อ๊ะ! ทำไมนานวันเข้านายเอกที่เธอรู้จักถึงได้รุกเธอหนักขนาดนี้กันเล่าาาาา!
ผู้แต่ง
Dara-cha'เรื่องย่อ
อ๊ะ! ทำไมนานวันเข้านายเอกที่เธอรู้จักถึงได้รุกเธอหนักขนาดนี้กันเล่าาาาา!
ชาย-หญิง,ไทย,รัก,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สาววายกับนายเอก
อ๊ะ! ทำไมนานวันเข้านายเอกที่เธอรู้จักถึงได้รุกเธอหนักขนาดนี้กันเล่าาาาา!
บทที่ 6
วันเวลาผ่านไปไวอย่างกับโกหกหลังจากที่เมถุนลุยงานมาอยากสมบุกสมบันมาแรมเดือนพรุ่งนี้ก็ถึงวันที่เมถุนรอคอย
งานมีตติ้งที่รอคอยก็มาถึงแล้ว เมถุนตั้งใจที่จะเอาของไปแจกแฟนคลับที่หน้างานหรือจะเรียกว่า Give Away เป็นการแสดงความขอบคุณที่ทุกๆ คนช่วยกันสนับสนุนและติดตามผลงานของกิรัณญ์และเธียร์เตอร์
ทุกครั้งที่มีงานมีตติ้งเมถุนก็จะทำของไปแจกแบบนี้อยู่เสมอ ครั้งนี้เมถุนอยากแสดงฝีมือการทำขนมของตัวเองเลยเลือกที่จะคุกกี้ไปแจกเพื่อนๆ แฟนคลับ โดยไม่ลืมที่จะติดรูปคู่กิรัณญ์กับเธียร์เตอร์เป็นการแสดงให้โลกได้รู้ว่าเธอคือแฟนคลับของใคร
เช้าวันใหม่เมถุนตื่นขึ้นมาด้วยความสดใส เมถุนอาบน้ำแต่งตัวสวยๆ และตั้งใจแต่งอย่างประณีต
แต่ถึงจะแต่งสวยยังไงทุกอย่างต้องโดนปิดคลุมอย่างมิดชิด และแอคเซสเซอรี่ที่ขาดไม่ได้เลยคือเสื้อคลุมตัวยาว แมส แว่นตา และหมวก เมถุนรู้ว่ากิรัณญ์คงไม่เห็นตัวเองหรอกแต่ป้องกันไว้ก่อนเพื่อความสบายใจ
มาถึงงานแล้วเมถุนนำรถไปจอดที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าก่อนที่จะหอบหิ้วคุกกี้ที่ทำเอาไปแจก แล้วก็ไม่ลืมคุกกี้สุดพิเศษที่เตรียมไว้ให้กิรัณญ์และเธียร์เตอร์ด้วย
เมถุนขึ้นลิฟต์มาถึงฮอลล์ที่จัดงานมีตติ้งก่อนเดินเอาคุกกี้ที่เตรียมไว้ให้กิรัณญ์และเธียร์เตอร์ไปฝากไว้ที่โต๊ะฝากของให้ศิลปิน เมื่อฝากของให้เสร็จเมถุนก็มายืนถ่ายรูปหน้าแบคดรอปโดยวานเพื่อนๆ แฟนคลับถ่ายให้
“เอ่ออ ขอโทษนะคะ รบกวนช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้มั้ยคะ”
“ได้ค่ะๆ เดี๋ยวเอาโทรศัพท์มาได้เลยค่ะ”
“ขอบคุณมากนะคะ”
แฟนคลับทุกคนใจดีและน่ารักมากไม่ว่าเธอจะไปถ่ายตรงไหนแค่ขอวานให้ช่วยถ่ายรูปให้ทุกคนดูเต็มใจกันมากๆ
เมถุนก็รู้สึกเกรงใจอยู่แต่มาคนเดียวแบบนี้อะไรที่วานคนอื่นได้ต้องวานกันหน่อย แต่หลังจากเพื่อนแฟนคลับถ่ายให้เมถุนก็เอา Give away แจกให้ด้วย
เมถุนมางานมิตติ้งทุกครั้งที่มีจัดงาน แต่มีแค่ของปีก่อนที่เมถุนไม่ได้มาร่วมก็ตอนนั้นเธอกดบัตรไม่ทันเลยอด
เธอไม่ได้เมคเฟรนด์กับแฟนคลับคนไหนเพราะเธออยากแอบชอบอยู่เงียบๆ ด้วยเธอไม่อยากให้ใครรู้ว่าเธอเป็นแฟนคลับของกิรัณญ์ อาจจะดูแปลกแต่ด้วยหน้าที่การงานของเธอ เธอคิดว่าแบบนี้แหละเหมาะสมที่สุดแล้ว
หลังจากถ่ายรูปเสร็จเมถุนก็เดินดูกิจกรรมหน้าฮอลล์มีซุ้มให้ร่วมสนุกหลายอย่างรวมทั้งเขียนข้อความฝากไปให้ศิลปินด้วย เมถุนร่วมกิจกรรมทุกอย่างที่มีให้ร่วมจนถึงเวลาเข้าฮอลล์
ช่วงเวลาที่รอคอยก็มาถึงบรรยากาศภายในฮอลล์จัดได้อบอุ่นเป็นกันเองมาก หลังจากที่ดูวิดิอาร์จบแล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลาที่กิรัณญ์และเธียร์เตอร์ก็ออกมา โดยทั้งสองเลือกที่จะร้องเพลงในการเปิดงานมีตติ้งครั้งนี้
หลังจากร้องเพลงเสร็จก็สู้ช่วงทอล์ค มีพิธีกรมาช่วยเป็นตัวแทนในการถามคำถามชายหนุ่มทั้งสอง
ก่อนจะเข้าสู่ช่วงที่ให้ทั้งสองหนุ่มเล่นเกม แล้วเกมที่เล่นก็เล่นกับใจสาววายเหลือเกิน ไม่ว่าจะเป็นเกมส่งกระดาษผ่านปากทุกครั้งที่เธียร์เตอร์ก้มลงใช้ปากหยิบกระดาษแล้วส่งต่อให้กิรัณญ์ แฟนคลับลุ้นจนใจจะวายจิกมือจนมือหงิกมือง้อกันหมด อยากให้กระดาษบางๆ นั้นหล่นเหลือเกิน
จบเกมนี้ก็ยังมีเกมส่งของโดยใช้แก้มของทั้งสองใช้ในการส่ง ด้วยความที่เป็นลูกบอลแล้วไม่ให้มือช่วยอีกลูกบอลก็มีตกบ้าง แล้วในจังหวะที่ลูกบอลหล่นนั่นแหละ ความฟินของเมถุนพุ่งทะยานสุด ก็แหม แก้มแนบแก้มขนาดนั้น หัวใจของมัมหมีมันปริ่มอกเหลือเกิน
จบจากเกมก็เข้าสู่กิจกรรมหาผู้โชคดีให้ขึ้นไปรับของที่ระลึกโดยสุ่มจากเลขที่นั่งของแฟนคลับที่มาร่วมงานมีตติ้งในวันนี้
“เอาล่ะค่ะ ตอนนี้เรามาหาผู้โชคดีที่จะมารับของที่ระลึกจากทั้งคุณกิรัณญ์และคุณเธียร์เตอร์กันนะคะ”
พิธีกรพูดจบ ทางทีมงานก็นำกล่องที่ข้างในบรรจุไปด้วยหางบัตรมาให้กิรัณญ์และเธียร์เตอร์สุ่มรางวัล
“เดี๋ยวให้คุณเธียร์เตอร์เป็นคนจับผู้โชคดีคนแรกก่อนนะคะ”
“ได้ครับ” เธียร์เตอร์พูดจบก็ใช้มือล้วงจับหางบัตรออกมา
“ได้เลขที่นั่งเท่าไหร่คะ คุณเธียร์เตอร์ประกาศได้เลยค่ะ”
“เลขที่ AB XX ครับ”
“ขอเชิญเลขที่ AB XX ขึ้นมารับของที่ระลึกได้เลยค่ะ”
ผู้โชคดีขึ้นไปรับรางวัลพร้อมกับถ่ายรูปกับชายหนุ่มทั้งสอง หลังจากเสร็จกิรัณญ์ก็เป็นคนจับคนถัดไป เมถุนนั่งดูกิจกรรมไปจนเหลือผู้โชคดีคนสุดท้าย
“เอาล่ะค่ะมาถึงผู้โชคดีคนสุดท้ายของเราแล้วนะคะ เดี๋ยวเชิญคุณกิรัณญ์มาสุ่มหยิบผู้โชคดีคนสุดท้ายกันค่ะ”
กิรัณญ์เดินมาหน้าเวลาล้วงมือลงไปหยิบหางบัตรก่อนจะประกาศรายชื่อผู้โชคดีออกมา
“หมายเลข VIP XX ครับ”
หลังจากที่กิรัณญ์ประกาศผู้โชคดีออกมาเมถุนได้แต่อ้าปากค้างและทำตาโตตกใจจนเกือบใจจะวาย
ก็เลขที่ที่กิรัณญ์ประกาศออกมามันเลขที่นั่งเธอเอง เมถุนทำตัวไม่ถูกยังคงช็อกอยู่ จนแฟนคลับที่นั่งข้างๆ สะกิดให้เธอรู้สึกตัว
“ตัวเองๆ เลขที่นั่งของตัวเองอ่ะ ดีใจด้วยน้า” แฟนคลับที่นั่งข้างเธอเอ่ยแสดงความยินดีออกมาอย่างตื่นเต้น
เมถุนยังไม่ยอมลุกออกจากที่จนพิธีกรต้องประกาศซ้ำอีกรอบพร้อมกับแฟนคลับที่อยู่รอบๆ ตัวเมถุนต่างชี้มายังตัวเมถุนให้คนที่อยู่บนเวทีเห็น
พิธีกรเรียกเมถุนให้ขึ้นไปบนเวที เมถุนโดนกดดันจากรอบด้านจึงจำเป็นต้องรีบขึ้นไปรับของที่ระลึก โดยไม่ลืมหยิบหมวก แว่นตา และแมสขึ้นมาสวมปิดบังตัวเองอย่างมิดชิด
เมถุนเดินขึ้นมาบนหน้าเวทีแต่ในจังหวะที่กำลังก้าวขึ้นไปได้แต่ภาวนาในใจว่าอย่าให้กิรัณญ์จำตนได้
“เดี๋ยวผู้โชคดีมารับของกับคุณกิรัณญ์ได้เลยนะคะ”
เมถุนเดินตัวลีบๆ สั่นๆ ไปรับของแถมยังก้มหน้าไม่ยอมสบตาใครเลย
“สงสัยแฟนคลับคนนี้จะตื่นเต้นมากเลยนะคะ ดูสิตัวสั่นเชียว”
พิธีกรเอ่ยแซวเมถุน แฟนคลับด้านล่างที่เห็นด้วยกับพิธีกรต่างพากันหัวเราะขำอย่างเอ็นดูกับท่าทางของเมถุน
“ยินดีด้วยนะครับ” กิรัณญ์เอ่ยขอบคุณเมถุน แต่ไม่เพียงแค่พูดเท่านั้นกิรัณย์ยังก้มหน้าลงมาเหมือนกำลังสำรวจอะไรสักอย่าง
เมถุนพยักหน้ารับคำพร้อมกับพยายามหันหน้าหนีไม่ให้กิรัณญ์ได้สำรวจใบหน้าของเธอ
“เดี๋ยวเชิญคุณเธียร์เตอร์มาถ่ายรูปกับผู้โชคดีด้วยนะคะ”
เธียร์เตอร์เดินมายืนข้างๆ เมถุน ก่อนจะตั้งท่าถ่ายรูปโดยเอนศีรษะมาทางเธอเล็กน้อย พิธีกรจะนับ หนึ่ง สอง สาม ให้ช่างภาพกดชัตเตอร์
เมถุนหัวใจจะหยุดเต้น ด้านขวาก็กิรัณญ์ด้านซ้ายก็เธียร์เตอร์ แต่ก่อนที่จะสติหลุดไปมากกว่านี้ เมถุนรู้สึกว่าระยะห่างจากฝั่งขวาจะลดลงจนสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากแผงอกขอบชายหนุ่มที่อยู่ฝั่งขวา
“เรียบร้อยแล้ว ขอบคุณผู้โชคดีนะคะ”
เมถุนหันมาขอบคุณชายหนุ่มทั้งสองและพิธีกร ก่อนจะรีบก้าวลงจากเวที แต่ไม่รู้ทำไมเธอรู้สึกเสียวสันหลังยังไงไม่รู้เหมือนมีใครกำลังจ้องมาเธอจนลับสายตา
ในที่สุดก็มาถึงช่วงสุดท้ายที่แฟนคลับทุกคนไม่อยากให้ถึงแต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ก่อนจะลากันไปทั้งเธียร์เตอร์และกิรัณญ์ออกมาขอบคุณแฟนคลับที่มางานมิตติ้งในครั้งนี้
“ขอบคุณทุกคนนะครับ สำหรับความรักและการสนับสนุนอยู่เรื่อยมา ผมรู้สึกดีใจมากครับที่ได้พบกับแฟนคลับน่ารักๆ แบบนี้ ผมสัญญาว่าจะสร้างผลงานที่ดีให้ทุกคนได้ชมนะครับ” เธียร์เตอร์กล่าวจบเสียงร้องกรี๊ดของแฟนคลับก็ดังลั่นหอเหมือนเสียงแฟนคลับเริ่มเบาลงกิรัณญ์ก็เริ่มกล่าวขอบคุณต่อทันที
“ขอบคุณแฟนคลับทุกคนนะครับที่ติดตามผลงานและให้การสนับสนุนกันอย่างต่อเนื่อง ผมอยากจะบอกว่าพวกคุณคือแรงบันดาลใจและกำลังใจในการทำงานของผมนะครับ ถ้าไม่มีพวกคุณทุกคน ผมคงจะมาไม่ถึงวันนี้ ขอบคุณที่เชื่อใจและอยู่กันมาจนถึงวันนี้นะครับผมสัญญาว่าจะสร้างผลงานที่ดีเพื่อตอบแทนความรักของพวกคุณนะครับ”
“และวันนี้พวกผมมีเรื่องที่อยากจะบอกทุกคนนะครับ” เสียงของกิรัณญ์ที่พูดออกมาดูซีเรียสและเครียดมาก จนแฟนคลับรู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น จนทั้งฮอลล์เงียบสงัดแม้แต่เสียงหายใจก็ยังไม่มี
“ผมอยากจะบอกว่า…พวกเราจะมีซีรีส์เรื่องใหม่ฝากติดตามด้วยนะครับ” กิรัณญ์ยิ้มออกมาพร้อมทำเสียงอ้อนๆ แฟนคลับ หลังจบคำแฟนคลับทุกคนต่างพากันส่งเสียงดีใจกันอย่างถ้วนหน้าเพราะแฟนคลับทุกคนต่างเฝ้ารอและรอคอยกันมาอย่างยาวนาน ทุกวันนี้แฟนคลับที่ชิปต่างอยู่ได้ด้วยงานมีตติ้งเท่านั้น
เมถุนอมยิ้มหลังจากที่เห็นท่าทางน่ารักของกิรัณญ์ที่ยิ้มออกมา คนอื่นอาจจะกำลังดีใจเรื่องซีรีส์ใหม่ แต่เรื่องนั้นเมถุนรู้เรื่องนั้นและดีใจมาตั้งนานแล้ว
อีกทั้งเธอยังได้ไปทำงานให้อีกด้วย แต่สิ่งที่เธอมีความสุขที่สุดตอนนี้คือท่าทางน่ารักๆ ที่กิรัณญ์ทำให้แฟนคลับต่างหาก
มีตติ้งจบได้ไปด้วยรอยยิ้มของแฟนคลับทุกคน เมถุนรู้สึกอิ่มเอมหัวใจเหลือเกิน พยายามเก็บทุกความทรงจำลงในสมองให้ได้มากที่สุด
เมถุนแวะเข้าห้องน้ำก่อนกลับหลังจากทำธุระเสร็จเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล”
“เป็นไงบ้าง งานจบแล้วใช่ปะ”
“ช่าย แกโทรมาได้ถูกเวลาสุด”
“แต่นี่ถือว่าเลิกช้ามากเลยนะเนี่ย”
“ก็ลูกฉันเขาเสิร์ฟไม่หยุด เข้าไปแล้วยังกลับออกมาหาแฟนคลับอีก ดูสิคนอะไรน่ารักขนาดนี้”
“ฟินเลยสิแก”
“สุดๆ เอ้อแต่มีเรื่องเกือบทำฉันหัวใจจะวาย”
“ทำไมหรอ”
“ก็ฉันเป็นผู้โชคดีได้ขึ้นไปรับของที่ระลึกนะสิ”
“เห้ยย จริงดิ หนูกิของแกเขาจำแกได้มั้ยวะ”
“ไม่รู้ว่ะ แต่ฉันพรางตัว แว่นพร้อมแมสพร้อมหมวกพร้อม น่าจะจำไม่ได้มั้ง”
“งั้นน่าจะจำไม่ได้”
“แต่ก็แอบหวาดเสียวอยู่ รู้สึกว่าลูกมองแปลกยังไงไม่รู้”
“ก็แกเริ่มทำงานกับเขามากกว่าแต่ก่อน มันก็ต้องมีสะกิดใจอยู่บ้างแหละ”
เมถุนได้แต่ทำหน้าปลงๆ ได้แต่หลอกตัวเองหวังว่ากิรัณญ์จำไม่ได้ใส่ใจเธอขนาดนั้น
“แค่นี้ก่อนนะแก ฉันยังอยู่ในห้างอยู่เนี่ย เดี๋ยวหาทางออกก่อน ไม่รู้ว่าอยู่ทางไหนเนี่ย”
“เคเค กลับถึงแล้วทักบอกละกัน”
หลังจากวางสายจากเจนณิการ์เมถุนก็พยายามหาทางออกจากห้างสรรพสินค้าไปที่ลาดจอดรถ เมถุนเดินวนเสียเวลากว่าจะหาทางออกเจอก็ใช้เวลาไปพอสมควร เมื่อมาถึงลานจอดรถก็เห็นรถจอดอยู่เพียงไม่กี่คัน
เมถุนรีบเดินไปที่รถในมือถือถุงของที่ระลึกที่ได้รับและถุงคุกกี้ที่เหลืออยู่ไม่กี่ชิ้นเพราะเป็นคุกกี้ที่แตกเมถุนไม่อยากให้ของที่ไม่ดีให้กับแฟนคลับเลยเลือกที่จะเก็บกลับไปกินเองดีกว่า
เมื่อมาถึงรถในขณะที่กำลังจะเปิดประตูรถ อยู่ๆ ก็มีรถตู้คันหนึ่งขับมาขวางหน้ารถของเธอหลังจากรถตู้จอดนิ่ง ประตูรถตู้ก็เลื่อนออกช้าๆ
เมถุนมองเห็นชายหนุ่มสองคนที่อยู่บนรถ คนแรกเป็นหนุ่มหน้าคมกำลังนั่งก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ แต่อีกคนกำลังมองมาที่เธอ หนุ่มหน้าสวยที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างดีและเป็นคนที่เธอพึ่งพูดถึงกับเพื่อนไปเมื่อสักครู่
“คุณเมมาทำอะไรที่นี่หรอครับ”
เมถุนทำหน้าตกใจ ได้แต่คิดในใจว่าวันนี้มันวันอะไรเนี่ย มีเรื่องให้ใจเธอวายใจได้ทุกเวลาจริงๆ