ในโลกที่ผู้ล่ากับเหยื่อไม่ควรอยู่ร่วมกัน ลูกเสือที่หิวโหยกลับได้รับชีวิตจากน้ำนมของแม่วัว ก่อให้เกิดคำสัญญาเล็ก ๆ และกลายเป็นสายใยที่ไม่มีวันตัดขาด
ชาย-ชาย,ไทย,เรื่องสั้น,แฟนตาซี,ย้อนยุค,วาย,นิยายสั้น,พีเรียดไทย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ในโลกที่ผู้ล่ากับเหยื่อไม่ควรอยู่ร่วมกัน ลูกเสือที่หิวโหยกลับได้รับชีวิตจากน้ำนมของแม่วัว ก่อให้เกิดคำสัญญาเล็ก ๆ และกลายเป็นสายใยที่ไม่มีวันตัดขาด
ผู้แต่ง
Jring.
เรื่องย่อ
#พี่หลวิชัยของน้องคาวี
ในโลกที่ผู้ล่ากับเหยื่อไม่ควรอยู่ร่วมกัน
ลูกเสือที่หิวโหย กลับได้รับชีวิตจากน้ำนมของแม่วัว
“พี่ชาย สีหน้าไม่สู้ดีเลย เป็นอันใดหรือ?”
“ข้า ข้าหิว แม่ข้าออกจากถ้ำไป ข้ามิได้กินสิ่งใดมา 2 วันแล้ว”
“เช่นนั้นพี่ชายมาดื่มน้ำนมแม่วัวของข้าหรือไม่? น้ำนมนั้นหวานอร่อยนัก”
เรื่องราวในตอนนั้น กลายเป็นสายใยที่ไม่มีวันตัดขาด
“ข้าให้ทำมั่น จะป้องป้องแม่วัวและน้องวัวเอง”
แต่คำสัญญาของนักล่า จะเชื่อถือได้จริงหรือ?
…
สวัสดีค่ะ ไรท์Jring. นะคะ
เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น อ่านง่ายๆ ฟิลกู๊ดแน่นอน เพราะเป็นเรื่องสั้นพล็อตอาจไม่หนัก รายระเอียดบรรยายไม่เข้ม พอดีเราเขียนสั้นๆ ข้ามเวลาเท่านั้นค่ะ
แต่ยังไงก็หวังว่าจะชอบและอ่านเพลินกันนะคะ
เรื่องนี้ไม่มีอีบุ๊ค ลงวันละตอนเวลา 08:00 หลังจบเรื่องจะเปิดอ่านฟรี 3 วัน และจะติดเหรียญ
ฝากติดตามด้วยนะคะ
วันต่อมาพวกเขาทั้งสองถึงได้เริ่มออกเดินทาง โดยเดินไปตามแนวป่าทางทิศเหนือซึ่งเป็นถิ่นที่อยู่ของมนุษย์ เพราะคาวีอยากลองไปเที่ยวที่นั่นดูสักครั้ง
หลวิชัยแม้ไม่ค่อยอยากให้น้องไป เพราะน้องชายเคยถูกมนุษย์ฆ่า แม้คนเหล่านั้นเขาจะลงมือสังหารไปแล้ว แต่ก็ยังไม่อาจวางใจได้อยู่ดี ทว่าเมื่ออีกฝ่ายอยากไป เขาก็ไม่คิดขัดใจคนตัวเล็กแต่อย่างใจ
การเดินทางใช้เวลานานถึง 3 วัน พวกเขาจึงหยุดพักที่ข้างทะเลสาบแห่งหนึ่ง โดยนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ อากาศริมทะเลสาบเย็นสบายมาก จนรู้สึกผ่อนคลายทีเดียว
“น้ำใสมาก น่าเล่นมากเลย” คาวีเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตากลมมองสำรวจรอบๆ อย่างมีความสุข
“จะเล่นก็ได้ แต่ตอนนี้ต้องกินก่อน” หลวิชัยที่กำลังย่างเนื้อกระต่ายเอ่ยกับคนตัวเล็ก แม้จะคุ้นเคยกับการกินเนื้ออยู่แล้ว ทว่าหลายปีมานี้ หลังมีร่างมนุษย์ น้องคาวีก็เริ่มกินเนื้อสัตว์เพราะมันมีประโยชน์มากกว่า ซึ่งเขาเองก็ต้องหัดกินผักเช่นกัน
“เข้าใจแล้ว” คาวีเอ่ยอย่างตื่นเต้น ก่อนจะเดินไปนั่งข้างพี่ชาย ไม่รู้ทำไม อีกฝ่ายอายุมากกว่าเขาไม่กี่เดือน แต่ส่วนสูงและขนาดตัวต่างกันมาก อีกฝ่ายตัวใหญ่ แข็งแรง ต่างจากเขาที่ตัวเล็กและร่างบางอย่างเห็นได้ชัด น่าน้อยใจยิ่ง
มือเรียวขาวผ่องยื่นไปรับเนื้อย่างจากคนพี่ ก่อนจะกินอย่างเอร็ดอร่อย “อร่อยมากเลย พี่ทำอาหารอร่อยที่สุด”
หลวิชัยยิ้มมุมปาก เขามีความสุขทุกครั้งที่เห็นอีกฝ่ายร่าเริงเช่นนี้ และอยากให้เป็นแบบนี้ตลอดไป
ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังกินอาหาร จู่ๆ ก็มีปีศาจโผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำทะเลสาบ มันมีท่าทีดุร้ายและคำรามดังสนั่น
ก๊ากกกกกกก
หลวิชัยลุกขึ้น ใบหน้าหล่อเหล่ายังคงนิ่งสงบ ก่อนจะทะยานเข้าไปจัดการปีศาจร้ายที่ดูอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตตนนั้น
คาวีตกใจจนเนื้อกระต่ายในปากตกลงพื้น กว่าจะได้สติและคิดจะเข้าไปช่วย พี่ชายก็จัดการปีศาจตนนั้นสำเร็จไปแล้ว
ร่างสูงใหญ่ควงกริชในมือ ดวงตาคมสีทองอำพันมองศพปีศาจอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปหาน้องชายตัวน้อย
สำหรับเขา ไม่ว่าสิ่งใดจะอันตรายเพียงใด เขาจะไม่ปล่อยไว้จนมันไปทำร้ายน้องชายของเขาแน่นอน
ทว่าใครจะคาดคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะถูกมนุษย์กลุ่มใหญ่พบเห็น พวกเขาเป็นทหารและนักรบที่รวมกำลังมากำจัดปีศาจที่ออกอาละวาดในช่วงนี้ เพราะชาวบ้านเดือดร้อนอย่างมาก โดยเฉพาะเรื่องน้ำที่ต้องใช้ กษัตริย์ของเมืองจึงประกาศหาผู้ที่สามารถปราบปีศาจได้ พร้อมมอบรางวัลให้ผู้ปราบได้อย่างงาม เลยมีคนสนใจไม่น้อย
“คนผู้นั้นเป็นใครกัน”
“ข้าไม่เคยเห็นในนครของเรา”
“คนต่างถิ่นหรือ”
“ฝีมือดีนัก เขาจะสนใจเข้าร่วมเป็นทหารหรือไม่”
เสียงพูดคุยของมนุษย์กลุ่มใหญ่ทำให้คาวีและหลวิชัยหันไปมอง
คาวีมองด้วยสายตาใคร่รู้ ส่วนหลวิชัยมองอย่างเย็นชาและระแวดระวัง ไม่มีท่าทีผ่อนคลายแม้แต่น้อย มือหนายังคงกำกริชไว้แน่น
ไม่นาน คนกลุ่มนั้นก็เดินเข้ามาด้วยท่าทีเป็นมิตร ทั้งสองจึงไม่ได้แสดงท่าทีไม่ดีออกไป
“พวกท่านทั้งสองเป็นนักเดินทางหรือขอรับ” ชายคนหนึ่งเอ่ยถาม
“ใช่ขอรับ” คาวีพยักหน้า ดวงตากลมมองสำรวมพวกเขา
“ขอบคุณท่านมากที่ช่วยปราบปีศาจตนเมื่อครู่ให้พวกเรา มันค่อนข้างเป็นปัญหาทีเดียว” ชายที่ดูเป็นทหารเอ่ยกับหลวิชัยด้วยน้ำเสียงจริงใจ
“ถ้าไม่รังเกียจ พวกท่านไปกับพวกเราได้ไหมขอรับ ราชาของเราต้องให้รางวัลท่านแน่นอน”
คาวีมองพี่ชายที่ยังไม่พูดอะไร จึงสะกิดเบาๆ เพราะอีกฝ่ายเป็นคนจัดการปีศาจได้
“พี่ตามใจเจ้า” หลวิชัยเอ่ยกับน้องเสียงเรียบ
“เช่นนั้นพวกเราไปกันขอรับ” คาวีเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส เพราะเขาเองก็อยากไปเที่ยวถิ่นมนุษย์อยู่แล้ว
“เชิญขอรับ”
จากนั้นพวกเขาก็เดินทางไปด้วยกัน มีบางคนลงไปในทะเลสาบเพื่อตัดชิ้นส่วนปีศาจไปเป็นหลักฐาน ว่ามันตายแล้วจริงๆ ชาวบ้านจะได้ไม่ต้องหวาดกลัวอีก
เมื่อไปถึง พวกเขาก็ถูกเชิญเข้าเฝ้ากษัตริย์ของอาณาจักร หลวิชัยได้รับรางวัลเป็นเงินทองมากมาย ซึ่งเมื่อรู้ว่าสามารถนำไปแลกเป็นของอร่อยให้น้องชายได้ เขาก็ไม่คิดปฏิเสธที่จะรับพวกมันไว้
“เจ้านิสัยไม่เลว ความสามารถก็แข็งแกร่ง ข้ามีบุตรสาวอยู่คนหนึ่ง งดงามทั้งยังนิสัยดี ข้ายกให้เจ้าดีหรือไม่ หากเจ้าปกป้องนาง ข้าคงวางใจได้” กษัตริย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงชื่นชม
#พี่หลวิชัยของน้องคาวี