ขอให้นางอ่านทุกท่านจงเข้าใจว่านิยายเรื่องนี้จะจบภายในหนึ่งตอนและตอนละเรื่องโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ถ้าเกิดอยากจะให้ตอบคำถามเรื่องไหนก็คอมเม้นต์มาบอกได้นะขอบคุณค่ะ และขอฝากตัวละคร “ทิวา” ด้วยนะคะรับรองทุกคนต้องติดใจกับตัวละครนี้แน่นอนค่ะเหมือนแนนโน๊ะไง
ลึกลับ,ผู้ใหญ่,รั้วโรงเรียน,เลือดสาด,เรื่องสั้น,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ทิวา A man with identity
ขอให้นางอ่านทุกท่านจงเข้าใจว่านิยายเรื่องนี้จะจบภายในหนึ่งตอนและตอนละเรื่องโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ถ้าเกิดอยากจะให้ตอบคำถามเรื่องไหนก็คอมเม้นต์มาบอกได้นะขอบคุณค่ะ และขอฝากตัวละคร “ทิวา” ด้วยนะคะรับรองทุกคนต้องติดใจกับตัวละครนี้แน่นอนค่ะเหมือนแนนโน๊ะไง
ตอนที่ 4 เรน I dol
“ ทุกคนเคยรู้มั้ยว่าถ้าการที่คนสำเร็จไปแล้วหนึ่งอย่างมักจะภูมิใจในโอกาสและพร้อมที่จะเหยียบย่ำผู้ที่ต่ำกว่าได้อย่างไร ด้วยเพราะอย่างนี้ล่ะถึงทำให้ระบบการศึกษาไม่เท่าเทียมและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้โรงเรียนดูไม่ปลอดภัยมากยิ่งขึ้น“
การแข่งขันระดับจังหวัดแต่ละโรงเรียนได้ส่งตัวแทนมาประกวดเต้นและร้องเพลงเพื่อที่จะได้ไปต่อในระดับภาค การประกวดเต้นและร้องเพลงซึ่งนับคะแนนจ้ะผลความสามารถ
เกณฑ์การตัดสิน
หน้าตา 50
บุคลิก 30
ร้องเพลง 10
เต้น 10
เรนผู้ซึ่งอยากไปแข่งขันจึงได้คัดตัวกับทางโรงเรียนในที่สุดเรน ได้เป็นเป็นตัวแทนหนึ่งในแปดคนถูกเลือกไปแข่งในระดับจังหวัด
จนมาถึงวันที่ต้องไปแข่งในระดับจังหวัด เลนก็ทำได้อย่างเต็มที่ตอนประกาศผลเรก็ได้ไปต่อในระดับภาค
เรนกลับมาถึงโรงเรียนทุกคนในโรงเรียนก็ยินดีต้อนรับและแสดงความยินดีกับเรนที่ได้เป็นหนึ่งในตัวแทนของโรงเรียนไปแข่งต่อระดับภาค
“ยินดีด้วยนะเรน.. เก่งมาก”
หลังจากนั้นเรนก็ได้ตั้งใจในการฝึกซ้อมเป็นอย่างมากเพื่อที่จะคว้าชัยชนะระดับภาคเพื่อไปแข่งต่อในระดับประเทศ เขาทั้งซ้อมหนักร้องเพลงซ้อมเต้นและบุคลิก
ผ่านมาหลายเดือนจนเรนนั้นได้เข้าไปเป็นตัวแทนแนะแนวให้กับโรงเรียนอื่นเกี่ยวกับการแข่งขันประกวดเต้นและร้องเพลง
ช่วงเปิดเทอมห้องเรียนของเรน ก็ได้มีเด็กใหม่เข้ามาชื่อว่าทิวา ซึ่งเด็กใหม่ที่ชื่อว่าทิวานั้นเคยไปแข่งรายการนี้เราได้ไปในระดับประเทศคุณครูที่ดูแลในการจัดส่งนักเรียนไปแข่งขันรายการนี้จึงได้ให้ทิวานั้นให้คำปรึกษาเรน ที่ห้องฝึกซ้อม
”เรนครูมีนักเรียนที่ไปถึงระดับประเทศมา เขาจะมาบอกนะว่าทำยังไงถึงได้เข่ารอบนะ…อ่ะแนะนำตัวหน่อยสิ“
”สวัสดีครับ ทิวา เป็นเด็กใหม่“ เช่นเคยทิวาได้พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มและยืนนิ่งพร้อมกับกอดอกและมองไปที่เรน เลยทำให้เรนนั้นไม่ค่อยชอบทิวาสักเท่าไหร่ด้วยแววตาสีหน้า ซึ่งเรนคิดว่าไม่ควรมีใครมาแทนที่ตัวเองได้ล่ะ ตัวเองนั้นมุ่งมั่นที่จะไปให้ได้โดยวิธีใดก็ตาม
”งั้นครูขอตัวก่อนนะ“
หลังจากที่ครูได้เดินออกไปจากห้องฝึกซ้อมเรน ก็ได้เดินเข้าไปทักทายและบอกเชิงว่าไม่ให้ทิวาเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้
”ไม่ต้องเข้ามายุ่ง… เราทำเองได้“
” ทิวาก็ ไม่ได้จะเข้ามาทำอะไรหรอกนะแค่อยากมาแนะนำอะไรเล็กน้อยแค่นั้นเอง ทิวาน่ะเคยไประดับประเทศมาแล้วนะจะไม่เชื่อทิวาหน่อยหรอ“
ทิวาก็ได้เดินออกไปจากห้องเปิดประตูเรน ที่เห็นว่าอย่างน้อยก็เหลือแค่ระดับประเทศแล้วทิวาคงไม่มีในมาแข่งกับตัวเองเลยให้ทิวานั้นมาบอกคลิกเล็กๆน้อยๆละมาสอน
”เธอ ชื่ออะไรนะ ทิวาหรอ มาสอนหน่อยสิ“
”ก็เมื่อกี้ใครบอกนะ ว่าไม่เป็นไร“
ด้านหลังหลังจากนั้นทิวากับเรน ได้คุยกันอย่างมากคุยด้วยกันตลอดเวลาเรนอยู่ที่ไหนทิวาก็อยู่ที่นั่น จนมาถึงหนึ่งอาทิตย์ก่อนที่จะไปแข่ง
หนึ่งอาทิตย์ก่อนแข่ง
”อ๋อใช่เรนคงยังไม่รู้สินะว่าหน้าตาของเรนน่ะตอนที่ครูเค้าให้คะแนนน่ะรู้มั้ยว่าได้เท่าไหร่“
”ทำไมอ่ะก็ไม่รู้นะ”
“ คือทิวาก็ไม่ได้อยากจะพูดเสียดสีใครต้องเข้าใจที่ว่าหน่อย… คือที่ เราอ่ะไม่ได้ไปต่อก็เพราะเรายังไม่สูงพอ และหน้าตายังดี รู้ไหมว่าถ้าไปที่นั่นแล้วหน้าตาดีกว่าอีกเยอะเลยนะ”
“เราต้องให้เราทำอะไรล่ะ” เรนถามด้วยความรู้สึกสงสัยพร้อมกับเอียงหัวไปฝั่งได้ฝั่งหนึ่งโดยที่ไม่รู้จักวิธีการแก้
“เรนก็แค่ไปฉีดโบว์ไง เติมนิด เติมหน่อย ก็ได้แล้วนะ… แต่ถ้าเป็นส่วนสูงทิวาก็ช่วยไม่ได้นะ… เรนก็ลองคิดดูดีๆสิว่าต้องใส่รองเท้าสูงแค่ไหนถึงจะสูง 173 ได้“
” แต่เราไม่มีตังค์เติมโบว์นิ“
”แต่ถ้าเรื่องเติมโบว์เนี่ยทิวามีหมอแนะนำนะ.. แถมราคาถูกด้วย ราคานักเรียนน่ะ“
หลังจากนั้นเรน กับทิวาก็ได้คุยกันมากยิ่งกว่าเดิมแต่หลังจากที่ทิวานั้นได้ส่งราคาหมอไปให้เรนดูเรนก็รู้สึกว่ามันก็ยังแพงอยู่ดี
จนวันรุ่งขึ้นเรก็ได้เดินมาหาทิวาด้วยความไม่มั่นใจเนื่องจากบ้านเรนนั้นก็ไม่ได้ เป็นบ้านที่รวยอะไรเลยแค่พอมีพอใช้ “ทิวาราคานักเรียนของเธอมันแพงจังเลยเราไม่มีตังค์นะเนี่ย”
“งั้นก็คงต้องเป็นหมอกระเป๋าแล้วแหละ… เรนอย่าคิดนะว่าหมอกระเป๋าเนี่ยจะไม่ดี ดูหน้าทิวาสิก็เคยผ่านกระเป๋ามาเหมือนกัน ทิวายังอยู่รอดเลย แล้วเรนน่ะจะไม่รอดหรอ…เรนก็ต้องรอดเหมือนกัน ก็ขึ้นอยู่กับเรนแล้วนะว่าเรนจะรับหรือเปล่า”
หลังจากจบประโยคนั้นทิวาก็ได้เดินออกจากห้องเรียน และทิ้งท้ายคำพูดที่ชวนให้เรนนั้น ฉุดคิดขึ้นมาทันที
“ที่ว่าให้เวลาถึงเที่ยง วันพรุ่งนี้นะ”
วันรุ่งขึ้น
เรนได้เดินมาหาทิวาตรงโต๊ะโรงอาหารจึงมาตอบตกลงที่ว่าเลยให้เรนนั้นดูราคาของหมอกระเป๋า
“แต่ถ้าเรียนยังไม่มีตังค์… ที่ว่าได้ยินมานะว่าบ้านเรนน่ะมีคนติดหนี้ที่พ่อแม่เรนไม่กล้าทวงหนี้นิ” เรนได้คิดอยู่สักพักนึงจนกระทั่งตัวเองนั้นคิดได้ ว่ายังมีอีกหลายๆคนที่ยังไม่ได้คืนดีของพ่อแม่ของเรน
“เลนส์ก็ทวงหนี้สิ ทวงหนี้แทนพ่อแม่ไง จะได้มีเงินไปฉีดโบทอก” ทิวากระซิบเบาเบาข้างหูของเรนเพื่อทำให้เรนั้นมีความอยากที่จะฉีดโบทอกมากกว่าเดิม
ตกเย็นกลับมาเรนจึงได้เดินไปหาพ่อแม่และจึงถามถึงคนที่ติดหนี้ แต่พ่อแม่ของเรนนั้นเบียดเบียนและพยายามหลีกเลี่ยงการพูดเรื่องมีคนติดหนี้ เรนจึงอาสาที่จะเป็นคนทวงหนี้ให้เอง
“ พ่อแม่ เมื่อไหร่บ้านเราจะรวย ไปทวงหนี้สิเดี๋ยวผมทวงให้เอาไหมล่ะแน่นอนได้แน่”
“ ไม่ต้องหรอกเรน พ่อแม่น่ะค่อยๆทวงเงินก็พอ คนหมู่บ้านเดียวกันเองกันเอง”
เรนจึงได้เดินขึ้น ไปชั้นบนและเข้าไปในห้องของพ่อแม่ด้วยแววตาและสีหน้าของเรนนั่นให้อารมณ์การที่ต้องการสิ่งใดแล้วต้องได้และเดินเข้าไปที่ตู้เซพใส่รหัสวันเกิดเป็นของตัวเองก็เปิดได้จึงได้รู้ว่าใครบ้างที่ติดหนี้
เรนจึงต้องไปหาเงินด้วยวิธีที่ไม่ถูกต้อง เรน เลือกที่จะห้ามตามใจของตัวเองคือการที่ไปทวงเงินจากคนที่เคยติดเงินเอาไว้ แต่พอเรนนั้นทวงเงินคืนไม่ได้เรนจึงใช้วิธีที่รุนแรงมากยิ่งขึ้นคือการที่จ้างให้กลุ่มผู้ชายจับมาไว้ที่โกดังหลังสวนของบ้านเรนแล้วขู่เข็ญเอาเงินไม่งั้นเรนจะไม่ให้ใครกลับบ้านไปอย่างครบ 32 ส่วน
ยายศรีป้าข้างบ้านของเรนก็ถูกผู้ชายชายฉกรรจ์จับตัวมาที่โกดังและเห็นว่า โกดังนั้นเป็นโกดังหลังบ้านของเรน
“ไอ้เหี้ยอีปาร์ค อีเรียบ มึงจับกูมาทำไมกูบอกว่ากูมีตังแล้วเดี๋ยวกูค่อยจ่าย” ยายสีได้มองไปทางประตูที่ค่อยค่อยเปิดแยกสิจะได้รู้ว่าคนที่จับมานั้นไม่ใช่พ่อแม่ของเรน แต่เป็นเรนที่จับตัวมา
(ปาร์ค,เรียบ) คือ พ่อ,แม่ ของเรน
“ยายานถูกนะ แต่ไม่ใช่พ่อแม่ผมนะเป็นผม ไอเรนไงล่ะ สรุปยายจะคืนเงินหรือยัง”
“ไอ้เรนมึงทำอย่างเงี้ยพ่อแม่รู้ไหม”
“พ่อแม่ผมไม่รู้หรอก แต่ยายนะติดนานแล้วนะเมื่อไหร่จะคืน”
ระหว่างนั้นเองทิวาก็ได้เดินเข้ามาพร้อมกับเสียงตลกปรบมือดังก้องไปทางโกดัง
“เนี่ยน่ะหรอวิธีหาเงินของเรนน่ะ ฉลาดดีเนอะ” ทุกคนในโกดังอึ้ง กับการปรากฏตัวของทิวา มาถึงจุดที่รนนั้นไม่คิดเสียอะไรแล้วจึงสั่งให้ชายฉกรรจ์จับตัวทิวาใส่ถุงแล้วก็กระทืบ ระหว่างกระทืบนั้นเสียงหัวเราะของทิวาใกล้ดังก้องไปทั่วโกดัง จนกระทั่งไม่ได้ยินเสียงของทิวาทุกคนจึงได้นำทิวานั้นไปทิ้งบ่อน้ำล้างในป่าหลังบ้านของเรน
“แค่นี้ก็ไม่มีใครรู้แล้วสินะ ว่ามึงตายแล้ว”
วันรุ่งขึ้นเรน ก็ได้ไปหาหมอกระเป๋าที่ทิวาน่ะแนะนำให้เรนดูจากเรนก็ได้ไปฉีดโบทอกอย่างรวดเร็ว และใช้เวลาฟื้นฟู 3 วัน
สามวันต่อมาหน้าของเรน มีความเข้าที่และทำให้เรน นั้นมีความเพอร์เฟคเป็นอย่างมากจนมาถึงวันแข่งขันระดับภาคเรน ก็ได้ตื่นเช้าเป็นอย่างมากเพื่อที่จะมาเตรียมตัวไปแข่งขัน เรนก็ได้ให้แม่กับพ่อขับรถมาส่งเรนที่โรงเรียนเพราะว่ารถจะไปแข่งใจกลางเมืองกรุงรถต้องออกแต่เช้า
บรรยากาศงานแข่งขันซึ่งเต็มไปด้วยผู้คนหน้าตาดีหลากหลายและความเพอร์เฟคในการโชว์การแสดงจนมาถึงเวลาที่เรนนั้นต้องขึ้นไปแข่งขัน เรนก็ได้เดินไปข้างเวที
“ยินดีด้วยนะหน้าตาดีขึ้นแล้วนิเรน” น้ำเสียงที่แผ่วเบาแอบหลอน พร้อมกับสยบยิ้มให้กับเรน เรนได้หันไปมองแล้วถึงกับตกใจก่อนขึ้นเวที ว่าทำไมทิวายังไม่ตาย
จนทำให้ระหว่างที่เรนนั้น ขึ้นเวทีเรน ก็มีท่าทีลุกลน ทำให้ไม่มีกระจิดกระจายในการร้องเพลงและเต้น แต่หลังจากที่ ร้องเพลงจบแล้วนั้นต่อไปคือการเต้น หน้าของเรนนั้นกระทบกระเทือนแรงไปมากจนทำให้โบทอกที่เพิ่งเติมไปนั้นแตกพุ่งออกมาทำให้เลือดจากบนเวทีจนทุกคนที่กำลังอยู่ต่อหน้าเวทีรวมถึงกรรมการตกใจและในฮอการแข่งขันนั้นเต็มไปด้วยเสียงกรี๊ด
เสียงกรี๊ด?
จนคุณครูต้องเรียกรถพยาบาลมารับไปโรงพยาบาลโดยที่การแข่งขันของเรนนั้นยังไม่จบจนต้องทำให้การแข่งขันเรียนถูกตัดสินแพ้การแข่งขันก็ยุติการแข่งขันทันทีเลื่อนไปแข่งขันที่อื่น
หลังจากที่เรนได้พักผ่อนไปหลายวันตื่นมาแรงก็ได้เห็นข่าวตัวเองพร้อมกับได้รู้ผลแพ้ชนะคนที่ชนะ คือ ทิวา แต่ตอนนั้นเองเสียงประตูไม่ได้เปิดขึ้นมาก็ได้หันไปมองทางประตูและจึงได้เห็นว่าทิวาที่กำลังส่วมชุดนักเรียนเข้ามาในห้องพักของเรน
“เรน คงจะเสียใจมากสินะ ที่ไม่ชนะน่ะ” พร้อมกับรอยยิ้มที่สื่อถึงชัยชนะ ที่ไม่ต้องทำอะไรเลย
“อีเหี้ยมึงทำชีวิตกูต้องพัง อีสัตว์ กูไม่น่าเชื่อคำพูดมึงเลยตั้งแต่มึงเข้ามานะชีวิตกูแม่งพังไปหมดแล้ว”
“ จุ๊ๆนะ มาบอกว่าทิวาทำได้ไงนะ ทิวายังไม่ได้ทำเลย เรนเอ็งไม่ใช่หรอที่ไปหาหมอกระเป๋าเอง แล้วก็เรนเองก็เป็นคนที่ตัดสินใจทำเรื่องทั้งหมด คนที่ผิดน่ะคือใครนะ” ทิวาจะได้เดินออกไปจากห้องพักของเลนเดินลงจนถึงชั้นล่างจนออกจากประตูโรงพยาบาลแล้วหันหลัง กลับไปมองที่โรงพยาบาล มองไปที่หน้าต่างของห้องเรน
เรนเองเนื่องจากเสียใจเลยเปิดหน้าต่างและกระโดดลงมาจากชั้นหกและทำให้เรนได้บจชีวิตตัวเอง