ภาระที่บ้านว่าหนักแล้ว... แต่การต้องมารับบทเป็น คนดูแล ไอ้เด็กเปรตบ้านรวยอย่าง 'ธาม' ดันหนักกว่า เป็นร้อยเท่า!
ชาย-ชาย,รัก,ดราม่า,รั้วโรงเรียน,ไทย,นิยาย,นิยายNC,พล็อตสร้างกระแส,นิยาย18+,นิยายวาย,นิยายวายพีเรียด,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ภาระที่บ้านว่าหนักแล้ว... แต่การต้องมารับบทเป็น คนดูแล ไอ้เด็กเปรตบ้านรวยอย่าง 'ธาม' ดันหนักกว่า เป็นร้อยเท่า!
ผู้แต่ง
ยักผู้ดลใจ
เรื่องย่อ
เเนะนำเรื่อง
เรื่องราววุ่นๆ และความสัมพันธ์ชวนใจเต้นเริ่มต้นขึ้น เมื่อ วิน นักเขียนหนุ่มฝีมือดี (นามปากกาลูกไม้แพรวพราว) ต้องมารับบทบาท "คนดูแล" ควบคุมความประพฤติของ ธาม เด็กหนุ่มบ้านรวยจอมป่วนที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตเขาในทุกๆ วัน จากคู่กัดที่คอยจิกกัดกันทีละนิด ความรู้สึกก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผูกพันและความอบอุ่นในหัวใจ
ทว่าความสุขกลับอยู่ได้ไม่นาน เมื่อก๊วนเพื่อนสนิทอย่าง ภูมิ (เจ้าของสำนักพิมพ์ป้ายแดง) และ ธีม (เลขาคู่ใจ) ต้องพาบริษัทก้าวเข้าสู่สนามการแข่งขันทางธุรกิจอันดุเดือด ซึ่งมีอิทธิพลมืดและแผนชั่วของ "พ่อของภูมิ" คอยขัดขวางและบั่นทอนจิตใจอยู่เบื้องหลัง
จุดเปลี่ยนครั้งใหญ่เกิดขึ้นในทริปเดินทางไปทำงานและท่องเที่ยวที่จังหวัดอุบลราชธานี (ณ วัดสิรินธรวรารามภูพร้าว หรือวัดเรืองแสง) เมื่อความไว้ใจถูกหักหลังโดย ริน พนักงานใหม่ที่แฝงตัวเป็นหนอนบ่อนไส้คอยส่งข่าวให้ฝั่งศัตรู จนนำไปสู่การดักซุ่มโจมตีและวินาทีความเป็นความตายของทุกคนในกลุ่ม
ท่ามกลางกระสุนปืน บาดแผล และน้ำตา พวกเขาต้องร่วมมือกันใช้ความกล้าหาญและความรักที่มี เพื่อปกป้องเพื่อนพ้อง ฝ่าฟันวิกฤตอันตราย และทวงคืนความยุติธรรมให้กับชีวิต
เส้นทางความรักของพวกเขาจะรอดพ้นจากเงื้อมมืออันตรายครั้งนี้ได้หรือไม่? ร่วมลุ้นและเอาใจช่วยไปพร้อมกันได้ใน "แด่เธอผู้เป็นนิรันดร์"
โปรดติดตามในนิยายเลยนะค่า
⚠️คำเตือน นิยายเรื่องนี้มีฉากโรแมน ติก / ฉากเหมาะสำหรับผู้มีอายุ 18 ปีขึ้น ไป เเละในนิยายมีคำหยาบเเละอาจจะมีผิดพลาดบ้างจุดเเละก็เรื่องนี้สร้างมาจากจิตนาการเรารวดๆนะคะ⚠️
เเจ้งบทที่มีทั้งหมด
สวัสดีค่ะนิยายเราจะเขียนประมาณ 13 บทนะค่ะ เเละตอนพิเศษอาจจะอัพมาตามวันเทศกาลหรือเนื่องในโอกาสต่างๆเช่น ความก้าวหน้าของความสัมพันธ์ตัวละคร เเล้วเรื่องนี้ยังมีE-bookด้วยนะค่ะใครที่ชอบอ่านรวดเดียวเเบบฟินๆฝากไปตามกันหน่อยน้า
เวลางลงนิยายเรา
18:00น.
เเละทางเราอัพวันเว้นวันนะค่ะ
ช่วงคุยกับนักเขียน
สวัสดีค่ะทุกคนเรานักเขียนยักผู้ดลใจ นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเรื่องที่สองของเราเเละอาจจะมีบ้างจุดที่ยังมือใหม่มากเเต่ก็ฝากเเจ้งได้ด้วยนะค่ะเเละขอให้สนุกกับนิยายเรานะค่ะ
https://x.com/DPhcn65718
ลิ้งE-Bookนะคะ
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTU3NDc5MDEiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiI0NzkxMjYiO30
จากนักเขียน: ยักผู้ดลใจ
ในวันหนึ่งเป็นวันปกติที่ วิน กำลังเดินไปโรงเรียนด้วยสีหน้าเศร้าเพราะการไปโรงเรียนของวิน ไม่เหมือนคนอื่นเพราะวินจะต้องเจอกับคำด่าท้อการกลั่นแกล้งสารพัด
เพราะบ้านวินจนเลยโดนกลั่นแกล้งอยู่เรื่อย เเละคนที่กลั่นเเกล้งวินมากที่สุด ก็คือ "ธาม เด็กที่อายุน้อยกว่า วินเเค่ปีเดียว"เเต่กลับกลั่นเเกล้งวินจนวินเสียความรู้สึก
เพราะฉะนั้นการไปโรงเรียนสำหรับวินก็ไม่เหมือนใคร พอวินก้าวเข้าไปในโรงเรียนนั้น ธามก็เดินมาทางกับพรรคพวกของธามเดินมาด้วยสีหน้าเหมือนผู้ชนะเเละมอง วินเหมือนเป็นเหยื่อที่รอเชือด
พอธามเดินมาถึงวินนั้นก็พูดขึ้น
"นี่ไอ้คนไม่มี พ่อ! มึงจะไปไหนหรอฮึฮึๆ"
วินพยามเดินหนีเเต่ก็ไม่พ้นที่จะหนีพวกมันทันเพราะ ธามเป็นนักกีฬาของโรงเรียนต่างจากวินที่เป็น เด็กเนิร์ดหน้าเรียนกลางๆ
ธามก็เดินตามว่าสักพักจนกริ่งโรงเรียนดังพวก ธามได้โดดเรียนไปหาเที่ยว ส่วนวินก็รีบเดินไปนั่งที่ห้องเรียนเพื่อรอที่จะเรียน
ระหว่างรอนั้น ก็มีคนเดินมาตบไหล่ของ วินเบาๆ นี้วินนายมานั่งทำหน้าซึมเเบบนี้ในห้องเรียนได้ไงยิ้มสิ ยิ้มเข้าไว้ นายนะเป็นคนยิ้มสวยนะ คนที่มาตบไหล่วินนั้นคือ...
"ไอย์ เพื่อนร่วมห้องเเละเพื่อนสนิทของวิน"
ไอย์เปิดคนร่าเริงสนใจเเละมีความเป็นตัวเองสูงมาก สูงจนน่ากลัวเลยเเหละ
"เอาเถอะ กูนี้เริ่มไม่ไหวเเล้ววะมึง"
"อ้าวทำไมละมึง"
ไอย์ถามด้วยความเป็นหวงเพราะวินไม่ค่อยพูดเเบบนี้สะเท่าไร
"เเม่กู ป่วยอีกเเล้ววะมึง ตานี้หนักมากกูไม่รู้ว่าจะเอาเงินที่ไหนมารักษาเเล้ววะ งานที่ทำอยู่ก็เป็นก็เป็นตากล้องอิสระ"
"กูไม่รู้จะช่วยเเม่กูยังไงเเล้วมึง"
วินพูดด้วยน้ำตาเเละความกังวลอย่างถึงที่สุด พอไอย์ได้ยินเเล้วก็หาวิธีช่วยให้กับวิน พอกำลังจะช่วยครูก็เข้าห้องมาพอดีวินก็เลยต้องกลับไปเรียนก่อนส่วนไอย์ทร่เป็นเด็กหลังห้อง
ก็พยามหางานช่วยในที่นี้ ระหว่างที่งานนั้นก็เจองานหนึ่ง เป็นพี่ดูเเลลูกของคนนายให้เรียนดีขึ้นเเละกลับมาโพกัสอนาคตมากขึ้น เเต่ในโพสต์เขาได้กำกับไว้ว่าจะต้องเป็นคนที่คุมลูกเขาได้จริงๆ
ไอย์อ่านเเล้วก็กังกลเพราะวิน เป็นคนใจดีเเละจิตใจเบาะบาง ไอย์ได้พิจารณาสักเเปปก็ลองเดินไปเสนองานให้กับวินที่กำลังซึม
"นี่ๆ เเก ลองไปสมัครที่นี้ดูไหมเงินเดือนเริ่มต้นที่ 50,000บาท เลยนะเเก"
วินได้เงยหน้าขึ้นด้วยความหวังเเละตอบรับงานนี้ทันที
วันต่อมาเป็นวันหยุด วินได้เดินทางไปสถานที่ ที่ไอย์บอกเหมือนว่าจนมาหยุดทึ่คฤหาสน์หลังหนึ่งที่สวยงามอลังการมากจนวินละสายตาไม่ได้เลย
วินได้เดินเข้าไปต่อคิวสัมภาษณ์งานจำนวนคนเป็นร้อย วินเห็นเเล้ววินท้อระหว่างรอนั้นจู่ๆ วินก็เกิดหน้ามืดจนยืนไม่อยู่ จนล้มใส่อกของใครไม่รู้
พอตื่นมาอีกทีก็ผู้หญิงใส่ชุด เเม่บ้านสองสามคนมาดูเเลเเละหนึ่งในพวกเเกก็เอ่ยถามขึ้น
"หนูจ้ะ หนูมาสัมภาษณ์งานพี่เลี้ยงหรอจ้ะ"
วินได้ตอบกลับด้วยความเกรงใจว่า
"ใช่ๆ ครับ พอดีผมมาหางานที่ได้เงินดีจนเจอเลยมาลองสัมภาษณ์ดูอะครับ"
"อ่อ อย่างงี้นี้เอง"
"งั้นป้าจะบอกไรอย่างหนึ่งนะจ้ะ"
"ครับ"
วินตอบกลับด้วยความสงสัยทำไมป้าเเกมีไรจะบอกหรอ
"คุณชายของบ้านนี้ เอาเเต่ใจเเละดุร้ายมาก มีพี่เลี้ยงหลายคนเเล้วโดยไล่ออก จนนับไม่ถ้วน คุณนายก็เริ่มจะทนไม่ไหว ว่าจะเอามรดกของตระกูลไปบริจาค"
"ถ้าคุณชายไม่กลับมาเข้าลู่เข้าทาง ก็หน้าจะได้บริจาคจริงๆ จ้ะหนู"
"เเล้วทำไมเขาถึง โหดร้ายขนาดนั้นหรอครับ"
วินถามกลับด้วยความสงสัยเเละกังกลกับที่จะเกิดขึ้น
"ป้าก็ไม่รู้จ้ะ ถ้าหนูจะมาสมัครเเล้วผ่านป้าก็อวยพรให้ทำงานที่นี้ได้นานๆนะจ้ะ"
"ขอให้โชคจ้ะ อิอิ"
หลังจากนั้นวินก็ๆคิวสัมภาษณ์งานจนผ่าน คุณนายได้พูดขึ้น
"นี่นะ เงินเดือนของเธอเดือนเเรกจ่ายก่อนเดี่ยวหาว่าไม่ได้จริง"
"เออนี่ จัดการลูกชายฉันให้ด้วยละ นี่สมหญิงไปเรียกคุณชายมาหน่อย"
"คะ คุณหญิง"
หลังจากวินนั่งรอตั้งนาน คุณชายก็เดินลงมาจากห้องบนเเละลงมาด้วยสีหน้าพร้อมบวกกับทุกคุณชายคนนั้นคือ...
"ไอ้เด็กเปรตธาม!!!นั้นเอง"
พอธามเดินลงก็วิน ด่วยสายตารำคาญสุดๆ ธามพูดขึ้นด้วยอารมณ์เสีย
"คนที่เท่าไรเเล้วเนี่ยเเม่ ทำไมถึงจ้างไอ้นี่ละไอ้คนไม่มีพ่อ!"
วินทนไม่ไหวก็ได้ลุกขึ้นจากที่นั่งเเละส่วนกลับไป
"นี่ให้มันน้อยๆหน่อย ไอ้เด็กนี่"
ธามยิ้มมุมปากเเละพูดกลับไปเมื่อกัน
"ฮึ ถ้าคิดว่าอยู่ได้นานงั้นหรอ อย่าฝันไปเถอะถ้าคิดว่าอยู่ได้นานนั้น ฮึ"
"งั้นเรามาพนันกันไม่ครับว่า ผมจะอยู่ที่นี้ได้เกินหนึ่งเดือนไหมครับถ้าคนเเพ้ก็ต้องเสียเงินให้ผู้ชนะ50,000บาทครับ"
ธามหัวเราะเเละบอกกลับไป
"เอาสิ คิดว่าจะคุมผมได้งั้นหรอ ผมตกลงกับข้อเสนอนี้งั้นมาเริ่มงานพรุ่งนี้เลยละกัน"
ด้วยรักจาก ยักผู้ดลใจ