เมื่อเตชินท์นายตำรวจหนุ่มผู้มีอนาคตไกลดันมาตกหลุมรักจอมโจรตัวฉกาจหรือเจ้าอาชญากรรมแห่งการปล้นเพชร เกมการไล่ล่าจึงเปลี่ยนไปเป็นเกมรักสุดโรแมนติกที่เขาเองก็ไม่อาจหาคำตอบให้ตัวเองได้...
ชาย-ชาย,โรแมนติก,บู๊,สืบสวนสอบสวน,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เรือเร็วของเตชินท์และเจ็ตสกีของเงาจันทร์ขับเคี่ยวกันมาจนถึงแถบชานเมืองปริมณฑล ที่ซึ่งลำน้ำเริ่มแคบลงและมีตอหม้อสะพานร้างขวางกั้นอยู่ เบื้องหน้าคือทางตันที่เป็นเขื่อนกั้นน้ำคอนกรีตสูงตระหง่าน
"หมดทางหนีแล้ว เงาจันทร์ !"
เตชินท์ตะโกนผ่านเครื่องขยายเสียงในเรือ
เงาจันทร์หันมามองเบื้องหลัง แววตาภายใต้หน้ากากไม่ได้มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เขากลับเร่งความเร็วเจ็ตสกีขึ้นไปอีกจนถึงขีดสุด มุ่งหน้าตรงไปยังสะพานไม้เก่า ๆ ที่หักพังและลาดเอียงขึ้นฟ้าคล้ายกับแท่นกระโดด
"หมอนั่นมันบ้าไปแล้ว !"
เตชินท์เบิกตากว้าง
ฟู่มมม !
เจ็ตสกีของเงาจันทร์พุ่งทะยานขึ้นจากแท่นไม้ ลอยละลิ่วตระหง่านอยู่กลางอากาศตัดกับดวงจันทร์กลมโต ภาพที่เห็นงดงามราวกับฉากในภาพยนตร์ แต่ทว่า... ทันทีที่เจ็ตสกีลอยถึงจุดสูงสุด เครื่องยนต์กลับขัดข้องและระเบิดออกกลางอากาศ!
บึ้ม !
แรงระเบิดส่งร่างของจอมโจรเงาจันทร์ร่วงหล่นลงสู่ผืนน้ำอันเชี่ยวกรากเบื้องล่างพร้อมกับเศษเหล็ก
เตชินท์รีบหักเลี้ยวเรือเข้าจอดเทียบฝั่งทันที เขากระโดดลงน้ำโดยไม่ลังเลเพื่อค้นหาร่างของโจรหนุ่ม
ท่ามกลางความมืดและกระแสน้ำที่เย็นเฉียบ เตชินท์ดำดิ่งลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเขาเห็นร่างของเงาจันทร์ที่หมดสติกำลังจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำ เตชินท์พุ่งเข้าไปคว้าตัวโจรหนุ่มไว้ รวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีลากร่างนั้นขึ้นมาบนฝั่งคอนกรีตได้สำเร็จ
เตชินท์นอนหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อยอยู่ข้างร่างที่ไร้สติของโจรหนุ่ม
แสงแรกของวันใหม่เริ่มจับขอบฟ้า เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของจอมโจรเงาจันทร์เมื่อหน้ากากผ้าหลุดหายไปแล้วในน้ำ เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี ผิวขาวซีด ที่ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรเลย หากไม่ได้สบตากันตรง ๆ
เตชินท์เอื้อมมือไปตรวจชีพจรที่คอ
"ยังไม่ตาย..."
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอกอย่างประหลาด ก่อนจะทำการปั๊มหัวใจให้ทันที
"ฟื้นสิวะ ! แกยังต้องไปรับโทษในคุกนะ !"
เตชินท์กดหน้าอกสลับกับเป่าปากอยู่หลายครั้ง จนกระทั่งร่างของโจรหนุ่มสำลักน้ำออกมาอย่างรุนแรง
"ค่ก... ค่ก..."
เงาจันทร์ลืมตาขึ้นมาอย่างช้า ๆ ดวงตาคู่นั้นยังคงมีความขี้เล่นอยู่แม้วันนี้จะอ่อนแรงลงไปมาก เขามองหน้าเตชินท์ที่เนื้อตัวเปียกปอนไม่ต่างกัน แล้วยิ้มบาง ๆ
"ช่วย... ช่วยผมทำไมคุณตำรวจ ? ปล่อยให้จมน้ำตายไป เพชรก็ตกเป็นของรัฐ คดีก็ปิดได้สวย ๆ"
เสียงของเขาแหบพร่า
เตชินท์ลุกขึ้นยืน จัดเสื้อผ้าที่เปียกชุ่มให้เข้าที่ ก่อนจะควักกุญแจมือออกมา
"หน้าที่ของฉันคือจับแกมาลงโทษตามกฎหมาย ไม่ใช่ปล่อยให้แกตาย และอีกอย่าง... ฉันอยากชนะแกในเกมที่ยุติธรรม ไม่ใช่เพราะอุบัติเหตุแบบนี้"
เงาจันทร์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะยื่นมือทั้งสองข้างออกมาให้เตชินท์ใส่กุญแจมือแต่โดยดี
"คุณนี่... เป็นตำรวจที่แปลกดีนะ ผู้กองเตชินท์"
เตชินท์ล็อกกุญแจมือดัง แกร๊ก เขารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก คดีโจรกรรมเพชรดวงตาสวรรค์อันยาวนานสิ้นสุดลงแล้ว เขากำลังจะเอื้อมมือไปหยิบกล่องเพชรที่กระเป๋าเสื้อของเงาจันทร์ แต่ทว่า... เมื่อเขาล้วงเข้าไป สิ่งที่พบกลับไม่ใช่กล่องกำมะหยี่
มันคือกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก ๆ ที่เปียกน้ำจนยุ่ย แต่ยังพอมองเห็นรอยปากกาสลักรูป พระจันทร์เสี้ยว พร้อมกับข้อความสั้น ๆ ที่ทำให้เตชินท์แววตาเบิกกว้างด้วยความช็อก
'ขอบคุณสำหรับความสนุก และขอบคุณที่ช่วยชีวิต... ส่วนของจริงน่ะ ผมส่งคืนพิพิธภัณฑ์ตั้งแต่คืนแรกที่ขโมยมาแล้ว ที่เหลืออยู่ในเกม... ก็แค่เพชรคิวบิกเซอร์โคเนีย (เพชรปลอม) ที่ผมเอาไว้ล่อคุณมาวิ่งเล่นด้วยกันเท่านั้นเอง ยินดีที่ได้รู้จักนะคุณตำรวจ'
"อะไรนะ !"
เตชินท์หันขวับไปมองที่ข้อมือของโจรหนุ่ม
กุญแจมือเหล็กกล้าอย่างดีบัดนี้ถูกปลดออกและห้อยโตงเตงอยู่กับตอหม้อสะพาน
ส่วนร่างของจอมโจรเงาจันทร์หายวับไปกับตา ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าเปียก ๆ บนพื้นคอนกรีตที่มุ่งหน้าไปยังป่าละเมาะข้างทาง และเสียงหัวเราะอันคุ้นเคยที่แว่วมาตามสายลมยามเช้า
เตชินท์ขยำกระดาษโน้ตในมือแน่น ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมกลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากอย่างผู้ที่ยอมรับในความพ่ายแพ้... ชั่วคราว...
"หักหลังกันจนวินาทีสุดท้ายเลยนะ... รอบหน้าฉันไม่พลาดแน่ เจ้าเงาจันทร์ !"
เตชินท์ตะโกนลั่นไปทางผืนป่า แสงตะวันสาดส่องเต็มท้องฟ้า เป็นสัญญาณว่าเกมการไล่ล่าครั้งต่อไป... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง...
