เมื่อสตั๊นท์แมนจอมห่ามต้องสลับตัวเป็นรัชทายาทเพื่อหนีตาย ความเหมือนกลับสะท้อนตัณหาเบื้องลึกที่ซ่อนไว้ ยิ่งใกล้ชิดยิ่งอันตราย ในเกมที่ไม่มีใครยอมเป็นเบี้ยล่างให้ใคร!
ชาย-ชาย,ไทย,แอคชั่น,ยุคปัจจุบัน,รัก,นิยายวาย,boylove,แมะชนแมะ,สลับตัว,สตั๊นท์แมน,รัชทายาท,แอคชั่น,คลั่งรัก,แมนๆคุยกัน,ตัวตายตัวแทน,หนีตาย,ความลับ,ดุดันไม่เกรงใจใคร,nc18++,แซ่บ,พระเอกสายดาร์ก,คนโปรด,ฟีลกู๊ด,ฺีburins,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
กลิ่นยางไหม้ผสมกับควันคลุ้งคาวของน้ำมันเครื่องลอยแตะจมูก เสียงเครื่องยนต์คำรามกึกก้องจนพื้นถนนสั่นสะเทือน คินเหยียบคันเร่งมิดไมล์ เข็มไมล์กวาดขึ้นไปแตะขอบแดง รถสปอร์ตดัดแปลงสภาพซอมซ่อพุ่งทะยานแหวกอากาศไปตามถนนเส้นแคบในโกดังร้าง
ดวงตาคมกริบจ้องมองสิ่งกีดขวางข้างหน้า ลังไม้ซ้อนกันสูงตระหง่านและรถตู้เก่าๆ ที่จอดขวางทางอยู่ ปลายเท้าของเขากระแทกเบรกสลับคันเร่งพร้อมหักพวงมาลัยสุดแรง ล้อรถสะบัดหมุนควงสว่าน เสียงเสียดสีของยางกับพื้นคอนกรีตกรีดร้องแสบแก้วหู
โครม!
ท้ายรถกวาดเอาลังไม้แตกกระจาย เสียงไม้หักดังลั่นพร้อมกับสะเก็ดไฟที่แลบแลบออกมาจากท่อไอเสีย รถหมุนคว้างไปหยุดสนิทห่างจากกำแพงโกดังเพียงไม่ถึงคืบ ควันขาวโพลงพวยพุ่งขึ้นรอบทิศทาง
คินปลดเข็มขัดนิรภัยแบบสี่จุดออกอย่างรวดเร็ว ถีบประตูรถที่บุบเบี้ยวจนหลุดกระเด็นแล้วก้าวขายาวๆ ออกมา ไหล่กว้างภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำขยับเล็กน้อยเพื่อคลายความปวดเมื่อย เขายกหลังมือขึ้นเช็ดคราบเขม่าควันและรอยเลือดปลอมที่เปรอะเปื้อนข้างแก้ม เผยให้เห็นโครงหน้าหล่อเหลาคมคายที่เกลี้ยงเกลาไร้หนวดเครา รอยแผลเป็นจางๆ หางคิ้วซ้ายไม่ได้ทำให้ความดูดีลดลง แต่มันกลับเพิ่มความดุดันและดิบเถื่อนให้กับผู้ชายคนนี้
"คัต! โคตรสวยเลยว่ะคิน!" เสียงผู้กำกับคิวบู๊ตะโกนดังลั่นมาจากหลังมอนิเตอร์ ชายวัยกลางคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาตบไหล่เขาดังป้าบ "จังหวะท้ายสะบัดเมื่อกี้กูเสียวมึงจะอัดกำแพงตายห่าจริงๆ ใจถึงเหมือนเดิมเลยนะมึง"
"ถ้าอัดกำแพงตาย พี่จ่ายค่าทำศพผมด้วยแล้วกัน" คินแค่นหัวเราะในลำคอ รับขวดน้ำเย็นจากทีมงานมาสาดรดใบหน้าลวกๆ น้ำใสไหลซึมผ่านเส้นผมสีดำสนิทที่เปียกชื้นลงมาตามกรอบหน้าและลำคอแกร่ง
"ปากดีไอ้สัส เอ้า นี่ค่าเหนื่อยมึงสำหรับวันนี้" ซองสีน้ำตาลหนาปึกถูกยัดใส่มือ คินรับมันมาเปิดดูธนบัตรข้างในลวกๆ ก่อนจะยัดใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ต เขาไม่ได้สนใจคำชมหรือสายตาชื่นชมของทีมงานรอบข้าง สำหรับเขา งานสตั๊นท์แมนเสี่ยงตายมันก็แค่เครื่องมือหาเงินประทังชีวิตและการระบายความบ้าคลั่งในสายเลือดก็เท่านั้น
"พรุ่งนี้มีคิวกระโดดตึกสามชั้น มึงรับไหม"
"รับ ส่งโลเคชันมาดึกๆ แล้วกัน วันนี้ผมขอบาย จะไปหาข้าวกิน" คินโบกมือลาโดยไม่หันกลับไปมอง เขาเดินล้วงกระเป๋ากางเกงคาร์โก้สีเข้มออกไปจากโกดังร้าง กลิ่นอายความตายและความเสี่ยงมันฝังลึกอยู่ในทุกจังหวะการหายใจของเขาไปแล้ว ร่างสูงก้าวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันโปรด สตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกังวานก่อนจะบิดกระชากออกตัวหายไปในความมืดของยามค่ำคืน
หยดน้ำฝนเม็ดใหญ่สาดกระทบกระจกกันกระสุนของรถลีมูซีนสีดำขลับที่แล่นไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวง แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าสาดส่องเข้ามาในห้องโดยสารที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด
อเล็กซ์นั่งตัวตรงสง่างามอยู่บนเบาะหนังแท้ ชุดสูทสั่งตัดสามชิ้นสีน้ำเงินเข้มไร้รอยยับย่น เข็มกลัดรูปมงกุฎทองคำประดับอยู่ที่ปกเสื้อฝั่งซ้ายบ่งบอกถึงสถานะที่อยู่เหนือผู้คนนับล้าน นิ้วเรียวยาวที่สวมแหวนตราประจำราชวงศ์เคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า ดวงตาสีเข้มดูลึกลับและเยือกเย็นทอดมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย
"ฝ่าบาท การประชุมกับสภาความมั่นคงในวันพรุ่งนี้ ทางเราได้เตรียมเอกสารรับรองงบประมาณกะลาโหมไว้เรียบร้อยแล้วครับ" เสียงของ 'วิกเตอร์' หัวหน้าหน่วยองครักษ์และมือขวาคนสนิทดังขึ้นทำลายความเงียบ วิกเตอร์นั่งอยู่เบาะฝั่งตรงข้าม สายตาจดจ่ออยู่กับแท็บเล็ตในมือ
"พวกตาแก่ในสภาคงเตรียมหาเรื่องตัดงบอีกตามเคย" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยออกมา อเล็กซ์ไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา "สั่งให้คนของเราไปขุดประวัติการทุจริตของรัฐมนตรีกระทรวงการคลังมาเตรียมไว้ ถ้าพวกนั้นกล้าหือ ฉันจะเชือดให้ดูเป็นตัวอย่างกลางโต๊ะประชุม"
"รับทราบครับ" วิกเตอร์ค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะขยับตัวเล็กน้อยเมื่อเสียงวิทยุสื่อสารที่หูฟังของเขาดังขึ้น สีหน้าของหัวหน้าองครักษ์เปลี่ยนเป็นตึงเครียดขึ้นมาทันที "ฝ่าบาทครับ หน่วยล่วงหน้าแจ้งว่ามีรถตู้ต้องสงสัยสองคันขับตามขบวนเรามาตั้งแต่ทางแยกที่แล้ว ทะเบียนรถถูกสวมรอยครับ"
อเล็กซ์ละสายตาจากหน้าต่าง หันกลับมามองวิกเตอร์ด้วยแววตาที่ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มันกลับเปล่งประกายความเยือกเย็นที่อันตรายยิ่งกว่าเดิม มือหนาเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ
"เตรียมปืน"
สิ้นคำสั่งสั้นๆ เสียงระเบิดก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาจากด้านหน้าขบวน
ตูม!!
แรงอัดกระแทกทำเอารถลีมูซีนหุ้มเกราะส่ายไปมาอย่างรุนแรง เปลวไฟสีส้มสว่างวาบขึ้นลุกท่วมรถนำขบวนคันหน้าสุดจนพลิกคว่ำ เสียงเบรกดังระงมไปทั่วบริเวณตามมาด้วยเสียงสาดกระสุนปืนกลรัวยิกราวกับห่าฝน
"หมอบลงครับฝ่าบาท!" วิกเตอร์พุ่งตัวเข้ามาบังร่างของรัชทายาทไว้ กระสุนเจาะเกราะหลายนัดกระแทกเข้ากับกระจกรถจนร้าวเป็นลวดลายใยแมงมุม แต่ยังไม่สามารถทะลุเข้ามาได้
คนขับรถพยายามหักพวงมาลัยถอยหลังเพื่อหาทางหนี แต่วินาทีต่อมา รถเอสยูวีคันใหญ่สีดำก็พุ่งเข้าชนกระแทกด้านข้างของลีมูซีนอย่างจังจนรถเสียหลักพุ่งปีนขึ้นไปบนฟุตบาทและชนอัดเข้ากับเสาไฟฟ้า
ภายในห้องโดยสารพังยับเยิน อเล็กซ์สะบัดศีรษะไล่ความมึนงง กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่ว วิกเตอร์ที่ฟุบอยู่บนตัวเขามีเลือดไหลอาบหน้าผากแต่ยังคงมีสติ องครักษ์หนุ่มผลักประตูรถฝั่งที่ยังใช้งานได้ออกไป สาดกระสุนปืนพกสวนกลับกลุ่มชายชุดดำที่สวมหมวกไอ้โม่งปิดบังใบหน้าซึ่งกำลังตีวงล้อมเข้ามา
อเล็กซ์ไม่ได้นอนรอความช่วยเหลือ ร่างสูงโปร่งแต่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงแน่นแบบคนที่ฝึกฝนการต่อสู้มาทั้งชีวิตขยับตัวอย่างรวดเร็ว มือหนาล้วงเข้าไปใต้เบาะที่นั่ง ดึงปืนพกซิกซาวเออร์รุ่นพิเศษที่ซ่อนไว้ออกมาปลดเซฟตี้ เสียงขึ้นลำปืนดังคลิกชัดเจนท่ามกลางเสียงปืนรอบนอก
เขาก้าวลงจากรถลีมูซีนที่พังยับด้วยท่วงท่าที่ยังคงความสง่างามแม้ในยามวิกฤต ชายชุดดำคนหนึ่งพุ่งเข้ามาทางด้านหลังพร้อมมีดสั้น อเล็กซ์เบี่ยงตัวหลบคมมีดเพียงเสี้ยววินาที วาดแขนกลับไปกระแทกสันปืนเข้าที่ท้ายทอยของศัตรูอย่างแรงจนอีกฝ่ายทรุดฮวบ ก่อนจะลั่นไกจ่อเข้าที่ขาเพื่อตัดกำลังอย่างไร้ความปรานี
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงปืนดังสนั่นต่อเนื่อง อเล็กซ์และวิกเตอร์ยิงสกัดเพื่อเปิดทางหนีเข้าไปในตรอกแคบๆ ข้างตึกแถว ฝนตกลงมาหนักขึ้นเรื่อยๆ ชะล้างคราบเลือดบนพื้นถนน พวกมันมากันเยอะเกินไป การลอบสังหารครั้งนี้ถูกวางแผนมาอย่างรัดกุมและกะเอาให้ตายคาที่อย่างแน่นอน
"ฝ่าบาท ทางนี้ครับ!" วิกเตอร์ดึงแขนเสื้อของรัชทายาทให้วิ่งลัดเลาะเข้าไปในซอยมืดทึบ เสียงฝีเท้าของพวกนักฆ่ายังคงตามมาติดๆ
"พวกมันรู้เส้นทางขบวนรถของเราได้ยังไง" อเล็กซ์ถามเสียงเรียบ ขณะพิงแผ่นหลังกับกำแพงอิฐชื้นแฉะ เปลี่ยนแม็กกาซีนปืนอย่างคล่องแคล่ว
"ต้องมีหนอนบ่อนไส้ระดับสูงในวังแน่ๆ ครับ ตอนนี้เราไว้ใจใครไม่ได้เลย หน่วยคุ้มกันรอบนอกถูกตัดการติดต่อหมด เราต้องหาที่กบดานและหาตัวหลอกเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกมันก่อน ไม่งั้นเราหนีไม่รอดแน่" วิกเตอร์หอบหายใจหนัก เลือดจากหน้าผากไหลเข้าตาจนต้องยกแขนเสื้อขึ้นปาดออก
อเล็กซ์ขบกรามแน่น ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดตรงเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบทอดมองออกไปในความมืดของตรอกฝั่งตรงข้าม สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว การจะหาคนมาเป็นตัวตายตัวแทนให้รัชทายาทในเวลาจวนตัวแบบนี้ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
คินนั่งยองๆ อยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ ยัดซาลาเปาไส้หมูสับลูกใหญ่เข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ สายฝนที่ตกลงมาทำให้เขาต้องเข้ามาหลบอยู่ใต้กันสาด มอเตอร์ไซค์คู่ใจจอดหลบฝนอยู่ไม่ไกล มือหนาล้วงสมาร์ทโฟนหน้าจอแตกๆ ขึ้นมาไถดูข่าวสารฆ่าเวลา
จู่ๆ สัญชาตญาณระวังภัยที่ถูกหล่อหลอมมาจากชีวิตข้างถนนก็ร้องเตือน คินชะงักการเคี้ยวซาลาเปา หางตาเหลือบไปเห็นเงาคนหลายคนเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วและผิดปกติในซอยฝั่งตรงข้าม ท่ามกลางเสียงสายฝน เขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงกระทบกันของโลหะที่คุ้นเคย
ปืน...
คินโยนซาลาเปาที่เหลือทิ้งลงถังขยะ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว แต่ซอยนั้นมันเป็นทางลัดเดินกลับไปที่อพาร์ตเมนต์รูหนูของเขา ถ้าจะเดินอ้อมก็ต้องตากฝนไปอีกไกล ชายหนุ่มจิ๊ปากอย่างขัดใจ เอื้อมมือไปจับด้ามมีดพกพับที่ซ่อนไว้ตรงต้นขาใต้กางเกงคาร์โก้ตามสัญชาตญาณ แล้วตัดสินใจเดินดุ่มๆ ข้ามถนนมุ่งหน้าเข้าไปในความมืดนั้น
ลึกเข้าไปในตรอก วิกเตอร์กำลังสาดกระสุนนัดสุดท้ายใส่ร่างของนักฆ่าที่พุ่งเข้ามา ก่อนที่ปืนของเขาจะส่งเสียงแชะเบาๆ บ่งบอกว่ากระสุนหมดเกลี้ยง นักฆ่าอีกสามคนโผล่พรวดออกมาจากมุมตึก เล็งปืนกลมือมาทางพวกเขาทั้งสองคน
อเล็กซ์ยกปืนขึ้นเล็ง แต่ยังไม่ทันได้ลั่นไก ร่างของใครบางคนก็กระโจนลงมาจากกำแพงเตี้ยๆ ด้านข้างราวกับเสือดำที่ซุ่มโจมตีเหยื่อ
รองเท้าคอมแบทสีดำกระแทกเข้าที่ก้านคอของนักฆ่าคนแรกอย่างจังจนกระเด็นไปอัดกำแพงสลบเหมือด ร่างสูงในชุดแจ็คเก็ตหนังหมุนตัวตวัดเท้าเตะปืนกระเด็นหลุดจากมือของคนที่สอง ก่อนจะพุ่งประชิดตัว ล็อกคอและทุ่มอีกฝ่ายลงพื้นอย่างรุนแรง เสียงกระดูกกระทบพื้นดังกรอบแกรบ
นักฆ่าคนที่สามตกใจ พยายามจะหันปืนมาเล็ง แต่มีดพกเล่มคมก็ถูกปามาปักฉึกเข้าที่หัวไหล่อย่างแม่นยำจนปืนหลุดมือ ร่างนั้นทรุดลงไปร้องโอดโอยกับพื้น
ทุกอย่างเกิดขึ้นและจบลงภายในเวลาไม่ถึงสิบวินาที
คินเดินไปดึงมีดพกของตัวเองออกจากไหล่ของนักฆ่า เช็ดคราบเลือดกับเสื้อของมันลวกๆ แล้วพับเก็บเข้าที่ เขายกมือขึ้นเสยผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าออก พ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด
"เกะกะขวางทางเดินชะมัด พวกมึงมาตีกันหาพระแสงอะไรตรงนี้วะ" คินสบถ บ่นพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันหลังกลับไปมอง 'เหยื่อ' สองคนที่เขารำคาญจนต้องยื่นมือเข้ามาช่วย
และวินาทีที่สายตาสองคู่ประสานกันผ่านความมืดและม่านฝน... จังหวะเวลาเหมือนถูกใครสับสวิตช์หยุดภาพเอาไว้ ปล่อยให้ความจริงโคตรบ้าบอตรงหน้ากลืนกินสติไปชั่วอึดใจ
วิกเตอร์ที่กำลังจะเอ่ยปากขอบคุณถึงกับอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างราวกับเห็นผี เขามองสลับระหว่างรัชทายาทที่ยืนอยู่ข้างกาย กับชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดหนังมอซอที่เพิ่งช่วยชีวิตพวกเขาไว้
คินเองก็ขมวดคิ้วมุ่น จ้องมองผู้ชายในชุดสูทราคาแพงที่ยืนนิ่งอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว แสงจากไฟถนนที่สาดส่องเข้ามาจางๆ เผยให้เห็นใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน
โครงหน้าหล่อเหลาคมคาย... คิ้วเข้มพาดเฉียง... สันจมูกโด่งรั้น... และริมฝีปากหยักลึก...
มันคือใบหน้าของเขาเอง ชัดเจนเหมือนกำลังส่องกระจกเงาบานใหญ่ จะต่างกันก็แค่ทรงผมที่ถูกจัดทรงมาอย่างเนี๊ยบ กับแววตาเยือกเย็นสูงศักดิ์ที่มองมา ราวกับกำลังประเมินสินค้าชิ้นหนึ่ง
"เชี่ยไรเนี่ย..." คินหลุดอุทานออกมาเบาๆ สัญชาตญาณบางอย่างบอกให้เขารีบหันหลังกลับและวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดจากผู้ชายคนนี้
แต่อเล็กซ์ไวกว่า รัชทายาทหนุ่มก้าวพรวดเดียวเข้ามาประชิดตัวคิน มือหนาคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อแจ็คเก็ตหนังอย่างแรงและรวดเร็ว ไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายตั้งตัว สายตาคมดุกวาดมองใบหน้าที่เหมือนตนเองทุกกระเบียดนิ้วตั้งแต่หน้าผากจรดปลายคาง ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและเลือดเย็นที่สุด
"วิกเตอร์" อเล็กซ์เอ่ยเรียกองครักษ์คนสนิทโดยที่สายตายังไม่ละไปจากใบหน้าของคิน "เราได้ 'ตัวแทน' แล้ว"
"เฮ้ย! ปล่อยกูนะเว้ย จะทำบ้าอะไรวะ!" คินพยายามสะบัดตัวออก ยกมือขึ้นจับแขนแกร่งที่ล็อกคอเสื้อเขาไว้แน่น แต่แรงของอีกฝ่ายกลับมหาศาลอย่างไม่น่าเชื่อ มันไม่ใช่แรงของพวกลูกคุณหนูเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่ออย่างที่เขาคิด
"นายต้องการเงินเท่าไหร่" อเล็กซ์ถามเสียงเรียบ ขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกัน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นดินปืนลอยแตะจมูกคิน
"กูไม่ต้องการเงิน กูจะกลับบ้าน ปล่อย!" คินสวนกลับทันควัน ง้างหมัดเตรียมจะซัดหน้าหล่อๆ ที่เหมือนตัวเองนั่นสักหมัด
แกร๊ก
ปลายกระบอกปืนซิกซาวเออร์เย็นเฉียบกดลงที่สีข้างของคินอย่างจัง คินชะงักหมัดค้างกลางอากาศ กัดฟันกรอด
"ฉันไม่ได้ขอร้อง แต่นี่คือคำสั่ง" น้ำเสียงของอเล็กซ์กดต่ำลง แฝงไปด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป... นายคือฉัน"
"มึงเป็นบ้าอะไรวะ ปืนขู่กูเหรอ กูเพิ่งช่วยชีวิตพวกมึงนะเว้ย!" คินสบถด่า ไม่ได้มีความหวาดกลัวในแววตาเลยสักนิด มีเพียงความหงุดหงิดที่พลุ่งพล่านขึ้นมาจนแทบระเบิด
"แลกกับชีวิตของนายที่ฉันจะไม่ยิงทิ้งตรงนี้ ถือว่าหายกัน" อเล็กซ์ตอบกลับอย่างหน้าตาย ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้วิกเตอร์ "จัดการเปลี่ยนชุดให้เขาซะ เรามีเวลาไม่มากก่อนที่พวกมันจะตามมาสมทบ"
วิกเตอร์พุ่งเข้ามาล็อกแขนคินจากด้านหลังอย่างรู้หน้าที่ คินดิ้นรนสุดแรง สบถด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายสารพัด แต่ในสถานการณ์ที่จวนตัวและมีปืนจ่อสีข้าง เขาแทบไม่มีทางเลือกอื่นเลย
"พวกมึงเป็นใครวะเนี่ย ปล่อยกูสิวะไอ้พวกเวร!"
อเล็กซ์มองดูสตั๊นท์แมนดิ้นรนด้วยแววตาราบเรียบ เขาถอดเสื้อสูทตัวนอกที่เปื้อนคราบฝุ่นออก โยนมันใส่หน้าคินอย่างจงใจ
"จำเอาไว้ให้ดี" รัชทายาทหนุ่มโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูคิน น้ำเสียงเย็นเยียบทว่าดุดัน "ถ้าแกทำตัวมีพิรุธจนถูกจับได้... ฉันจะเป็นคนเป่าหัวแกด้วยมือของฉันเอง"
คินเบิกตากว้าง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีเข้มที่สะท้อนภาพของเขาเองอยู่ในนั้น มันเป็นแววตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อให้แหลกคามือ ความรู้สึกอันตรายบางอย่างแล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง
ในคืนที่พายุฝนโหมกระหน่ำ เส้นทางชีวิตของชายหนุ่มสองคนที่อยู่ต่างโลกกันสุดขั้วได้ถูกกระชากมาชนกัน ชนิดที่ไม่มีใครถอยหลังได้อีก จุดเริ่มต้นของเกมแห่งความตายและการเดิมพันด้วยหัวใจ... ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว
ตอนแรกมาแล้ว! จัดเต็มความเดือดบู๊ล้างผลาญให้เห็นความต่างของพี่คินกับเจ้าชาย หวังว่าจะชอบกันนะครับ คอมเมนต์บอกไรท์หน่อยนะ นิ้วล็อคแล้ว ฮ่าๆ 💥
