"วิวาห์ไร้รักกับท่านอ๋องผู้เย็นชา คือชะตาที่นางต้องแบกรับ... แต่ 'ไป๋หลิน' จะใช้หัวใจและปัญญา หลอมละลายกำแพงน้ำแข็งในใจ 'เฉินอี้' ให้กลายเป็นความรักนิรันดร์"
ข้ามเวลา,ชาย-หญิง,รัก,อิงประวัติศาสตร์,ชายา,ท่านอ๋อง,ดราม่า,ข้ามภพ,ข้ามเวลา,นิยายโรแมนติก,นิยายจีนโบราณ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"วิวาห์ไร้รักกับท่านอ๋องผู้เย็นชา คือชะตาที่นางต้องแบกรับ... แต่ 'ไป๋หลิน' จะใช้หัวใจและปัญญา หลอมละลายกำแพงน้ำแข็งในใจ 'เฉินอี้' ให้กลายเป็นความรักนิรันดร์"
ผู้แต่ง
มาตารดา.
เรื่องย่อ
ในห้วงเวลาแห่งการรังสรรค์เรื่องราว ผู้แต่งมีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะนำพาทุกท่านเข้าสู่โลกแห่ง "ชายาพลิกชะตา" นิยายที่ถักทอขึ้นจากความเข้มข้นของการเมืองในวังหลวง ความลึกลับของการสมคบคิด และความงดงามของความรักที่เบ่งบานในสถานการณ์อันผันผวน
เรื่องราวเริ่มต้นด้วยการแต่งงานที่ไม่เต็มใจของไป๋หลิน หญิงสาวผู้ต้องก้าวเข้าสู่จวนอ๋องอันเย็นชาของเฉินอี้ ท่ามกลางเงาแห่งความหวาดระแวงและแผนการลับลมคมในที่บิดาของเธอกำลังวางไว้ จากจุดเริ่มต้นที่ดูเหมือนจะมืดมิด ไป๋หลินกลับไม่ได้ยอมจำนนต่อโชคชะตา หากแต่เธอได้ใช้สติปัญญา ความเมตตา และความกล้าหาญของตนเอง ค่อยๆ เผยความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังอุบัติเหตุและการลอบทำร้ายท่านอ๋อง
"ชายาพลิกชะตา" มิได้เป็นเพียงเรื่องราวความรักโรแมนติก หากแต่เป็นการเดินทางของการเติบโต การเรียนรู้ที่จะไว้วางใจ และการลุกขึ้นยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง แม้จะต้องเผชิญหน้ากับอำนาจมืดที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นระหว่างไป๋หลินและเฉินอี้ จากความเย็นชาสู่ความเข้าใจ และท้ายที่สุดคือความผูกพันอันลึกซึ้ง จะเป็นหัวใจสำคัญที่นำพาเรื่องราวไปข้างหน้า หวังเป็นอย่างยิ่งว่า ท่านผู้อ่านจะร่วมเดินทางไปกับไป๋หลินและเฉินอี้ สัมผัสความตื่นเต้นของการสืบสวน ความเจ็บปวดของการถูกทรยศ และความอบอุ่นของความรักที่สามารถผลิบานได้แม้ในสถานการณ์ที่ยากลำบากที่สุด ขอให้ทุกท่านได้รับความสุขและความเพลิดเพลินจากการอ่าน "ชายาพลิกชะตา"
1
เพลิงสงครามและรอยแยกแห่งมิติ
สนามรบชายแดนยามพลบค่ำ แสงสุดท้ายของวันสาดส่องเป็นสีส้มอมแดง เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ควันปืนคละคลุ้ง กลิ่นดินปืนคาวเลือดลอยในอากาศ ทหารตะโกนสั่งการกันอลหม่าน
เสียงทุ้มต่ำของนายทหาร: “หมวดพิม! ทางนี้มีคนเจ็บหนัก!”
ร่างสูงโปร่งในชุดทหารเปื้อนดินโคลนวิ่งฝ่าความอลหม่านไปยังจุดที่เสียงเรียกดังมา ร้อยตรีแพทย์หญิงพิมพ์มาดา หรือหมอพิม ใบหน้าสวยคมเคร่งเครียด ดวงตาคู่สวยกวาดมองสถานการณ์รอบข้างอย่างรวดเร็ว เธอสั่งการด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
หมอพิม: “ทีมสองตามมา! เตรียมชุดผ่าตัดฉุกเฉิน!”
เธอทรุดตัวลงข้างทหารนายหนึ่งที่นอนจมกองเลือด สีหน้าซีดเซียว หายใจรวยริน หมอพิมรีบประเมินอาการอย่างรวดเร็ว มือเรียวแต่แข็งแรงคลำชีพจรและบาดแผล
หมอพิม: “ชีพจรอ่อนมาก เลือดออกเยอะ ต้องรีบห้ามเลือดด่วน!”
สิบโทหนุ่ม: (เสียงสั่นเครือ) “หมอครับ… เขาจะรอดไหมครับ?”
หมอพิมเงยหน้าสบตา มองแววตาที่เป็นกังวลของสิบโทหนุ่ม ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่แฝงความเห็นใจ
หมอพิม: “ผมจะทำให้ดีที่สุด คุณช่วยผมประคองเขาหน่อย”
มือของหมอพิมทำงานอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว สั่งการผู้ช่วยอย่างแม่นยำ ห้ามเลือด ใส่ท่อช่วยหายใจ ท่ามกลางเสียงปืนที่ยังคงดังต่อเนื่อง
เสียงระเบิดดังสนั่น: ตูม!
แรงสั่นสะเทือนทำให้ทุกคนเซเล็กน้อย หมอพิมชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันทำงานต่อ
หมอพิม: “ระวังตัวด้วยทุกคน! เร่งมือเข้า!”
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความตึงเครียด หมอพิมและทีมพยายามยื้อชีวิตทหารนายนั้นสุดความสามารถ แสงสุดท้ายของวันดับลง ความมืดเริ่มปกคลุมสนามรบ มีเพียงแสงไฟจากรถพยาบาลและไฟฉายส่องสว่างเป็นหย่อม ๆ
สิบเอกหญิง: (เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า) “หมอพิมครับ สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก กำลังเสริมยังมาไม่ถึง”
หมอพิมเงยหน้าขึ้น มองสิบเอกหญิงด้วยแววตาที่ยังคงมุ่งมั่น
หมอพิม: “เราต้องประคองสถานการณ์ตรงนี้ไปให้ได้ เตรียมพร้อมรับมือผู้บาดเจ็บระลอกใหม่”
ทันใดนั้นเอง เสียงหวีดหวิวของบางสิ่งบางอย่างดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
นายทหาร: “ระวัง! โดนโจมตีแล้ว!”
หมอพิม: (ตะโกน) “ทุกคนหลบเร็ว!”
ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้เคลื่อนไหว แรงระเบิดมหาศาลก็เกิดขึ้นตรงหน้าหมอพิม แสงสีขาวสว่างจ้ากลืนกินทุกสิ่ง เสียงหวีดร้องของผู้คน เสียงระเบิด เสียงทุกอย่างผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ร่างของหมอพิมลอยหวือในอากาศ ความรู้สึกเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะดับวูบลง…
ห้องบรรทมที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่ดูอึมครึมและไร้ชีวิตชีวา แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่าง ร่างบอบบางของหญิงสาวนอนอยู่บนเตียงไหมสีขาว ผมยาวสลวย ใบหน้าสวยหวานราวเทพธิดา แต่ดวงตาปิดสนิท
เสียงบ่าวหญิง: (กระซิบด้วยความกังวล) “ท่านหญิง… ท่านหญิงเพคะ”
บ่าวหญิงนางหนึ่งค่อยๆ เขย่าร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงอย่างเบามือ หญิงสาวบนเตียงค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยแต่กลับว่างเปล่า เลื่อนลอย มองไปยังเพดานอย่างไม่เข้าใจ
ท่านหญิง (เสียงแผ่วเบา) : “ที่… นี่ที่ไหน?”
บ่าวหญิง: (ดีใจจนน้ำตาคลอ) “ท่านหญิงฟื้นแล้ว! แย่แล้ว! ข้าจะรีบไปเรียนท่านเสนาบดี!”
บ่าวหญิงรีบลุกขึ้นวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หญิงสาวบนเตียงมองสำรวจห้องด้วยความสับสน
ท่านหญิง: (พึมพำกับตัวเอง) “ท่านหญิง… เสนาบดี… นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ความทรงจำแปลกประหลาดไหลบ่าเข้ามาในศีรษะของเธอ ภาพหญิงสาวสวยงามที่ถูกผู้คนเยาะเย้ย ถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม และการถูกคู่หมั้นถอนหมั้นอย่างเย็นชา… ความทรงจำเหล่านั้นไม่ใช่ของเธอ!
ท่านหญิง: (ยกมือขึ้นกุมศีรษะด้วยความเจ็บปวด) “เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่…”
ความสับสนและความมึนงงถาโถมเข้ามา หมอพิมในร่างของ "ท่านหญิงไป๋หลิน" ได้ตื่นขึ้นแล้ว ท่ามกลางโลกที่ไม่คุ้นเคย และความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนเอง… การผจญภัยในโลกต่างมิติของเธอเพิ่งเริ่มต้นขึ้น