ในย่านแห่งหนึ่งที่มีคนหายตัวไปและตายอย่างปริศนา โดยมีเพียงฆาตกรตัวจริงเท่านั้นที่รู้ว่าคนหายตัวไปได้อย่างไรและตายได้อย่างไร
ดงมนุษย์ - บทนำ บทนำ โดย ลีฮันญา @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์
สืบสวนสอบสวน,รั้วโรงเรียน,ไทย,ดราม่า,ระทึกขวัญ,สืบสวนสอบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ดงมนุษย์
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง
แท็คที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียด
ในย่านแห่งหนึ่งที่มีคนหายตัวไปและตายอย่างปริศนา โดยมีเพียงฆาตกรตัวจริงเท่านั้นที่รู้ว่าคนหายตัวไปได้อย่างไรและตายได้อย่างไร
ผู้แต่ง
ลีฮันญา
เรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวของ คราม เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปี ที่มีคู่หูอย่าง ทิศ อยู่เคียงข้างกายเสมอมา อยู่มาวันหนึ่งยายฝั่งตรงข้ามบ้านครามกลับหายตัวไปอย่างปริศนา ทุกอย่างดูเหมือนปกติ ชาวบ้านคิดว่าอาจจะหนีออกจากบ้านแล้วเดินเตร่ไปตามทาง แต่ในวันมะรืนกลับพบกระดูกแขนขวาของยายที่หายตัวไปและกระดูกนิ้วนางที่หายไป คนร้ายก็หายตัวไปอย่างปริศนา ครามได้สังเกตว่าเพื่อนสนิทตัวเริ่มห่างเหินมากขึ้นหลังจากที่ข่าวแพร่ออกไป ครามจึงต้องรีบสืบว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณยายและเพื่อนสนิทตนเองเป็นอะไร แต่ในระหว่างที่เขาสืบกลับมีคนหายและตายไปเวลาเดียวกัน พร้อมกับความลับที่เริ่มกระจ่างขึ้น
ใครกันแน่ที่เขามองข้ามไป ?
' ระวังไว้ให้ดี ขวานเล่มนี้จะเป็นของใคร '
แด่วันวานไม่หวนคืนกลับ ทว่าปลายคมนั้นดันหวนคืน
สารบัญ
เนื้อหา
บทนำ บทนำ
ค่ำคืนนั้นไร้อบอุ่น สายลมพัดโชยกลิ่นความชื้นที่ชวนพะอืดพะอม ความมืดนั้นกลับสว่างขึ้นเพราะเมฆาเลื่อนผ่าน ดวงจันทร์สาดส่องลงมายังทางคอนกรีต ร่มไม้เต้นรำไปพร้อมกับสายลม เสียงซ่าของสมุทรนั้นช่างลื่นหูลื่นใจราวกับกำลังฟังเสียงหัวใจ เสียงฝีเท้าดังก้องหูไม่สม่ำเสมอกำลังเดินเตร่ไปตามทางฟุตบาทอย่างไร้จุดหมาย สายตาพร่ามัวพร้อมแสงสีส้มเหนือศีรษะสายใส่ม่านตาที่ขยาย ทำให้ด้วยตายิ่งริบหรี่ทุกที
ขอโทษนะ...
ผิดไปแล้ว...
กลับมา...กลับมา...
เสียงกระซิบแผว่ออกมาจากลำคอเกือบจับใจความไม่ได้ เบื้องหน้าเป็นภาพเด็กคนหนึ่งที่ยืนหันหลังให้ในชุดนักเรียนเก่า ๆ แต่ยังคงสภาพไว้ เสียงฮัมเพลงดังก้องหูแทรกแซงเสียงซ่าของชลาลัย น้ำเสียงนั้นช่างนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยแรงบางอย่างที่อยู่ภายในอก นิ้วมือผายออกไปยังเบื้องหน้าที่ไกลเกินเอื้อม เสียงวิ้งเริ่มแทรกเข้ากับเสียงฮัมและทะเลราวกับว่าพระเจ้ากำลังกลั่นแกล้ง
ยังไม่สายไปหรอกนะ แม่
เสียงนั้นเหมือนสวรรค์มาโปรด ช่างนุ่มนวลไร้มลทินแต่เมื่อเงยหน้าจ้องมองไปยังใบหน้าที่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ช่างน่าแปลกใจ ภาพนั้นพร่ามัวไม่สามารถมองได้ชัดนัก แต่กลับรู้สึกว่าบรรยากาศมันอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล็กหรือบางทีอาจจะเป็นสนิมไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ความสงสัยกลับปะทุขึ้นว่าเบื้องหน้านั้นยังเป็นลูกตัวเองอยู่หรือเปล่า
นิ้วที่หยาบกระด้างได้เอื้อมมาเช็ดของเหลวสีแดงที่ตอนนี้กำลังไหลลงมาตามหน้าผากและดวงตา เสียงสะอื้นเริ่มดังขึ้นทุกวินาทีที่ภาพตรงหน้าเริ่มชัดขึ้นอย่างสยดสยอง ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความรื่นเริงเต็มไปด้วยความสุขซึ่งขัดกับเจตนาที่แท้จริง
มือที่อยู่ตรงหน้าได้เรื่อยไปลูบไล้เส้นผมอย่างน่าเวทนาก่อนจะดึงมาอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นปราศจากความหนาวเหน็บที่อยู่รอบตัว เป็นช่วงเวลาที่ควรค่าแก่ความเป็นมนุษย์ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง...
ฉึก !
.
.
.
ของเหลวสีแดงฉานไหลลงมาตามหน้าท้องที่สั่นระริก เนื้อกายโอบล้อมของมีคมขนาดพอดีมือที่มันวาวไปด้วยสีแดง แสงสีส้มสาดส่องลงมาทำให้ของเหลวที่ไหลย้อยลงมานั้นระยิบระยับเปล่งประกายราวกับแสงดาวจากท้องนภายามมืดมน
ถึงเวลาที่ต้องกลับไปอยู่กับพ่อแล้วนะ แม่