"วิวาห์ไร้รักกับท่านอ๋องผู้เย็นชา คือชะตาที่นางต้องแบกรับ... แต่ 'ไป๋หลิน' จะใช้หัวใจและปัญญา หลอมละลายกำแพงน้ำแข็งในใจ 'เฉินอี้' ให้กลายเป็นความรักนิรันดร์"
ข้ามเวลา,ชาย-หญิง,รัก,อิงประวัติศาสตร์,ชายา,ท่านอ๋อง,ดราม่า,ข้ามภพ,ข้ามเวลา,นิยายโรแมนติก,นิยายจีนโบราณ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"วิวาห์ไร้รักกับท่านอ๋องผู้เย็นชา คือชะตาที่นางต้องแบกรับ... แต่ 'ไป๋หลิน' จะใช้หัวใจและปัญญา หลอมละลายกำแพงน้ำแข็งในใจ 'เฉินอี้' ให้กลายเป็นความรักนิรันดร์"
ผู้แต่ง
มาตารดา.
เรื่องย่อ
ในห้วงเวลาแห่งการรังสรรค์เรื่องราว ผู้แต่งมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะนำพาทุกท่านเข้าสู่โลกแห่ง "ชายาพลิกชะตา" นิยายที่ถักทอขึ้นจากความเข้มข้นของการเมืองในวังหลวง ความลึกลับของการสมคบคิด และความงดงามของความรักที่เบ่งบานในสถานการณ์อันผันผวน
เรื่องราวเริ่มต้นด้วยการแต่งงานที่ไม่เต็มใจของไป๋หลิน หญิงสาวผู้ต้องก้าวเข้าสู่จวนอ๋องอันเย็นชาของเฉินอี้ ท่ามกลางเงาแห่งความหวาดระแวงและแผนการลับลมคมในที่บิดาของเธอกำลังวางไว้ จากจุดเริ่มต้นที่ดูเหมือนจะมืดมิด ไป๋หลินกลับไม่ได้ยอมจำนนต่อโชคชะตา หากแต่เธอได้ใช้สติปัญญา ความเมตตา และความกล้าหาญของตนเอง ค่อยๆ เผยความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุและการลอบทำร้ายท่านอ๋อง
"ชายาพลิกชะตา" มิได้เป็นเพียงเรื่องราวความรักโรแมนติก หากแต่เป็นการเดินทางของการเติบโต การเรียนรู้ที่จะไว้วางใจ และการลุกขึ้นยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง แม้จะต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างไป๋หลินและเฉินอี้ จากความเย็นชาสู่ความเข้าใจ และท้ายที่สุดคือความผูกพันอันลึกซึ้ง จะเป็นหัวใจสำคัญที่นำพาเรื่องราวไปข้างหน้า หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่านผู้อ่านจะร่วมเดินทางไปกับไป๋หลินและเฉินอี้ สัมผัสความตื่นเต้นของการสืบสวน ความเจ็บปวดของการถูกทรยศ และความอบอุ่นของความรักที่สามารถผลิบานได้แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบากที่สุด ขอให้ทุกท่านได้รับความสุขและความเพลิดเพลินจากการอ่าน "ชายาพลิกชะตา"
2
ความทรงจำที่แปลกประหลาดและโลกที่ไม่คุ้นเคย
ห้องบรรทมเดิม แสงจันทร์ยังคงสาดส่อง บ่าวหญิงคนเดิมกลับเข้ามาพร้อมกับชายสูงวัยในชุดขุนนาง ใบหน้าเคร่งขรึมแต่แฝงด้วยความกังวล
เสนาบดีไป๋: (รีบเข้ามาใกล้เตียง) “หลินเอ๋อร์! เจ้าฟื้นแล้วหรือ? พ่อเป็นห่วงเจ้าแทบแย่”
เสียงทุ้มต่ำแต่แฝงความอ่อนโยนของผู้สูงวัย ทำให้หมอพิม… เอ้ย ไป๋หลิน ชะงักไปเล็กน้อย ‘หลินเอ๋อร์… พ่อ?’ ความทรงจำของไป๋หลินเริ่มแทรกซ้อนเข้ามาในความคิดของเธออย่างสับสน
ไป๋หลิน: (เสียงแหบพร่า) “ท่าน… ท่านคือ?”
เสนาบดีไป๋: (สีหน้าเศร้าลงเล็กน้อย) “เจ้ายังจำพ่อไม่ได้หรือ? ข้าคือไป๋เฉิง เสนาบดีแห่งแคว้นนี้ เป็นบิดาของเจ้า”
ไป๋หลินจ้องมองใบหน้าของผู้สูงวัยอย่างพิจารณา ร่องรอยความกังวลบนใบหน้าเขาดูจริงจัง แต่ความรู้สึกผูกพันในใจเธอกลับว่างเปล่า
ไป๋หลิน: “ท่านพ่อ…” (น้ำเสียงไม่มั่นใจ) “เกิดอะไรขึ้นกับข้าหรือเจ้าคะ?”
เสนาบดีไป๋: “เจ้าหมดสติไปหลายวัน หลังจาก… หลังจากที่ถูกถอนหมั้นกับองค์ชายรอง” น้ำเสียงของเขาแผ่วลงเมื่อกล่าวถึงเรื่องนี้
ความทรงจำเกี่ยวกับองค์ชายรองผุดขึ้นในหัวของไป๋หลิน ภาพใบหน้าที่หล่อเหลาแต่เย็นชา คำพูดที่เฉียบคมราวมีดกรีดหัวใจ ความรู้สึกเสียใจและอับอายอย่างรุนแรงแล่นปราดเข้ามา แม้จะไม่ใช่ความรู้สึกของเธอโดยตรง แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดนั้น
ไป๋หลิน: (ก้มหน้าเล็กน้อย) “ข้า… จำได้บ้างแล้วเจ้าค่ะ”
บ่าวหญิง: (เสริมด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย) “ท่านหญิงเสียใจมากเพคะ หลังจากที่องค์ชายรองส่งคนมาแจ้งเรื่องยกเลิกงานแต่ง ท่านก็…”
เสนาบดีไป๋: (โบกมือห้ามบ่าวหญิง) “พอเถอะมู่เอ๋อร์ เรื่องมันผ่านไปแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือหลินเอ๋อร์ฟื้นแล้ว” เขาหันกลับมามองไป๋หลินด้วยแววตาที่ซับซ้อน “เจ้าพักผ่อนเสียก่อนเถิด หากมีสิ่งใดไม่สบายใจก็บอกพ่อได้”
ไป๋หลิน: “ขอบพระคุณท่านพ่อ”
หลังจากเสนาบดีไป๋และบ่าวหญิงออกไปจากห้อง ไป๋หลินล้มตัวลงนอนอีกครั้ง ความคิดในหัวตีกันวุ่นวาย เธอไม่ใช่ไป๋หลิน แต่ก็อยู่ในร่างของไป๋หลิน ความทรงจำของไป๋หลินไหลเข้ามาเป็นระลอกๆ ราวกับคลื่นซัดฝั่ง ทั้งความสุข ความเศร้า ความรัก ความเกลียดชัง… มันปะปนกันจนเธอแทบแยกไม่ออก
ไป๋หลิน: (พึมพำ) “นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่… ฉันทะลุมิติมาจริงๆ เหรอ?”
เธอพยายามรวบรวมสติ ทบทวนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ แสงสีขาวโพลน ความรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในบางสิ่งบางอย่าง… มันเหนือจินตนาการเกินกว่าที่วิทยาศาสตร์จะอธิบายได้
ไป๋หลิน: “ฉันต้องตั้งสติ… มองหาทางออก… หรืออย่างน้อยก็ต้องเข้าใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และเกิดอะไรขึ้น”
เธอสำรวจห้องบรรทมอีกครั้ง เครื่องเรือนหรูหรา ผ้าไหมเนื้อดี เครื่องประดับล้ำค่า ทุกอย่างบ่งบอกถึงฐานะที่ไม่ธรรมดา แต่บรรยากาศกลับวังเวงและเย็นชา ราวกับเจ้าของห้องไม่ได้มีความสุขกับสิ่งเหล่านี้
ไป๋หลิน: (ลุกจากเตียง เดินไปยังหน้าต่าง) “โลกใบนี้…”
ทัศนียภาพภายนอกแตกต่างจากโลกที่เธอเคยรู้จัก สถาปัตยกรรมแบบโบราณ หลังคาสีทองอร่าม ผู้คนที่สวมใส่เสื้อผ้าแปลกตาเดินขวักไขว่… มันเหมือนหลุดออกมาจากละครโทรทัศน์ย้อนยุค
ไป๋หลิน: “ภาษา…” เธอพยายามพูดคุยกับบ่าวที่เดินผ่านหน้าห้อง แต่คำที่ออกมากลับเป็นภาษาที่เธอไม่คุ้นเคยเลยสักนิด “แย่แล้ว…”
ความสิ้นหวังเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ เธอไม่รู้ภาษา ไม่รู้ขนบธรรมเนียม ไม่รู้ว่าตัวเองจะใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบนี้ได้อย่างไร
ไป๋หลิน: (ถอนหายใจ) “แต่ฉันไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ พิมพ์มาดาคนนี้ผ่านอะไรมาเยอะกว่านี้”
ความทรงจำเกี่ยวกับชีวิตในกองทัพ ความยากลำบากในการฝึกฝน การช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ ความเด็ดเดี่ยวและอดทน… สิ่งเหล่านั้นยังคงอยู่ในตัวเธอ แม้ร่างกายจะเปลี่ยนไป
ไป๋หลิน: “ฉันต้องเรียนรู้… เรียนรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับโลกใบนี้… เกี่ยวกับไป๋หลิน… และหาทางเอาตัวรอด”
ดวงตาคู่สวยที่เคยว่างเปล่า เริ่มฉายแววแห่งความมุ่งมั่นอีกครั้ง แม้จะอยู่ในร่างของหญิงสาวที่ถูกมองว่าอ่อนแอ แต่จิตวิญญาณของแพทย์ทหารผู้แข็งแกร่งยังคงอยู่ และมันจะไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตาอย่างแน่นอน