เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ส่วนเธอเป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของเขา แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรดลใจ ให้พ่อของเธอต้องไปยืมเงินจากเขา แถมเขาดันยืนข้อเสนอให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อยกหนี้
ผู้แต่ง
สาคูเรน่าเรื่องย่อ
เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ส่วนเธอเป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของเขา แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรดลใจ ให้พ่อของเธอต้องไปยืมเงินจากเขา แถมเขาดันยืนข้อเสนอให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อยกหนี้
รัก,ชาย-หญิง,ตะวันตก,ดราม่า,ดาร์ค,อิตาลี,มาเฟียโหด,มาเฟีย,ลูกหนี้จอมพยศ,เจ้าสาว,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
Pericoloso เจ้าสาวลูกหนี้
เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ส่วนเธอเป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของเขา แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรดลใจ ให้พ่อของเธอต้องไปยืมเงินจากเขา แถมเขาดันยืนข้อเสนอให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อยกหนี้
“ได้โปรดเถอะ ท่านเปอริโคโลโซ ผมมีความจำเป็นต้องใช้เงินสามสิบล้านจริง ๆ ครับ”
เสียงอ้อนวอนของชายชรารุ่นราวคราวพ่อดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานของผม ขอให้ผมยื่นมือให้เงินกู้กับเขา
เมื่อเสียงสิ้นสุดลง ห้องทำงานของผมก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ชายชรารุ่นราวคราวพ่อยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า เขายอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองทิ้งไป เพื่อขอให้ผมให้เงินกู้ ไปใช้จ่ายในบริษัทที่กำลังล้มละลาย
ผมครุ่นคิด — การให้เขายืมเงินครั้งนี้ จะก่อประโยชน์อะไรกับผมหรือไม่? ผมจะได้อะไรตอบแทน? ถ้าเขาไม่มีเงินคืนภายในกำหนด ผมจะทำอย่างไร?
แน่นอนว่าผมคงไม่อยากได้ชีวิตเขาหรอก แต่เขาจะมีอะไรที่เอามาแลกแทนชีวิตตัวเองได้บ้างล่ะ?
ผมถอนหายใจยาวหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยกับเขา
“แล้วผมจะได้อะไรจากการให้คุณยืมเงินครับ…คุณเบลลิสซิโม”
ผมเรียกนามสกุลของเขา แบบที่เขาเรียกนามสกุลของผม ใบหน้ายังคงเคร่งขรึมเช่นเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในท่าทาง ผมยังคงเท้าคาง นั่งไขว่ห้าง รอคำตอบจากเขาเหมือนเคย
เขาสะดุ้งเล็กน้อยกับน้ำเสียงของผม ที่ฟังดูดุดันและจริงจัง แต่จะให้ทำยังไงได้ — น้ำเสียงของผมมันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว
อาจเพราะผมเกิดมาในตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ของอิตาลี ทำให้ต้องคุมคนเป็นพันในสถานบันเทิงครบวงจร ที่เต็มไปด้วยสิ่งผิดกฎหมายแทบทุกชนิดที่คุณจะนึกออก
“ผม… ผมมีลูกสาวครับ ท่านเปอริโคโลโซ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความหวาดกลัว
ลูกสาวเหรอ… อาจจะมีประโยชน์กับผมก็ได้
“แล้วลูกสาวคุณเกี่ยวอะไรครับ?” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่แฝงแววความตื่นเต้นเล็กน้อย
เขาเงยหน้าขึ้นมามองผม “ผมมีลูกสาวสองคน — คนโตอายุ 27 ปี เท่ากับท่าน ส่วนคนเล็กอายุ 22 ปี กำลังเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย แต่… ผมให้ท่านเลือกได้แค่คนเดียวนะครับ”
เขาเสนอด้วยความลังเลและรู้สึกผิด
ผมว่าผมเข้าใจความรู้สึกผิดของเขานะ — เพราะถ้าผมตกลงเลือกลูกสาวเขาสักคน เธอคนนั้นก็ต้องมาอยู่กับผม และเขาคงจินตนาการไปไกลแล้วว่าผมจะขายเธอให้พวกผู้ชายตัณหาราคะแน่ ๆ ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้หรอกว่าจะเป็นอย่างที่เขาจินตนาการไว้หรือเปล่า เพราะผมขอดูลูกสาวของเขาก่อนว่าสวยขนาดไหน ถ้าสวยมาก… ผมอาจจะเก็บไว้ — กินเองคนเดียวก็ได้
“ดี… ดี คุณเบลลิสซิโม ผมสนใจข้อเสนอนี้นะ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบแต่แฝงรอยเยาะหยัน ก่อนจะต่อด้วยรอยยิ้มมุมปาก “แต่ผมขอเจอตัวจริงเธอก่อน ได้ใช่ไหม? เพราะผมไม่ค่อยไว้ใจรูปถ่ายสักเท่าไหร่”
“ท่านเปอริโคโลโซ ผมว่าคุณคงจำโซอี้ ลูกสาวคนโตของผมได้ใช่ไหม? — เหมือนพวกคุณเคยเรียนด้วยกันตอนไฮสคูล แต่ถ้าเป็นเซีย ลูกสาวคนเล็กของผม คุณคงไม่เคยเจอ”
โซอี้เหรอ? โซอี้ที่ผมเคยตามจีบสมัยไฮสคูลเหรอ?
ผมยิ้มแล้วหัวเราะ จนพ่อของโซอี้ถึงกับทำหน้างง ยัยสาวผมแดงตัวแสบของผม… ในที่สุดผมก็กลับมาเจอกับเธอ โลกกลมชะมัด
“อ๋อ ยัยตัวแสบคนนั้น… ดี ผมเลือกลูกสาวคนโตของคุณนี่แหละ” ผมเอ่ยด้วยความอารมณ์ดี แบบที่ไม่เคยเป็นอีกเลยหลังจากเรียนจบไฮสคูล
เพราะผมกำลังจะได้ยัยตัวแสบของผมคืน หลังจากที่เราเรียนจบไฮสคูล ผมชอบปราบม้าพยศอยู่แล้ว แบบนี้ชักจะสนุกกับเกมเล็ก ๆ ที่ผมกำลังวางแผนอยู่ในหัว ถ้ายัยนั่นรู้ว่าเธอต้องมาเจอผมอีกครั้ง จะทำหน้ายังไงนะ? จะโวยวายขนาดไหนกันนะ? แค่จินตนาการก็สนุกสุด ๆ ไปเลยล่ะ
“ท่านจะให้ผมยืมเงินแล้วใช่ไหมครับ?” ชายชรารุ่นราวคราวพ่อเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความดีใจ
เขาลืมไปเสียแล้ว… ว่าลูกสาวของเขาจะต้องมาอยู่กับผม
ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยออกมา
“ครับ แต่โซอี้ต้องมาเป็นภรรยาของผม ส่วนเรื่องเงินสามสิบล้าน คุณไม่ต้องคืนครับ… คุณ–พ่อ–ตา”
ผมเน้นย้ำเงื่อนไขอย่างชัดเจน — ว่าลูกสาวคนโตของเขาต้องตกเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว
เขาทำหน้าตกใจเล็กน้อย มันคงผิดจากที่เขาคิดไว้ เขาคงคิดว่าผมจะจับลูกสาวเขาไปเป็นสาวขายบริการหรืออะไรทำนองนั้น แต่แล้ว… ใบหน้าเขาค่อย ๆ ยิ้มออกมา เขาคงเห็นว่าการแต่งงานกับผมคงดีกว่าที่ลูกสาวเขาจะต้องไปเป็นอย่างอื่น — ซึ่งผมก็เห็นด้วย ใครจะยอมให้โซอี้ของผมต้องไปเป็นสาวแบบนั้นกันล่ะ… ไม่มีทางอยู่แล้ว
“ท่านหมายถึงจะแต่งงานกับโซอี้…” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบา ๆ “แต่ผมไม่รู้ว่าโซอี้จะโอเคกับเรื่องนี้ไหม ผมจะลองกล่อมเธอดูนะครับ”
“ไม่ต้องครับ ผมจัดการเอง — คุณพ่อตา เรียกผมว่าออสตินเถอะ ต่อไปเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เอาเป็นว่าคุณแค่บอกโซอี้ว่าเธอติดหนี้ผมก็พอ แล้วให้เธอมาคุยรายละเอียดเรื่องหนี้กับผมในเดือนหน้า”
เดือนหน้ามันอาจจะนานสำหรับผม แต่ผมรอได้ ผมสามารถรอวันที่จะได้ครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวได้
“ได้ครับ คุณออสติน ผมขอบคุณครับ”
เขาลุกจากพื้นแล้วลุกขึ้นยืน
“ผมจะให้เพื่อนที่ดูแลการเงินโอนเงินให้คุณภายในวันนี้นะครับ — คุณพ่อตา” ผมเอ่ย ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากห้องทำงานของผม
ผมนั่งยิ้มอยู่คนเดียวได้ไม่นาน เพื่อนร่วมแก๊งที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและลูกพี่ลูกน้องก็เดินเข้ามา — ไบร์ทตัน ผู้ช่วยของผมในการดูแลสถานบันเทิงครบวงจรแห่งนี้ ซึ่งรับผิดชอบโซนผับบาร์ และการค้าบริการผู้หญิงหรือผู้ชายสำหรับแขกวีไอพี
“นายให้เขายืมเงินสามสิบล้านเหรอ ออส?” ไบร์ทตันดูไม่พอใจกับการตัดสินใจของผมเท่าไหร่นัก เขานั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับผม ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “เพราะผู้หญิงคนเดียว… แค่นั้นน่ะนะ?”
“ใช่ นายรู้อะไรไหม ไบร์ท — เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนเดียว เธอสำคัญกับฉันมาก… มากกว่าที่พวกนายคิดเสียอีก”
ผมทำหน้าจริงจังใส่เขา — เอาจริง ๆ ผมก็ทำหน้าจริงจังใส่ทุกคนอยู่แล้ว
ไบร์ทตันส่ายหน้า “เอาเถอะ ฉันคงห้ามหัวเรือใหญ่ของเราไม่ได้… แต่ฉันก็แปลกใจนะ ที่นายยอมทุ่มเงินตั้งสามสิบล้าน แค่เพื่อจะได้ผู้หญิงคนหนึ่งมาครอบครอง”
ผมหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วเอนหลังพิงโซฟา “เงินแค่นั้นน่ะนะ? ฉันหาใหม่ได้ นายก็รู้… รายได้เราต่อเดือนมากกว่าสามสิบล้านไปตั้งกี่เท่า?”
ไบร์ทตันหัวเราะ “ฉันจะไปตามรัสเซล — ไอ้ขี้เหนียวที่สุดในแก๊ง และก็เป็นผู้ดูแลเงินของเรา ที่บริหารเก่งฉิบหาย แต่ฉันไม่แน่ใจหรอกนะว่ามันจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้… ออส”
ผมพยักหน้าเบา ๆ ใช่… รัสเซลคงไม่มีวันเห็นด้วยหรอก กับการเอาเงินตั้งสามสิบล้านไปทิ้งให้ผู้หญิงคนหนึ่ง เพียงเพราะเธอกำลังจะกลายเป็นภรรยาของผม แต่ใครแคร์กันล่ะ? ผมไม่เคยสนใจเงินแค่นั้นอยู่แล้ว สิ่งเดียวที่ผมต้องการ… คือได้เธอมาเป็นของผมเท่านั้น
ไบร์ทตันเดินออกจากห้องทำงานของผมทันที เมื่อผมส่งสัญญาณให้เขาไปตามรัสเซล
ผมนั่งคนเดียวในห้องทำงาน หลังจากไบร์ทตันเดินออกไป ผมยิ้มกับตัวเองแล้วจิบวิสกี้ The Macallan Fine and Rare 60 Year Old ที่แสนจะแพงของผม ระหว่างรอผู้ดูแลเงินของแก๊งและนักบัญชีผู้ เก่งกาจที่สุดในอิตาลี เขามีฝีมือการบริหารเงินและตกแต่งบัญชีภาษีได้อย่างเก่งกาจ หลายครั้งที่หมอนี่มักจะถูกแก๊งอื่นซื้อตัว แต่มันมักปฏิเสธ เพราะแก๊งของเราให้อิสระมันทำเรื่องบ้าบอ — นอนบนกองเงินบ้าง หรืออะไรก็ตามที่มันคิดว่าสนุก มันเลยปฏิเสธข้อเสนอจากคนอื่น ซึ่งก็ดีสำหรับผมและแก๊ง ถ้าเราเสียหมอนี่ไป ผมคงหาใครมาแทนมันไม่ได้แล้ว
ในที่สุด รัสเซลก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของผม โดยมันทำหน้าหัวเสียไม่น้อย ให้ผมเดานะ ไบร์ทตันคงเล่าแล้วว่าผมเรียกมันมาทำไม ก็ดี จะได้คุยกันง่ายหน่อย
“ไบร์ทมันเล่าแล้วสินะ รัส”
“เออ ไอ้เหี้ย” มันสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย “มึงทิ้งเงินสามสิบล้านเพื่อเอาผู้หญิงมาเป็นเมีย!”
รัสเซลขึ้นเสียง
“แล้วไง แค่สามสิบล้าน” ผมยักไหล่แบบไม่ใส่ใจหรือสะทกสะท้าน “ถ้ามึงโอนให้เขาให้กู — กูจะให้มึงไปพักผ่อนกับสินค้าใหม่แกะกล่อง แบบพิเศษ สำหรับมึงคนเดียวเท่านั้น เพื่อน”
รัสเซลทำตาโต ให้ผมเดา… มันคงกำลังฝันหวานว่าได้พักร้อนกับสาว ๆ ที่ผมอนุญาตให้มันทดลองใช้เป็นคนแรก
มันว่าแล้วลุกพรวด “ก็ได้ กูตกลง — โอนวันนี้ใช่ไหม กูไปธนาคารแป๊บ”
รัสเซลรีบเดินออกจากห้องผมทันที
ให้ได้อย่างนี้สิ ผมแทบจะรอแม่สาวผมแดงของผมไม่ไหวแล้ว