เมื่อเตชินท์นายตำรวจหนุ่มผู้มีอนาคตไกลดันมาตกหลุมรักจอมโจรตัวฉกาจหรือเจ้าอาชญากรรมแห่งการปล้นเพชร เกมการไล่ล่าจึงเปลี่ยนไปเป็นเกมรักสุดโรแมนติกที่เขาเองก็ไม่อาจหาคำตอบให้ตัวเองได้...
ชาย-ชาย,โรแมนติก,บู๊,สืบสวนสอบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สายลมยามค่ำคืนบนดาดฟ้าตึกร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาพัดเอาความเย็นมาปะทะใบหน้าคมเข้มของเตชินท์
นายตำรวจหนุ่มยืนพิงขอบระเบียง สายตาทอดมองไปบนผืนน้ำกว้างใหญ่ ในมือของเขายังคงมีกระดาษโน้ตรูปพระจันทร์เสี้ยวใบเดิมที่เริ่มยับยู่ยี่จากการถูกเปิดอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า
หนึ่งเดือนแล้ว... หลังจากเหตุการณ์ในวันที่เขางมร่างของจอมโจรเงาจันทร์ขึ้นมาจากน้ำนั้น...
บาดแผลทางกายของเตชินท์หายดีแล้ว แต่ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกลับฝังลึกอยู่ในใจ ทุกครั้งที่เขาหลับตา
ภาพใบหน้าขาวซีดที่ไร้หน้ากากปิดบัง แขนเรียวที่ยื่นมาให้เขาใส่กุญแจมือแต่โดยดี และ... สัมผัสอุ่นชื้นตอนที่เขาตัดสินใจก้มลงไป ผายปอด เพื่อยื้อชีวิตของโจรหนุ่ม
มันยังคงเด่นชัดจนทำให้หัวใจของนายตำรวจหนุ่มเต้นผิดจังหวะทุกครั้ง
“บ้าชะมัด... หมอนั่นเป็นผู้ชาย แถมยังเป็นโจรนะเตชินท์”
เขาพึมพำกับตัวเอง พยายามสลัดความคิดบ้า ๆ ออกจากหัว
ฟึ่บ !
เสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง เตชินท์ สัญชาตญาณไวพอที่จะหันขวับพร้อมชักปืนพกคู่กายเล็งไปข้างหน้าทันที แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนของเขากลับถูกนิ้วเรียวยาวในถุงมือสีดำสนิทแตะเบา ๆ แล้วดันให้เบนออกไปทางอื่น
"คิดถึงกันขนาดต้องมายืนตากลมหนาวเปิดใจริมแม่น้ำเลยเหรอครับ คุณผู้กอง ?"
น้ำเสียงทุ้มกวนประสาทแต่แฝงไปด้วยความนุ่มนวลดังขึ้น ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำเข้ารูป หน้ากากครึ่งใบหน้าสะท้อนแสงจันทร์สลัว ยืนยิ้มละไมอยู่ตรงหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้กันจนเตชินท์ได้กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกลิ่นไอทะเลจากตัวอีกฝ่าย
"เงาจันทร์... แกยังกล้าปรากฏตัวต่อหน้าฉันอีกเหรอ"
เตชินท์ขบกรามแน่น แต่แปลกที่มือซึ่งกำลังถือปืนกลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
"ทำไมจะ ไม่กล้าล่ะครับ ? ในเมื่อ... ลมหายใจของผมครึ่งหนึ่งตอนนี้ มันก็เป็นของคุณไปแล้วนี่นา..."
โจรหนุ่มก้าวเข้ามาอีกก้าว สายตาคู่นั้นที่มองผ่านหน้ากากไม่ได้มีความประสงค์ร้าย มีเพียงความนัยบางอย่างที่ทำให้เตชินท์ต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่
"หุบปาก ! คืนนั้นฉันแค่ทำตามหน้าที่"
"หน้าที่... ที่ต้องประกบปากกับโจรเนี่ยนะ ?"
เงาจันทร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะเอียงคอระบายยิ้ม
"รู้ไหม... ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่มีใครกล้าทำรุนแรงและ... อ่อนโยนกับผมขนาดนั้นมาก่อนเลยนะ ผู้กองเตชินท์"
"ถ้าแกยังไม่หยุดพูดกวนประสาท ฉันจะยิงแกจริง ๆ"
เตชินท์ขู่ เสียงเข้มแต่หัวใจกลับเต้นรัวราวกับกลองรบ
"งั้นก็ยิงเลยสิครับ... ถ้าคุณทำลง"
เงาจันทร์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับเดินเข้าประชิดตัวจนอกแกร่งของทั้งคู่เกือบชนกัน มือเรียวของโจรหนุ่มเอื้อมไปจับข้อมือของเตชินท์ที่ถือปืนอยู่ แล้วนำกระบอกปืนมาจ่อที่หน้าอกซ้ายของตัวเอง ตรงตำแหน่งของหัวใจ...
ดวงตาประสานดวงตา... ความเงียบเข้าครอบงำรอบบริเวณ มีเพียงเสียงหัวใจของคนสองคนที่เต้นแรงแข่งกับสายลม
เตชินท์จ้องมองเข้าไปในดวงตาของโจรหนุ่ม ค้นหาความจริงจังภายใต้ท่าทีขี้เล่นนั้น และเขาก็พบ... ความโดดเดี่ยวและความหวั่นไหวที่ซ่อนอยู่ไม่ต่างกัน
เตชินท์ค่อย ๆ ลดปืนลงช้า ๆ อย่างพ่ายแพ้ต่อส่วนลึกในใจ
"แกมาที่นี่ต้องการอะไรกันแน่ ?"
เงาจันทร์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจะปล่อยมือจากข้อมือของตำรวจหนุ่ม แล้วเอื้อมไปหยิบของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท มันคือตลับกำมะหยี่สีแดงสด
"ฉันเอา 'หัวใจอันดามัน' เพชรสีชมพูที่เพิ่งขโมยมาจากพวกนักการเมืองคอร์รัปชันเมื่อหัวค่ำมาส่งมอบให้... แต่คราวนี้ ฉันไม่ได้ให้รัฐบาลนะ"
เงาจันทร์เปิดตลับออก แสงเพชรสีชมพูหวานทอประกายงดงามปรากฏสู่สายตาตำรวจหนุ่ม
"ฉันตั้งใจเอามาให้... คุณ"
"ฉันไม่รับของโจร"
เตชินท์ปฏิเสธเสียงแข็ง
"นี่ไม่ใช่ของโจร... แต่เป็นของหมั้น"
เงาจันทร์กระซิบเสียงแผ่ว พลางจับมือของเตชินท์ขึ้นมา แล้ววางตลับเพชรลงบนฝ่ามือหนา
"เกมไล่ล่าของเรามันจบไปตั้งแต่วันที่คุณช่วยชีวิตฉันแล้วเตชินท์... ตอนนี้มันคือเกมของเราสองคนต่างหาก"
ยังไม่ทันที่เตชินท์จะได้เอ่ยปากตอบ เสียงฝีเท้าและเสียงวิทยุสื่อสารของตำรวจข่ายอื่นที่ลาดตระเวนอยู่เบื้องล่างก็ดังขึ้น
เงาจันทร์ละสายตาไปมองเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มให้เตชินท์เป็นครั้งสุดท้าย
"หมดเวลาสนุกแล้วสิ... ขโมยหัวใจตำรวจนี่มันยากกว่าขโมยเพชรเยอะเลยนะ"
โจรหนุ่มโน้มตัวเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว ริมฝีปากที่ถูกปกปิดด้วยผ้าเนื้อดีแตะเบา ๆ ที่ข้างแก้มของเตชินท์อย่างรวดเร็วแต่ทว่านุ่มนวล จนตำรวจหนุ่มยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก
ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของจอมโจรเงาจันทร์จะกระโดดถอยหลังทิ้งตัวลงจากดาดฟ้าตึกร้าง หายวับไปกับความมืดทึบของราตรีอีกครั้ง
เตชินท์ยกมือขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าว สายตามองตลับเพชรสีชมพูในมือสลับกับความว่างเปล่าเบื้องหน้า
นายตำรวจหนุ่มถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความสับสน ระคนไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาปฏิเสธไม่ได้อีกต่อไป
"เจ้าโจรบ้า... แกขโมยเพชรไปน่ะถูกแล้ว แต่แกไม่มีสิทธิ์มาขโมยหัวใจของฉันไปแบบนี้ !"
