เมื่อสตั๊นท์แมนจอมห่ามต้องสลับตัวเป็นรัชทายาทเพื่อหนีตาย ความเหมือนกลับสะท้อนตัณหาเบื้องลึกที่ซ่อนไว้ ยิ่งใกล้ชิดยิ่งอันตราย ในเกมที่ไม่มีใครยอมเป็นเบี้ยล่างให้ใคร!
ชาย-ชาย,ไทย,แอคชั่น,ยุคปัจจุบัน,รัก,นิยายวาย,boylove,แมะชนแมะ,สลับตัว,สตั๊นท์แมน,รัชทายาท,แอคชั่น,คลั่งรัก,แมนๆคุยกัน,ตัวตายตัวแทน,หนีตาย,ความลับ,ดุดันไม่เกรงใจใคร,nc18++,แซ่บ,พระเอกสายดาร์ก,คนโปรด,ฟีลกู๊ด,ฺีburins,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบยังคงกดแนบอยู่ตรงสีข้าง ฝนสาดกระหน่ำลงมาไม่ลืมหูลืมตา คินกัดฟันกรอดจนสันกรามปูดโปน เขาก้มมองผู้ชายที่หน้าตาเหมือนตัวเองทุกกระเบียดนิ้วสลับกับองครักษ์หน้าเลือดที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลัง
"ถอดแจ็คเก็ตออก" อเล็กซ์ออกคำสั่งซ้ำ น้ำเสียงเรียบสนิทแต่แฝงความกดดันขั้นสุด
"มึงประสาทปะเนี่ย จะมาปล้นเสื้อผ้าอะไรกันตรงนี้ ถอยไปดิวะ!" คินกระแทกเสียงใส่ พยายามปัดกระบอกปืนออกแต่ร่างสูงตรงหน้ากลับกดมันสวนกลับมาแรงกว่าเดิมจนรู้สึกจุก
"เวลาเรามีไม่มาก ฝ่าบาทครับ ทางนั้น!" วิกเตอร์ร้องเตือนเมื่อเห็นแสงไฟฉายวาดผ่านปากตรอก เสียงฝีเท้าของพวกนักฆ่าที่เหลือเริ่มกระชั้นเข้ามา อเล็กซ์ไม่รอให้คินตัดสินใจ เขาพยักหน้าให้วิกเตอร์จัดการ
องครักษ์หนุ่มพุ่งเข้าล็อกแขนคิน ล็อกข้อต่อจนคินต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ก่อนจะถูกกระชากเสื้อแจ็คเก็ตหนังตัวเก่งออกไปจากตัว คินสบถลั่น พยายามเตะสวนแต่วิกเตอร์เตะสกัดข้อพับจนเขาทรุดลงคุกเข่าบนพื้นถนนแฉะๆ
อเล็กซ์จัดการถอดเสื้อเชิ้ตตัวในของตัวเองออก โยนมันใส่หน้าคินพร้อมกับกางเกงสแล็คสั่งตัดที่ถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว รัชทายาทหนุ่มยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนด้วยสภาพกึ่งเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อหน้าท้องเรียงตัวสวยงามจากการออกกำลังกายอย่างหนักสะท้อนแสงไฟสลัว
"ใส่ซะ ถ้าไม่อยากตายตรงนี้" อเล็กซ์คว้าเสื้อแจ็คเก็ตหนังของคินมาสวม กลิ่นเหงื่อ ควันบุหรี่ และคราบน้ำมันเครื่องลอยแตะจมูกจนเขาต้องขมวดคิ้ว แต่นี่ไม่ใช่เวลามาห่วงความสะอาด รัชทายาทหยิบเสื้อยืดคอย้วยๆ ของคินขึ้นมาสวมทับอย่างรวดเร็ว
คินกำเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มของอีกฝ่ายไว้แน่น อยากจะปาใส่หน้าหล่อๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด แต่เสียงตะโกนสั่งการของพวกนักฆ่าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้อะดรีนาลีนในกายพุ่งพล่าน สัญชาตญาณเอาตัวรอดสั่งให้เขารีบยัดขาทั้งสองข้างลงในกางเกงเนื้อดีที่โคตรจะพอดีตัว สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับลงไปลวกๆ โดยไม่สนว่าจะติดกระดุมถูกเม็ดหรือไม่
"แยกกันตรงนี้ วิกเตอร์ นายพาเขาไปที่เซฟเฮ้าส์หมายเลขสาม ฉันจะล่อพวกมันไปอีกทาง" อเล็กซ์ดึงหมวกกันน็อกที่ห้อยอยู่ตรงแฮนด์มอเตอร์ไซค์ของคินมาสวมปิดบังใบหน้า
"ไม่ได้ครับฝ่าบาท! มันอันตรายเกินไป ผมจะไปกับท่าน" วิกเตอร์ค้านหัวชนฝา
"นี่คือคำสั่ง! ไอ้นี่มันยังไม่รู้ธรรมเนียม ขืนปล่อยไปคนเดียวแผนพังแน่ ไป!" อเล็กซ์ตวาดเสียงกร้าว ก่อนจะขึ้นคร่อมบิ๊กไบค์คันเก่งของคิน สตาร์ทเครื่องยนต์จนเสียงคำรามดังก้องตรอก
คินอ้าปากค้างเมื่อเห็นรถลูกรักกำลังจะถูกขโมยไปต่อหน้าต่อตา "เฮ้ย! รถกู!"
อเล็กซ์ปรายตามองคินผ่านชิลด์หน้าหมวกกันน็อก เป็นสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะบิดคันเร่งพุ่งทะยานออกไปปากตรอกอย่างรวดเร็ว
"เจอเป้าหมายแล้ว! มันขี่มอเตอร์ไซค์หนีไปทางทิศใต้ ตามไป!" เสียงตะโกนของพวกนักฆ่าดังขึ้น พร้อมกับเสียงรถตู้ที่สตาร์ทเครื่องยนต์ขับไล่กวดมอเตอร์ไซค์ไปติดๆ
วิกเตอร์กระชากคอเสื้อคินให้ลุกขึ้นยืน "วิ่ง!"
ทั้งสองคนพุ่งตัวออกไปในความมืด อาศัยจังหวะที่พวกนักฆ่าเทความสนใจไปที่อเล็กซ์ ลัดเลาะไปตามซอกตึกแคบๆ คินสบถด่าตลอดทาง กางเกงสแล็คบ้าบอนี่ก็ตึงรั้งจนก้าวขาแทบไม่ออก รองเท้าหนังแก้วที่วิกเตอร์บังคับให้สับเปลี่ยนเมื่อกี้ก็ลื่นจนเกือบหน้าคะมำไปหลายรอบ
"แม่งเอ๊ย! กฎหมายประเทศนี้มันไม่มีความหมายแล้วใช่ไหมวะ ปล้นรถ ปล้นเสื้อผ้า บังคับขู่เข็ญ กูจะแจ้งความ!" คินหอบหายใจหนัก ทิ้งตัวลงพิงหลังตึกแถวเมื่อพวกเขาวิ่งมาถึงถนนอีกเส้นที่เงียบสงัด
"เก็บปากไว้หายใจเถอะ ถ้าคุณไม่อยากเป็นศพไร้ญาติ" วิกเตอร์กดโทรศัพท์โทรหาทีมสนับสนุน ไม่นานนักรถตู้สีดำฟิล์มทึบก็ขับมาจอดเทียบฟุตบาท องครักษ์หนุ่มผลักคินเข้าไปในรถก่อนจะก้าวตามขึ้นไป ปิดประตูเสียงดังสนิท
ภายในรถตู้กว้างขวางและเย็นเฉียบ คินถูกจับกดให้นั่งลงบนเบาะหนัง ชายฉกรรจ์ในชุดสูทดำอีกสองคนขนาบข้างเขาทันที อาวุธปืนครบมือ คินกลอกตาขึ้นบน หมดทางหนีโดยสมบูรณ์แบบ
รถตู้ขับวนไปมาในเมืองเพื่อเช็กให้แน่ใจว่าไม่มีใครสะกดรอยตาม ก่อนจะพุ่งตรงไปยังชานเมือง ใช้เวลากว่าชั่วโมงจนกระทั่งเลี้ยวเข้าไปในโกดังร้างแห่งหนึ่ง มองจากภายนอกมันคือซากตึกผุพัง แต่พอรถขับผ่านประตูเหล็กบานใหญ่เข้ามาด้านใน คินถึงกับคิ้วกระตุก
ลานจอดรถกว้างขวางเต็มไปด้วยรถหรูหุ้มเกราะ ระบบรักษาความปลอดภัยแน่นหนา มีคนชุดดำยืนคุมทุกจุด วิกเตอร์กระชากแขนคินให้ลงจากรถ ลากตัวผ่านโถงทางเดินคอนกรีตเย็นเยียบไปยังห้องกระจกทึบด้านในสุด
"รออยู่นี่ ห้ามสร้างเรื่อง" วิกเตอร์ออกคำสั่งก่อนจะเดินออกไป ล็อกประตูขังคินไว้ด้านใน
คินเตะเก้าอี้เหล็กจนล้มโครม ระบายความหงุดหงิดที่อัดอั้นมาตลอดทาง เขายกมือขึ้นเสยผมที่เริ่มแห้งหมาด เดินวนไปวนมาในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ก้มลงมองสภาพตัวเองในชุดสูทราคาแพงที่ตอนนี้ยับยู่ยี่และเปื้อนโคลน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสไตล์สปอร์ตผสมความเย็นชาที่ติดอยู่บนเนื้อผ้ามันชวนให้อึดอัดจนอยากจะอ้วก
แกร๊ก...
ประตูห้องถูกเปิดออก คินหันขวับไปมอง เตรียมจะพุ่งเข้าใส่คนที่เดินเข้ามา แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้า
ร่างสูงโปร่งเดินก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างาม แม้จะสวมเสื้อยืดคอย้วยสีดำกับแจ็คเก็ตหนังตัวโปรดของคิน แต่มันกลับไม่สามารถบดบังรัศมีอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ได้เลย เส้นผมสีดำสนิทที่เคยเซตทรงเนี้ยบถูกเสยไปด้านหลังลวกๆ รอยช้ำที่มุมปากและรอยถลอกที่โหนกแก้มไม่ได้ทำให้ความน่าเกรงขามลดลง มันกลับเพิ่มความดิบเถื่อนที่ทำให้คินเผลอกลืนน้ำลายลงคอ
อเล็กซ์โยนกุญแจมอเตอร์ไซค์ลงบนโต๊ะเหล็กเสียงดังแกร๊ง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ขาทั้งสองข้างแยกออกกว้างในท่าทีผ่อนคลายแต่แฝงความคุกคาม ดวงตาคมกริบจ้องมองคินตั้งแต่หัวจรดเท้า
"รถมึงถลอกไปนิดหน่อย หวังว่าคงไม่ว่ากัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น จังหวะการพูดช้าๆ ชัดๆ แต่กดดัน
"มึง... ไอ้เจ้าชายกำมะลอ มึงจับกูมาทำไมวะ กูไปทำอะไรให้พวกมึง!" คินกระแทกเสียง เดินเข้าไปทุบโต๊ะดังปัง ก้มหน้าลงไปใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน
อเล็กซ์ไม่หลบสายตา เขาประสานมือวางไว้บนโต๊ะ "ฉันไม่ได้จับนายมา ฉันพามาคุยธุรกิจต่างหาก"
"ธุรกิจเหี้ยอะไร กูเป็นสตั๊นท์แมน ไม่ใช่นักเลงรับจ้างตายแทนใคร!"
"แล้วชีวิตที่นายใช้อยู่ทุกวันนี้ มันต่างอะไรกับการรับจ้างตาย" อเล็กซ์สวนกลับทันควัน แววตาเย้ยหยันมองทะลุเข้าไปในความโกรธของคิน "กระโดดตึกสามชั้นแลกเงินไม่กี่หมื่น ขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าดงระเบิดปลอมๆ เพื่อเศษเงินประทังชีวิต นายน่าจะชินกับการเอาตัวเข้าแลกความเสี่ยงอยู่แล้วนี่"
"มันเรื่องของกู สิทธิ์ของกู! แต่มึงกำลังละเมิดสิทธิ์กู ปล่อยกูออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูพังห้องนี้แน่" คินกำหมัดแน่น เส้นเลือดที่แขนปูดนูน
อเล็กซ์หัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความรู้สึก "พังเลยสิ ข้างนอกมีปืนกลรออยู่ยี่สิบกระบอก ถ้านายคิดว่าตัวเองหนังเหนียวพอ ก็เชิญ"
คินชะงัก กัดฟันกรอด เขารู้ดีว่าไอ้ผู้ชายตรงหน้าไม่ได้ขู่ คนที่สามารถสั่งลูกน้องให้ยิงกราดกลางถนนได้โดยไม่สนกฎหมาย ไม่มีทางปล่อยให้เขาเดินออกไปง่ายๆ แน่
"มึงต้องการอะไรกันแน่" คินถามเสียงลอดไรฟัน ยอมถอยหลังกลับมายืนกอดอก
"อย่างที่บอกไปตอนแรก... ฉันต้องการให้นายมาเป็นตัวแทนของฉัน" อเล็กซ์ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหาคินช้าๆ การเคลื่อนไหวของเขาเงียบเชียบราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อ "กลุ่มกบฏกำลังไล่ล่าฉัน พวกมันมีสายข่าวอยู่ในวัง ฉันขยับตัวทำอะไรไม่ได้เลย ถ้าฉันยังอยู่ที่นั่น ฉันจะกลายเป็นเป้านิ่ง"
"ก็เรื่องของมึงสิ กูเกี่ยวอะไรด้วยวะ แค่หน้าเหมือนกัน ไม่ได้แปลว่ากูต้องไปรับกระสุนแทนมึงนะเว้ย!"
"นายหน้าเหมือนฉัน โครงสร้างร่างกายคล้ายกัน เสียงก็ปรับแต่งนิดหน่อยก็ใช้ได้ ไม่มีใครเหมาะสมไปกว่านายอีกแล้ว คิน" อเล็กซ์เรียกชื่อเขาชัดเจน
คินเบิกตานิดๆ "มึงรู้จักชื่อกูได้ไง"
"ฉันรู้จักทุกอย่างเกี่ยวกับนาย" อเล็กซ์ล้วงสมาร์ทโฟนออกมา เปิดหน้าจอแล้วโยนไปบนโต๊ะ "นายคิน นรวิชญ์ อายุยี่สิบห้า เป็นเด็กกำพร้า โตมาในสถานสงเคราะห์ ย้ายออกมาใช้ชีวิตเองตอนอายุสิบแปด ทำงานเป็นสตั๊นท์แมนคิวบู๊ อาศัยอยู่อพาร์ตเมนต์ซอมซ่อแถวชานเมือง... และที่สำคัญ นายติดหนี้พนันบอลแทนเพื่อนสนิทอยู่สองล้านบาท"
คินพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อของอเล็กซ์อย่างเหลืออด "มึงไปสืบประวัติกูมาเหรอ! อย่ายุ่งกับเพื่อนกูนะเว้ย!"
อเล็กซ์ไม่สะทกสะท้านกับแรงกระชาก เขาเพียงแค่ปัดมือของคินออกอย่างแรงจนคินเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"ฉันไม่ได้ยุ่ง ฉันแค่หา 'ข้อเสนอ' ที่นายจะปฏิเสธไม่ได้" อเล็กซ์จัดปกเสื้อแจ็คเก็ตให้เข้าที่ "ฟังนะคิน ถ้ามึงยอมเล่นบทเป็นรัชทายาทอเล็กซานเดอร์ เข้าไปอยู่ในวังแทนฉัน แค่หนึ่งเดือน... หรือจนกว่าฉันจะจัดการกวาดล้างพวกกบฏบัดซบนั่นจบ หนี้สองล้านของมึง ฉันจะเคลียร์ให้หมด"
คินนิ่งขึง คำว่าหนี้สองล้านดังก้องอยู่ในหัว มันคือจำนวนเงินที่เขาแทบจะต้องกระโดดตึกตายจริงๆ ถึงจะหามาใช้คืนพวกแก๊งทวงหนี้ได้หมด
"แถมเงินสดให้อีกสิบล้าน ใส่บัญชีนายทันทีที่งานจบ นี่ยังไม่รวมสวัสดิการที่นายจะได้เสวยสุขอยู่ในวัง มีคนคอยรับใช้ มีอาหารดีๆ กิน ไม่ต้องไปคลุกฝุ่นดมควันรถให้เสียสุขภาพ" อเล็กซ์ก้าวเข้าไปประชิดตัว ใช้สายตากดดันขั้นสุด "ข้อเสนอนี้ คุ้มกว่าการเป็นสตั๊นท์แมนไปตลอดชีวิตของนายแน่"
"แล้วถ้ากูโดนพวกมันยิงตายก่อนละวะ" คินเถียงกลับ ไม่ยอมแพ้ต่ออำนาจเงินที่เอามาล่อ
"ฉันจะให้วิกเตอร์คอยประกบติดนายตลอดเวลา เขาจะสอนทุกอย่างที่รัชทายาทต้องรู้ สอนการเดิน การพูด การปั้นหน้า... และที่สำคัญ หน้าที่ของนายคือ 'การปรากฏตัว' ไม่ใช่การไปสู้รบ แค่นั่งยิ้มโง่ๆ อยู่ในงานเลี้ยง หรือทำหน้าดุๆ ในห้องประชุม แค่นั้น"
"พูดง่ายนี่หว่า แต่ไอ้ลูกปืนที่สาดมาเมื่อกี้มันไม่ได้เล็งไปที่รอยยิ้มโง่ๆ ของมึงนะ มันเล็งเจาะหัวเลยเว้ย!"
"ถ้านายไม่ตกลง..." อเล็กซ์เว้นจังหวะ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบจนน่าขนลุก "ฉันก็คงปล่อยนายออกไปจากที่นี่ไม่ได้ ความลับของฉันรั่วไหลไปแล้ว นายรู้มากเกินไป คิน"
นี่มันไม่ใช่ข้อเสนอ มันคือการมัดมือชกต่างหาก! คินสบถลั่นในใจ มองหน้าหล่อๆ ที่เหมือนตัวเองแต่กลับมีรังสีความอำมหิตแผ่ซ่านออกมาเต็มไปหมด
"มึงมันโคตรเผด็จการ เอาแต่ใจตัวเองฉิบหาย พวกราชวงศ์เป็นแบบนี้กันหมดเลยหรือไงวะ" คินแค่นหัวเราะ เหยียดปากอย่างเหยียดหยาม
"ก็อาจจะใช่" อเล็กซ์ตอบหน้าตาย ยื่นมือขวาออกไปตรงหน้า "เวลาของฉันมีจำกัด ตัดสินใจมาคิน จะยอมเซ็นสัญญาด้วยเลือดและรับเงินสิบล้าน หรือจะกลายเป็นปุ๋ยอยู่หลังโกดังนี้ เลือกเอา"
ความเงียบโรยตัวปกคลุมห้องแคบๆ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งๆ คินมองมือใหญ่ที่ยื่นมารอรับการจับมือ สลับกับใบหน้าของอเล็กซ์ สมองเขาประมวลผลอย่างหนัก ทางเลือกมีแค่รอดกับตาย แถมถ้ารอดก็ยังได้ปลดหนี้ก้อนโต แต่ต้องแลกกับการเอาคอไปพาดเขียงในดงศัตรูที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร
แต่คนอย่างคิน สตั๊นท์แมนเดนตายที่คลุกคลีกับความตายมาตั้งแต่เด็ก มีเหรอที่จะกลัว เขาพ่นลมหายใจออกมาระลอกใหญ่ ยกมือขึ้นเสยผมเปียกชื้นอีกครั้ง ก่อนจะกระแทกมือตัวเองลงไปจับมือของอีกฝ่ายอย่างแรง บีบแน่นจนข้อกระดูกขาวซีด
"หนึ่งเดือนเท่านั้น เกินกว่านั้นกูเผาวังมึงแน่ ไอ้เจ้าชาย" คินกัดฟันขู่
อเล็กซ์กระตุกยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์ในเวลาเดียวกัน รัชทายาทหนุ่มกระชับฝ่ามือแน่นขึ้น ตอบรับแรงบีบของคินอย่างไม่ยอมลดละ สัมผัสหยาบกร้านจากมือของสตั๊นท์แมนมันให้ความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นปราดไปตามเส้นประสาท
"ดีมาก... งั้นเรามาเริ่ม 'บทเรียนแรก' ของการเป็นฉันกันเลยดีกว่า"
อเล็กซ์ดึงร่างของคินให้เข้ามาประชิดตัวอย่างกะทันหัน คินเบิกตากว้างเมื่อใบหน้าของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมแบบเดียวกันแต่ให้ความรู้สึกแตกต่างกันสิ้นเชิงลอยวนอยู่รอบตัว
"มึงจะทำอะไร ปล่อย!" คินพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่อเล็กซ์กลับรวบเอวเขาไว้แน่นด้วยแขนข้างเดียว
"จำไว้ คิน..." อเล็กซ์กระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มพร่าแตะลึกเข้าไปในโสตประสาท "รัชทายาทอเล็กซานเดอร์ ไม่เคยขึ้นเสียง ไม่เคยแสดงความโกรธให้ใครเห็น และไม่เคย... หวั่นไหวกับอะไรทั้งนั้น"
สายตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคิน ราวกับกำลังสะกดจิตหรือพยายามค้นหาอะไรบางอย่างในนั้น คินรู้สึกกล้ามเนื้อหน้าท้องเกร็งตัวโดยอัตโนมัติ แรงดึงดูดบ้าบอบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา มันเป็นความรู้สึกที่ทั้งต่อต้านและอยากพุ่งชนในเวลาเดียวกัน
ผลั่ก!
คินออกแรงผลักสุดตัวจนอเล็กซ์ยอมปล่อย เขาถอยหลังไปสองก้าว ยกหลังมือขึ้นเช็ดปากตัวเองลวกๆ ทั้งที่ไม่ได้โดนสัมผัส แต่ความรู้สึกร้อนผ่าวกลับลามเลียไปทั่วใบหน้า
"กูรู้แล้ว ไม่ต้องเอาหน้ามาใกล้ขนาดนี้ก็ได้เว้ย ขนลุก!" คินโวยวาย กลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกๆ ที่ตีรวนอยู่ในอก
อเล็กซ์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นครั้งแรกที่เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ปั้นแต่งหรือเย้ยหยัน "วิกเตอร์!"
ประตูห้องเปิดออกทันที วิกเตอร์เดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ "ฝ่าบาทมีอะไรให้รับใช้ครับ"
"พาตัวเขาไปจัดการให้เรียบร้อย ขัดสีฉวีวรรณให้สะอาด สอนมารยาทเบื้องต้นให้หมด พรุ่งนี้เช้าเขาต้องพร้อมเข้าวังในฐานะฉัน" อเล็กซ์สั่งการอย่างเฉียบขาด ก่อนจะหันกลับมามองคินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย
"ส่วนนาย... เตรียมตัวรับมือกับนรกขุมใหม่ได้เลย คิน"
"เออ! นรกน่ะกูเดินเล่นทุกวันอยู่แล้ว มึงนั่นแหละ ระวังตัวไว้ให้ดี อย่าตายก่อนกูได้เงินก็แล้วกัน" คินสวนกลับไม่ลดละ จ้องหน้าท้าทายอำนาจมืดอย่างไม่เกรงกลัว
อเล็กซ์หันหลังเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้คินยืนหงุดหงิดอยู่กับวิกเตอร์ องครักษ์หน้าตายเดินเข้ามาหาคินพร้อมกับสูทตัวใหม่ที่ดูแพงระยับยิ่งกว่าเดิม
"เชิญทางนี้ครับ คุณคิน เรามีเวลาไม่มากสำหรับการเปลี่ยนคุณให้กลายเป็นสายเลือดขัตติยะ"
"เรียกกูพี่คิน หรือคินเฉยๆ ก็พอ ไม่ต้องมาคุณ คงคุณ อะไรทั้งนั้น ฟังแล้วจะอ้วก" คินบ่นกระปอดกระแปด เดินตามวิกเตอร์ออกไปอย่างเสียไม่ได้
การสลับบทบาทเริ่มต้นขึ้นแล้ว อย่างไม่เป็นทางการ และเต็มไปด้วยความขัดแย้งของฮอร์โมนเพศชายที่ไม่มีใครยอมใคร คินไม่รู้เลยว่า การก้าวเท้าเข้าสู่วังหลวงในครั้งนี้ จะเปลี่ยนแปลงชีวิตข้างถนนของเขาไปตลอดกาล... และรอยยิ้มอันตรายของอเล็กซ์เมื่อครู่นี้ จะกลายเป็นเงาตามตัวที่คอยหลอกหลอนและปั่นป่วนหัวใจของเขาไปอีกนานแสนนาน
มาแล้วทุกคน! ความดุดันของการต่อรอง หนี้สองล้านแลกกับการเป็นเป้ากระสุน พี่คินเราปรี๊ดแตก ฮ่าๆ เขม่นกันตั้งแต่เริ่ม เข้าวังไปจะบันเทิงขนาดไหน ฝากติดตามด้วยนะ คอมเมนต์มาคุยกันได้เลย หุหุ ✌️
