Pericoloso เจ้าสาวลูกหนี้ - ตอนที่ 1 ข้อแลกเปลี่ยนที่ปฏิเสธไม่ได้ โดย สาคูเรน่า @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

รัก,ชาย-หญิง,ตะวันตก,ดราม่า,ดาร์ค

อิตาลี,มาเฟียโหด,มาเฟีย,ลูกหนี้จอมพยศ,เจ้าสาว

เขาคือมาเฟียหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล ส่วนเธอเป็นเพื่อนสมัยไฮสคูลของเขา แต่ด้วยความบังเอิญหรืออะไรดลใจ ให้พ่อของเธอต้องไปยืมเงินจากเขา แถมเขาดันยืนข้อเสนอให้เธอแต่งงานกับเขาเพื่อยกหนี้

ผู้แต่ง

สาคูเรน่า

เรื่องย่อ

Pericoloso เจ้าสาวลูกหนี้-ตอนที่ 1 ข้อแลกเปลี่ยนที่ปฏิเสธไม่ได้

 “ได้โปรดเถอะ ท่านเปอริโคโลโซ ผมมีความจำเป็นต้องใช้เงินสามสิบล้านจริง ๆ ครับ” เสียงอ้อนวอนของชายชรารุ่นราวคราวพ่อดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานของผม ขอให้ผมยื่นมือให้เงินกู้กับเขา

 เมื่อเสียงสิ้นสุดลง ห้องทำงานของผมก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ชายชรารุ่นราวคราวพ่อยังคงคุกเข่าอยู่ตรงหน้า เขายอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองทิ้งไป เพื่อขอให้ผมให้เงินกู้ ไปใช้จ่ายในบริษัทที่กำลังล้มละลาย

 ผมครุ่นคิด—การให้เขายืมเงินครั้งนี้ จะก่อประโยชน์อะไรกับผมหรือไม่? ผมจะได้อะไรตอบแทน? ถ้าเขาไม่มีเงินคืนภายในกำหนด ผมจะทำอย่างไร?

 แน่นอนว่าผมคงไม่อยากได้ชีวิตเขาหรอก แต่เขาจะมีอะไรที่เอามาแลกแทนชีวิตตัวเองได้บ้างล่ะ?

 ผมถอนหายใจยาวหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยกับเขา “แล้วผมจะได้อะไรจากการให้คุณยืมเงินครับ…คุณเบลลิสซิโม”

 ผมเรียกนามสกุลของเขา แบบที่เขาเรียกนามสกุลของผม ใบหน้ายังคงเคร่งขรึมเช่นเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ ในท่าทาง ผมยังคงเท้าคาง นั่งไขว่ห้าง รอคำตอบจากเขาเหมือนเคย

 เขาสะดุ้งเล็กน้อยกับน้ำเสียงของผม ที่ฟังดูดุดันและจริงจัง แต่จะให้ทำยังไงได้—น้ำเสียงของผมมันเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

 อาจเพราะผมเกิดมาในตระกูลมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ของอิตาลี ทำให้ต้องคุมคนเป็นพันในสถานบันเทิงครบวงจร ที่เต็มไปด้วยสิ่งผิดกฎหมายแทบทุกชนิดที่คุณจะนึกออก

 “ผม… ผมมีลูกสาวครับ ท่านเปอริโคโลโซ” เขาตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือจากความหวาดกลัว

 ลูกสาวเหรอ… อาจจะมีประโยชน์กับผมก็ได้

 “แล้วลูกสาวคุณเกี่ยวอะไรครับ?” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน แต่แฝงแววความตื่นเต้นเล็กน้อย

 เขาเงยหน้าขึ้นมามองผม “ผมมีลูกสาวสองคน คนโตอายุ 27 เท่ากับท่าน ส่วนคนเล็กอายุ 22 ปี กำลังเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้าย แต่…ผมให้ท่านเลือกได้แค่คนเดียวนะครับ” เขาเสนอด้วยความลังเลและรู้สึกผิด

 ผมว่าผมเข้าใจความรู้สึกผิดของเขานะ เพราะถ้าผมตกลงเลือกลูกสาวเขาสักคน เธอคนนั้นก็ต้องมาอยู่กับผม และเขาคงจินตนาการไปไกลแล้วว่าผมจะขายเธอให้พวกผู้ชายตัณหาราคะแน่ ๆ ซึ่งผมเองก็ยังไม่รู้หรอก ว่าจะเป็นอย่างที่เขาจินตนาการไว้หรือเปล่า เพราะผมขอดูลูกสาวของเขาก่อน ว่าสวยขนาดไหน ถ้าสวยมาก…ผมอาจจะเก็บไว้ กินเอง คนเดียวก็ได้

 “ดี… ดี คุณเบลลิสซิโม ผมสนใจข้อเสนอนี้นะ” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงรอยเยาะหยัน ก่อนจะต่อด้วยรอยยิ้มมุมปาก “แต่ผมขอเจอตัวจริงเธอก่อน ได้ใช่ไหม? เพราะผมไม่ค่อยไว้ใจรูปถ่ายสักเท่าไหร่”

 “ท่านเปอริโคโลโซ ผมว่าคุณคงจำโซอี้ ลูกสาวคนโตของผมได้ใช่ไหม เหมือนพวกคุณเคยเรียนด้วยกันตอนไฮสคูล แต่ถ้าเป็นเซีย ลูกสาวคนเล็กของผม คุณคงไม่เคยเจอ”

 โซอี้เหรอ? โซอี้ที่ผมเคยตามจีบสมัยไฮสคูลเหรอ? ผมยิ้มแล้วหัวเราะ จนพ่อของโซอี้ถึงกับทำหน้างง ยัยสาวผมแดงตัวแสบของผม… ในที่สุดผมก็กลับมาเจอกับเธอ โลกกลมชะมัด

 “อ๋อ ยัยตัวแสบคนนั้น… ดี ผมเลือกลูกสาวคนโตของคุณนี่แหละ” ผมเอ่ยด้วยความอารมณ์ดี แบบที่ไม่เคยเป็นอีกเลยหลังจากเรียนจบไฮสคูล

 เพราะผมกำลังจะได้ยัยตัวแสบของผมคืน หลังจากที่เราเรียนจบไฮสคูล ผมชอบปราบม้าพยศอยู่แล้ว แบบนี้ชักจะสนุกกับเกมเล็ก ๆ ที่ผมกำลังวางแผนอยู่ในหัว ถ้ายัยนั่นรู้ว่าเธอต้องมาเจอผมอีกครั้ง จะทำหน้ายังไงนะ? จะโวยวายขนาดไหนกันนะ? แค่จินตนาการก็สนุกสุด ๆ ไปเลยล่ะ

 “ท่านจะให้ผมยืมเงินแล้วใช่ไหมครับ?” ชายชรารุ่นราวคราวพ่อเอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มด้วยความดีใจ เขาลืมไปเสียแล้ว… ว่าลูกสาวของเขาจะต้องมาอยู่กับผม

 ผมหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอ่ยออกมา “ครับ แต่โซอี้ต้องมาเป็นภรรยาของผม ส่วนเรื่องเงินสามสิบล้าน คุณไม่ต้องคืนครับ… คุณ–พ่อ–ตา”

 ผมเน้นย้ำเงื่อนไขอย่างชัดเจน—ว่าลูกสาวคนโตของเขาต้องตกเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว

 เขาทำหน้าตกใจเล็กน้อย มันคงผิดจากที่เขาคิดไว้ เขาคงคิดว่าผมจะจับลูกสาวเขาไปเป็นสาวขายบริการหรืออะไรทำนองนั้น แต่แล้ว… ใบหน้าเขาค่อย ๆ ยิ้มออกมา เขาคงเห็นว่าการแต่งงานกับผมคงดีกว่าที่ลูกสาวเขาจะต้องไปเป็นอย่างอื่น — ซึ่งผมก็เห็นด้วย ใครจะยอมให้โซอี้ของผมต้องไปเป็นสาวแบบนั้นกันล่ะ… ไม่มีทางอยู่แล้ว

 “ท่านหมายถึงจะแต่งงานกับโซอี้…” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มและเสียงหัวเราะเบา ๆ “แต่ผมไม่รู้ว่าโซอี้จะโอเคกับเรื่องนี้ไหม ผมจะลองกล่อมเธอดูนะครับ”

 “ไม่ต้องครับ ผมจัดการเอง คุณพ่อตา เรียกผมว่าออสตินเถอะ ต่อไปเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว เอาเป็นว่าคุณแค่บอกโซอี้ว่าเธอติดหนี้ผมก็พอ แล้วให้เธอมาคุยรายละเอียดเรื่องหนี้กับผมในเดือนหน้า”

 เดือนหน้ามันอาจจะนานสำหรับผม แต่ผมรอได้ ผมสามารถรอวันที่จะได้ครอบครองเธอแต่เพียงผู้เดียวได้

 “ได้ครับ คุณออสติน ผมขอบคุณครับ” เขาลุกจากพื้นแล้วลุกขึ้นยืน

 “ผมจะให้เพื่อนที่ดูแลการเงินโอนเงินให้คุณภายในวันนี้นะครับ คุณพ่อตา” ผมเอ่ย ก่อนที่เขาจะก้าวออกจากห้องทำงานของผม

 ผมนั่งยิ้มอยู่คนเดียวได้ไม่นาน เพื่อนร่วมแก๊งที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและลูกพี่ลูกน้องก็เดินเข้ามา — ไบรท์ตัน ผู้ช่วยของผมในการดูแลสถานบันเทิงครบวงจรแห่งนี้ ซึ่งรับผิดชอบโซนผับบาร์ และการค้าบริการผู้หญิงหรือผู้ชายสำหรับแขกวีไอพี

 “นายให้เขายืมเงินสามสิบล้านเหรอ ออส?” ไบรท์ตันดูไม่พอใจกับการตัดสินใจของผมเท่าไหร่นัก เขานั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับผม ก่อนจะเอ่ยต่อว่า “เพราะผู้หญิงคนเดียว…แค่นั้นน่ะนะ?”

 “ใช่ นายรู้อะไรไหม ไบรท์—เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนเดียว เธอสำคัญกับฉันมาก… มากกว่าที่พวกนายคิดเสียอีก” ผมทำหน้าจริงจังใส่เขา — เอาจริง ๆ ผมก็ทำหน้าจริงจังใส่ทุกคนอยู่แล้ว

 ไบรท์ตันส่ายหน้า “เอาเถอะ ฉันคงห้ามหัวเรือใหญ่ของเราไม่ได้… แต่ฉันก็แปลกใจนะ ที่นายยอมทุ่มเงินตั้งสามสิบล้าน แค่เพื่อจะได้ผู้หญิงคนหนึ่งมาครอบครอง”

 ผมหัวเราะในลำคอเบา ๆ แล้วเอนหลังพิงโซฟา “เงินแค่นั้นน่ะนะ? ฉันหาใหม่ได้ นายก็รู้… รายได้เราต่อเดือนมากกว่าสามสิบล้านไปตั้งกี่เท่า”

 ไบรท์ตันหัวเราะ “ฉันจะไปตาม รัสเซล—ไอ้ขี้เหนียวที่สุดในแก๊ง และก็เป็นผู้ดูแลเงินของเรา ที่บริหารเก่งฉิบหาย แต่ฉันไม่แน่ใจหรอกนะว่าเขาจะเห็นด้วยกับเรื่องนี้… ออส”

 ผมพยักหน้าเบา ๆ ใช่… รัสเซลคงไม่มีวันเห็นด้วยหรอก กับการเอาเงินตั้งสามสิบล้านไปทิ้งให้ผู้หญิงคนหนึ่ง เพียงเพราะเธอกำลังจะกลายเป็นภรรยาของผม แต่ใครแคร์กันล่ะ? ผมไม่เคยสนใจเงินแค่นั้นอยู่แล้ว สิ่งเดียวที่ผมต้องการ… คือได้เธอมาเป็นของผมเท่านั้น

 ไบรท์ตันเดินออกจากห้องทำงานของผมทันที เมื่อผมส่งสัญญาณให้เขาไปตามรัสเซล

 ผมนั่งคนเดียวในห้องทำงาน หลังจากไบรท์ตันเดินออกไป ผมยิ้มกับตัวเองแล้วจิบวิสกี้ The Macallan Fine and Rare 60 Year Old ที่แสนจะแพงของผม ระหว่างรอผู้ดูแลเงินของแก๊งและนักบัญชีผู้เก่งกาจที่สุดในอิตาลี เขามีฝีมือการบริหารเงินและตกแต่งบัญชีภาษีได้อย่างเก่งกาจ หลายครั้งที่หมอนี่มักจะถูกแก๊งอื่นซื้อตัว แต่มันมักปฏิเสธ เพราะแก๊งของเราให้อิสระมันทำเรื่องบ้าบอ นอนบนกองเงินบ้าง หรืออะไรก็ตามที่มันคิดว่าสนุก มันเลยปฏิเสธข้อเสนอจากคนอื่น ซึ่งก็ดีสำหรับผมและแก๊ง ถ้าเราเสียหมอนี่ไป ผมคงหาใครมาแทนมันไม่ได้แล้ว

 ในที่สุด รัสเซลก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของผม โดยมันทำหน้าหัวเสียไม่น้อย ให้ผมเดานะ ไบรท์ตันคงเล่าแล้วว่าผมเรียกมันมาทำไม ก็ดี จะได้คุยกันง่ายหน่อย

 “ไบรท์มันเล่าแล้วสินะ รัส”

 “เออ ไอ้เหี้ย” มันสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย “มึงทิ้งเงินสามสิบล้านเพื่อเอาผู้หญิงมาเป็นเมีย!” รัสเซลขึ้นเสียง

 “แล้วไง แค่สามสิบล้าน” ผมยักไหล่แบบไม่ใส่ใจหรือสะทกสะท้าน “ถ้ามึงโอนให้เขาให้กู กูจะให้มึงไปพักผ่อนกับสินค้าใหม่แกะกล่อง แบบ พิเศษ สำหรับมึงคนเดียวเท่านั้น เพื่อน”

 รัสเซลทำตาโต ให้ผมเดา…มันคงกำลังฝันหวานว่าได้พักร้อนกับสาว ๆ ที่ผมอนุญาตให้มันทดลองใช้เป็นคนแรก “ก็ได้ กูตกลง โอนวันนี้ใช่ไหม กูไปธนาคารแป๊บ”

 มันว่าแล้วลุกพรวด “โอนวันนี้ใช่ไหม? เดี๋ยวกูไปธนาคารแป๊บ!” รัสเซลรีบเดินออกจากห้องผมทันที

 ให้ได้อย่างนี้สิ ผมแทบจะรอแม่สาวผมแดงของผมไม่ไหวแล้ว