ในโลกที่ผู้ล่ากับเหยื่อไม่ควรอยู่ร่วมกัน ลูกเสือที่หิวโหยกลับได้รับชีวิตจากน้ำนมของแม่วัว ก่อให้เกิดคำสัญญาเล็ก ๆ และกลายเป็นสายใยที่ไม่มีวันตัดขาด
ชาย-ชาย,ไทย,เรื่องสั้น,แฟนตาซี,ย้อนยุค,วาย,นิยายสั้น,พีเรียดไทย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ในโลกที่ผู้ล่ากับเหยื่อไม่ควรอยู่ร่วมกัน ลูกเสือที่หิวโหยกลับได้รับชีวิตจากน้ำนมของแม่วัว ก่อให้เกิดคำสัญญาเล็ก ๆ และกลายเป็นสายใยที่ไม่มีวันตัดขาด
ผู้แต่ง
Jring.
เรื่องย่อ
#พี่หลวิชัยของน้องคาวี
ในโลกที่ผู้ล่ากับเหยื่อไม่ควรอยู่ร่วมกัน
ลูกเสือที่หิวโหย กลับได้รับชีวิตจากน้ำนมของแม่วัว
“พี่ชาย สีหน้าไม่สู้ดีเลย เป็นอันใดหรือ?”
“ข้า ข้าหิว แม่ข้าออกจากถ้ำไป ข้ามิได้กินสิ่งใดมา 2 วันแล้ว”
“เช่นนั้นพี่ชายมาดื่มน้ำนมแม่วัวของข้าหรือไม่? น้ำนมนั้นหวานอร่อยนัก”
เรื่องราวในตอนนั้น กลายเป็นสายใยที่ไม่มีวันตัดขาด
“ข้าให้ทำมั่น จะป้องป้องแม่วัวและน้องวัวเอง”
แต่คำสัญญาของนักล่า จะเชื่อถือได้จริงหรือ?
…
สวัสดีค่ะ ไรท์Jring. นะคะ
เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น อ่านง่ายๆ ฟิลกู๊ดแน่นอน เพราะเป็นเรื่องสั้นพล็อตอาจไม่หนัก รายระเอียดบรรยายไม่เข้ม พอดีเราเขียนสั้นๆ ข้ามเวลาเท่านั้นค่ะ
แต่ยังไงก็หวังว่าจะชอบและอ่านเพลินกันนะคะ
เรื่องนี้ไม่มีอีบุ๊ค ลงวันละตอนเวลา 08:00 หลังจบเรื่องจะเปิดอ่านฟรี 3 วัน และจะติดเหรียญ
ฝากติดตามด้วยนะคะ
“ข้ามีคนที่รักอยู่แล้ว” หลวิชัยเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้อารมณ์ ก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กข้างกาย ซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มหวานตอบเขา
กษัตริย์ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่พอใจเล็กน้อย เพราะบุตรของตนทั้งงดงามและนิสัยดี ไม่คิดว่าจะถูกปฏิเสธซึ่งหน้า ทว่าเขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เพราะเกรงว่าจะทำให้ผู้มีฝีมือโกรธเคือง อีกทั้งยิ่งอีกฝ่ายอยู่ในเมืองนานเท่าไร กำลังรบของพวกเขาก็จะยิ่งเพิ่มขึ้น
“เช่นนั้นข้าขอให้พวกเจ้าโชคดี”
คาวีและหลวิชัยกล่าวลา ก่อนจะพากันออกจากวัง ช่วงแรกพวกเขาหาที่อยู่ จึงไปซื้อบ้านหลังเล็กๆ หลังหนึ่ง ไม่ว่าจะอยู่ยาวหรือเพียงชั่วคราว อย่างน้อยตอนนี้มีที่พัก ก็ดีกว่านอนกลางป่าที่เสี่ยงอันตราย
“พี่ ข้าอยากได้อาภรณ์ใหม่” คาวีมีความสุขมาก เขาจูงมือพี่ชายเที่ยวอย่างสนุกสนาน ขนมที่ไม่เคยกินก็ซื้อกิน ก่อนจะลากคนตัวสูงไปที่ร้านเสื้อผ้า
เขาเลือกผ้าและเสื้อผ้าหลายชุด แน่นอนว่ามีของคนพี่ด้วย จากนั้นก็ยังจูงมือคนตัวโตเดินต่อไปตลอดทั้งวัน วันนี้เขายิ้มไม่หยุด เพราะรู้สึกมีความสุขมาก
หลวิชัยเห็นคนตัวเล็กมีความสุขเช่นนี้ เขาเองก็พลอยมีความสุขไปด้วย มุมปากหนามีรอยยิ้มบาง
กลางดึก
“…” หลวิชัยลืมตาขึ้นในความมืด ดวงตาสีทองมองร่างเล็กในอ้อมแขนที่กำลังนอนหลับอย่างสบายใน มือหนาหยิบของสิ่งหนึ่งขึ้นมา
มันเป็นกำไลลงอาคม เพื่อให้แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในสายตาของเขาตลอดเวลา
เขาประคองมือเรียวเล็กขึ้นมาจุมพิตเบาๆ ก่อนจะสวมกำไลให้อย่างอ่อนโยน
“พี่ให้สัญญา ชีวิตนี้จะปกป้องเจ้าตลอดไป”
ท่อนแขนแกร่งกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้น มอบความอบอุ่นให้ ก่อนจะหลับตาลงและหลับไปอีกครั้ง
พวกเขาทั้งสองอาศัยอยู่ในนครนี้เป็นเดือน หลวิชัยทำอาชีพล่าสัตว์ ทั้งไว้กินและขายหาเงิน มีชีวิตเรียบง่าย
จนกระทั่งวันหนึ่ง เสือหนุ่มเริ่มรู้สึกไม่พอใจนักกับการแต่งตัวของคนน้อง เสื้อผ้าบางชุดสั้นจนเขาขมวดคิ้ว อีกทั้งนิสัยร่าเริงของอีกฝ่ายทำให้มีคนเอ็นดูมากมาย แน่นอนว่ารวมถึงชายหนุ่มหลายคนด้วย
สิ่งนั้นทำให้เขาหงุดหงิด เมื่อมีคนเข้ามาใกล้คนตัวเล็กของเขา
“น้องคาวี ที่หมู่บ้านข้างๆ มีงานบุญ เจ้าอยากไปเดินชมหรือไม่ ข้าจะพาไปเอง” ชายหนุ่มผู้หนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“งานบุญ?” คาวีตาวาวทันที รู้สึกสนใจอย่างชัดเจน ทว่าก็นึกถึงคนพี่ที่ออกไปล่าสัตว์ “ให้พี่หลวิชัยไปด้วยได้ไหม?”
“…ข้าคิดว่าพี่ชายเจ้าคงไม่อยากไป เขาดูไม่ค่อยชอบเข้าสังคม” ชายหนุ่มเอ่ย แท้จริงเขาอยากไปกับอีกฝ่ายเพียงสองคน แม้ฐานะไม่ได้สูงส่งนัก แต่ก็มั่นใจว่าสามารถเลี้ยงดูอีกฝ่ายได้
“งั้นหรือ” คาวีทำหน้านึก ก่อนจะพยักหน้า เพราะพี่ก็ไม่ค่อยชอบมนุษย์จริงๆ “เช่นนั้นไปกันแค่สองคนก็ได้ งานจัดวันไหนหรือ?”
“เริ่มวันนี้วันแรก ตอนเย็นข้าจะมารับเจ้า นั่งเกวียนไปไม่นานก็ถึง” ชายหนุ่มยิ้มอย่างยินดี “แล้วเจอกันตอนเย็น”
คาวีพยักหน้างึกๆ
ทว่า
“ไม่” หลวิชัยเอ่ยเสียงนิ่ง ดวงตานักล่าเข้มขึ้น มองไปยังคนตัวเล็ก ก่อนจะก้าวเข้าไปหา
“ต แต่ข้าบอกเขาไว้แล้ว” คาวีเอ่ยเสียงเบา เท้าเล็กก้าวถอยหลัง ดวงตากลมก้มต่ำไม่กล้าสบตา
เขารู้สึกว่าคนพี่กำลังโกรธ
ไม่นาน หลังของเขาก็ติดผนังไม้
“ทำไมไม่รอถามพี่ก่อน” หลวิชัยหยุดอยู่ตรงหน้า ฝ่ามือหยาบจับใบหน้าน่ารักให้เงยขึ้นสบตา “คิดจะนอกใจพี่หรือ”
“ม ไม่ใช่นะ ข้าแค่จะไปเที่ยวงานบุญ ข้าไม่เคยไป อยากรู้ว่าเป็นเช่นไร” คาวีส่ายหน้าปฏิเสธ
“อยากไปทำไมไม่บอกพี่ พี่พาเจ้าไปได้” หลวิชัยก้มลง สายตาประสานกับคนตัวเล็ก “ไปกับผู้อื่นเช่นนี้ จะให้พี่รู้สึกเช่นไร”
“ข ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว อย่าโกรธข้าเลยหนา พี่จะตีข้าก็ได้” คาวีเม้มปาก ดวงตากลมคลอน้ำตา รู้สึกผิดที่ทำให้พี่ไม่พอใจ
“พี่มีหรือจะกล้าทุบตีเจ้า พี่เพียงไม่ชอบที่เจ้าทำเช่นนั้น”
“ข้าจะไม่ทำอีกแล้ว หายโกรธข้านะ”
“อยากให้หายโกรธก็ย่อมได้ แต่เจ้าห้ามเข้าใกล้ผู้อื่นอีก”
“ข้าสาบานว่าจะไม่ทำอีก” คาวีให้สัญญาอย่างน่ารัก เรียกรอยยิ้มจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี
“ในเมื่อเอ่ยแล้ว ย่อมต้องทำให้ได้” หลวิชัยลูบหัวคนน้องอย่างอ่อนโยน
“อื้ม!” คาวีพยักหน้างึกๆ
“ทว่าพี่ก็ยังคงต้องลงโทษเจ้าอยู่ดี”
#พี่หลวิชัยของน้องคาวี