เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ส่วนเธอเป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของเขา แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรดลใจ ให้พ่อของเธอต้องไปยืมเงินจากเขา แถมเขาดันยืนข้อเสนอให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อยกหนี้
ผู้แต่ง
สาคูเรน่าเรื่องย่อ
เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ส่วนเธอเป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของเขา แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรดลใจ ให้พ่อของเธอต้องไปยืมเงินจากเขา แถมเขาดันยืนข้อเสนอให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อยกหนี้
รัก,ชาย-หญิง,ตะวันตก,ดราม่า,ดาร์ค,อิตาลี,มาเฟียโหด,มาเฟีย,ลูกหนี้จอมพยศ,เจ้าสาว,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
Pericoloso เจ้าสาวลูกหนี้
เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ส่วนเธอเป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของเขา แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรดลใจ ให้พ่อของเธอต้องไปยืมเงินจากเขา แถมเขาดันยืนข้อเสนอให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อยกหนี้
“ดี — งั้นเรามาคุยเรื่องงานแต่งกัน” ผมเอ่ยขึ้น แล้วรู้สึกชอบใจกับสีหน้าของเธอที่กำลังตกใจและเลิ่กลั่ก เธอคงกำลังแปลกใจกับข้อเสนอของผม — และเธอก็ตกลงมันแล้ว ซึ่งมันดี กับผมแบบสุด ๆ
เธอยังคงอ้าปากค้าง ก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองพูดอะไรออกไป — ซึ่งมันก็น่ารักดี “ฉันพูดผิด” เธอได้สติก็แก้ “ขอคิดดูก่อนได้ไหม?”
จากหน้าที่ยิ้มแย้มของผมก็กลับมาเป็นหน้าที่บูดบึ้ง ผมกำมือแน่น “ไม่!” ผมยอมรับว่าผมเสียงแข็งและเสียงดังใส่เธอ — จนเธอตกใจไม่ใช่น้อย “ผมจะไม่รอแล้ว โซอี้” ผมพยายามลดเสียงให้ตัวเองนิ่งลง เพื่อที่จะได้ไม่ทำให้เธอตกใจ ผมพยายามจริงนะ
“แต่ มิสเตอร์เปอริโคโลโซ — เรื่องแต่งงานมันเป็นเรื่องใหญ่” เธอเรียกนามสกุลผมอีกแล้ว ให้ตายสิ “ได้โปรด” เธออ้อนวอนผม ตอนนี้สีหน้าของเธอดูบอบบางราวกับเธอจะเปราะและหักไปถ้าผมสัมผัสมัน
“ไม่!” ผมยังยืนยันคำเดิม ต่อให้หน้าของเธออ้อนวอน หรือเธอยั่วยวนผมแค่ไหน ผมก็จะไม่เปลี่ยนใจ “เธอหาเงินมาคืนผมได้ไหมล่ะ โซอี้? — คงไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ต่อให้เธอได้เวลาคิด เธอก็ต้องแต่งงานกับผมอยู่ดี” ผมพยายามพูดให้เธอนึกตามสิ่งที่ผมพูด โดยหวังว่าเธอจะเข้าใจ
“ฉันรู้ มิสเตอร์เปอริโคโลโซ” ผมละเกลียดที่เธอเรียกผมแบบนี้ที่สุด
“เรียกออสตินเหมือนเคยเถอะ โซอี้” ผมชอบให้เธอเรียกผมเหมือนเดิม — เหมือนสมัยเรียนไฮสคูล
“ออสติน” เธอเอ่ยชื่อผมออกมา เธอมองมาที่ใบหน้าของผม แต่… ดวงตาของเธอดูเศร้าราวกับกำลังจะปล่อยน้ำใส ๆ ออกจากดวงตา “ก็ได้ ออสติน — ฉันจะเป็นเจ้าสาวของนาย”
เธอยอมแพ้ให้ผมในที่สุด แต่เธอดูเศร้าหมอง ผมลุกขึ้นไปนั่งข้าง ๆ เธอ ก่อนจะจับคางของเธอแรงแต่ไม่เจ็บ เพื่อให้เธอหันมามองผม “โซอี้ — อย่าร้องนะ!” ผมสาบานว่าผมพยายามปลอบเธอนะ แต่ดูเหมือนเธอจะกลัวผมมากกว่าเดิม
เธอร้องไห้ — ร้องไห้เพราะผม ให้ตายสิวะ ผมเกลียดเสียงร้องไห้ของเธอ ผมเปลี่ยนจากการจับคางมาประคองใบหน้าที่เล็กและสวยงาม ผมเช็ดน้ำตาของเธอเบา ๆ ด้วยนิ้วหัวแม่มือ “เรามาคุยเรื่องงานแต่งของเรากันดีกว่า โซอี้” ผมพยายามทำให้เธอหยุดร้อง ม้าพยศอย่างเธอที่ชอบทะเลาะกับผมก็บอบบางเป็นสินะ “โอเค หยุดร้อง — ต่อให้เธอร้องไป เธอก็เป็นของผมอยู่ดี โซอี้”
เธอพยักหน้าแล้วเช็ดน้ำตาตัวเอง เสียงสะอึกสะอื้นเริ่มเบาลง มีแต่เสียงสูดน้ำมูกของเธอที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ “ฉันต้องทำยังไงบ้าง ออสติน?” เธอถามผมและมองหน้าผม น้ำเสียงเธอเริ่มกลับมาเป็นปกติ อา — ม้าพยศตัวโปรดของผมกำลังกลับมา
ผมจับผมสลวยยาวเงางาม — มันมีสีแดงราวกับไฟที่แสนอันตรายและน่าหลงใหล “เธอไม่ต้องทำอะไรมาก โซอี้ — แค่ฟังผม โอเค? ผมจะเตรียมทุกอย่างให้เธอ เข้าใจไหม?” ผมพยายามใจเย็นกับเธอแบบสุด ๆ ผมไม่อยากทำร้ายเธอ ถ้าเธอไม่ขัดขืนผมนะ
“นายจะให้ฉันไม่ต้องทำอะไรเลยเหรอ?” เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย ใบหน้าของเธอแสดงความไม่เข้าใจอย่างเด่นชัด — มันช่างน่ารักซะจริง
“โอเค — ผมเตรียมงาน สถานที่ เธออยากแต่งงานที่ไหนเป็นพิเศษรึเปล่า? หรือแต่งที่นี่ดี? ส่วนชุดผมจะพาเธอไปห้องเสื้อที่ดีที่สุดในอิตาลี ตกลงไหม?” ผมถามแล้วเอาลูกผมของเธอทัดหู
“แล้วแต่นายเถอะ — ฉันไม่มีสถานที่ไหนอยากจัดงานแต่งเป็นพิเศษ”
“งั้นให้ผมจัดการ — เธอมีหน้าที่แค่ไปลองชุดแต่งงานกับผม ส่วนแขกฝ่ายเธอขอแค่ญาติกับเพื่อนสนิทก็พอ โซอี้” ผมสรุปให้เธอเสร็จสรรพ
“งั้นฉันกลับเลยได้ใช่ไหม? — ฉันมีงานต้องไปทำ” เธอมองดวงตาสีน้ำตาลของผม ก่อนที่จะมองนาฬิกาข้อมือของเธอ มันบ่งบอกว่าเธออยู่กับผมมาหลายชั่วโมงแล้ว “จะเที่ยงวันแล้วค่ะ — ฉันมีประชุมช่วงบ่าย”
“ได้ เธอไปได้ — แต่เตรียมย้ายเข้าบ้านผมหลังเลิกงาน โอเคไหม?” ผมยังคงใช้นิ้วหัวแม่ลูบใบหน้ารูปไข่ไปตามโหนกแก้มของเธอไม่หยุด
“วันนี้!? ทำไมต้องไปอยู่ก่อนแต่งงานด้วย?” เธอทำหน้าตกใจและงงงวยกับคำพูดของผม
“เพราะผมไม่อยากอยู่ห่างเธอ—แม้แต่วินาทีเดียวต่อจากนี้ แต่ผมผ่อนผันเวลาทำงานของเธอได้นะ”
“ถ้าไม่ล่ะ?”
ผมทำหน้าดุใส่เธอเมื่อเธอถามแบบนั้น มือของผมกำแก้มของเธอแรงจนเธอเจ็บ
“โอ๊ย ออสติน เจ็บ!”
เมื่อเธอร้องเจ็บ ผมรีบคลายมือและปล่อยมือจากใบหน้าของเธอทันที
“ขอโทษ โซอี้” ผมรู้สึกผิดนะ “แต่อย่าขัดใจผมอีก—โอเค?”
“ก็ได้ ออสติน ฉันจะไปอยู่บ้านคุณ”
ผมยิ้มเมื่อได้ยินประโยคที่อยากได้ยิน
“ดี โซอี้ ดี… เอาล่ะ ไปหามื้อเที่ยงกินกันไหม? โซอี้ เธอหิวรึยัง?”
“ไม่เป็นไร ออสติน ฉันจะเข้าบริษัทเลยค่ะ” เธอจะลุกขึ้นจากโซฟา แต่ผมก็เอามือไว้คว้ามือเธอกลับมานั่งที่เดิม
“เดี๋ยว โซอี้—ผมขออะไรก่อนเธอไปได้ไหม?” ผมมองที่ปากกระจับรูปสวยที่แต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดง… แดงแบบฟาเรนไฮต์ ผมไม่รู้เรื่องลิปสติกนักหรอก แต่สีปากเธอมันน่าจูบแบบสุด ๆ
“อะไรเหรอ ออสติน?” เธอมองริมฝีปากผมที่กำลังโน้มเข้าไปประกบริมฝีปากคู่สวย
ในที่สุดริมฝีปากของผมก็จับจองริมฝีปากของเธอ ผมเสียริมฝีปากล่างของเธอก่อนสอดมันเข้าไปในปากเล็ก ๆ ผมคว้านลิ้นค้นหาความหวานไปทั่วช่องปาก ลิ้นของผมกับเธอเกี้ยวพากันไปมาจนน้ำลายของเรารวมเป็นสิ่งเดียว จูบของเธอมันหวานจนผมไม่อยากหยุดจูบ แต่…ในที่สุดผมก็ต้องปล่อย
แต่ก่อนที่ผมจะปล่อย ผมขบริมฝีปากล่างของเธอเบา ๆ
“หวานกว่าสมัยไฮสคูลอีก” หน้าผากผมแนบชิดกับหน้าผากของเธอ
“หุบปากเลย ออสติน” เธอดุผม แต่ใบหน้าของเธอแดงก่ำเป็นลูกมะเขือเทศสุก — ไม่ใช่เพราะโกรธหรือร้อนหรอก ทว่าเพราะเธอกำลังเขินผมมากกว่า
ผมหัวเราะ ก่อนจูบริมฝีปากเธออีกครั้งแต่เบา ๆ และแป๊บเดียว
“ผมจะไม่หุบปากหรอกนะ โซอี้ — เพราะเธอเป็นของผม แม้ว่าเธอจะปฏิเสธมันก็ตาม”
เธอเขินผม — เขินมากจนถึงขั้นหยิบกระเป๋าแล้ววิ่งออกจากห้องทำงานของผม ผมหัวเราะในลำคอเบา ๆ หลังจากที่เธอกลับไป
ผมออกมาตรวจสถานบันเทิงครบวงจรของผม โดยเริ่มจากกาสิโนที่ธีโอดอรัส เป็นคนดูแล ข้างในกาสิโนประกอบไปด้วยโต๊ะพนันหลากหลายรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นโต๊ะบาคาร่า, ไฮโล, รูเล็ตต์, สล็อตแมชชีน, โป๊กเกอร์, ป๊อกเด้ง, แบล็กแจ็ก, ลูกเต๋า หรืออีกหลาย ๆ รูปแบบ — ผมขนมาครบจบในที่เดียว
“เฮ้ — ไม่คิดว่านายใหญ่ของเราจะเสด็จมาเยี่ยมอาณาจักรของฉัน” ธีโอดอรัสเงยหน้ามองผมจากโต๊ะแบล็กแจ็ก
“แค่มาดูผลประกอบการ”
“เล่นหน่อยไหม ออสติน?” ธีโอดอรัสผายมือไปที่โต๊ะแบล็กแจ็กเพื่อเชิญชวนผมเล่น
“สักตาก็ได้ ธีโอ” ผมนั่งลงตรงข้ามมัน ก่อนผู้แจกไพ่จะแจกไพ่ใบแรกที่มีการเปิดแต้ม ตามมาด้วยไพ่ใบที่สองที่ปิดไว้ ผมส่องไพ่ใบที่สองของตัวเอง — มัน 5 ดอกจิก รวมกับไพ่ใบที่เปิดของผมก็ 15 แต้ม
“Hit” ผมเรียกไพ่เพิ่ม ไพ่ที่ผมได้มาใหม่เป็น 4 โพแดง
เอาว่ะ — 19 แต้ม ก็ไม่ได้ต่ำไป เมื่อถึงเวลาเปิดไพ่ ธีโอดอรัสมีแต้ม 21 แต้ม พอดิบพอดี หมอนี่มันดวงแข็งจริง ๆ
“กูชนะ!” ธีโอดอรัสคำรามอย่างดีใจที่ได้กินเงินของผม
“ว่าแต่มึงจะแต่งงานเหรอวะ? เห็นไอ้รัสเซลมันบ่นและโวยวาย”
“อืม” ผมพยักหน้าและครางในลำคอตอบ “คงจัดที่โรงแรมของพวกเรา — แต่วันยังไม่คิด”
“คิดได้แล้ว พวกกูจะได้หาชุดทัน” มันพูดติดตลก
“พูดเป็นผู้หญิงไปได้ — แต่งเร็ว ๆ นี้แหละ ไม่เกินอาทิตย์หน้า” ธีโอดอรัสอ้าปากค้างเมื่อผมบอก
“เชี่ย! ไม่เกินอาทิตย์หน้า มึงบ้าป่ะ? ทีเร็วก็เร็วนะมึง” คำหยาบหลุดออกมาเต็มโต๊ะ
“ไม่บ้า — เตรียมพร้อมแล้ว เหลือแค่ปักหมุดสถานที่” ผมยักไหล่ เพราะเจ้าสาวของผมรับปากเรียบร้อย เหลือแค่เตรียมสถานที่ ชุดผมก็สั่งตัดให้เธอเรียบร้อย รับรองเธอสวยที่สุดในงานนี้
“เจ้าสาวมึงตกลงแล้วเหรอ?”
“ตกลงเรียบร้อย — ไม่มีปฏิเสธอยู่แล้วระดับกู” ผมทำหน้ามั่นใจแบบเปี่ยมล้น
“หมั่นไส้มึงชะมัด — อย่าให้กูมีเมียเถอะ จะขิงมึงทุกวัน”
“แล้วน้องสาวของโอนูร์ละ มึงไม่ได้จีบอยู่เหรอ?” ผมจี้ถาม เพราะได้ข่าวว่าน้องของโอนูร์ มาเล่นพนันที่นี่บ่อย ๆ แล้วเพื่อนพี่ชายอย่างธีโอดอรัสก็ดูแลแบบพิเศษสุด ๆ
“มึงอย่าพูดดังไป — ไปถึงหูไอ้โอนูร์กูตาย” คงเป็นเรื่องจริงสินะ
ผมหัวเราะ ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าธีโอดอรัสมันกลัวโอนูร์ขนาดไหน — ก็เล่นจีบน้องสาวสุดที่รักของเพื่อนนี่นะ
“มันไม่รู้หรอกว่ามึงคิดจะกินน้องสาวมัน” — แค่ตอนนี้นะ แต่อนาคตผมไม่แน่ใจเหมือนกัน
“แล้วมึงคิดจะกินเล่น ๆ รึเปล่า?”
“ไม่รู้วะ — ถ้าได้ลองกินอาจจะรู้” — ร้ายกาจฉิบหาย ต้องมีชิมก่อนแม่งถึงจะรู้ว่าอยากได้เขาเป็นเมียไหม ถ้าผมเป็นโอนูร์ ผมก็จะฆ่ามันเหมือนกันที่คิดกับน้องสาวผมแบบนั้น
“ถ้ากูเป็นโอนูร์ กูก็จะฆ่ามึง ไอ้เวรธีโอ” ผมส่ายหน้า — ให้นิสัยเสียของมัน มันยังมีหน้ามาสูบซิการ์ผ่อนคลายอีก
“แต่มึงไม่ใช่มัน” มันยักไหล่ให้ผม — “มึงไม่มีน้องสาวด้วยซ้ำ — มึงลูกคนเดียว”
ก็ถูก — ผมลูกคนเดียว มันก็เช่นกัน — “มึงก็ลูกคนเดียว”
มันหัวเราะ — หัวเราะบ้า ๆ อะไรก็ไม่รู้… สงสัยเมาซิการ์ สูบเยอะจนหลอน
“เออ — กูลูกคนเดียว แต่ลูกกูในอนาคตไม่คนเดียวแน่” พูดไปเรื่อยจริง — โผล่ไปเรื่องลูกเฉย
“ไม่เมียอย่าพึ่งพูดครับ เพื่อน — กูขอนำมึงก่อนนะ” ผมลุกจากโต๊ะแล้วไปตบบ่าอย่างปลอบใจ
“ยังไม่แต่งก็อย่าพึ่งครับเพื่อน — เพราะกูไม่รู้เมียมึงจะยอมให้ขึ้นเตียงด้วยรึเปล่า” มันยอกย้อนผมเต็ม ๆ
ยังไงโซอี้ก็ต้องยอมผม — ต่อให้ไม่ยอมผมก็มีวิธีละกัน
“ไม่ต้องห่วงเพื่อน — ไม่ทันสองเดือนเมียกูท้องแน่นอน” ผมยกคิ้วท้าทาย
“น้ำยาดีว่างั้นเถอะ — ไอ้ขี้โม้!”