ในราชสำนักปลายราชวงศ์หมิงอันวุ่นวาย อ๋องเย่ว่หลิงผู้สูงศักดิ์เย็นชาแต่แฝงเสน่ห์มรณะ พบกับ หลานจิ้งซูบัณฑิตหนุ่มงดงามดั่งดอกบัวแรกแย้ม จากความบังเอิญในการช่วยชีวิตสู่การครอบครองที่ทั้งโหดร้ายและลึกซึ้ง
รัก,ชาย-ชาย,ย้อนยุค,จีน,นิยายวาย,นิยายวายจีนโบราณ,นิยายวายพีเรียด,18+,nc,nc18++,สุสาส์นราคะ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ในราชสำนักปลายราชวงศ์หมิงอันวุ่นวาย อ๋องเย่ว่หลิงผู้สูงศักดิ์เย็นชาแต่แฝงเสน่ห์มรณะ พบกับ หลานจิ้งซูบัณฑิตหนุ่มงดงามดั่งดอกบัวแรกแย้ม จากความบังเอิญในการช่วยชีวิตสู่การครอบครองที่ทั้งโหดร้ายและลึกซึ้ง
ผู้แต่ง
สุสาส์นราคะ
เรื่องย่อ
ราคะแห่งราชวงศ์ (The Lotus of Forbidden Fate)
“ดอกบัวขาวต้องห้าม... ถูกหยกอันตรายครอบครองด้วยราคะซาดิสต์ข้ามชาติภพ”
เกริ่นนำ
ในราชสำนักปลายราชวงศ์หมิงที่เต็มไปด้วยการเมืองวุ่นวาย สงครามชายแดน และการทรยศจากภายใน...
ฉือเย่ว่หลิง อ๋องผู้สูงศักดิ์ รูปงามดั่งหยกแกะสลัก เย็นชาแต่แฝงเสน่ห์อันตราย เก่งกาจทั้งกลยุทธ์และฝีมือดาบ กลับหลงใหลอย่างไม่อาจห้ามใจใน
หลานจิ้งซู บัณฑิตหนุ่มงดงามดั่งดอกบัวแรกแย้ม ผู้มาจากตระกูลตกอับแต่มีปัญญาเฉียบแหลมและหัวใจซื่อสัตย์
จากความบังเอิญช่วยชีวิตกลางทาง... กลายเป็นการครอบครองที่ดุเดือดและลึกซึ้ง NC แรงซาดิสต์หลายระดับ ตั้งแต่บังคับข่มขืน ลงโทษด้วยความเจ็บปวด ไปจนถึงความอ่อนโยนที่เต็มเปี่ยมด้วยรัก
ต่างชนชั้น การสอบขุนนาง การเมืองภายในราชสำนัก สงครามชายแดน การทรยศจากพี่ชาย และหักมุมชาติภพครั้งใหญ่ที่เปลี่ยนทุกอย่าง
แนว: จีนโบราณเข้มข้น BL ดราม่าโรแมนติก ต่างชนชั้น NC แรงหลายระดับ หักมุมหลายชั้น Happy Ending แบบสมบูรณ์
“ดอกบัวขาวที่ถูกห้ามแตะต้อง กลับกลายเป็นดอกไม้แห่งราชบัลลังก์ที่เบ่งบานเคียงข้างหยกอันตราย”
..สุสาส์นราคะ..
มีรายตอนทั้งหมด 30 ตอน (ติดเหรียญตอนที่10)
EBOOK: MEB/ARNBOOK/PINTO/DEKDEE/PLOTELLER (ลดราคา11% 09.09-11.11)
1. พิเศษท้ายตอนทุกตอน
2. ตอนพิเศษท้ายเล่ม
ฝากติดตาม: Tiktok / Ig / Fb / Lemon8 / X (Search: LuLLaLiiL / สุสาส์นราคะ)
ขอบคุณ “นักอ่านทุกคน” ที่ รัก เมตตา ให้โอกาส อ่านผลงานของ “สุสาส์นราคะ”
°•. สุสาส์นราคะ. •°
ในวังหลวงอันกว้างใหญ่ไพศาล ดั่งดวงใจที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนแห่งราชบัลลังก์ ดอกบัวขาวบริสุทธิ์หนึ่งดอก ผลิบานกลางทะเลเพลิงแห่งราคะต้องห้าม ผู้ใดแตะต้อง ย่อมถูกชะตาฟ้าลิขิต กลืนกินด้วยไฟปรารถนาที่มิอาจดับสิ้น แต่โศกนาฏกรรมอันแสนหวาน กลับเริ่มต้นจากหยาดน้ำค้างหยดหนึ่ง...
ราคะแห่งราชวงศ์ (The Lotus of Forbidden Fate)
“ดอกบัวขาวต้องห้าม... ถูกหยกอันตรายครอบครองด้วยราคะซาดิสต์ข้ามชาติภพ”
ท้องฟ้าเหนือเส้นทางหลวงสู่เมืองหลวงในยามสนธยาแดงฉาน ดั่งเลือดที่ไหลรินจากบาดแผลของแผ่นดินที่กำลังสั่นคลอนในปลายยุคราชวงศ์หมิงอันวุ่นวาย ฝุ่นธุลีคละคลุ้งไปกับลมหนาวที่พัดพากลิ่นดินโคลนและใบไม้ร่วง หลานจิ้งซู ชายหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดปี นั่งตัวสั่นอยู่บนหลังม้าที่เชื่องช้า มือทั้งสองข้างยังกำกระเป๋าหนังเก่าๆ ที่บรรจุตำราและเงินที่เหลือจากการเดินทางอันยาวไกลจากบ้านเกิดที่เสื่อมถอย
ผิวพรรณของเขาขาวละเอียดดั่งหยกเนื้อดีที่เพิ่งถูกขัดเกลา ริมฝีปากแดงระเรื่อราวกับกลีบดอกท้อแรกแย้ม ตาคมใสซื่อแต่แฝงประกายแห่งปัญญาที่เฉียบแหลมราวดาบที่ซ่อนในฝัก ผมยาวสีดำสนิทถูกรวบไว้หลวมๆ ด้วยผ้าไหมสีครามเรียบง่าย ชุดนักศึกษาที่สวมใส่แม้จะเก่าขาดวิ่นแต่ยังคงรักษาความสะอาดเอี่ยมอ่องไว้ได้ เขาเป็นบุตรชายของขุนนางตระกูลหลานที่เคยรุ่งเรืองแต่ล้มเหลวลงด้วยภัยพิบัติและการเมืองภายใน ใฝ่ฝันเพียงสิ่งเดียว: สอบจอหงวนเพื่อฟื้นฟูเกียรติยศตระกูล
“อีกไม่ไกล... เมืองหลวงต้องอยู่ตรงหน้าแล้ว” เขาพึมพำกับตนเอง เสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นดั่งคำสอนของบิดาที่ล่วงลับไป
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะหยาบกร้านและเสียงม้าตะบึงก็ดังก้องจากด้านหลัง กลุ่มโจรสามหัวแปดตาที่มีใบหน้าบึ้งตึงเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นพุ่งออกมาจากพุ่มไม้ข้างทาง ดาบโค้งและหอกยาวสะท้อนแสงเย็นยะเยือก
“หยุดม้าเดี๋ยวนี้! มอบเงินและสัมภาระมา แล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้าเด็กบัณฑิต!” หัวหน้าโจรตะโกน เสียงดังก้องราวฟ้าร้อง
หลานจิ้งซูหน้าซีดเผือด มือที่กำบังเหียนสั่นเทา แต่เขากัดฟันแน่น ดึงดาบสั้นที่พกติดตัวออกมา—ดาบที่บิดมอบให้ก่อนสิ้นใจ “ข้าไม่มีเงินมากมาย... แต่หากพวกเจ้าเอาชีวิตข้าไป ก็จงรับไว้เถิด!”
การต่อสู้ที่ไม่สมน้ำสมเนื้อเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดาบของเขาถูกฟาดกระแทกกระเด็น ไหล่ซ้ายถูกเฉี่ยวจนเลือดไหลซึม ร่างกายถูกโยนลงจากหลังม้า ฝุ่นธุลีคละคลุ้งปกคลุมใบหน้าที่งดงาม กลุ่มโจรหัวเราะลั่น ขณะที่มือหยาบกร้านยื่นออกมาจะปล้นชิงกระเป๋าและอาจจะมากกว่านั้น
ในวินาทีที่ดาบโจรกำลังจะฟันลงมา เสียงม้าตะบึงอันทรงพลังก็ดังก้องจากระยะไกล เงาร่างสูงสง่างามบนหลังม้าดำสนิทพุ่งทะยานเข้ามาราวพญามังกรที่ตื่นจากหลับใหล
“หยุดมือ!”
เสียงนั้นต่ำทุ้ม เย็นชาแต่แฝงอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง ดั่งคำสั่งจากสวรรค์ กลุ่มโจรหันขวับไป เห็นชายในชุดคลุมสีครามเข้มปักลายมังกรเงิน ท่าทางสงบนิ่งดั่งภูเขาหยก ใบหน้าที่งามสง่าเหลือประมาณ ผิวขาวผ่องราวหยกแกะสลัก ผมยาวดำสนิทปล่อยสยายตามสายลม ตาคมกริบดั่งดวงดาราที่ซ่อนคมมีด ฉือเย่ว่หลิง อ๋องเย่ว่หลิง วัยยี่สิบแปดปี ผู้ครองตำแหน่งสูงส่งในราชสำนัก เก่งกาจทั้งกลยุทธ์การเมืองและฝีมือการรบ
ดาบยาวในมือเขาพลิ้วไหวเพียงไม่กี่กระบวนท่า กลุ่มโจรก็ล้มลงราวใบไม้ร่วง โลหิตฉีดพุ่งแต่งแต้มพื้นดินแดงฉาน อ๋องเย่ว่หลิงกระโดดลงจากม้า มองลงไปที่หลานจิ้งซูที่นอนหอบหายใจด้วยสายตาที่เย็นชาแต่แวบหนึ่งด้วยประกายประหลาด
“เจ้า... เป็นใคร?” เสียงอ๋องทุ้มต่ำดังก้อง
หลานจิ้งซูยกมือขึ้นปิดบาดแผลที่ไหล่ พยายามลุกขึ้นนั่ง “ข้าน้อย... หลานจิ้งซู บัณฑิตจากชนบท เดินทางมาสอบจอหงวนในเมืองหลวง ขอบพระทัยท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต...”
สายตาของอ๋องเย่ว่หลิงหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของชายหนุ่มนานกว่าปกติ ความงามที่บริสุทธิ์ดั่งดอกบัวแรกแย้มในบ่อน้ำใส ผสมผสานกับความซื่อสัตย์ที่ฉายออกมาจากดวงตาใสซื่อ ทำให้หัวใจที่เคยเย็นชาของเขาสั่นไหวเล็กน้อยเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี “ขึ้นม้ากับข้า เจ้าบาดเจ็บหนัก ข้าจะพาไปรักษาที่จวน”
หลานจิ้งซูลังเล แต่ความเจ็บปวดและความเหนื่อยล้าทำให้เขายอมจำนน อ๋องเย่ว่หลิงอุ้มร่างเบาๆ ของเขาขึ้นบนหลังม้าด้วยมือที่แข็งแรงแต่แฝงความอ่อนโยนที่แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์และความเย็นจากร่างกายของอ๋องทำให้หลานจิ้งซูหน้าแดงก่ำโดยไม่รู้ตัว
จวนอ๋องเย่ว่หลิงตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง งดงามอลังการด้วยสถาปัตยกรรมราชวงศ์ หลังคาโค้งประดับกระเบื้องสีเหลืองทอง สวนหย่อมเต็มไปด้วยบ่อน้ำดอกบัว ที่ดอกบัวขาวกำลังผลิบานในแสงจันทร์ กลิ่นธูปและดอกไม้ลอยคละคลุ้ง ผสมกับเสียงเพลงจากบรรเลงพิณในหอใกล้เคียง
กุ้ยหลง หัวหน้าสายลับผู้ซื่อสัตย์ของอ๋อง รีบเข้ามารับ “ท่านอ๋อง... ผู้บาดเจ็บผู้นี้คือ?”
“รักษาเขาให้ดีที่สุด” อ๋องเย่ว่หลิงสั่งสั้นๆ ก่อนพาหลานจิ้งซูเข้าไปในห้องพักรับรองที่ตกแต่งด้วยผ้าไหมและเครื่องหอมล้ำค่า
ในห้องที่อบอุ่นด้วยแสงเทียนสีแดง อ๋องเย่ว่หลิงถอดเสื้อคลุมตัวเองออก โชว์แผงอกที่กำยำแน่นหนาแต่ผิวพรรณยังคงขาวผ่องดั่งหยก เขานั่งลงข้างเตียง ใช้ผ้าไหมชุบน้ำอุ่นเช็ดเลือดที่ไหลจากไหล่ของหลานจิ้งซูด้วยมือที่ชำนาญ
“ท่านอ๋อง... ข้าน้อยเองก็ทำได้...” หลานจิ้งซูพยายามขยับตัว ใบหน้าซีดเผือดแต่ดวงตายังคงใสซื่อ
“นิ่งไว้” เสียงอ๋องทุ้มต่ำใกล้ชิดจนลมหายใจรดต้นคอของหลานจิ้งซู “เจ้าเป็นแขกของข้า... และข้าไม่เคยปล่อยให้สิ่งที่ข้าช่วยชีวิตตายไปง่ายๆ”
นิ้วเรียวยาวของอ๋องสัมผัสผิวเนื้อนุ่มละเอียดของชายหนุ่มโดยบังเอิญ ขณะทายาเส้นสีเข้มที่มีกลิ่นหอมเย็น หลานจิ้งซูตัวสั่นเล็กน้อย ความรู้สึกแปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ทั้งอบอุ่น ทั้งเสียวซ่านที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ดวงตาของอ๋องเย่ว่หลิงจ้องมองใบหน้าที่แดงระเรื่อของเขา นิ่งอยู่นานก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผงความซับซ้อน
“เจ้ามีใบหน้าที่... ทำให้ผู้คนหลงใหลได้ง่ายนัก หลานจิ้งซู”
“ท่านอ๋องล้อข้าน้อยแล้ว ข้าน้อยเพียงบัณฑิตธรรมดา...” หลานจิ้งซูก้มหน้า ใจเต้นแรงราวกลองศึก
อ๋องเย่ว่หลิงยิ้มมุมปากเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาแต่แฝงเสน่ห์อันตราย “ธรรมดา? ข้าเห็นมาแล้วมากมาย... แต่เจ้า... แตกต่าง”
การรักษาบาดแผลดำเนินไปในบรรยากาศที่เงียบสงบแต่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น ทุกสัมผัสของนิ้วอ๋องล้วนทำให้หลานจิ้งซูรู้สึกถึงความใกล้ชิดที่เกินเลยสถานะ ต่างชนชั้นระหว่างอ๋องผู้สูงส่งกับบัณฑิตจนๆ แต่ชะตาฟ้ากำลังเริ่มพลิกผัน...
ดอกบัวขาวกลางฝุ่นธุลี ยังคงบริสุทธิ์ท่ามกลางพายุ หยกแกะสลักสัมผัสกลีบอ่อน ราคะแรกแย้มซ่อนในสายตา ชะตาลิขิตพันธนาการใจ ห้ามแตะต้องแต่โศกหวานกลืนกิน วัฏจักรหมื่นวน เริ่มจากหยาดน้ำค้างหยดนี้...
สุสาส์นราคะ