"วิวาห์ไร้รักกับท่านอ๋องผู้เย็นชา คือชะตาที่นางต้องแบกรับ... แต่ 'ไป๋หลิน' จะใช้หัวใจและปัญญา หลอมละลายกำแพงน้ำแข็งในใจ 'เฉินอี้' ให้กลายเป็นความรักนิรันดร์"
ข้ามเวลา,ชาย-หญิง,รัก,อิงประวัติศาสตร์,ชายา,ท่านอ๋อง,ดราม่า,ข้ามภพ,ข้ามเวลา,นิยายโรแมนติก,นิยายจีนโบราณ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
4
ร่องรอยความผิดปกติและการเผชิญหน้าครั้งแรก
สวนดอกไม้ในจวนสกุลไป๋ แสงแดดยามเช้าส่องกระทบดอกไม้นานาชนิด ไป๋หลินกำลังเดินชมสวนอย่างเงียบๆ พลางครุ่นคิดถึงข้อมูลที่ได้จากห้องสมุด
หลังจากที่ได้อ่านประวัติของท่านอ๋องเฉินอี้ ไป๋หลินก็ยิ่งรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล อุบัติเหตุที่ทำให้องค์ชายผู้เฉลียวฉลาดกลายเป็นคนพิการเก็บตัว ดูเหมือนจะมีเงื่อนงำซ่อนอยู่ เธอตัดสินใจว่าเธอจะต้องสืบหาความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้
ในขณะที่เดินชมสวนอยู่นั้นเอง ไป๋หลินสังเกตเห็นร่องรอยบางอย่างที่ทำให้เธอขมวดคิ้ว บนพื้นดินใกล้กับพุ่มดอกไม้ มีรอยเท้าเล็กๆ ที่ไม่ใช่ของบ่าวในจวน และดูเหมือนจะเป็นรอยเท้าใหม่ๆ
ไป๋หลิน: (ย่อตัวลงพิจารณารอยเท้า) “รอยเท้าเด็ก… ในสวนส่วนตัวของเสนาบดี?”
มันเป็นเรื่องแปลกที่เด็กจะเข้ามาในสวนส่วนตัวนี้ได้โดยไม่มีใครรู้เห็น ยิ่งไปกว่านั้น รอยเท้ายังนำไปทางด้านหลังของเรือนใหญ่ ซึ่งเป็นส่วนที่พักของเสนาบดีและภรรยา
ความสงสัยนำพาไป๋หลินให้เดินตามรอยเท้าไปอย่างเงียบๆ เธอเลียบกำแพงและพุ่มไม้ จนกระทั่งมาถึงด้านหลังของเรือนใหญ่ เธอแอบมองเข้าไปข้างในผ่านรอยแตกของประตู
สิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอตกใจ เด็กชายอายุประมาณห้าถึงหกขวบ กำลังนั่งอยู่บนพื้นห้อง กำลังเล่นอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นเครื่องราง หรือของศักดิ์สิทธิ์บางชนิด เด็กชายมีใบหน้าซีดเซียว ดวงตาโตเศร้าสร้อย และสวมเสื้อผ้าเก่าซอมซ่อ
ไป๋หลิน: (คิดในใจ) “เด็กคนนี้เป็นใคร? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องเปิดออก ชายวัยกลางคนในชุดพ่อบ้านเดินเข้ามา เด็กชายรีบลุกขึ้นยืนตัวตรงด้วยท่าทีหวาดกลัว
พ่อบ้าน: (น้ำเสียงเข้มงวด) “เจ้าทำอะไรอยู่ที่นี่อีกแล้ว? ข้าบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าออกมาเพ่นพ่าน!”
เด็กชาย: (เสียงสั่นเครือ) “ข้า… ข้าแค่อยากออกมาดูดอกไม้ขอรับ”
พ่อบ้าน: “ดอกไม้? เจ้ามันตัวซวย อย่ามาทำให้จวนสกุลไป๋ต้องแปดเปื้อน รีบกลับเข้าไปข้างใน!”
พ่อบ้านดึงแขนเด็กชายอย่างแรง และลากเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตูเสียงดัง
ไป๋หลินยืนนิ่งอยู่กับที่ หัวใจเต้นแรง เธอรู้สึกถึงความไม่ยุติธรรมและความลับที่ซ่อนอยู่ในจวนแห่งนี้ เด็กชายคนนั้นเป็นใคร? ทำไมถึงถูกปฏิบัติราวกับนักโทษ? และทำไมถึงต้องซ่อนตัวอยู่ในเรือนของเสนาบดี?
ความสงสัยนำพาไป๋หลินให้ตัดสินใจสืบเรื่องนี้อย่างลับๆ เธอเริ่มสังเกตพฤติกรรมของคนในจวนมากขึ้น โดยเฉพาะพ่อบ้านคนนั้น และพยายามหาโอกาสพูดคุยกับเด็กชาย
อีกหลายวันต่อมา ในสวนดอกไม้ ไป๋หลินแอบรออยู่ใกล้กับบริเวณที่เธอเคยเห็นรอยเท้าเด็กชาย
หลังจากเฝ้าสังเกตอยู่หลายวัน ในที่สุดไป๋หลินก็เห็นเด็กชายคนนั้นอีกครั้ง เขากำลังแอบออกมาจากด้านหลังเรือนใหญ่ มองซ้ายมองขวาด้วยท่าทีระแวดระวัง ก่อนจะเดินไปยังพุ่มดอกไม้ที่เดิม
ไป๋หลินตัดสินใจเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ
ไป๋หลิน: (น้ำเสียงอ่อนโยน) “เจ้าหนู… เจ้ามาทำอะไรตรงนี้หรือ?”
เด็กชายสะดุ้งตกใจ หันขวับมามองไป๋หลินด้วยดวงตาตื่นตระหนก เมื่อเห็นว่าเป็นเธอ สีหน้าหวาดระแวงก็ปรากฏชัดเจน
เด็กชาย: (ถอยหลังกรูด) “ท่าน… ท่านหญิงสาม…”
ไป๋หลิน: (ยิ้มเล็กน้อย พยายามให้ดูเป็นมิตร) “ไม่ต้องกลัว ข้าแค่อยากคุยกับเจ้า เจ้าชื่ออะไรหรือ?”
เด็กชายยังคงลังเล มองไป๋หลินด้วยความไม่แน่ใจ
ไป๋หลิน: “ข้าเห็นเจ้ามาที่นี่หลายครั้ง เจ้าชอบดอกไม้หรือ?”
ดวงตาเศร้าสร้อยของเด็กชายมองไปยังดอกไม้หลากสีสัน แววตาของเขาอ่อนลงเล็กน้อย
เด็กชาย: (เสียงเบา) “ขอรับ… ดอกไม้งดงาม…”
ไป๋หลิน: “แล้วทำไมเจ้าถึงต้องหลบซ่อนด้วยล่ะ? ทำไมถึงไม่ออกมาเดินเล่นอย่างเปิดเผย?”
เด็กชายเงียบไปครู่หนึ่ง ก้มหน้ามองพื้นดิน
เด็กชาย: “ท่านพ่อบ้าน… บอกว่าข้าเป็นตัวซวย… ไม่ควรให้ใครเห็น…”
คำพูดของเด็กชายทำให้หัวใจของไป๋หลินกระตุก เธอรู้สึกถึงความเจ็บปวดและความโดดเดี่ยวที่เด็กคนนี้ต้องเผชิญ
ไป๋หลิน: (ย่อตัวลงให้อยู่ในระดับสายตาของเด็กชาย) “เจ้าไม่ได้เป็นตัวซวยหรอกนะ เจ้าเป็นเด็กที่น่ารัก”
เด็กชายเงยหน้ามองไป๋หลินด้วยความประหลาดใจ ดวงตาโตเบิกกว้าง
เด็กชาย: “จริงหรือขอรับ?”
ไป๋หลิน: “จริงสิ แล้วเจ้าชื่ออะไร?”
เด็กชาย: (ลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยเสียงแผ่วเบา) “ข้าชื่อ… เสี่ยวเป่าขอรับ”
การเผชิญหน้าครั้งแรกกับเด็กชายเสี่ยวเป่า ทำให้ไป๋หลินรู้สึกว่าในจวนสกุลไป๋แห่งนี้ ไม่ได้มีเพียงแค่ความลับเกี่ยวกับการแต่งงานของเธอเท่านั้น แต่ยังมีเรื่องราวที่น่าเศร้าและไม่ยุติธรรมซ่อนอยู่อีกมากมาย และเธอตัดสินใจแล้วว่าเธอจะไม่เพิกเฉยต่อสิ่งเหล่านี้
