ชาย-ชาย,รัก,ยุคปัจจุบัน,ไทย,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 2
หน้าที่แรกของเมีย
“เฮื๊อกกก อ้าาา…ด…เดี๋ยวสิคุณ ผ…ผมเจ็บนะ เฮื้อ!!!”
ชายหนุ่มร่างสูงแปลกหน้าดุดันไม่เชื่อฟังคำอ้อนวอนของผมเลยสักนิด ยังคงดันทุรังเอาไอ้ดุ้นแข็งโป๊กเท่าสากกะเบือนั่นยัดเข้ามาในก้นของผม ผมเจ็บจนน้ำตาเล็ดออกมา มวนท้องเหมือนจนใจจะขาด แต่มันกลับยิ่งแน่นและยิ่งจุกมากกว่าเดิมในทุกครั้งที่โดนกระแทก
“โอ้ววว ผมเจ็บนะอ้าาา”
“แต่ท่าทางของเธอดูไม่เหมือนเจ็บนะ”
“ก็ทั้งเจ็บทั้งเสียวไง คุณเบา ๆ หน่อยได้มั้ย ผมใจจะขาดอยู่แล้ว อึก…อ้าาาา”
“อูยยย ซี้ดดดด รูของเธอดูดส่วนหัวดีจัง อ้าาา”
“ผมบอกให้ช้า ๆ ไง”
อีกฝ่ายทำตามที่ผมบอก ความเสียวสะท้านมันทำเอาผมสะดุ้งไปทั้งตัว แม้ว่าจะรู้สึกดีขึ้น แต่มันกลับเนิบนาบจนความสะใจก่อนหน้ามันหายไปแทบจะหมด หรือผมจะคิดผิด ที่บอกให้ไอ้คนแปลกหน้านี่ขยับเด้าสะโพกช้า ๆ กันนะ
แล้วเมื่อความเสียวลดลงมาให้ผมได้ตั้งสติ ผมถึงได้คิดว่าผมพาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้ยังไงกันนะอ๋อ…เรื่องนั้น…
.
.
ที่ร้านช่วงสี่ทุ่ม
“นี่คุณว่าอะไรนะ?”
ผมถามทวนคำพูดนั้นอีกครั้ง เผื่อว่าผมจะหูฝาดไป ที่นี่เปิดเพลงเสียงดังสลับกับเสียงเคล้าคลอเบา ๆ จนทำให้ประสาทหูของผมปรับแทบไม่ทัน บางทีสิ่งที่ผมได้ยินเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้ามันอาจจะเป็นเพียงประโยคหนึ่งในเพลงที่ร้านเปิดอยู่ก็ได้”
“ฉันว่าเธอได้ยินนะ”
“นี่คุณเป็นบ้าอะไร เป็นโรคจิตหรือไง อยู่ ๆ ถึงมาพูดแบบนี้กับคนที่ไม่รู้จัก นี่มันคุกคามนะ”
เมื่อผมรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังถูกคุกคาม เสียงของผมก็เริ่มแผดดังขึ้นจนทุกคนเริ่มหันมามอง ไอ้ปอนด์ที่ยืนมองอยู่ไกล ๆ รีบพุ่งตัวเข้ามาชาร์ตผมอย่างไว เพื่อไม่ให้ผมเผลอตะบันหน้าไอ้ลูกค้าคนสำคัญของร้านคนนี้จนหงายหลังหงายท้องไปเสียก่อน
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ ไอ้คีย์มึงใจเย็นก่อน”
รุ่นพี่อีกคนรีบวิ่งมาชาร์จตัวผมแล้วดึงผมออกไปจากการรับไม้ต่อจากไอ้ปอนด์ แต่ด้วยความโกรธผมก็ยังพุ่งเข้าหาลูกค้าคนนั้นอย่างไม่กลัวเกรงไม่กลัวว่าตัวเองจะตกงานด้วยซ้ำ
ไม่กลัวว่าอีกสองเดือนข้างหน้าผมจะมีเงินจ่ายค่าเทอมหรือไม่ เพราะในเวลานี้ ถ้าผมทำได้ ผมก็อยากจะกระโดดสองขาถีบยอดหน้าไอ้คนบ้ากามนี้ ให้หน้าแหกไปซะ ในโทษฐานที่มันกล้าพูดหมา ๆ แบบนี้กับผม
“ก็ไอ้เหี้ยนี่น่ะสิ อยู่ ๆ ก็จะมาจ้างกูให้ไปเป็นเมียของมัน เป็นบ้าหรือไง ที่บ้านขาดความอบอุ่นเหรอ ถึงต้องมาซื้อความรักจากคนอื่นไปทั่วแบบนี้?”
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะนั้น ทำท่าเหมือนกับว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผมพูดออกมา เป็นแค่ผมที่คิดมโนไปเองทั้งนั้น ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว เขาต่างหากคือคนต้นเรื่อง แต่ไอ้ท่าทางเย่อหยิ่งและจองหองขนาดนั้น มันทำให้ผมแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะต่อยหน้ามันให้ได้สักครั้ง
แต่ผมยังไม่ทันทำอะไรทั้งนั้น ผมก็ถูกห้ามโดยเจ้าของร้านไปเสียก่อน และใช่ครับ ผมมาทำงานที่ร้านนี้ได้ไม่ถึงสองชั่วโมง หลังจากร้านเปิด ผมก็ถูกไล่ออกทันที โทษฐานที่ผมไปทะเลาะต่อยตีกับลูกค้า
“พี่ผิดหวังจริง ๆ นะที่รับเธอเข้ามา ตอนแรกก็เห็นว่าเป็นเพื่อนกับปอนด์ก็เลยคิดว่าจะไม่มีพิษสงอะไร แต่สุดท้ายก็มาทะเลาะกับลูกค้าตั้งแต่วินาทีแรกที่เริ่ม มันถูกแล้วหรือไง?”
“แต่ไอ้ลูกค้าคนนั้นมาหาเรื่องผมก่อนนะครับ อยู่มันก็จะซื้อผมไปเป็นเมีย เป็นพี่ ๆ ยอมได้หรือไง?”
“ก็ใช่ ถ้าเป็นพี่ ๆ ก็คงไม่ยอม แต่ถึงยังไงเราก็เป็นพนักงานที่ทำงานบริการ ความอดทนจึงสำคัญที่สุด ใครจะเป็นคนผิดก็ช่าง แต่ลูกค้าคือคนที่เอาเงินมาให้กับร้าน หากรับมือไม่ได้ก็แค่เดินออกมาแล้วให้คนอื่นไปรับหน้าแทนก็ได้นี่ ไม่ใช่พุ่งตัวเข้าไปต่อยกับลูกค้าแบบนั้น”
“เอ่อ ผมขอโทษครับ แล้วแบบนี้…”
“เธอยังจะต้องถามฉันอีกเหรอ เธอตกงานตั้งแต่ตอนนี้ ไปเก็บกระเป๋าแล้วออกไปทางหลังร้านซะ อย่าเดินไปหน้าร้านอีกเดียวลูกค้าคนอื่นจะเห็น” แล้วเรื่องมันก็เป็นอย่างนี่แหละครับคุณตำหนวด
เรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ไอ้ปอนด์พยายามช่วยพูดแทนผมทุกทาง แต่ก็นั่นแหละครับ ต่อให้ลูกค้าผิด ก็อย่างที่เจ๊พอลล่าเจ้าของร้านเขาพูด ถึงยังไงมันก็ต้องมีวิธีรับมือไม่ใช่การพุ่งตัวเข้าไปต่อยลูกค้าด้วยตัวเองแบบนี้
ทำงานบริการ สิ่งหนึ่งที่ต้องคำนึงให้มากก็คือความใจเย็น ด้วยความเป็นมิตรต่อลูกค้า ต่อให้ลูกค้าจะสารเลวแค่ไหนก็ตาม
.
.
“โดนไล่ออกแล้วสินะครับ?”
เสียงนั้นดังทักไล่หลังผมมา หลังจากที่ผมเดินออกมาจากซอยแคบ ๆ หลังร้าน เพื่อหวังจะหลบสายตาคน ผมหันกลับไปมองเสียงนั้นในทันที ด้วยความรู้สึกทั้งแค้นทั้งหงุดหงิดหัวใจ แต่ชายคนนั้นกลับยืนพิงอยู่ข้างกำแพงสีหน้ายิ้มเย้ย อย่างไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรทั้งนั้น
“นี่มึงอีกแล้วเหรอ มึงไปให้ไกล ๆ ตีนกูเลยนะ ก่อนที่กูจะไล่ถีบมึงลงไปกลางถนนให้รถชนมึงตาย ๆ ไปซะ”
“แหม ดุจังเลยนะครับ ฉันอยากรู้จังว่าเรื่องนั้นเธอจะดุดันแบบนี้หรือเปล่า แต่ก็…ใจเย็นนะ ทำไมถึงใจร้อนนักล่ะ”
“มึงพูดขนาดนี้กับกู มึงยังจะให้กูใจเย็นอยู่หรือไง?”
“ฉันมีข้อเสนอให้เธอน่ะ ไม่สนใจหรือไง?”
“กูไม่สนใจอะไรที่มึงเสนอมาทั้งนั้นแหละ กูไม่ได้ชอบผู้ชาย กูไม่ได้ชอบมึง เพราะงั้นอย่ามายุ่งกับกูอีก ที่กูไม่ต่อยหน้ามึงวันนี้ไม่ใช่เพราะกูกลัวมึงหรอกนะ แต่กูแค่ไม่อยากมีเรื่อง”
“ที่เธอไม่อยากมีเรื่อง เพราะเธอไม่มีปัญญาจ่ายค่าปรับหรือเปล่า เงินต่อให้ไม่กี่บาท แต่สำหรับเธอมันคือทั้งชีวิตเลยไม่ใช่หรือไง?”
“นี่มึงหมายความว่ายังไง?”
ผมทั้งโกรธทั้งเกลียดคนที่พูดแบบนี้ใส่ผม ในขณะที่ผมกำลังจะพุ่งตัวง้างมัดไหมจะเข้าไปตะบันหน้าคนที่ยืนกำแพง ด้วยสีหน้าที่กวนตีนขนาดนั้น แต่เสียงของอีกฝ่ายกลับดังกว่า สิ่งที่อีกฝ่ายพูดกลับมา มันทำให้ผมตัวแข็งทื่อจนต้องหยุดทำในสิ่งที่ผมคิด
“ฉันแอบได้ยินเธอกับเพื่อนของเธอพูดถึงเรื่องค่าเทอม ตั้งห้าหมื่นไม่ใช่หรือไง ฉันจ่ายให้เธอได้นะ”
“มึงหมายความว่ายังไง?”
“ก็แค่เธอยอมเป็นเมียฉัน ฉันโอนให้ตอนนี้เลยก็ยังได้ แต่ไม่ใช่ห้าหมื่นนะ…แต่เป็นแสนนึง กับการให้เธอมาเป็นเมียปลอม ๆ ให้ฉันแค่ชั่วคราว”
“เมียปลอมงั้นเหรอ?”
“ใช่ เป็นแค่เมียปลอมแต่ได้เงินตั้งแสนนึง เธอไม่สนหรือไง?”
“กูไม่เข้าใจ”
“ผม…หลังจากนี้เธอต้องแทนตัวเองกับฉันว่าผม ห้ามพูดกูมึงกับฉันอีก”
“ผ…ผม ไม่เข้าใจ คุณต้องการอะไรกันแน่ คนแบบไหนจะยอมจ่ายเงินตั้งเป็นแสน เพื่อแค่ให้คนที่เพิ่งรู้จักไปหลอกคนอื่นว่าเป็น…แฟน”
“เรื่องนั้นเธอยังไม่ต้องรู้หรอก เดี๋ยวสักพักเธอก็จะรู้เอง อย่าสงสัยอะไรให้มันมากเลย เรื่องทุกอย่างมันก็เป็นแค่ธุรกิจ เธอต้องการเงินส่วนฉันต้องการเธอ เอ่อ…ฉันหมายถึงใครสักคนมาเป็นไม้กันหมาให้กับฉันเท่านั้น มันก็แฟร์ดีไม่ใช่หรือไง?”
ผมเคยได้ยินเรื่องแบบนี้จากพวกเพื่อน ๆ ที่หน้าตาดีหลายคนของผมในมหาลัย แต่ผมไม่คิดว่าผมจะต้องมาเจอเรื่องนี้ด้วยตัวของผมเอง ผมไม่คิดว่าวันหนึ่งผมจะต้องมากลายเป็นเหมือนสินค้า เพื่อให้คนมีเงินแบบไอ้บ้านี่เอามาตั้งโชว์เหมือนของสะสมอย่างที่ผู้ชายคนนี้กำลังคิดจะทำ
“ตกลงว่ายังไง สนใจจะรับเงื่อนไขของฉันรึเปล่า?”
“ถ้าผมรับเงื่อนไขนี้ ผมจะได้เงินเลยหรือเปล่าครับ?”
“ก็ถ้าเธอยอม ที่จะไปเจอใครต่อใครในฐานะเมียของฉัน ฉันก็โอนให้เธอได้ทันที ส่วนอีกห้าหมื่นที่เหลือ ฉันจะโอนให้เธอก็ต่อเมื่อจบงาน แต่เธออย่าคิดว่าได้เงินของฉันไปแล้ว แล้วคิดจะชิ่งหนีนะ มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก”
“ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกน่า ก็ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่เล่นอะไรเกินขอบเขต ทุกอย่างเป็นแค่บทบาทสมมติ ผมก็ยินดีจะรับงานนี้”
.
.
ติ้ง…
10/08/69 23:37 บช XXXXX
เงินเข้า 50,000.00 บ. ยอดคงเหลือ 50,951.05 บ.
.
.
“โอ้วววอ้าาาา เสียวชิบหายเลย แรงอีก กระแทกแรงอีก ตอกรูกูให้ตายไปเลย อ้าาาา”
ปัก ปัก ปัก
“อูยยย เสียวน้ำตะแตกแล้ว อ้าาา ผมปล่อยในนะ อื้อออ”
“เอาเลย อ้าาา ผมก็จะแตกแล้วว อ้าาาห์ เฮือก…”
แล้วเราทั้งสองก็ทิ้งร่างเข้าหากัน ชายร่างหนากำลังนอนทับตัวผมจนผมแทบจะหายใจไม่ออก เหงื่อที่ไหลย้อยจนเนื้อตัวเมือกมัน ผสมกับน้ำเหนียวข้นตรงหน้าท้องของเราทั้งสอง ทำหน้าที่เป็นตัวหล่อลื่นจนทำให้แท่งกลางตัวของผมที่มันเพิ่งจะพ่นน้ำขาวขุ่นออกมาเสียวจนเหมือนจะแตกซ้ำ
แล้วชายแปลกหน้าก็ค่อย ๆ ไถลตัวลงไปนอนด้านข้าง แล้วโอบกอดผมเอาไว้แน่นท่ามกลางแอร์เย็นฉ่ำ พร้อมกับเสียงหายใจหอบเหนื่อย
“ไหนคุณบอกว่าจะไม่ทำเกินเลยไง?”
“แต่คนเป็นเมียเรื่องแบบนี้มันก็ปกติไม่ใช่เหรอ แล้วถ้าเธออยากจะขัดขืน เธอก็ควรจะฝืนตั้งแต่กระดุมเม็ดแรกสิ”
“หึ…ชิ”
.
.
