสาทและโครงสร้างของกระดูกอย่างตะกละตะกลาม
“สิ่งผิดแปลกที่ขัดต่อธรรมชาติและประวัติศาสตร์”
คำกล่าวของนาธานนั้นเลือนรางลง สายตาของชายหนุ่มเริ่มพร่ามัวภายใต้ขอบระยะสายตาที่มืดสลัวโหวงเหวงและสั่นระรัว
เพียงระยะเวลาสั้นๆทุกสิ่งก็เงียบลงและจางหายไป
…
ณ พระราชวังเลื่อมทองฐานที่มั่นสูงหมื่นระดับชั้นเทียบเคียงเนินต้นไม้ปาฏิหาริย์แห่งดินแดนองค์กรดันเจี้ยน
ป้อมปราการนับแสนสูงตระหง่านโอบล้อมนภาทั่วทั้งมหานครแห่งแสง
ก้าวสัมผัสขั้นบันไดศักดิ์สิทธิ์เหยียบย่ำผลึกสีทองอร่ามระยิบระยับซึ่งอาบชโลมปกคลุมตลอดเส้นทาง พื้นผิวขรุขระอันแหลมคมสร้างมาจากลักษณะของหินผาโบราณจากหุบเขาทั้งสิบแห่งยุคมืด
แหงนมองขึ้นดอมดมกลิ่นเปลวเพลิงไหม้ที่ส่งสะเก็ดเถ้าถ่านปรุงแต่งสร้างบรรยากาศอันขมขื่น โครงสร้างอาคารประดับประติมากรรมโครงร่างกระดูกสันหลังมังกร บนพื้นผิวสีขาวบริสุทธิ์ที่แตกกระจายประดุจเศษแก้วที่แหลมคมเป็นเกล็ดหนา
ลวดลายของมันกัดกร่อนผนังหินหนาที่ห้อมล้อมไปด้วยรูปปั้นดาบของนักรบผู้วายชนม์ ทุกสายเลือดสลักชื่อวงศ์ตระกูลตั้งแต่ต้นยุคนักล่ามังกรจวบจนปีที่ 538
มีผู้เสียชีวิตจากการต่อต้านมังกร เปรียบเป็นล้านราย
มากที่สุดที่เคยถูกจดบันทึกเมื่อการรับรู้ทางประวัติศาสตร์ถือกำเนิดขึ้นซึ่งถูกตีไว้เพียงเท่านี้ จำนวนคนที่มากเกินไปยากต่อการพิสูจน์ตัวตน
ร่างที่ถูกกลืนกินและหลอมเป็นปาฏิหาริย์แก่เหล่ามังกรจะถูกตีค่าเป็นไร้ตัวตน เมื่อการสูญเสียไม่สามารถเท่าเทียมผู้ใดกันจะมีสิทธิ์เหนือผู้อื่น
“กลิ่นยังคงสถิตบนหลุมศพแห่งเกียรติยศ สูญเสียสิ้นสลายกลายเป็นศูนย์ แต่มูลค่าแห่งการต่อเติมลมหายใจคือการเดิมพันเพื่อชีวิตของส่วนรวม ไม่มีการตัดสินใจใดถูกนับเป็นโง่เขลาไร้ซึ่งบทบัญญัติย่อมปราศจากกลวิธี”
เสื้อคลุมสีดำมืดปลิวสไวไปตามกระแสอากาศที่ไม่สามารถ ควบคุม คาดเดา หรือ ต่อรอง ทว่าการเคลื่อนไหวของธรรมชาติคือการตอบรับระหว่างเหตุและผล
ขนตาเรืองอร่ามจัดเรียงสวยเป็นระเบียบยกตัวขึ้นเผยกระจกดวงตาสีขาวไร้แววเจือปนบนแผ่นเรือนสะท้อนบริสุทธิ์ที่คอยโอบอุ้มแสงแดด
ใบหน้าสะอาดหมดจดผิวกายผ่องใสกระจ่างไร้โลหิตไหลเวียน เส้นผมยาวจรดส่วนโค้งทางสัดส่วนของรูปลักษณ์อันสมบูรณ์แบบทางศักยภาพของบุรุษผู้สวมชุดคลุมนักบวชหลายชั้นทบ ตั้งแต่ต้นโคนผมลงไปปรากฏเส้นผมสีดำเข้มไต่ระดับลงสู่เฉดสีน้ำตาลอ่อน
แขนขาสั่นกระตุกจนต้องประคองร่างด้วยอ้อมแขนของบุตรชายและอีกฟากแขนเป็นของบุตรหญิง
ภายใต้สายเลือดบริสุทธิ์ของตระกูลแห่งแสง
การดำรงอยู่ของตัวตนแสงแรกคือการอนุรักษ์สันติสุขของมวลมนุษย์ภายใต้ชายคาแห่งนภายามรุ่งอรุณที่เป็นเพียงภาพลวงแห่งความหวัง
“ข้าพบการมีอยู่ของสิ่งนั้นอีกครั้งแม้จะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประเภทมังกรโบราณแต่ลักษณะรสชาติของแหล่งที่มาเป็นสิ่งที่ไม่สามารถอนุมาน”
“หลังจากข้าหายจากโรคนี้ การกลับมาของข้าจะเป็นไปดั่งการเชิดชูของประวัติศาสตร์ ข้าพร้อมที่จะกลับไปตั้งคำถามถึงความถูกต้องอีกครั้งของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่ทำให้มนุษย์นั้นยืนอยู่สูงเหนือสรรพสิ่งที่ถูกแทนที่ลงสู่ใต้พิภพ”
“พวกเจ้าทั้งสองพักเถิดพระราชวังแห่งนี้คือบ้านใหม่ของพวกเจ้า จงเป็นบรรพชนแห่งความหวัง เผยแพร่ความศักดิ์สิทธิ์และคอยส่องสว่างแก่โลก”
…
เสียงของหัวใจยังคงบรรเลงบทเพลงแห่งชีวิต ดังกึกก้องสนั่นช่วงอกอันสามารถสัมผัสถึง
ร่างที่งัวเงียลุกขึ้นนั่งด้วยแรงที่ถดถอย ปัดปลายเส้นผมที่บดบังสายตาเล็กน้อยพลางเพ่งมองฝ่ามือของตนอีกครั้งด้วยความสงสัย เขาเผยท่าทีเกร็งแน่นบริเวณช่วงแขนเป็นผลมาจากความหวาดกลัวและเจ็บปวดที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำก่อนหน้า
แต่กลับพบว่ามือของเขาอยู่ในสภาพปกติธรรมดา
ทุกสิ่งราวกับไม่เคยเกิดขึ้น
‘นี่มันเรื่องอะไรกัน’
เสียงของบุรุษท่านหนึ่งอันคุ้นเคยดังขึ้นหลังจากประตูห้องนอนไม้เก่าถูกเปิดเข้ามา
“ข้ายับยั้งสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นที่เรียบร้อย หลังจากนี้จะไม่มีสิ่งใดกัดกินเจ้าได้อีก ข้าให้คำมั่นสัญญา”
“คุณทำอะไรกับฉันกันแน่!”
นาธานก้าวเดินอย่างเชื่องช้าปล่อยชายผ้าชุดคลุมที่ขาดลุ่ยสยายไปตามห้วงจังหวะของแรงโน้มถ่วง ยืนหยุดนิ่งด้วยรอยยิ้มสดใสพลางเคลื่อนเข้าประชิดกาย
“ข้าคิดค้นวิธีที่จะปกป้องเจ้าได้สำเร็จ”
ฝ่ามือเกราะโลหะมุ่งสัมผัสพื้นผิวเรียบเหนือเนื้อผ้าที่เปรอะเปื้อนเวณช่วงอกของกวงเหยา มันสอดทะลุแฝงลึกเข้าไปในอกและหยิบวัตถุโลหะรูปทรงสี่เหลี่ยมลูกบาศก์ออกมา
ทุกสัดส่วนบนร่างกายหนาวสั่นบันดาลเรียกลมหายใจหนักหน่วงถาโถมลงอย่างยุ่งเหยิง
แววตาของกวงเหยาแฝงไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่สามารถกล่าวออกมาราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นเบื้องหน้านั้นทำให้รอยยิ้มของนาธานกลายเป็นเพียงภาพลวงที่มีไว้เพียงประดับ ซึ่งระหว่างสถานการณ์นั้นวัตถุโลหะก็เคลื่อนกลับเข้าไปในอกอีกครั้งและนาธานก็หรี่ตาลงขณะเฝ้าสังเกตอย่างใกล้ชิด
“เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง”
“ไม่รู้สึกสิ่งใด..ฉันปกติดี สิ่งนี้มันคืออะไร..!”
“เจ้ากำลังหวาดกลัวข้าเข้าใจแต่สิ่งนี้จะช่วยเจ้าหลังจากนี้ ข้าขออภัยจริงๆ ที่ทำให้เจ้าต้องเผชิญกับสิ่งแปลกตามากมาย..สิ่งนี้คือวัตถุที่ข้าสร้างด้วยตนเองจากปาฏิหาริย์ของข้ามันมีส่วนช่วยในการลบล้าง ขัดขวาง เปรียบเสมือนเกราะกำบังที่จะช่วยเจ้าจากทุกสิ่งที่มีความเกี่ยวเนื่องกับปาฏิหาริย์”
ชายเบื้องหน้าแสดงสีหน้าอมทุกข์เล็กน้อยภายใต้รอยยิ้มที่หุบลงเป็นนัยน์แฝงถึงความรู้สึกกังวลต่อสิ่งที่เกิดขึ้น
ซึ่งกวงเหยาพยายามเฝ้าสังเกตตนเองรวมถึงตั้งใจฟังทุกคำกล่าวของอีกฝ่าย โดยไม่แม้แต่จะเข้าใจมากนักแต่การมีวัตถุบางสิ่งฝังอยู่ภายในอกและสามารถเคลื่อนเข้าออกภายในไม่ใช่เรื่องปกติทั่วไปที่จะเข้าใจได้โดยง่าย
“เจ้าสามารถมาสูดอากาศข้างนอกได้เมื่อเจ้าพร้อม”
นาธานหยิบสมุดจดบันทึกเล่มเล็กออกมาพลางจดเพิ่มเติมระหว่างเดินตรงออกไปอย่างสงบ
หลังเสียงฝีเท้าห่างไกลออกไปกวงเหยารีบสำรวจร่างกายของตนพลางนึกย้อนถึงภาพที่เห็นก่อนหน้าราวกับความเป็นจริงที่แฝงมาในภาพฝันเป็นดั่งการปะติดปะต่อระหว่างอดีตและอนาคต
แต่ก็ยังมีหลายสิ่งที่ยังไม่รู้จักการหลงเชื่อภาพความคิดประหลาดชั่วขณะก็อาจเป็นการยอมรับให้ผู้อื่นหลอกลวงตน โดยในขณะนั้นภาพทั้งหมดก็จบลงด้วยการถูกชอนไชไปทั่วแขนจากผีเสื้อแสงอันน่าขยะแขยง
‘แต่ถ้ามีวัตถุนี้แล้วเหตุการณ์นั้นอาจจะไม่เกิดขึ้นอีก หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นนะ..’
ระหว่างพยายามเรียบเรียงความคิด เขาเริ่มปล่อยกายลงผ่อนปรนกระดุมชุดให้หละหลวม ดับไฟในเชิงเทียนพลางปล่อยกายส่งศีรษะตกกระทบหมอนนุ่ม แหงนหน้าขึ้นจ้องมองเพดานและสบสายตาเฝ้ามองหยากไย่ที่ยุ่งเหยิง
‘วันใหม่อาจเป็นคำตอบสำหรับความรู้สึก..ถ้าใครสักคนต้องตื่นมาในโลกที่ไม่มีใครรู้จัก สำหรับฉันมันคงเป็นช่วงเวลาที่ลำบากใจและไม่สามารถปรับตัวซึ่งนั่นคือฉัน’
ปลายนิ้วจิกกอดผ้าห่มแน่นด้วยลมหายใจขาดสาย
‘หวังว่าทุกสิ่งจะเป็นเพียงความฝัน’
