"คนอื่นทำผิดถูกสั่งโบยยี่สิบไม้ แต่เหตุใดสาวใช้จอมซุ่มซ่ามอย่างข้า ถึงถูกท่านแม่ทัพสั่งลงโทษด้วยการ 'อุ่นเตียง' ทั้งคืนเล่า! "
รัก,ชาย-หญิง,อิงประวัติศาสตร์,ท่านแม่ทัพ...อย่าดุข้านักเลย,รักโรแมนติก,นิยายจีน ,นิยายจีนโบราณ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"คนอื่นทำผิดถูกสั่งโบยยี่สิบไม้ แต่เหตุใดสาวใช้จอมซุ่มซ่ามอย่างข้า ถึงถูกท่านแม่ทัพสั่งลงโทษด้วยการ 'อุ่นเตียง' ทั้งคืนเล่า! "
ผู้แต่ง
มาตารดา.
เรื่องย่อ
'ไป๋ลั่วลั่ว' บุตรสาวขุนนางตกยากที่ต้องปลอมตัวเข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนแม่ทัพเพื่อสืบหาหลักฐานล้างมลทินให้บิดา นางมีรูปโฉมงดงามปานล่มเมืองและมันสมองระดับอัจฉริยะที่สามารถวางกลศึกได้... ติดอยู่อย่างเดียวคือ นาง "โก๊ะ" ขั้นวิกฤต! เดินพื้นราบก็สะดุดลมหายใจตัวเอง หยิบจับถ้วยชาก็กลายเป็นอาวุธสังหาร
ความซวยมาเยือนเมื่อความซุ่มซ่ามของนางดันไปกระตุกหนวดเสืออย่าง 'แม่ทัพเว่ยหยาง' บุรุษผู้ได้ฉายาว่า "ยมทูตหน้าเดียว" ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยยิ่งชีพ แทนที่จะถูกไล่ออก ไหวพริบอันชาญฉลาดของนางในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากลับไปสะกิดใจท่านแม่ทัพเข้าอย่างจัง
เขาจึงแต่งตั้งให้นางเป็นสาวใช้ข้างกาย (ที่ต้องจับตาดูตลอด 24 ชั่วโมง) ภารกิจรับมือท่านแม่ทัพขี้ดุจึงเริ่มขึ้น กลางวันนางต้องใช้สมองช่วยเขาวางแผนปราบกบฏและแก้ปัญหาในกองทัพ แต่ตกกลางคืนกลับต้องรับมือกับบทลงโทษฉบับพยัคฆ์หนุ่ม ที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ
ใครจะไปคิดว่า... ภายใต้ใบหน้าเย็นชานั้น จะซ่อนความหื่นกระหายระดับทำลายล้างเอาไว้!
"ลั่วลั่ว หากเจ้าทำแจกันใบนี้แตกอีก ข้าจะหักเงินเดือนเจ้า... แต่ถ้าเจ้าทำตัวน่ารัก ข้าจะหักลบกลบหนี้ด้วยจูบนี้แทน!"
📌 คำชี้แจง: นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเพียงคนเดียว ชื่อตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ หากมีจุดไหนไม่สมเหตุสมผลต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
⚠️ สงวนลิขสิทธิ์: ขอความกรุณาไม่คัดลอก ดัดแปลงเนื้อหา หรือนำไปเผยแพร่ใหม่โดยไม่ได้รับอนุญาต หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายนะคะ
💖 ฝากกดหัวใจ + กดเข้าชั้น หรือคอมเมนต์พูดคุยเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ปั่นงานต่อไปด้วยน้า หรือแวะไปทวงนิยายได้ที่ เพจนิยาย By Mungmink ได้เลยค่ะ
บทที่ 22 : ขาหมูรสเลิศในศาลบรรพชน
ยามไฮ่ (21.00 - 22.59 น.) ณ ศาลบรรพชนตระกูลเว่ย
บรรยากาศวังเวงจนน่าขนลุก แสงเทียนสลัวส่องกระทบป้ายวิญญาณบรรพบุรุษนับร้อยป้ายที่ตั้งเรียงรายอยู่บนแท่นบูชา ราวกับกำลังจ้องมองลูกสะใภ้ผู้ทำผิดกฏด้วยสายตาตำหนิติเตียน
ไป๋ลั่วลั่วนั่งคุกเข่าอยู่หน้าแท่นบูชา บนโต๊ะตัวเตี้ยมีกระดาษและพู่กันวางอยู่ นางคัดกฎตระกูลไปได้เพียงสิบจบ มือก็เริ่มหงิกงอ ท้องไส้ปั่นป่วนเพราะความหิว
"ข้อที่หนึ่ง... ห้ามส่งเสียงดัง..." นางอ่านกฎแล้วเบ้ปาก "แต่ท้องข้ามันร้องดังแข่งกับฟ้าผ่าแล้วนะเจ้าคะ ท่านบรรพชน!"
จ๊อกกก~
เสียงท้องร้องดังสนั่นก้องศาลเจ้า ลั่วลั่วฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างหมดอาลัยตายอยาก "หิว... หิวจนจะกินกระดาษได้อยู่แล้ว... ท่านพี่คนโกหก ไหนว่าจะเอาของกินมาให้..."
กุกกัก...
เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากทางหน้าต่างด้านหลัง ลั่วลั่วหูผึ่ง นางรีบหันขวับไปมองด้วยความหวัง (ปนความกลัวผี)
หน้าต่างไม้ถูกดันเปิดออก ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสีดำกระโดดเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ในมือถือตะกร้าสานใบใหญ่ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย
"ท่านพี่!"
ลั่วลั่วร้องเรียกเสียงหลง นางทำท่าจะกระโจนเข้าใส่ แต่ติดที่ขายังชาหนึบจากการคุกเข่า
เว่ยหยางรีบวางตะกร้า แล้วเข้ามาประคองนาง "ชู่วว์... เบาเสียงหน่อย เดี๋ยวท่านแม่ได้ยิน"
"ข้าหิวจะตายอยู่แล้วเจ้าค่ะ!" นางกระซิบเสียงเครือ "เอาอะไรมาให้ข้ากินบ้าง?"
เว่ยหยางเปิดตะกร้าออก เผยให้เห็น... 'ขาหมูน้ำแดง' ขาโตที่ยังร้อนระอุ 'หมั่นโถว' ขาวอวบ และ 'ไก่แช่เหล้า' หนึ่งตัว
"สวรรค์ทรงโปรด!" ลั่วลั่วน้ำลายสอ นางคว้าขาหมูขึ้นมาแทะทันทีโดยไม่สนกิริยามารยาท แก้มป่องเคี้ยวตุ้ยๆ จนซอสเลอะมุมปาก
เว่ยหยางนั่งมองภรรยาตัวน้อยกินอย่างตะกละตะกลามด้วยแววตาเอ็นดู เขาหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับซอสที่มุมปากให้นางเบาๆ
"ค่อยๆ กิน เดี๋ยวก็ติดคอตายต่อหน้าบรรพชนหรอก"
"อื้อๆ ... อร่อย... อร่อยมากเจ้าค่ะ" นางพูดทั้งที่ข้าวเต็มปาก "ท่านแม่ทัพ... เอ้ย ท่านพี่ ท่านช่างประเสริฐยิ่งนัก!"
เมื่อจัดการอาหารจนเกลี้ยง ลั่วลั่วลูบพุงกะทิด้วยความพึงพอใจ "รอดตายแล้ว... แต่ข้ายังคัดกฎไม่เสร็จเลย ท่านแม่ต้องฆ่าข้าแน่ๆ"
"ไม่ต้องห่วง" เว่ยหยางหยิบพู่กันขึ้นมา "ข้าจะช่วยเจ้าคัดเอง"
"จริงหรือเจ้าคะ!" ลั่วลั่วตาเป็นประกาย "ท่านใจดีที่สุดในโลก!"
"แต่..." เว่ยหยางหยุดมือ "ข้าเป็นพ่อค้า... ข้าไม่ทำงานฟรีๆ"
ลั่วลั่วชะงัก นางมองสายตาเจ้าเล่ห์ของสามีแล้วรู้ทันทีว่าชะตากรรมจะเป็นอย่างไร "ตะ... แต่ที่นี่ศาลบรรพชนนะเจ้าคะ! ท่านจะมาทำรุ่มร่ามต่อหน้าป้ายวิญญาณไม่ได้นะ! มันบาป!"
"บรรพชนตระกูลเว่ย อยากได้หลานจะตายไป" เว่ยหยางตอบหน้าตาย "ถ้าพวกท่านรู้ว่าเรากำลัง 'เร่งผลิตทายาท' พวกท่านคงจะดีใจจนป้ายวิญญาณสั่น"
"ท่านมันคนหน้าด้าน!"
"มานี่..."
เว่ยหยางรวบเอวนางเข้าหาตัว ให้ลั่วลั่วนั่งตักเขาโดยหันหลังให้ แผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง มือหนาข้างหนึ่งจับมือนางให้ถือพู่กัน ส่วนมืออีกข้าง... เริ่มเลื้อยเข้าไปใต้กระโปรงฮูหยินตัวน้อย
"ท่านพี่! อื้อ..." ลั่วลั่วสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ "มือ... มือท่าน..."
"เขียนต่อไปสิ" เขากระซิบข้างหู ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอ "ถ้าเจ้าหยุดเขียน... ข้าจะหยุด 'ช่วย' เจ้าคัดนะ"
"ตะ... แต่ทำแบบนี้... ข้าไม่มีสมาธิ!"
"ฝึกสมาธิไง" มือร้ายกาจเริ่มขยับปลายนิ้วหยอกเย้าจุดอ่อนไหวของนางอย่างช่ำชอง "กฎข้อที่สิบ... สะใภ้ต้องมีความอดทน... ดูซิว่าเจ้าจะทนได้แค่ไหน"
"อ๊า... ท่านพี่... อย่า... ตรงนั้น..."
ลั่วลั่วกัดริมฝีปากแน่น พยายามบังคับมือให้เขียนตัวอักษร แต่ลายมือที่ออกมากลับยึกยือเหมือนไก่เขี่ย เพราะร่างกายของนางสั่นสะท้านไปตามจังหวะนิ้วของเขา
บรรยากาศในศาลบรรพชนที่เคยเย็นยะเยือก กลับร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เสียงหอบหายใจกระเส่าดังก้องประสานกับเสียงจิ้งหรีดเรไรด้านนอก
เว่ยหยางขบเม้มติ่งหูนางเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมากอบกุมความนุ่มหยุ่นที่หน้าอก "ดูเหมือนเจ้าจะเขียนผิดนะ... ฮูหยิน"
"ผะ... ผิดตรงไหนเจ้าคะ?"
"ตรงที่ใจเจ้า... มันไม่ได้อยู่ที่ตัวอักษร แต่อยู่ที่นิ้วของข้าต่างหาก"
เขายิ้มร้ายกาจ ก่อนจะจับนางหันหน้ามาหา แล้วประทับจูบดูดดื่มที่ทำให้ไป๋ลั่วลั่วลืมสิ้นทั้งกฎตระกูล ทั้งความกลัวผี เหลือเพียงความวาบหวามที่สามีมอบให้
ค่ำคืนนั้น... กฎตระกูลเว่ยหนึ่งร้อยจบ ถูกคัดจนเสร็จสิ้นด้วยลายมือที่ผสมผสานกันระหว่างสองคน (ส่วนใหญ่เป็นลายมือเว่ยหยาง) และป้ายวิญญาณบรรพบุรุษอาจจะได้เห็นฉากรักอันเร่าร้อน... เป็นของแถม!