เมื่อ "ของขวัญ" อินฟลูเอนเซอร์สาวสายลุย ตัดสินใจทำคอนเทนต์เดินป่าชายแดนเพื่อกู้เรตติ้งที่กำลังตกต่ำ แต่พายุฝนห่าใหญ่กลับพัดพาเธอดิ่งลึกเข้าสู่เขาวงกตแห่งพงไพรที่ "ไม่ได้มีแค่สัตว์ป่า"
รัก,ครอบครัว,ชาย-หญิง,ผจญภัย,ตลก,คลั่งรัก,ผี,ผจญภัย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เข็มนาฬิกาชี้ที่เวลา 10.00 น. ตรง หลังจากที่ทุกคนจัดการมื้อเช้าง่ายๆ และนั่งพักผ่อนจนเริ่มหายเหนื่อยจากการเดินทาง พรานเฒ่าก็ลุกขึ้นจัดการเตรียมพานดอกไม้ธูปเทียนอย่างขะมักเขม้น ท่านยื่นพานนั้นให้ อาชา เพื่อนำมาส่งต่อให้ทุกคนเตรียมทำพิธี
"เอ้าทุกคน... รับไปถือไว้นะ ตั้งจิตอธิษฐานดีๆ"
เจเจบอกเพื่อนๆ ขณะที่ลาวาเริ่มตั้งกล้องบันทึกภาพบรรยากาศที่แสนจะขลังนี้
ทั้ง8คนมายืนเรียงแถวหน้ากระดานอยู่บนลานดินกว้าง หันหน้าเข้าหาพงไพรสีเขียวทึบที่ดูราวกับยักษ์หลับ พรานเฒ่าเริ่มจุดธูปควันโขมงพร้อมกับสวดมนต์ด้วยภาษาถิ่นโบราณ เสียงของท่านทุ้มต่ำและกังวานลัดเลาะไปตามยอดไม้ บรรยากาศรอบตัวจู่ๆ ก็เงียบสงัด ลมที่เคยพัดแรงกลับนิ่งสนิทราวกับป่ากำลังเงี่ยหูฟัง
ไฮไลต์ของพิธีมาถึงเมื่อพรานเฒ่าหยิบ "แผ่นไม้เสี่ยงทาย" สองซีกขึ้นมาพนมมือแล้วโยนลงบนพื้นลานดิน 3 รอบตามธรรมเนียม
รอบที่ 1: แผ่นไม้ตกลงมาในลักษณะ คว่ำ ทั้งคู่
รอบที่ 2: แผ่นไม้ยังคง คว่ำ สนิท
รอบที่ 3: เมื่อโยนครั้งสุดท้าย แผ่นไม้ก็ยังคง คว่ำ ลงบนพื้นดินอย่างมั่นคง
พรานเฒ่าคลี่ยิ้มออกมาอย่างพอใจเป็นครั้งแรก ก่อนจะหันไปพูดกับอาชาด้วยน้ำเสียงที่ดูผ่อนคลายลง อาเจ จึงรีบทำหน้าที่แปลทันที
"พรานบอกว่าเจ้าป่าเจ้าเขาอนุญาตแล้วครับพี่! ไม้ออกคว่ำทั้งสามรอบแบบนี้แปลว่าทางสะดวก ท่านยินดีต้อนรับพวกพี่ครับ"
แต่ความดีใจก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อพรานเฒ่าเดินตรงเข้ามาหาขบวนสัมภาระ
"เอาล่ะ... ก่อนจะก้าวเท้าเข้าป่า ข้าต้องตรวจของพวกเจ้าก่อน"
พรานเริ่มตรวจกระเป๋าของ เจเจ และ ลาวา อย่างละเอียด เมื่อเห็นว่าส่วนใหญ่เป็นอุปกรณ์กล้องและเครื่องนอนทั่วไปก็พยักหน้าให้ผ่าน แต่พอมาถึงกระเป๋าของสามสาว พรานเฒ่าถึงกับขมวดคิ้วหนา
"ไอ้ขวดๆ หลากสีนี่ห้ามเอาเข้าป่า!"
พรานเฒ่าชี้ไปที่กองเครื่องสำอางและน้ำหอมของเชอรี่
"พวกแป้งตลับ ลิปสติก ของที่มีกลิ่นหอมแรงๆ ห้ามเด็ดขาด... กลิ่นพวกนี้มันจะไปกวนสัตว์ป่า และอาจจะล่อ 'บางอย่าง' ที่ชอบกลิ่นหอมให้ตามพวกเจ้ามา"
"ห๊ะ! ไม่ได้นะพราน!"
เชอรี่ โวยวายหน้าเสี
ย "ฉันจะอยู่ยังไงถ้าไม่ได้ล้างหน้าทาครีม แล้วน้ำยาสระผมสบู่พวกนี้อีกล่ะ ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่ได้อาบน้ำนะพราน!"
ของขวัญ เห็นท่าไม่ดี รีบหยิบกระเป๋าใบเล็กของตัวเองออกมา
"พรานคะ... ถ้าเป็นผ้าเช็ดตัวแบบเปียก (Wet Tissue) ที่ไม่มีกลิ่นหอมแรง เป็นแบบออร์แกนิก พอจะเอาเข้าได้ไหมคะ?"
พรานเฒ่ารับห่อผ้าเปียกไปดมใกล้ๆ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ
"แบบนี้พอได้... แต่อย่าไปทิ้งเรี่ยราดในป่าล่ะ"
ของขวัญหันไปกระซิบปลอบเชอรี่
"เชอรี่... ยอมๆ ไปก่อนเถอะ เดี๋ยวใช้ผ้าเปียกของฉันก็ได้ ฉันเอามาเยอะเลย พอดีลูกค้าแบรนด์นี้เขาฝากอยากให้ฉันเอามาใช้ในสถานการณ์จริงพอดี เดี๋ยวรีวิวไปในตัวด้วยเลย ฉันแบ่งค่าคอมให้"
เชอรี่ได้ยินดังนั้นก็จำใจพยักหน้ายอมทิ้งของรักของหวงไว้ที่กระท่อม
เมื่อจัดการเรื่องของเสร็จสิ้น พรานเฒ่าก็เรียกทุกคนมายืนรวมกันเพื่อแจ้ง
"กฎเหล็ก" ในการเดินป่าไร้เงา
"ฟังข้าให้ดี..." พรานเฒ่าเน้นเสียงเข้ม
"หนึ่ง... ห้ามทักเสียงแปลกๆ ที่ได้ยิน สอง... ห้ามเรียกชื่อจริงของกันและกัน ให้เรียกเป็นตัวเลขหรือฉายาแทน สาม... ใครเห็นอะไรแปลกๆ ห้ามชี้ และที่สำคัญที่สุด... ถ้าข้าบอกว่า เกาะกลุ่ม ให้เดินตามข้าให้กระชั้นชิดที่สุด อย่าแตกแถวเด็ดขาด เราจะออกเดินเท้าเข้าป่า 5ชม.แล้วไปที่จุดริมน้ำเพื่อกางเต้นท์ที่นั่น ห้ามบ่น ห้ามถาม ห้ามสงสัย เข้าใจไหม"
ตอนที่ 6 (ปรับปรุง) : กฎเหล็กหมายเลข และการเริ่มก้าวเข้าสู่ดงมรณะ
บรรยากาศหน้าชายป่าเริ่มตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อพรานเฒ่ากวาดสายตาคมกริบมองทุกคน กฎที่ท่านเอ่ยออกมานั้นไม่ใช่แค่คำเตือน แต่มันคือความเป็นความตายในป่าไร้เงาแห่งนี้
"ฟังข้าให้ดี..." พรานเฒ่าเน้นเสียงเข้ม "หนึ่ง... ห้ามทักเสียงแปลกๆ ที่ได้ยิน สอง... ห้ามเรียกชื่อจริงของกันและกัน ให้เรียกเป็นตัวเลขหรือฉายาแทน สาม... ใครเห็นอะไรแปลกๆ ห้ามชี้ และที่สำคัญที่สุด... ถ้าข้าบอกว่า 'เกาะกลุ่ม' ให้เดินตามข้าให้กระชั้นชิดที่สุด อย่าแตกแถวเด็ดขาด เราจะออกเดินเท้าเข้าป่า 5 ชั่วโมง แล้วไปที่จุดริมน้ำเพื่อกางเต็นท์ที่นั่น ห้ามบ่น ห้ามถาม ห้ามสงสัย เข้าใจไหม!"
เจเจ รีบรับคำทันทีเพื่อตัดบทความวุ่นวาย เขาหันมาจัดระเบียบกลุ่มเพื่อนด้วยระบบตัวเลขตามกฎพราน
"เอาตามนี้นะทุกคน เพื่อความปลอดภัย... 1 คือกูเอง (เจเจ) 2 คือลาวา 3 คือของขวัญ 4 คือเชอรี่ 5 คือปลาวาฬ 6 คืออาชา 7 คืออามะ 8 คืออาเจ และ 9 คือลุงพราน จำเลขตัวเองให้ดี!"
ของขวัญ ขมวดคิ้วพลางกระซิบถามเจเจเบาๆ
"เจเจ... พรานบอกห้ามบ่น ห้ามถาม ห้ามสงสัย แล้วฉันที่รับบทสายสงสัยจะทำรายการยังไงอะ? คลิปมันจะแห้งไปไหม?"
"เดี๋ยวค่อยไปใส่ Voiceover เอาตอนตัดต่อก็ได้แก"
เจเจกระซิบตอบอย่างรวดเร็ว
"ตอนนี้ทำตามกฎเบอร์ 9 ไปก่อนเพื่อความปลอดภัย ฉันฟังรายการผีมาเยอะ พอรู้ว่าถ้าแหกกฎพรานป่ามันจะเกิดอะไรขึ้น อย่าเสี่ยงดีกว่า"
เจเจหันไปกำชับเพื่อนทุกคนอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจังว่าห้ามหลุดเรียกชื่อจริงเด็ดขาด เชอรี่ แอบเบะปากพลางเหล่ไปทางเพื่อนสาวร่างอวบ
"งั้นก็คงต้องเอาสก็อตเทปปิดปากเบอร์ 5 ไว้แล้วหละ เดินตั้ง 5 ชั่วโมง ยัยนั่นต้องบ่นหิวจนป่าแตกแน่นอน"
"แกก็เหมือนกันแหละยัยเบอร์ 4!"
ปลาวาฬ สวนกลับทันควัน
"อย่าให้ได้ยินเสียงบ่นปวดขาหรือรองเท้ากัดนะยะ ไม่งั้นจะตบด้วยถุงขนม!"
อาชา (เบอร์ 6) เห็นบรรยากาศเริ่มตึงเครียดจึงรีบแทรกตัวเข้ามา
"พี่ๆ ครับ เดี๋ยวพวกผมสามคนจะช่วยถือของหนักให้พี่ผู้หญิงเองครับ ให้พี่ๆ ผู้หญิงเดินตรงกลางขบวนนะ พวกผมสามคนจะประกบท้ายระวังหลังให้เอง"
ปลาวาฬถึงกับยิ้มปริ่ม แววตาเยิ้มมองหนุ่มชาวดอยทั้งสามที่ดูแลเทคแคร์เป็นอย่างดี
"โถ่... พ่อคุณเอ๊ย น่ารักจริงๆ ถ้ากลับจากป่ารอดปลอดภัยมาได้นะ เดี๋ยวเจ๊ให้ค่าคอมมิชชั่นพิเศษพวกน้องๆ เองจ๊ะ ไม่ต้องห่วง!"
พรานเฒ่ามองดูความละเล่นของคนเมืองด้วยสายตาเย็นชา ท่านกระชับย่ามและมีดข้างกาย ก่อนจะออกคำสั่งสั้นๆ ที่ทำให้ทุกคนต้องเงียบกริบ
"ถ้าพร้อมแล้ว... ก็ตามข้ามา ห้ามแตกแถวเด็ดขาด!"
ขบวนเดินทางเริ่มเคลื่อนที่เข้าสู่เงาไม้ทึบของป่าไร้เงา แสงแดดที่เคยสว่างจ้าค่อยๆ ถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้หนาทึบ บรรยากาศเริ่มเย็นชื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว
