ชาย-หญิง,รัก,แฟนตาซี,ดาร์ค,ตะวันตก,แฟนตาซี,สืบสวนสอบสวน,ผจญภัย,ดราม่า,โรมานซ์แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“เจ้าคือดวงใจข้าที่ใกล้แตกสลายลงอีกครั้ง” —อเล็กซานเดอร์
ผู้แต่ง
Amber. Author
เรื่องย่อ
ท่ามกลางความรุ่งโรจน์แห่งจักรวรรดิอังกฤษ คำสาปโบราณกำลังจะตื่นขึ้น…
ปี ค.ศ. 1847 ภายใต้ร่มเงาแห่งพระราชินีนาถวิกตอเรีย หญิงสาวแปลกหน้า—เอเลนอร์ เฮสติงส์—ตื่นขึ้นในร่างของสตรีสูงศักดิ์โดยไร้ซึ่งความทรงจำ
เมื่อโชคชะตานำพาให้เธอได้พบกับดยุก อเล็กซานเดอร์ คาเวนดิช ทายาทแห่งตระกูลผู้ถูกพันธนาการด้วยความลับและบาปกรรมในอดีต ทั้งสองถูกผูกมัดด้วยสายสัมพันธ์เร้นลับและแรงปรารถนาที่ท้าทายขีดจำกัดของกาลเวลา
ท่ามกลางเงามืดของคฤหาสน์แชตส์เวิร์ธ คำสาปร้ายและอดีตอันโหดร้ายค่อย ๆ เผยโฉม เอเลนอร์และอเล็กซานเดอร์ต้องร่วมกันไขปริศนาและเดิมพันด้วยหัวใจ หากปรารถนาจะมีวันพรุ่งนี้ พวกเขาต้องเลือกระหว่างความรักกับความตาย
นวนิยายแฟนตาซี-โศกนาฏกรรมรัก ที่จะพาคุณดำดิ่งสู่โลกแห่งคำสาบาน อำนาจ และการทรยศ กับปาฏิหาริย์ของสองดวงวิญญาณที่ถูกลิขิตให้พานพบเพียงเพื่อจากลาและคําอธิษฐานที่พลิกชะตาฟ้าและดิน
“แม้ม่านเวลาจะขวางทางเราไว้ไกล แต่หัวใจยังร่ำร้องเรียกหา
ใต้ท้องฟ้าที่พราวด้วยหมู่ดาวนับพันครา ความรักยังเลอเลิศเยียวยารอยแผลใจ
แม้ศตวรรษจะพาเราให้ห่างไกล แต่สองวิญญาณยังผูกสายใยแน่นมั่นมิแปรผัน
หนึ่งหัวใจในสองร่างที่ใฝ่ฝัน ดวงดาราจะนำทางเราทุกคืนวัน
ให้ปาฏิหาริย์ผลิบานไม่ว่าวันพรุ่งเป็นเช่นไร”
— เอเลนอร์ บาร์เน็ตต์
ฉันลุกตาม พยายามตะโกนถามไล่หลังเพื่อให้เขาอธิบายถึงสิ่งที่ฉันได้ทำผิดไป แต่เขาไม่คิดหยุดเพื่อสนทนาต่อ เดินหายไปที่หลังประตูทางออกบานนั้นไม่คิดหันมองกลับ
ฉันพยายามตั้งสติทำความเข้าใจกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เซอร์ไวคลิฟฟ์เดินเข้ามาในห้องอีกครั้งและเชิญให้ฉันกลับคฤหาสน์ไปทั้งอย่างนั้น เขาเดินออกมาส่งแค่เพียงหน้าทางเข้า แล้วก็เดินกลับเข้าไปตามเจ้านายของเขาอย่างเสียมารยาท ฉันกับลิเลียนเดินกลับขึ้นรถม้าด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวอย่างที่สุด
‘อะไรของเขากัน เจอหน้าฉันทีไรก็เอาแต่หงุดหงิดใส่ แถมเอาแต่ไล่ให้ฉันกลับคฤหาสน์อยู่นั่น พูดจาแต่ละทีไม่คิดให้เกียรติกันบ้างเลย อะไรจะโกรธเคืองฉันถึงเพียงนี้ สรุปแล้วมันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเลดี้เอเลนอร์กับท่านดยุกผู้นี้กันแน่ มีแต่เรื่องราวผิดเพี้ยนเต็มไปหมด’
✽ ✽ ✽
“ฉันถามพี่หน่อยได้หรือไม่ ฉันเคยไปทำอะไรให้เขาจงเกลียดจงชังนักหนาอย่างนั้นหรือ”
ลิเลียนใช้หวีขนม้าแปรงผมให้เพื่อเตรียมให้ฉันเข้านอน นางหยิบเรือนผมอันเงางามที่ยาวสลวยอยู่บนแผ่นหลังที่ฉันไม่ใช่เจ้าของนี้ ขึ้นมากำเป็นช่อ สางมันอย่างละเมียดละไม ฉันพยายามจะไม่ถือสาสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วเชียว แต่มันก็อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ
ลิเลียนรู้ดีว่าฉันเพิ่งโดนท่านอเล็กซานไล่ออกจากบ้านมาหมาด ๆ และคงจะห้ามใจไม่ให้ถามถึงสาเหตุไม่ได้อย่างแน่นอน เพราะในสายตาของนาง ฉันก็แค่คนที่ไม่หลงเหลือซึ่งความทรงจำดี ๆ คนหนึ่ง แถมท่านอเล็กซานเองก็ยังไม่ทราบถึงเรื่องที่ฉันเป็นอยู่ในตอนนั้น แต่ฉันเชื่อว่าเซอร์ไวคลิฟฟ์คงรายงานให้เขาได้รู้แล้วในตอนนี้
นางจ้องหน้าฉันผ่านภาพสะท้อนบนกระจก ก่อนจะตัดสินใจเล่าให้ฉันฟังถึงเลื่องลือของเขาในอดีตอีกหนึ่งเรื่อง
“คุณหนูมิได้ทำอะไรผิดหรอกเจ้าค่ะ ดิฉันเองต่างหากที่เป็นฝ่ายผิด”
ฉันหันลำกลับไปมองนาง ลิเลียนวางหวีเล่มนั้นลงพร้อมจัดเรียงเส้นผมให้เรียงตัวกันอย่างสวยงาม จากนั้นก็คุกเข่าลงกับพื้น หยิบฝ่ามือเรียวสวยของฉันขึ้นไปกุมเหมือนคนกำลังอ้อนวอนขอขมา
“พี่หมายความอันใด”
ฉันมองกิริยาของนางที่ดูผิดแปลกนี้ เหมือนคนที่ทำผิดมหันต์แล้วพยายามขอให้ฉันให้อภัยก็ไม่ผิด
“ดิฉันผิดเองที่มิกล้าเล่าให้คุณหนูทราบ ดิฉันเกรงว่าคุณหนูจะกลัวใต้ฝ่าพระบาทจนมิยอมไปพบกับท่านเจ้าค่ะ”
“เหตุใดฉันต้องกลัวเขาด้วย”
ยิ่งทำให้ฉันสงสัย ท่านอเล็กซานมีอะไรที่ฉันต้องกลัวด้วยงั้นหรือ ดู ๆ ไปเขาก็แค่บุรุษที่ดูจะรังเกียจสตรีก็แค่นั้น
“ได้โปรดคุณหนูอย่าได้ปริปากบอกผู้ใดว่าดิฉันเป็นผู้เล่าให้ฟังนะเจ้าคะ มิเช่นนั้นดิฉันคงโดนนายท่านลงโทษเป็นการใหญ่แน่ มันเป็นอย่างนี้นะเจ้าคะ มีข่าวลือว่าใต้ฝ่าพระบาทถูกสตรีผู้เป็นที่รักยิ่งในอดีตทรยศหักหลังเพราะคบชู้เจ้าค่ะ เป็นเหตุทำให้ท่านกลายเป็นบุรุษที่เย็นชาและปิดใจตัวเองจนถึงตอนนี้ บางทีท่านก็บันดาลโทสะกับสตรีโดยไร้เหตุผล โปรดคุณหนูเข้าใจท่านด้วยเจ้าค่ะ”
“เขาเป็นบุรุษที่มีดวงตาเศร้าโศกมากอย่างที่พี่ว่า ในตอนที่ฉันได้เต้นรำกับเขาในคืนนั้น ฉันไม่เห็นถึงชีวิตในนัยน์ตาคู่นั้นเลย คงจะบอบช้ำเกินเยียวยา ว่าแต่…พี่รู้หรือไม่ว่าเขามีสหายกับเขาบ้างหรือเปล่า”
ฉันเล่าให้นางฟังถึงสิ่งที่รู้สึกในตอนที่ได้สบตากับเขาครั้งแรกในคืนเต้นรำ แล้วก็นึกอยากจะรู้ว่าคนอย่างเขาจะมีเพื่อนบ้างไหม นิสัยแบบนี้ดูทรงแล้วท่าจะยาก
“เท่าที่ดิฉันทราบมา ก็มีนายท่านที่เป็นหนึ่งในสหายคนสนิท แต่นอกเหนือจากนั้นดิฉันมิแน่ใจเจ้าค่ะ”
“ท่านอเล็กซานเนี่ยนะเป็นสหายของท่านพ่อ!”
ฉันตกใจ ไม่คิดว่าเขาจะมีสหายกับเขาด้วย นิสัยที่ไร้มารยาทเช่นนั้นไม่น่ามีใครคบได้
“ใช่เจ้าค่ะ ทั้งสองท่านเป็นสหายที่สนิทสนมกันมาแต่ไหนแต่ไร นี่ก็ดึกมากแล้วเจ้าค่ะ ได้โปรดเข้านอนเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะไปเตรียมชาคาโมมายล์มาให้”
เอ่ยจบ นางก็ลุกขึ้นเพื่อไปเตรียมน้ำชาสำหรับก่อนนอนมาให้ แต่ฉันกลับดึงชายกระโปรงของนางเอาไว้แน่นไม่ยอมให้เดินไปเพราะยังมีอีกคำถามที่ผุดขึ้นในใจ
“ท่านหญิงผู้นั้นเป็นใครกัน”
ฉันอยากรู้ว่านางใดกันที่ทำร้ายจิตใจเขาถึงเพียงนั้น
“อะ—เออ ดิฉันมิทราบเจ้าค่ะ เรื่องมันเกิดขึ้นมาหลายปีแล้ว เดี๋ยวดิฉันกลับมาเจ้าคะ”
นางตอบด้วยความกระอักกระอ่วนใจดูมีพิรุธ ก่อนจะขอตัวและรีบเดินออกไป ฉันเชื่อว่านางอาจเลือกเลี่ยงที่จะไม่บอกให้ฉันรู้ความจริงเพราะกลัวฉันเสียใจหากตกแต่งกับเขาไปแล้ว ไม่เป็นไร ฉันจะใช้ความสามารถของนักวิจัยประวัติศาสตร์เพื่อสืบหาเอาเอง ไม่แน่ว่าภายในคฤหาสน์หลังนี้อาจจะมีหลักฐานบางอย่างที่เชื่อมโยงถึงเรื่องที่นางเล่ามาก็เป็นได้
✽ ✽ ✽
ดิฉันเดินออกมาจากห้องของคุณหนูด้วยใจเป็นกังวล แย่แล้ว อยู่ ๆ คุณหนูก็เกิดสงสัยเรื่องของตัวเองขึ้นมา ใต้ฝ่าพระบาทนะใต้ฝ่าพระบาท จะถนอมน้ำใจสตรีคู่หมั้นสักหน่อยก็มิได้ แต่เหตุการณ์ในวันนี้ยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าคุณหนูเอเลนอร์นั้นมิเหลือซึ่งความทรงจำแล้วจริง ๆ
เครื่องแต่งกายที่เตรียมให้ท่านหญิงใส่ไปพบกับใต้ฝ่าพระบาทเมื่อตอนเย็นนั้น เป็นชุดที่เคยมีอดีตพัวพันกับท่านผู้นั้นและตัวของคุณหนูเอง หากคุณหนูยังมีความทรงจำหลงเหลืออยู่บ้าง คงปฏิเสธที่จะมิใส่มันตั้งแต่แรกเห็นแล้ว
แต่มิคิดเลยว่าใต้ฝ่าพระบาทจะมีกิริยาโหดร้ายเช่นนั้นเลย เพราะเหตุผลนี้แหละที่ทำให้ดิฉันรู้สึกผิดกับคุณหนู ทำให้คุณหนูเริ่มสงสัยเกี่ยวกับอดีตของตัวเอง
“ท่านพี่ลิลาอ์นาขอรับท่านพี่ลิลาอ์นา! มีจดหมายสารม้าเร็วจากนายท่านมาขอรับ”
มิกค์เด็กชายวัยสิบห้าปี บุตรชายคนเล็กของมิสซิสบาร์คเกอร์ แม่ครัวใหญ่ประจำบ้านเว็กซ์ฟอร์ด วิ่งโบกไม้โบกมือมาหาดิฉันพร้อมกับซองจดหมายที่ตอบกลับมาอยู่ในมือ หลังจากที่ดิฉันได้ส่งจดหมายรายงานถึงสถานการณ์ในคฤหาสน์ให้นายท่านได้รับทราบไปเมื่อช่วงบ่าย ปกติแล้วจดหมายต้องใช้เวลาเดินทางอย่างต่ำหนึ่งวันเต็ม แต่ในครั้งนี้กลับใช้เวลาเพียงครึ่งวัน แปลว่านายท่านอยู่ไม่ไกลจากกรุงลอนดอนมากแล้วเป็นแน่ คงจะเป็นห่วงอาการคุณหนูมากถึงได้รีบกลับมา
“ขอบใจเจ้ามาก”
ดิฉันเอ่ยหลังจากที่รับจดหมายมา จากนั้นเจ้าหนูมิกค์ก็วิ่งหายไปจากโถงทางเดินนี้อย่างมีรีรอ จดหมายฉบับนี้จ่าหน้าถึงดิฉัน จึงรีบเปิดมันเพื่ออ่านดูในทันที
วันที่ 28 ตุลาคม ค.ศ. 1847
ถึง ลิลาอ์นา
ข้าขอขอบคุณเจ้าเป็นอย่างยิ่งที่รายงานให้ข้าทราบถึงสถานการณ์ของเอเลนอร์ โปรดดูแลนางแทนข้าอย่าได้ขาดตกบกพร่องอย่างที่เป็นอยู่นี้ หากมีอะไรเกิดขึ้นอีก จงรายงานข้ามิให้ขาด ส่วนเรื่องของพิธีวิวาห์ข้าพอทราบมาบ้างแล้ว แต่ข้ายังติดธุระมิสามารถกลับไปได้ในเร็ววัน อาจมีกำหนดเดินทางกลับในช่วงเวลาเดียวกันกับวันสมรส ตอนนี้ข้าต้องเดินทางลงมายังเดอร์บี และจะกลับขึ้นไปที่แมนเชสเตอร์อีกทีในสองวัน
อีกเรื่องที่ข้าจะขอให้เจ้าทำ จงไปกำชับกับเหล่าผู้รับใช้ในคฤหาสน์ทุกคนว่าอย่าได้ปริปากพูดเรื่องของเชลซีให้เอเลนอร์ได้ยินเป็นอันขาด ปิดประตูล็อกห้องของนางเอาไว้อย่าให้เอเลนอร์ได้เข้าไป และอย่าให้ธิดาของข้าจำเรื่องราวของนางได้โดยเด็ดขาด
จาก เพอร์ซิวัล บาร์เน็ตต์
นายท่านเองก็เห็นตรงกันกับดิฉันสินะ มิอยากให้คุณหนูจำเรื่องราวของโศกนาฏกรรมครั้งนั้นในอดีตได้ ถ้าเช่นนั้น ดิฉันจะจัดการตามที่ท่านประสงค์