เมื่อสตั๊นท์แมนจอมห่ามต้องสลับตัวเป็นรัชทายาทเพื่อหนีตาย ความเหมือนกลับสะท้อนตัณหาเบื้องลึกที่ซ่อนไว้ ยิ่งใกล้ชิดยิ่งอันตราย ในเกมที่ไม่มีใครยอมเป็นเบี้ยล่างให้ใคร!
ชาย-ชาย,ไทย,แอคชั่น,ยุคปัจจุบัน,รัก,นิยายวาย,boylove,แมะชนแมะ,สลับตัว,สตั๊นท์แมน,รัชทายาท,แอคชั่น,คลั่งรัก,แมนๆคุยกัน,ตัวตายตัวแทน,หนีตาย,ความลับ,ดุดันไม่เกรงใจใคร,nc18++,แซ่บ,พระเอกสายดาร์ก,คนโปรด,ฟีลกู๊ด,ฺีburins,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ขบวนรถยนต์หุ้มเกราะสีดำมันปลาบเคลื่อนตัวผ่านประตูเหล็กดัดลวดลายวิจิตรตระการตาเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นใน พื้นถนนปูด้วยหินแกรนิตเรียบกริบไร้รอยต่อขนาบข้างด้วยสวนสไตล์ฝรั่งเศสที่ถูกตัดแต่งอย่างเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว คินนั่งตัวแข็งทื่ออยู่บนเบาะหนังแท้ในรถโรลส์-รอยซ์คันหรู กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงตีรวนกับกลิ่นความตึงเครียดที่แผ่ออกมาจากตัวเขาจนแทบจะจับต้องได้
มือหนาในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มขยับดึงคอเสื้อเชิ้ตที่รัดแน่นจนอึดอัด วิกเตอร์ที่นั่งอยู่เบาะตรงข้ามส่งสายตาดุๆ มาปรามทันที
"กรุณาเอามือวางไว้บนตักครับ" องครักษ์หนุ่มเอ่ยเตือนเสียงเรียบ "จำไว้ว่าคุณคือใคร ทันทีที่ประตูรถเปิดออก จะมีสายตานับร้อยคู่จับจ้องมาที่คุณ ห้ามแสดงความประหม่า ห้ามสบตาใครเกินสามวินาที และห้ามพูดอะไรที่ไม่จำเป็นเด็ดขาด"
คินพ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ ลดมือลงมาวางประสานกันบนตักตามคำสั่ง "รู้แล้วน่า ย้ำอยู่ได้ หูจะแฉะแล้วเนี่ย"
รถหรูค่อยๆ ชะลอความเร็วและจอดสนิทหน้ามุขทางขึ้นพระตำหนักใหญ่ พนักงานขับรถวิ่งวนมาเปิดประตูให้อย่างรวดเร็ว คินสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด ดึงสติและสัญชาตญาณนักแสดงสตั๊นท์แมนของตัวเองออกมาใช้เต็มสูบ ขาแกร่งก้าวลงจากรถ รองเท้าหนังขัดมันวับแตะลงบนพรมแดงที่ปูทอดยาวไปจนถึงบันไดหินอ่อน
แสงแฟลชจากช่างภาพประจำราชสำนักสว่างวาบขึ้นสองสามครั้ง คินไม่ได้กะพริบตาหรือแสดงอาการตกใจ เขายืดหลังตรง อกผาย ไหล่ผึ่ง ปั้นหน้าตึงสนิทแบบที่ซ้อมมาเมื่อเช้าเป๊ะ ดวงตาคมกริบกวาดมองเหล่าข้าราชบริพารและทหารองครักษ์ที่ยืนตั้งแถวโค้งคำนับอยู่สองข้างทางด้วยสายตาว่างเปล่า เย็นชา และเจือความหยิ่งยโสอยู่ในที
"ขอต้อนรับกลับพระตำหนักครับ ฝ่าบาท" หัวหน้ามหาดเล็กวัยกลางคนโค้งตัวจนแทบจะขนานกับพื้น
คินไม่ได้ตอบรับ เขาเพียงแค่ปรายตามองอึดใจหนึ่งแล้วก้าวเดินขึ้นบันไดไปอย่างมั่นคง จังหวะการลงน้ำหนักเท้าหนักแน่นและสม่ำเสมอ ท่วงท่าการเดินที่วิกเตอร์เคี่ยวเข็ญมาอย่างหนักบวกกับสรีระที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่นของสตั๊นท์แมน ทำให้บุคลิกของเขาดูสง่างามทว่าดุดันและน่าเกรงขามกว่ารัชทายาทองค์เดิมในสายตาของคนที่ลอบมองอยู่ไกลๆ
โถงรับรองด้านในตกแต่งด้วยสีทองและขาวสะอาดตา แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายระยิบระยับ แต่คินกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าไปในกรงนกขนาดยักษ์ที่ตกแต่งด้วยทองคำ อากาศในนี้มันช่างอึดอัดและเต็มไปด้วยกลิ่นอายของการเสแสร้ง
"อเล็กซ์! หลานรักของอา!" เสียงแหลมปรี๊ดดัดจริตดังขึ้นเจาะโสตประสาท
คินชะงักฝีเท้า หันไปตามเสียง หญิงกลางคนในชุดเดรสลูกไม้สีแดงสดประดับเพชรเม็ดเป้งเดินกรีดกรายเข้ามาหา ข้างกายเธอมีชายสูงวัยหน้าตาเคร่งขรึมและหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาสะสวยในชุดเดรสรัดรูปเดินตามมาติดๆ
สมองของคินประมวลผลอย่างรวดเร็วจากข้อมูลในแท็บเล็ตเมื่อเช้า... ดัชเชสมาเรีย อาแท้ๆ ของอเล็กซ์ ดยุคริชาร์ด ลุงตัวแสบที่เป็นแกนนำฝ่ายค้าน และเลดี้เอลินอร์ ลูกพี่ลูกน้องที่จ้องจะจับรัชทายาททำสามี
มากันครบแก๊งงูพิษเลยเว้ย คินสบถในใจ
"ได้ข่าวเรื่องเมื่อคืน อาตกใจแทบแย่ เป็นอะไรมากหรือเปล่าจ๊ะ" ดัชเชสมาเรียทำท่าจะถลันเข้ามากอด แต่คินเบี่ยงตัวหลบอย่างเป็นธรรมชาติ ถอยหลังไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง
"ผมสบายดีครับ ท่านอา" คินกดเสียงให้ทุ้มต่ำและราบเรียบที่สุด เลียนแบบจังหวะการพูดของอเล็กซ์ที่จำได้ติดหู
ดยุคริชาร์ดก้าวขึ้นมายืนเทียบข้างภรรยา สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของจิ้งจอกเฒ่ากวาดมองคินตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังพยายามจับผิดหาบาดแผลหรือความผิดปกติ "รอดมาได้แบบไร้รอยขีดข่วน ถือว่าสวรรค์ยังคุ้มครอง หรือไม่ก็... หน่วยรักษาความปลอดภัยของเราทำงานได้คุ้มค่าภาษีประชาชนเสียที"
คำพูดนั้นแฝงการแดกดันอย่างชัดเจน คินสัมผัสได้ถึงรังสีความมุ่งร้ายที่แผ่ออกมาจากชายแก่ตรงหน้า ถ้าเป็นไอ้คินคนเดิม เขาคงสวนกลับด้วยคำด่าเจ็บๆ ไปแล้ว แต่นี่เขาคือรัชทายาท คินนึกถึงคำสอนของอเล็กซ์... แค่จ้องหน้าพวกมันกลับไป
ดวงตาคมดุกริบของคินตวัดมองสบตากับดยุคริชาร์ดตรงๆ ไม่มีการหลบเลี่ยง ไม่มีการอ่อนข้อ แววตาของเขาไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนตอนเดินเข้ามา แต่มันวาวโรจน์ไปด้วยความดุดันแบบคนจริงที่ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน มันคือสายตาของคนที่พร้อมจะหักคอใครก็ตามที่กล้าล้ำเส้น
ดยุคริชาร์ดชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อปะทะเข้ากับสายตานั้น ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปตามสันหลัง รัชทายาทที่เขาเคยรู้จักมักจะเก็บซ่อนอารมณ์ไว้มิดชิดและตอบโต้ด้วยชั้นเชิงทางการเมือง แต่วันนี้... แววตาของหลานชายมันมีความกระหายเลือดและอำมหิตแฝงอยู่จนน่าขนลุก
"ไม่ใช่สวรรค์หรอกครับท่านลุง" คินเอ่ยตอบ ช้าๆ ชัดๆ เหยียดมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันที่ดูร้ายกาจ "กระสุนของพวกสวะ มันทำอะไรคนอย่างผมไม่ได้ต่างหาก"
บรรยากาศรอบตัวเย็นเฉียบลงกะทันหัน ดัชเชสมาเรียหน้าเสียไปเล็กน้อย ส่วนวิกเตอร์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังลอบกลืนน้ำลาย ไอ้หมอนี่มันไม่ได้เล่นตามบทบาท มันกำลังใส่ความเป็นนักเลงข้างถนนลงไปผสมกับอำนาจของรัชทายาท และผลลัพธ์ที่ได้มันโคตรจะอันตราย
"เอ่อ... พี่อเล็กซ์คะ" เลดี้เอลินอร์รีบแทรกขึ้นมาทำลายความตึงเครียด หญิงสาวขยับเข้ามายืนซ้อนใกล้ๆ ส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มพร้อมกลิ่นน้ำหอมฉุนกึก "คืนนี้มีงานเลี้ยงฉลองความปลอดภัยของพี่ เอลลี่สั่งตัดชุดใหม่เพื่องานนี้โดยเฉพาะเลย พี่อเล็กซ์ต้องมาเต้นรำเปิดฟลอร์กับเอลลี่นะคะ"
พูดจบเธอก็ถือวิสาสะเอื้อมมือมาคล้องแขนคินเอาไว้แน่น หน้าอกหน้าใจเบียดชิดจนคินรู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว
ผู้หญิงในวังนี่มันน่ากลัวกว่านักเลงทวงหนี้อีกโว้ย! คินร้องตะโกนในใจ เขาเกลียดการสกินชิพกับคนที่ไม่สนิท ยิ่งเป็นการแตะเนื้อต้องตัวแบบหวังผลประโยชน์เขายิ่งรังเกียจ
คินสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเอลินอร์อย่างแรงจนหญิงสาวเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าสวยสะบัดความตกใจออกมาอย่างปิดไม่มิด
"ผมไม่ชอบเต้นรำ" คินตอบเสียงห้วนจัด ไม่ถนอมน้ำใจแม้แต่นิดเดียว "และตอนนี้ผมมีประชุม ขอตัว"
ไม่รอให้พวกขุนนางเขี้ยวลากดินได้ตั้งตัว คินหมุนตัวเดินล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คจากไปทันที ทิ้งให้กลุ่มเครือญาติยืนอ้าปากค้างอยู่กลางโถง วิกเตอร์รีบโค้งคำนับเร็วๆ แล้วก้าวเท้ายาวๆ ตามหลังคินไปติดๆ
เมื่อเดินพ้นระยะสายตาคน วิกเตอร์ก็รีบดึงแขนคินให้หลบเข้าไปในห้องสมุดส่วนตัว ปิดประตูและล็อกกลอนแน่นหนา
"คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" วิกเตอร์โวยวายเสียงหลง "การล้วงกระเป๋ากางเกงต่อหน้าดัชเชส การสะบัดแขนเลดี้เอลินอร์แบบนั้น มันผิดมารยาทร้ายแรงมาก ฝ่าบาทไม่เคยทำตัวหยาบคายขนาดนี้!"
"ก็กูอึดอัด!" คินปลดกระดุมคอเสื้อออกสองเม็ดอย่างรวดเร็ว กอบโกยอากาศเข้าปอด "ยัยนั่นเอานมมาเบียดกูจนกูแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว ส่วนไอ้ลุงแก่นั่นก็ปากหมา กูตอบกลับแค่นั้นถือว่าปรานีสุดๆ แล้วนะ ถ้าอยู่ข้างนอกกูซัดหน้างายไปแล้ว"
"คุณต้องควบคุมอารมณ์ให้ได้มากกว่านี้! คุณกำลังทำให้ภาพลักษณ์ของรัชทายาทเปลี่ยนไป"
"เปลี่ยนไปแล้วมันแย่ตรงไหนวะ" คินทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังบุนวม ยกขาขึ้นไขว่ห้างกระดิกเท้าพั่บๆ "มึงไม่เห็นหน้าไอ้ลุงนั่นเหรอ ตอนกูจ้องหน้ามัน มันหน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย ขืนปล่อยให้เจ้านายมึงทำตัวสุภาพบุรุษอยู่แบบนั้น พวกมันก็คงได้ใจส่งคนมาลอบยิงอีกนั่นแหละ บางทีการทำตัวเป็นหมาบ้าบ้าง มันก็ทำให้พวกหมาลอบกัดกลัวหัวหดได้เหมือนกัน"
วิกเตอร์นิ่งเงียบไป เถียงไม่ออก เพราะสิ่งที่คินพูดมันคือความจริง ปฏิกิริยาของดยุคริชาร์ดเมื่อครู่นี้ชัดเจนว่ากำลังหวั่นเกรงต่อท่าทีที่แข็งกร้าวขึ้นของรัชทายาทตัวปลอมคนนี้
"หน้าที่ของกูคือมายืนเป็นเป้านิ่งให้พวกมันเห็นว่ารัชทายาทยังไม่ตาย ไม่ใช่มานั่งรักษามารยาทผู้ดีอังกฤษ" คินลุกขึ้นยืน จัดเสื้อสูทให้เข้าที่ "ไป ห้องประชุมอยู่ไหน กูพร้อมไปนั่งปั้นหน้าหยิ่งต่อแล้ว"
วิกเตอร์มองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินนำออกไป ชักไม่แน่ใจแล้วว่าการเอาตัวนักเลงข้างถนนมาสวมมงกุฎครั้งนี้ มันจะช่วยกอบกู้บัลลังก์ หรือจะทำลายล้างวังหลวงให้พังพินาศเร็วกว่าเดิมกันแน่
อีกฟากฝั่งของเมืองหลวง ห่างไกลจากความหรูหราของพระราชวัง ท่ามกลางตรอกซอกซอยที่คดเคี้ยวและเหม็นอับของย่านสลัมชานเมือง
อเล็กซ์ในชุดเสื้อยืดสีดำคอย้วยและกางเกงยีนส์ขาดเข่าตัวเก่าของคิน กำลังนั่งชันเข่าอยู่บนฟูกที่นอนบางเฉียบซึ่งปูราบไปกับพื้นกระเบื้องยางที่หลุดล่อน ห้องเช่าสี่เหลี่ยมขนาดเท่ารูหนูนี้คือ 'เซฟเฮ้าส์' ที่เขาเลือกใช้กบดานชั่วคราว มันคืออพาร์ตเมนต์เก่าซอมซ่อที่คินเช่าซุกหัวนอนนั่นเอง
กลิ่นอับชื้นของเชื้อราบนกำแพงผสมกับกลิ่นควันท่อไอเสียจากถนนด้านล่างลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ อเล็กซ์มองไปรอบห้องที่แทบจะไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยนอกจากตู้เสื้อผ้าไม้พังๆ พัดลมตั้งโต๊ะคอหัก และกองเสื้อผ้าที่ยังไม่ได้ซักสุมอยู่มุมห้อง
รัชทายาทผู้คุ้นชินกับการนอนบนเตียงคิงไซส์ปูด้วยผ้าไหมฝรั่งเศสและสูดดมกลิ่นดอกกุหลาบนำเข้า หยิบหมอนใบเก่าสีซีดขึ้นมาพิจารณา คราบน้ำลายเป็นวงๆ บนปลอกหมอนทำเอาเขาคิ้วกระตุกรัวๆ
อเล็กซ์โยนหมอนทิ้งไปสุดแรง ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนหัวแทบจะชนเพดานห้อง เขาเดินไปที่หน้าต่างกระจกบานเกล็ดที่ฝุ่นเขรอะจนมองแทบไม่เห็นวิวด้านนอก แสงไฟนีออนสีแดงกะพริบติดๆ ดับๆ จากร้านขายเหล้าฝั่งตรงข้ามสาดส่องเข้ามาในห้องมืดทึบ
"ชีวิตบัดซบอะไรขนาดนี้วะ" อเล็กซ์หลุดสบถคำหยาบออกมาอย่างลืมตัว เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาหลุดมาดความเป็นผู้ดี
เขายกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองอย่างเหนื่อยล้า ร่างกายปวดร้าวไปหมดจากการต่อสู้เมื่อคืน แผลถลอกที่โหนกแก้มเริ่มบวมช้ำ รัชทายาทหนุ่มเดินไปที่ซิงค์ล้างจานสนิมเขรอะ บิดก๊อกน้ำที่ไหลเอื่อยๆ ออกมาล้างหน้า ความเย็นของน้ำประปาที่เต็มไปด้วยกลิ่นคลอรีนบาดจมูกเรียกความสดชื่นกลับมาได้บ้าง
บนเคาน์เตอร์ครัวแคบๆ มีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินค้างทิ้งไว้ ซองจดหมายทวงหนี้สีแดงเถือกวางกองซ้อนกันหลายฉบับ อเล็กซ์หยิบมันขึ้นมาเปิดดู ตัวเลขหนี้สินหลายล้านบาทที่คินไปค้ำประกันให้เพื่อนปรากฏหราอยู่บนกระดาษ
หมอนั่นใช้ชีวิตอยู่กับความกดดันแบบนี้มาตลอดงั้นเหรอ... อเล็กซ์คิดในใจ
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตหนังตัวเก่งของคินที่เขาสวมทับอยู่ สัมผัสได้ถึงซองกระดาษแข็งๆ ซองหนึ่ง เมื่อดึงออกมาดู มันคือซองใส่เงินค่าจ้างสตั๊นท์แมนที่คินเพิ่งได้มาเมื่อวาน แบงก์พันไม่กี่ใบที่แลกมากับการเอาชีวิตไปเสี่ยงตาย
กลิ่นเหงื่อและกลิ่นอายความดิบเถื่อนที่ฝังแน่นอยู่ในเนื้อผ้าของเสื้อแจ็คเก็ต มันให้ความรู้สึกรุนแรงและชัดเจนแปลกๆ อเล็กซ์ไม่เคยรังเกียจกลิ่นนี้ ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เขารู้สึกถึง 'ความมีชีวิต' มากกว่ากลิ่นน้ำหอมราคาแพงในวังเสียอีก
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงทุบประตูห้องดังสนั่นขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตามมาด้วยเสียงตะโกนด่าทอหยาบคายของกลุ่มชายฉกรรจ์ด้านนอก
"ไอ้คิน! เปิดประตูโว้ย! กูรู้ว่ามึงอยู่ข้างใน มึงผลัดหนี้เฮียมาสามงวดแล้วนะเว้ย วันนี้ถ้าไม่มีจ่าย กูจะกระทืบมึงให้จมตีนเลยไอ้สัส!"
อเล็กซ์ตวัดสายตาไปมองที่ประตูไม้บานเก่าที่สั่นกึกๆ ตามแรงทุบ สัญชาตญาณนักล่าในตัวถูกปลุกให้ตื่นตัวเต็มที่ มือหนาเอื้อมไปหยิบมีดพกพับที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาถือไว้มั่น นิ้วโป้งดันสวิตช์ให้ใบมีดสปริงเด้งออกมาเสียงดังแกร๊ก
พวกแก๊งทวงหนี้... มาได้จังหวะพอดี
รัชทายาทหนุ่มในคราบสตั๊นท์แมนตกอับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวหรือตื่นตระหนก ตรงกันข้าม ริมฝีปากหยักลึกกลับเหยียดออกเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบและอันตรายที่สุด ความเครียดและความหงุดหงิดจากการต้องมาอยู่ในรังหนูสกปรกๆ นี่กำลังต้องการที่ระบายอย่างหนักพอดี
เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวเป็นคนดีช่วยเคลียร์หนี้ให้ไอ้หมอนั่นก่อนเวลาอันควร แต่ในเมื่อมีกระสอบทรายมาเสิร์ฟถึงหน้าประตูห้อง จะปฏิเสธความหวังดีก็คงเสียมารยาทแย่
"พังเข้าไปเลยลูกพี่! ล็อกมันไม่แน่นหรอก!" เสียงลูกน้องตะโกนเชียร์
โครม!
ประตูไม้เก่ากรุถูกถีบจนพังครืนลงมา ชายฉกรรจ์หน้าตาดุดันสามคนพร้อมท่อนเหล็กในมือบุกพรวดเข้ามาในห้อง แต่ยังไม่ทันที่พวกมันจะได้อ้าปากด่า ร่างสูงใหญ่ที่ยืนซุ่มอยู่ในเงามืดก็พุ่งเข้าใส่ราวกับมัจจุราช
หมัดขวาตรงอัดกระแทกเข้าที่ลิ้นปี่ของคนแรกอย่างจังจนมันทรุดลงไปนอนกองคุดคู้ ร้องไม่ออก อเล็กซ์หมุนตัวตวัดเท้าเตะก้านคอคนที่สองที่พยายามจะเงื้อท่อนเหล็กฟาด ความรุนแรงและเฉียบขาดของการโจมตีมันเหนือชั้นกว่าคิวบู๊ทั่วไปที่พวกนักเลงข้างถนนเคยเจอ
ไอ้หัวหน้าแก๊งชะงักกึก มองลูกน้องสองคนที่ร่วงลงไปกองกับพื้นภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที มันจ้องหน้าคนที่คิดว่าเป็น 'ไอ้คิน' ลูกหนี้กระจอกๆ ด้วยความตื่นตะลึง
"มึง... มึงไปกินยาบ้าอะไรมาวะไอ้คิน!" มันสบถ ถอยหลังกรูดเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบอำมหิตที่จ้องมองมา
อเล็กซ์ควงมีดพกในมือเล่นอย่างชำนาญ ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาช้าๆ ท่ามกลางแสงสลัวจากไฟถนนด้านนอก รังสีความกดดันที่แผ่ออกมาทำเอาขานักเลงสั่นพั่บ
"หนี้ของไอ้คิน... กลับไปบอกนายของพวกมึงว่าอีกหนึ่งเดือนมารับเงินต้นพร้อมดอกเบี้ย" อเล็กซ์กดเสียงต่ำทุ้ม แววตาดุจหมาป่าจ้องเขม็ง "แต่ถ้าพวกมึงยังโผล่หน้ามาให้กูเห็นที่นี่อีกก่อนกำหนด... กูจะเชือดคอหอยพวกมึงทิ้งทีละคน เข้าใจไหม"
ไอ้หัวหน้าแก๊งกลืนน้ำลายดังเอื๊อก พยักหน้ารัวๆ เหมือนไก่จิกข้าวสาร มันรีบก้มลงไปหิ้วปีกพยุงลูกน้องที่สลบเหมือดวิ่งหนีเตลิดเปิดเปิงลงบันไดไปอย่างไม่คิดชีวิต
อเล็กซ์มองตามหลังพวกมันไปก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ พับเก็บมีดพกใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม เขาหมุนตัวเดินกลับเข้ามาในห้องที่ตอนนี้ประตูพังพินาศไปแล้ว ไม่ได้สนใจจะซ่อมแซมมันด้วยซ้ำ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกแข็งๆ ยกขวดน้ำเปล่าราคาถูกขึ้นดื่มรวดเดียวหมดขวด
จู่ๆ ภาพใบหน้าดื้อรั้นและแววตาท้าทายของเจ้าของห้องตัวจริงก็แวบเข้ามาในหัว ป่านนี้ไอ้สตั๊นท์แมนนั่นคงกำลังนั่งหน้าหงิกบ่นอุบอิบอยู่ในชุดสูทราคาแพง และคงกำลังทำวงการขุนนางปั่นป่วนด้วยนิสัยดิบเถื่อนของมันอยู่แน่ๆ
อเล็กซ์ทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นฟูก มองเพดานห้องที่เต็มไปด้วยหยากไย่
ต่างคนต่างถูกโยนเข้าไปอยู่ในโลกที่ไม่คุ้นเคย คนหนึ่งอยู่ในกรงทองที่เต็มไปด้วยยาพิษและคำลวง อีกคนอยู่ในตรอกซอกซอยที่ต้องใช้กำปั้นและความดิบเถื่อนเพื่อเอาชีวิตรอด
เกมสลับตัวครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น และอเล็กซ์รู้ดีว่า เมื่อไหร่ก็ตามที่พวกเขาได้กลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้งในเซฟเฮ้าส์แห่งนี้... แรงปะทะระหว่างความต่างขั้วมันจะรุนแรงและร้อนระอุจนไม่มีใครควบคุมได้แน่
พี่คินองค์ลงกลางวังไปเลยสิครับ! จิกเปียขุนนางร่วงหมด ส่วนเจ้าชายก็ไปเปิดโหมดโหดกระทืบแก๊งทวงหนี้แทบทรุด ฮ่าๆ คนเถื่อนกับคนดุสลับที่กัน โคตรบันเทิง! ฝากคอมเมนต์ด้วยน้า 💥
