ขอให้นางอ่านทุกท่านจงเข้าใจว่านิยายเรื่องนี้จะจบภายในหนึ่งตอนและตอนละเรื่องโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ถ้าเกิดอยากจะให้ตอบคำถามเรื่องไหนก็คอมเม้นต์มาบอกได้นะขอบคุณค่ะ และขอฝากตัวละคร “ทิวา” ด้วยนะคะรับรองทุกคนต้องติดใจกับตัวละครนี้แน่นอนค่ะเหมือนแนนโน๊ะไง
ลึกลับ,ผู้ใหญ่,รั้วโรงเรียน,เลือดสาด,เรื่องสั้น,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ทิวา A man with identity
ขอให้นางอ่านทุกท่านจงเข้าใจว่านิยายเรื่องนี้จะจบภายในหนึ่งตอนและตอนละเรื่องโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ถ้าเกิดอยากจะให้ตอบคำถามเรื่องไหนก็คอมเม้นต์มาบอกได้นะขอบคุณค่ะ และขอฝากตัวละคร “ทิวา” ด้วยนะคะรับรองทุกคนต้องติดใจกับตัวละครนี้แน่นอนค่ะเหมือนแนนโน๊ะไง
ตอนที่ 3 ความฝันที่เป็นจริง
“ หลายคนที่มีความแค้นแล้วกลับไปฝันว่าตัวเองนั้นจะได้แก้แค้นแต่มันก็อาจจะเป็นไปไม่ได้เนื่องจากความฝันไม่สามารถเป็นความจริงได้จึงทำให้ทุกเรื่องราวในฝันที่อยากให้เกิดเป็นจริงก็เป็นได้แค่ความฝัน”
การ์ตูนกำลังถือมีทำกับข้าววิ่งไล่ฟันกิจตรงทางเดินอาคารเรียนที่เต็มไปด้วยไฟสลัวกับตอนกลางคืนช่างเป็นบรรยากาศที่ดีในการแก้แค้น แต่ระหว่างที่การ์ตูนนั้นกำลังจะได้ลงมีดปิดกลางอกของกิจเสียงนาฬิกาดังขึ้นมาจนการ์ตูนนั้นต้องตื่นขึ้นมาจากฝัน การ์ตูนก็ได้ฝันแบบนี้หลายหลายรอบการ์ตูนจึงแผนบางอย่างที่คิดที่จะเอาคืน
คุณครูประจำชั้นได้เข้ามาเพื่อที่จะแนะนำตัวให้เด็กใหม่ให้นักเรียนรู้จัก
“นักเรียนเข้ามาแนะนำตัวสิ”
“สวัสดีค่ะ ทิวา นะคะฝากตัวด้วยคะ” ทิวาได้แนะนำตัวเสร็จไม่นานกกิจหัวหน้าแก๊งค์บุลลี่กระเทย หรือว่าสาวประเภทสองก็ได้หัวเราะดังลั่นขึ้นมา ”นักเรียนเงียบ… ทิวาไปนั่งข้างๆโต๊ะนั้นไป” และโต๊ะที่ทิวาไปนั่งก็คือโต๊ะที่นั่งข้างข้างกับการ์ตูนที่เป็นกระเทยเหมือนกัน
หลังจากที่คุณครูประจำชั้นไปแล้วกิจ หัวหน้าแก๊งค์บูรี่จึงได้เดินเข้ามาทุบโต๊ะของการ์ตูนอย่างดังพร้อมกับพูดเชิงข่มขู่ “ไอ้เหี้ยตุ๊ดเย็นนี้มาที่ห้องเก็บของไม่งั้นมือเจอดีแน่” การ์ตูนจึงพยักหน้าเบาเบายอมรับโดยที่ไม่เต็มใจ
“การ์ตูนเราเพิ่งรู้จักกันเองนะทิวาว่าเย็นนี้เราไปเที่ยวกันดีกว่าไหม” ทิวาก็ได้หันไปตองหน้ากับกิจ โดยตรงโดยที่ไม่เกรงกลัวและยิ้มหวานใส่
“เราไม่ว่างอ่ะ” การ์ตูนพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
จนกระทั่งกิจหัวหน้าแก๊งค์บุลลี จึงได้เลี่ยงทิวาไปเที่ยวห้องเก็บของด้วยพร้อมกับการ์ตูน “ ถ้ามึงไม่อยากให้เพื่อนมึงโดนด้วยอี ทิวามึงก็ต้องมาด้วย”
“ทำไมทิวาต้องไปด้วย… ทิวาก็ไม่ได้บอกว่าทิจะไปสักหน่อย.. แต่ถ้าการ์ตูนไปทิวาก็ต้องไปแหละ ทิวาดูจากทรงแล้วก็น่าจะสนุกดีนะ“
หลังตกเย็น
การ์ตูนกับทิวาก็ได้กำลังเดินไปที่ห้องเก็บของของโรงเรียนแต่ก่อนที่ไปจะถึงห้องเก็บของของโรงเรียนการ์ตูนก็ได้เอ่ยด้วยความเป็นห่วง ”ทิวาคือเราว่าเธอไม่ต้องไปก็ได้นะ เรารู้ว่ามันทำอะไรกับทิวา“
”ไม่เป็นอะไรหรอก… ทิวาเชื่อว่าคนอย่างกิจไม่น่าทำอะไรที่ว่าได้หรอก ไป…ไปกัน“
การ์ตูนเตือนแล้วแต่ทิวาก็ยังจะไปแต่ตอนนี้ทั้งคู่ได้เดินไปถึงห้องเก็บของของโรงเรียนแล้วหลังจากที่การ์ตูนเปิดประตูเข้าไปทั้งห้องก็ได้แขวนไปด้วยผ้าสีขาวที่เต็มไปด้วยน้ำแดง ”มาแล้วหรอ ไอ้เหี้ยตุ๊ดพาเพื่อนมาจริงด้วยว่ะ”
“อย่าทำอะไรกับทิวาเลยนะ เรายอมโดนเองก็ได้”
แต่ระหว่างที่พวกแก๊งบูลลี่นั้นกำลังที่จะเริ่มถ่ายคลิปทุบตีการ์ตูนเสียงโทรศัพท์ของกิจ ก็ได้ดังขึ้นมากิจ ก็รับโทรศัพท์และเสียงที่ได้ยินก็เป็นเสียงของทิวาจนกิจนั้น ถึงกับต้องปาโทรศัพท์ทิ้ง “ เสียงเหี้ยอะไรเนี่ย … อีสัตว์ อีกระเทยมึงทำไรกับโทรศัพท์กู”
“ ที่ว่าว่านะที่ว่ายังไม่ทำอะไรเลย แค่นี้ก็กลัวเราหรอไม่เห็นสนุกเลย ทิวาว่านะ เรากลับกันดีกว่า“
เพื่อนของกิจก็ได้เดินไปปิดทางออกเพื่อที่จะไม่ให้การ์ตูน และทิวาออกไปจากห้องเก็บของ
แล้วสรุปเสียงโทรศัพท์ก็ได้ดั่งอีกครั้งจนกิจนั้นแอบระแหว่งว่าจะเป็นเสียงขอทิวาอีกหรือเปล่าแต่สรุปก็ คือ เสียงผอ. สรุปแล้วคือผอ. นั้นเป็นพ่อของกิจ น่าจะเป็นสาเหตุที่ไม่มีใครสามารถทำอะไรกิจได้
“กลับมาเรียนพิเศษเดี๋ยวนี้” ด้วยเสียงจากโทรศัพท์ก็เลยทำให้การ์ตูนกับทิวานั้นรอดไปได้
คืนในฝันของการ์ตูน การ์ตูนนั้น ได้ฝันแบบเดิมเช่นเคยอีกแล้วแต่คืนที่การ์ตูนฝันคืนนี้นั้นดันมีทิวาเข้ามาร่วมจอย
เพราะความเป็นจริงทิวากำลังนั่งอยู่บนเตียงพร้อมกับอบหัวของการ์ตูนเอาไว้พร้อมกับยิ้มโดยแววตาไร้ความรู้สึกจะควบคุมความฝันของการ์ตูนเพื่อให้เป็นความจริงและการ์ตูนก็ฝันว่าหลังจากที่กิจ ได้เรียนพิเศษกลับมา เดินคนเดียวตรงทางเข้าหมู่บ้านการ์ตูนก็ได้ถือมีแต่ครั้งนี้ไม่ใช่มีดเล่มเล็กแต่ดันกลายเป็นมีดเล่มใหญ่ที่วิ่งเข้าไปหาจนแทงด้านหลังได้สำเร็จ ในฝันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างกังวาน
แต่ความเป็นจริงทิวากำลังนั่งยิ้มและหัวเราะกับฝันที่ตัวเองเพิ่งควบคุมไป
วันรุ่งขึ้น
ทั้งโรงเรียนได้ข่าวว่าเมื่อคืนนั้นกิจ กำลังเดินกลับจากการเรียนพิเศษก็โดนโจรคนนึงวิ่งมาแทงข้างหลังแต่โชคยังดีที่มีความพบเห็นและพาส่งโรงพยาบาลไปได้
แต่ตอนการ์ตูนได้รู้เรื่องที่กิจ เข้าโรงบาลเพราะมีคนวิ่งเอามีดไปทางด้านหลังการ์ตูนยิ้มให้ใจด้วยความสบายใจของตัวเองการ์ตูนจึงคิดว่าถ้าตัวเองฝันอีกรอบนึงก็สามารถที่จะฆ่ากิจได้ ”ในที่สุดกิจ ก็โดนแทงสักทีสะใจจริงๆเลย“
การ์ตูนกำลังนั่งเหม่อเพื่อคิดว่าคืนนี้จะฆ่ากิจ ด้วยวิธีใดจู่จู่ทิวาก็ได้เดินเข้ามาใกล้ๆและจองพร้อมกับผู้ซื้อแพ่วเบาว่า
“เราดูนะว่าการ์ตูนเป็นคนทำ… การ์ตูนไม่ต้องพูดหรอกที่ว่ารู้อยู่แล้ว“ หลังจากที่ว่าพูดคำประโยคนี้จบหน้าตาของการ์ตูนเปลี่ยนไปมีความหวาดกลัวหวาดระแวงว่าจะมีคนจับได้
“เราเปล่าเราไม่ได้ทำแต่ถ้าเราทำมาก็สมควรแล้วแหละมันทำแรงกับเรามากนะ”
แต่การ์ตูนเพิ่งนึกได้ว่ามันเป็นแค่ฝันมันอาจจะฝุกก็ได้ ไม่ได้คิดอะไรแล้วเดินเชิดหันหนีไป
และภายในคืนนั้นเองการ์ตูนก็ได้ฝันอีกรอบที่โรงพยาบาลแต่ครั้งนี้ไม่ใช่ฝันแบบปกติการ์ตูนได้ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับยังฝันอยู่และได้มีทว่านั้นนำทางมาที่โรงพยาบาลของกิจ ป่วยอยู่ ที่ว่าได้ลาการ์ตูนมาถึงที่โรงพยาบาลและบีบสายช่วยให้อากาศจึงทำให้อากาศนั้นเข้าไปเลี้ยงปอดไม่ได้และหายใจด้วยตัวเองไม่ได้จึงทำให้กิจ นั้นได้ตายลงไปอย่างทรมานแต่หลังจากที่กิจ ตายแล้วนั้นทิวาก็ได้หายตัวไปพร้อมกับการ์ตูนที่ตื่นขึ้นมาบนเตียงลายคิตตี้สีชมพู
วันรุ่งขึ้นการ์ตูนก็ได้เดินมาหาทิวาอย่างมีความสุขการ์ตูนจึงได้เดินมาขอบคุณพี่ทิวานั้นได้ช่วยตัวเองและถ้าไม่มีทิวาอาจจะทำให้การ์ตูนนั้นไม่มีเพื่อนเลยก็ได้ “ ทิวาเราขอบคุณมากเลยนะที่ทำให้คนอย่างเรามีเพื่อน.. และฉันเชื่อว่าเราเป็นเพื่อนกันตลอดไป”
“ทวาว่าเราคงไม่ได้เป็นเพื่อนกันตลอดไปหรอก สักวันเราคงจะได้เจอกัน แต่อาจไม่ใช่การ์ตูนคนเดิม”
“ทิวาเธอจะย้ายไปเรียนที่อื่นแล้วหรอ อยู่ด้วยกันก่อนสิ”
“การ์ตูน เธอหมดแค้นแล้ว…ทิวาก็ต้องไปก่อนแล้วล่ะ… มนุษย์เนาะไม่มีแค้นก็ไม่มีทิวาสินะ“ พร้อมกับเสียงหัวเราะแห้งแห้งแต่เป็นเอกลักษณ์เเพ่วเบา