กระต่ายแคระขาสั้น ๆ คิดจะวิ่งไล่จับกับสุนัขจิ้งจอก ผมว่าความน่าจะเป็นที่จะชนะมันน้อยไปหน่อยนะครับ คุณตำรวจ ;)
ชาย-ชาย,สืบสวนสอบสวน,อาชญากรรม,แฟนตาซี,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
คนตัวเล็กมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ ในยามนี้ท้องฟ้ากลายเป็นสีน้ำเงินสนิท รถราที่เคยแน่นเอี๊ยดบนท้องถนนกลับเงียบลงจนแถบไม่มีรถแล่นผ่าน เวลานี้รถประจำทางก็ไม่วิ่งแล้ว
นัยน์ตาสีลูกโอ๊คหันกลับมามองคนตรงหน้า ใบหน้าหล่อเอียงคอเล็กน้อยพลางส่งรอยยิ้มมาให้ ราวกับบอกเป็นนัยว่าเขายินดีที่จะไปส่ง
“งั้นขอรบกวนด้วยนะครับ”
“ไม่รบกวนเลยครับ แล้วนี่คุณตำรวจทานอะไรหรือยังครับ”
จ็อกกก~
เสียงท้องไม่รักดีดันร้องขึ้นมาเป็นคำตอบก่อนที่เขาจะอ้าปากตอบด้วยซ้ำ เรียกเสียงหัวเราะจากเจ้าของร่างสูงได้เป็นอย่างดี ทำเอาใบหูกระต่ายลู่ลงมาปิดหน้าแทบไม่ทันด้วยความอาย
“น่ารักจัง”
“อื้อ อย่าขำสิครับ! น่าอายจะตาย”
“อ่า ขอโทษค้าบ ๆ ผมผิดไปแล้ว”
คนตัวสูงยกมือขึ้นเหมือนยอมแพ้ ก่อนจะถามต่ออย่างอารมณ์ดี ขณะที่พวกเขาเดินลงมาจากสำนักงาน
“คุณตำรวจอยากกินอะไรครับ”
“ผมกินอะไรก็ได้”
“คำว่ากินอะไรก็ได้มันมีซะทีไหนเล่า”
“ก็ผมยังไม่ค่อยรู้จักร้านแถวนี้นี่หน่า”
“งั้นผมพาทัวย์เอง แถวนี้มันถิ่นไอ้หมาอย่างผมอยู่แล้ว ชำนาญทางมากนะบอกเลย”
ไม่นานนักพวกเราก็เดินลงมาถึงลานจอดรถเจ้าของร่างสูงหยิบหมวกกันน็อคออกมา ขณะสวมลงไปบนกลุ่มผมนุ่มของคุณตำรวจ ก่อนจะโน้มลงไปล็อกสายรัดคางให้คนตัวเล็กกว่า
คนตัวเล็กแทบจะกลั้นหายใจ เมื่อใบหน้าของพวกเขาใกล้กันมาก นัยน์ตากลมไล่สำรวจใบหน้าของอีกฝ่าย กระทั้งนัยน์ตาคมจ้องลงมาสบตา พลันอีกฝ่ายเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บาง ๆ ขณะเสียงทุ้มเอ่ยกระซิบเบา ๆ
“ผมมีร้านลับเจ้าโปรดที่ผมชอบด้วย เดี๋ยวพาไปครับ”
เขาพูดจบก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์สีดำคันใหญ่ ขณะที่คนตัวเล็กชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปีนขึ้นซ้อนท้ายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ มือเล็กไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน สุดท้ายจึงจับชายเสื้อของอีกฝ่ายไว้หลวม ๆ
“จับแน่น ๆ นะครับ ตกขึ้นมาผมไม่รู้ด้วยน้า”
กลิ่นหอมของซุปกระดูกหมูที่ถูกเคี่ยวนานหลายชั่วโมงลอยกรุ่นอยู่ในอากาศ ไอน้ำลอยฟุ้งจากหม้อซุปใบใหญ่บนเตาแก๊ส เสียงน้ำซุปเดือดปุด ๆ เรียกน้ำย่อยได้เป็นอย่างดี
เบื้องหน้าคือรถเข็นราเมงคันเล็กที่จอดอยู่ข้างทางบนถนนที่ผู้คนไม่พลุพล่านนัก แสงสีเหลืองอุ่นจากโคมไฟโบราณตัดกับท้องฟ้าสีน้ำเงินในยามค่ำคืน เหนือรถเข็นมีผ้าสี่เหลี่ยมผืนเล็กสีแดงที่ถูกเขียนคำว่า ラーメン (ราเมง) แขวนห้อยอยู่ มันแกว่งไหวไปตามแรงลมเบา ๆ ราวกับกำลังเชื้อเชิญผู้ที่ผ่านไปผ่านมาให้แวะเข้ามาชิม
“ไอ้หนู เชิญเลย ๆ”
ลุงร่างท้วมเจ้าของร้านในชุดผ้ากันเปื้อนสีดำเอ่ยทักทายลูกค้าเจ้าประจำ ขณะที่กำลังใช้กระบวยตักน้ำซุปร้อน ๆ ลงชาม เมื่อเห็นไฮบริดสุนัขจิ้งจอกตัวสูงกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับไฮบริดกระต่ายตัวเล็กทีี่เขาไม่คุ้นหน้า
“สวัสดีครับลุง”
“พาใครมาล่ะนั้น หน้าตาน่ารักเชียว แฟนเรอะ!”
คำแซวทำเอาร่างเล็กแทบเดินสะดุดอากาศ พวงแก้มนิ่มขึ้นสีแดงแจ๋เพราะความเขินกับประโยคของคุณลุง ขณะที่นัยน์ตากลมเงยหน้ามองอีกฝ่าย คนข้างกายไม่ได้ตอบอะไรทำเพียงแค่หัวเราะเบา ๆ จนเขาต้องตอบปฏิเสธเอง
“มะ ไม่ใช่ครับคุณลุง”
“เรอะ!?”
“พวกเราเป็นเพื่อนกันครับ”
“ปกติเห็นพาใครมาซะที่ไหน เจ้านี่มันหวงร้านโปรดซะยิ่งกว่าอะไรดี”
“โห ลุงงงงงง”
“ข้าพูดจริง หรือเอ็งจะเถียง”
คุณลุงหัวเราะหึ ๆ หลังจากหยอกล้อคนผู้น้อยจนพอใจ เจ้าของร่างท้วมจึงเดินออกมาพร้อมสมุดจดกับปากกาเตรียมรับออเดอร์จากลูกค้า
“เอ้า ๆ จะสั่งอะไรล่ะวันนี้”
“ราเมงพิเศษสองจานครับ”
“พิเศษซะด้วยยย”
“พอเลยลุง”
หลังจากรับเมนูคุณลุงก็หายเข้าไปหลังรถเข็น ไม่นานนักก็กลับออกมาพร้อมราเมงชามใหญ่สองชาม เส้นราเมงนุ่ม ๆ หมูชาชูชิ้นหนา ๆ ไข่ต้มยางมะตูม และต้นหอมซอย แค่เห็นก็น้ำลายไหลแล้ว
นัยน์ตากลมโตของไฮบริดกระต่ายตัวขาวเป็นประกายเมื่อได้กลิ่นหอมของความอร่อยเบื้องหน้าที่ลอยมาแตะจมูก หลังจากที่ไม่มีอะไรตกถึงท้องมาหลายชั่วโมง
“จะกินแล้วนะค้าบ!”
คนตัวเล็กว่าจบก็ยกตะเกียบจัดการกับอาหารตรงหน้าทันที คำแรกที่ได้สัมผัสกับความอร่อย ทำเอาใบหูกระต่ายกระดิกไปมาอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามกำลังหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ เลนส์กล้องถูกยกขึ้นมาแต่ในเฟรมภาพหาใช่ราเมงไม่ หากแต่เป็นภาพของคุณตำรวจตัวเล็กที่กำลังเคี้ยวหมูชาชูแก้มตุ้ยอยู่ในปาก แก้มขาวขึ้นสีอมชมพูจากความร้อนของราเมง มันพองนิด ๆ ราวกับกำลังตุนอาหารไว้ในปาก
แชะ!
“!”
“โอ๊ะ โดนจับได้ซะแล้ว แย่จัง”
“แอบถ่ายหรอครับ!”
“ก็ผมกลัวพลาดช็อตสำคัญนี่หน่า มื้อแรกที่ได้ทานข้าวกับคุณตำรวจเลยนะครับ”
“ผิดพรบ.คอมนะครับเนี้ย แอบถ่ายโดยไม่ได้รับอนุญาต”
“งั้นเดี๋ยวผมถ่ายใหม่อีกรูปก็ได้”
“เชื่อเค้าเลย”
คนตัวเล็กส่ายหัวให้กับความขี้เล่นของอีกฝ่ายเบา ๆ ขณะที่กำลังใช้ตะเกียบคีบเส้นราเมงขึ้นมาเป่า เสียงรายงานข่าวจากโทรทัศน์เครื่องเล็กที่ตั้งอยู่มุมรถเข็นก็ดังขึ้น
“ด่วน! ข่าวล่าสุดเกี่ยวกับคดีของจอมโจรลึกลับ ‘ไวท์ฟอกซ์’ ที่กำลังสร้างความปั่นป่วนให้กับเมืองซู”
หัวข้อข่าวเรียกสายตาจากลูกค้าหลายคนให้เงยหน้าขึ้นมองจอทันที ภาพบนหน้าจอปรากฏนักข่าวตัวเล็กในชุดสูทสีครีม เจ้าของไฮบริดแฮมสเตอร์ตัวกลม ไมโครโฟนในมือถูกยกขึ้นอย่างคล่องแคล่ว ยืนรายงานข่าวอยู่
“เมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมา สำนักงานตำรวจได้รับจดหมายเตือนจากบุคคลที่เชื่อว่าเป็น ‘ไวท์ฟอกซ์’ จอมโจรชื่อดังของเมืองอีกครั้ง
ในจดหมายระบุว่า เป้าหมายครั้งต่อไปคือ ‘ภาพวาดทานตะวันแห่งแสงอรุณ’ ซึ่งกำลังถูกจัดแสดงอยู่ในนิทรรศการศิลปะของเมือง
ขณะนี้ตำรวจได้เริ่มกระจายกำลังไปตามสถานที่จัดแสดงงานศิลปะทั่วเมืองแล้ว แต่ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าไวท์ฟอกซ์จะลงมือที่ใด”
“สมัยเรียนหมอนั่นชอบพูดไม่หยุดเลย ไม่คิดว่าจะได้เป็นนักข่าวจริง ๆ”
“รู้จักด้วยหรอครับ”
“ครับ เพื่อนผมเอง”
“และนี่อาจเป็นหนึ่งในคดีที่ท้าทายที่สุดของตำรวจเมืองซูในช่วงหลายปีที่ผ่านมา”
“ไวท์ฟอกซ์เนี้ย ดังจริง ๆ เลยนะครับ”
“โจรปกติที่ไหนจะส่งจดหมายเตือนให้ตำรวจก่อนก่อคดีกันล่ะครับ มีแต่เจ้านั่นแหละ ถ้าจะดังก็คงจะไม่แปลก”
“แล้วคุณตำรวจรู้หรือยังครับ ว่าเจ้านั่นจะไปโจรกรรมที่ไหน”
“แล้วชิน่อนล่ะครับ คิดว่าเป็นที่ไหน”
คำถามของคนตัวเล็กที่ถูกส่งกลับมาทำให้เขาชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะออกมา
“ผมไม่รู้หรอกครับ ก็ผมไม่ใช่โจรนี่หน่า”
