ขอให้นางอ่านทุกท่านจงเข้าใจว่านิยายเรื่องนี้จะจบภายในหนึ่งตอนและตอนละเรื่องโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ถ้าเกิดอยากจะให้ตอบคำถามเรื่องไหนก็คอมเม้นต์มาบอกได้นะขอบคุณค่ะ และขอฝากตัวละคร “ทิวา” ด้วยนะคะรับรองทุกคนต้องติดใจกับตัวละครนี้แน่นอนค่ะเหมือนแนนโน๊ะไง
ลึกลับ,ผู้ใหญ่,รั้วโรงเรียน,เลือดสาด,เรื่องสั้น,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ทิวา A man with identity
ขอให้นางอ่านทุกท่านจงเข้าใจว่านิยายเรื่องนี้จะจบภายในหนึ่งตอนและตอนละเรื่องโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านด้วยนะคะ ถ้าเกิดอยากจะให้ตอบคำถามเรื่องไหนก็คอมเม้นต์มาบอกได้นะขอบคุณค่ะ และขอฝากตัวละคร “ทิวา” ด้วยนะคะรับรองทุกคนต้องติดใจกับตัวละครนี้แน่นอนค่ะเหมือนแนนโน๊ะไง
ตอนที่ 2 โรคโซเชียล
“โลกแห่งความเป็นจริงซึ่งไร้ความยุติธรรมใครบางคนหรือผู้คนส่วนใหญ่จึงหันไปอยู่กับโลกออนไลน์ที่ไม่มีใครทราบว่าบุคคลคนนั้นนิสัยที่แท้จริงเป็นอย่างไรจึงทำให้มนุษย์ส่วนใหญ่หันเข้าไปในโลกออนไลน์”
ในเกมส์ออนไลน์ที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่มีชื่อว่า พี ที่มีผู้ติดตามในโซเชียลเป็นอย่างมากโดยที่เขาเองก็ไม่ได้เปิดเผยตัวตน แต่กลับมาที่ชีวิตโลกแห่งความเป็นจริงพีเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จัก และยังไม่มีใครที่อยากมาคุยกับพี
วันรุ่งขึ้น
ระหว่างที่พีนั้นกำลังเดินเข้าไปในโรงเรียน แชทของพีก็ได้มีการแจ้งเตือนขึ้นมา พีเลยยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วอ่านข้อความที่มีคนมาทักมาในช่องที่ไม่เผยตัวตน “สวัสดี แล้ววเจอกันที่โรงเรียนนะพี”
พีเลยเงยหน้าขึ้นมาแล้วเห็นว่ามีคนยื่นมองมาที่พี แล้วก็มือมาหาพี พีเห็นยังนั้นพีเลยเดินเข้าไปในโรงเรียน พร้อมกับเดินหนีไปอย่างไว้ เสียงคนที่โบกมือให้กับพีจึงได้เอ่ยปากขขึ้น
”พี…จะไปไหนอะ ไม่เห็นรอกันเลย“
กลิ่นอ่อนเสียงดังลาที่นักเรียนทุกคนขึ้นไปบนห้องเรียนของตัวเองพี นักเรียนที่นั่งหลังห้องริมหน้าต่างกำลังมองไปที่สนามฟุตบอลเห็นว่าเด็กหนุ่มที่เอ่ยทักทายตัวเองอยู่กลางสนามฟุตบอลที่กำลังเดินเข้าหาตึกที่พีนั้นเรียนอยู่ แต่ตอนนั้นเองครูประจำชั้นก็ได้เดินเข้ามาพี่เลยหันกลับไปมองที่หน้าห้องเรียน
”นักเรียนคะ วันนี้เรามีเด็กใหม่มาเรียนด้วยนะ“
พี่ได้มองทางหน้าต่างก็ไม่เห็นเด็กหนุ่มที่ทักทายพีเมื่อเช้าแล้วพี่จึงหันไปมองที่หน้าห้องอีกทีนึงและเห็นว่าเด็กหนุ่มที่ทักทายตัวเองตอนเช้านั้นมาอยู่ที่หน้าห้องแล้ว แล้วเด็กหนุ่มก็ได้มองมาหาพี
”สวัสดีครับ ทิวา ฝากตัวด้วยนะครับทุกคน”
“ทิวา อืม!เธอไปนั่งกับพีระพัฒน์ไปไม่มีโต๊ะว่างแล้ว”
“ครับ” ทิวาก็ได้เดินไปนั่งข้างของพี ทิวาได้เอามือไว้ใต้คางแล้วหันไปหาพี
หลังจากนั้นก็ได้เวลาพักเที่ยงแล้วเรียนทุกคนจึงได้เดินลงไปกินข้าวทิวาเห็นว่าพีนั้นนั่งอยู่คนเดียวที่ว่าเลยได้ยกอาหารของตัวเองไปนั่งด้วย
“แหม่ ไม่ทักทายกันหน่อยหรอ…คุณพีพี่”
“เธอรู้ได้ไงว่าเป็นเรา”
“ก็เดาไม่ยากนะ ก็จากเสียงไง”
“แต่เราพึ่งได้คุยกันวันนี้เองนะ…หรือว่าเธอเป็นสต็อกเกอร์หรอ“
”อย่าคิดอะไรที่ดีสิ…ทิวาไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย“
”แล้วเธอรู้ได้ยังไง?“
”ทิวา รู้ก็แล้วกัน“
เวลาพักเที่ยงกลิ้งอ่อนก็ได้ดังขึ้นเพื่อไปเรียนต่อในช่วงบ่าย ที่ว่าก็ได้ชวนพีคุยเรื่องต่างๆเกี่ยวกับการทำงานของพีที่ไม่เปิดเผยตัวตน
”ทำไมเธอถึงไม่อยากเปิดเผยตัวตนล่ะ… แต่ที่ทิวาสำรวจมานะผู้ติดตามเนี่ยส่วนใหญ่ก็เป็นโรงเรียนเราทั้งนั้นนิ”
“แต่เราก็ยังสู้เท่าที่สวยสวยหล่อหล่อโรงเรียนเราไม่ได้หรอก”
“และใครล่ะที่พีว่าสวย หล่อ ทิวาว่านะไม่เห็นจะมีเลยมันก็เป็นแค่บุคลิกจอมปลอมที่สร้างขึ้นมาในโซเชียลทั้งนั้นแหละ…ทิวาว่านะพีลองเปิดหน้าดูสิรับรองว่าพี จะต้องเป็นดาวเด่นของโรงเรียนแน่เลย“
หลังจากเลิกเรียนพีก็ได้ นำสิ่งที่ทิวาพูดมาคิดและไตร่ตรองด้วยความที่พีนั้นไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมาพีจึงคิดเพียงว่าถ้าตัวเองเปิดหน้าสิ่งดีดีหลายหลายอย่างในโรงเรียนก็จะเข้ามาหาตัวเอง
คืนนั้นเองพีเลยได้เปิดหน้าพร้อมกับไลฟ์สด และมีคอมเม้นต์มากมายจากคนดูและจึงได้รู้ว่าสิ่งที่ทิวาพูดนั้นเป็นเรื่องจริง ที่มีนักเรียนในโรงเรียนของตัวเองนั้นติดตามเป็นอย่างมาก
คอมเม้นในไลฟ์สด
(ว่ายนี้พี่พีเองหรอ,ว้ายยยยย,หนูเคยเห็นพี่ค่ะ,)
ทุกคอมเม้นต์ในไลฟ์สดทำให้พีนั้นมีความมั่นใจมากขึ้น
วันรุ่งขึ้นที่พีนั้นได้ไปโรงเรียน ตอนที่พี ได้เดินเข้าไปในโรงเรียนสายตารอบกายคนเกือบทั้งโรงเรียนมองมาหาพีอย่างความน่าชื่นชม และได้มีน้องน้องหลายหลายคนเดินเข้ามาถ่ายรูป
หลังจากที่พีนั้นถ่ายรูปกับน้องน้องเสร็จพีจะได้หันไปและเห็นว่าเจอที่วายืนรอตัวเองอยู่ที่ทางเข้าโรงอาหาร พีได้เดินเข้าไปหาทิวา
“สิ่งที่ทิวาพูด มันได้ผลจริงๆวะ”
ตอนนั้นเองก็ทำให้งานต่างๆที่เพิร์ธกับหมีพูที่เคยเป็นผู้ที่ดังในโรงเรียนมาก่อนโดนพี แย่งงานไปเกือบทั้งหมดจึงทำให้หมีพูกับ เพิร์ธแค้นกับพี่มาก เพราะว่าหลังจากที่พี่ดังคุณครูหลายหลายท่านและคนที่เคยล้อมรอบของทั้งสองก็เริ่มออกห่างจากทั้งสอง
แต่หลังจากนั้นผ่านไปไม่กี่สัปดาห์คนที่เคยดังในโรงเรียนมาก่อนได้เริ่มโจมตีสร้างแอคไม่ระบุตัวตนมาโจมตีใส่พีอย่างรุนแรงและบุลลีเกี่ยวกับหน้าตาที่ไม่ตรง beauty สแตนดาร์ด จนทำให้พีนั้นเริ่มเสียความมั่นใจอีกเช่นเคยแต่ก็ยังมีแฟนคลับอีกหลายคนที่ยังคอยให้กำลังใจ
หลังจากที่พวกดังมาบุลลี่หน้าต่างและได้ขุดคุยรูปเก่าเก่าของพีที่สิวขึ้นเต็มหน้าลงในโซเชียลพีจึงไม่กล้าออกไปโรงเรียน ตอนนี้พี่ก็ได้อยู่บ้านอย่างเดียว และตอนนี้พีก็ได้นั่งอ่านคอมเม้นต์จนทำให้สตินั้นไม่ค่อยอยู่กับตัว
“พวกมึงต้องการเหี้ยอะไรจากกูวะ อีสัตว์ กูต้องทำตามพวกมึงทุกอย่างหรือไง”
เสียงเคาะประตู
พี ได้เดินไปเปิดประตูแล้วจึงเห็นว่าทิวานั้นมาหาเนื่องจากพีไม่ได้ไปโรงเรียนมาหลายวันแล้ว
“ที่ว่าเองหรอ เข้ามาก่อนสิ”
“ทำไมพี่ไม่ไปโรงเรียนแล้วล่ะ..รู้มั้ยว่าแฟนคลับคิดถึง”
“แล้วที่ว่าไม่เห็นกับที่พวกมันทำกับกูหรอ”
“พี ก็แค่ทำในสิ่งที่เขาทำกับพีสิ อย่าลืมนะคนเราอ่ะไม่ได้เกิดมาหน้าตาดีตั้งแต่เกิดหรอก พีก็แค่ ไปขุดรูปเก่าๆและเติมนิดเติมหน่อยก็แฉได้แล้วนิ งั้นทิวาขอตัวกลับก่อนนะไม่กวนละ“
พีกำลังประมวลผลกับคำพูดของทิวาอยู่และตอนนั้นเองพีก็กำลังจะรั้งทิวาเอาไว้เพื่อที่จะคุยอยู่ต่อแต่พีหันไปอีกทีทิวาก็ได้ปิดประตูและเดินไปแล้วพี่จึงเดินไปที่ประตูและเปิดกำลังจะเรียกทิวาและเห็นว่าไม่มีใครอยู่หน้าบ้าน
“ทิวาแม่งมาแล้วก็หายไปเลย มาแบบงง ไปแบบงง”
และคืนนั้นเองพีก็ได้ ทำตามแผนที่ทิวานั้นเป็นคนบอกมาซึ่งไปหารูปเก่าๆแล้วใช้ ai ในการทำหน้าให้มันเบี้ยว แล้วโพสต์ลงในโซเชียลของ Account ไม่ระบุตัวตน เมื่อทำอย่างสมสะใจแล้ว พีก็หลับลงอย่างมีความสุข
จนวันรุ่งขึ้น ได้มีข่าวที่พีนั้นได้ยินแล้วตัวเองถึงกับตกใจและเห็นว่าคนที่เคยแฉตัวเองหน้านั้นดันเบี้ยวและมีสิวเหมือนในรูปที่ตัวเองนั้นเพิ่งโพสต์ลงไป แต่ตานั้นเองพี่ก็ยังไม่ได้เชื่อจึงได้กลับไปดูรูปที่ตัวเองนั้นโพสต์อีกทีนึงและได้เห็นคอมเม้นต์มากมาย ที่ด่าทอสองคนนั้นที่โพสต์ด่าพี
คอมเม้นต์
(จอมปลอม, จอมปลอมทั้งคู่, อีพวกสวย/หล่อแต่ในโซเชียล)
พีจึงได้รีบแต่งตัวและไปโรงเรียนโดยทันที และเห็นว่า หมีพูกับ เพิร์ธไม่มาโรงเรียนจึงได้รู้ว่าข่าวที่ตัวเองนั้นเห็นตอนเช้าคือข่าวจริง พีจึงได้เดินไปหาทิวาที่โรงอาหารเหมือนเดิม แต่ระหว่างที่เดินไปที่โรงอาหารสายตาทุกอย่างจับจ้องมาที่พี
พีก็ได้เดินไปถึงที่โต๊ะโรงอาหารที่ทิวานั้นนั่งรอพีอยู่ พี ไม่เข้าใจว่าทำไม สายตาทุกคนต้องมองมาที่พีคนเดียว
“ทิวา ทำไมมีคนมองหน้ากูเยอะมากเลยว่ะ”
ได้มีเด็กนักเรียนรุ่นน้องวิ่งเข้ามาหาพี่แล้วเอารูปที่หมีพูเพิ่งได้โพสต์ลงไปในโซเชียล หมีพูกับเพิร์ธนั้น ได้แต่งรูปของพีจนหน้าไม่เหลือชิ้นดีหน้าเต็มไปด้วยหนอง
แต่พอรุ่นน้องได้มองไปที่หน้าของพีแล้วนั้นจะได้เห็นว่าหน้าของพี่เต็มไปด้วยหนองและมีสิวพร้อมกับหน้าที่เบี้ยว ผิดมนุษย์
เสียงกรี๊ด!!!!
พีเห็นอย่างนั้นจึงได้วิ่งไปที่ห้องน้ำและได้มองหน้าตัวเองผ่านกระจกและเลื่อนไปเห็นรูปภาพที่หมีพูกับเพิร์ธนั้นลงในโซเชียล พีถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ตอนนั้นเองทิวาก็ได้เดินเข้ามาในห้องน้ำ
”เป็นไงล่ะผู้มีอำนาจในโลกโซเชียล“
“อีเหี้ยมึง ทำอะไรกับกู…”
“ไม่พูดสิ มีความสุขไม่ใช่หรอที่มีอำนาจ ทำอะไรกับใครก็ได้โดยที่ไม่ผิด”
“งั้นกูจะเขียนให้มึงตาย อีทิวา”
“ ที่ว่าก็ไม่รู้นะว่าพี จะรอดอยู่หรือเปล่าเพราะตอนนี้ในโลกโซเชียล สาปแช่งให้พี่เนี่ยกระโดดตึกตายซะ แล้วยังไม่พอนะ หื้อ ยังมีภาพอีกอ่ะ ตัดต่อไง ai ”
“ไม่!!!!!”
พี่ได้วิ่งออกไปจากห้องน้ำละไปยืนบนหน้าต่างพร้อมกับกระโดดลงมาตาย ท่าทางที่ นอนบนพื้นตรงกับในโลกที่มี Account ไม่ระบุตัวตนโพสต์เอาไว้
คนที่โพสต์รูปก็คือรุ่นน้องที่เดินเอารูปมาให้พีเป็นคนดูนั่นเอง สาเหตุที่รุ่นน้องทำแบบนั้น เนื่องจากตัวเองก็ทำลงโซเชียลเหมือนกับพีแต่ก็ไม่ดังสักที
ย้อนกลับ
มาก่อนที่พี จะเดินเข้ามาในโรงเรียนวันนี้ ทิวาเดินไปหารุ่นน้องที่ทำคลิปเกม ที่เหมือนกับพีแต่ก็ไม่ดังสักที
”ถ้าน้องอยากดังน้องก็ต้องจัดการ คนมาก่อนสิ“
นั่นแหละจึงเป็นเหตุการณ์ที่พี ได้กระโดดตึกตาย และตอนนี้หมีพูกับเพิร์ธก็ต้องเข้าสายศัลยกรรมเพื่อที่จะทำให้หน้ากลับมาเป็นเหมือนเดิม
“มนุษย์ยอมทำทุกอย่าง เพื่อความสำเร็จของตัวเองโดยวิธีไหนก็ตาม ทิวาลาก่อน”