"คนอื่นทำผิดถูกสั่งโบยยี่สิบไม้ แต่เหตุใดสาวใช้จอมซุ่มซ่ามอย่างข้า ถึงถูกท่านแม่ทัพสั่งลงโทษด้วยการ 'อุ่นเตียง' ทั้งคืนเล่า! "
รัก,ชาย-หญิง,อิงประวัติศาสตร์,ท่านแม่ทัพ...อย่าดุข้านักเลย,รักโรแมนติก,นิยายจีน ,นิยายจีนโบราณ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"คนอื่นทำผิดถูกสั่งโบยยี่สิบไม้ แต่เหตุใดสาวใช้จอมซุ่มซ่ามอย่างข้า ถึงถูกท่านแม่ทัพสั่งลงโทษด้วยการ 'อุ่นเตียง' ทั้งคืนเล่า! "
ผู้แต่ง
มาตารดา.
เรื่องย่อ
'ไป๋ลั่วลั่ว' บุตรสาวขุนนางตกยากที่ต้องปลอมตัวเข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนแม่ทัพเพื่อสืบหาหลักฐานล้างมลทินให้บิดา นางมีรูปโฉมงดงามปานล่มเมืองและมันสมองระดับอัจฉริยะที่สามารถวางกลศึกได้... ติดอยู่อย่างเดียวคือ นาง "โก๊ะ" ขั้นวิกฤต! เดินพื้นราบก็สะดุดลมหายใจตัวเอง หยิบจับถ้วยชาก็กลายเป็นอาวุธสังหาร
ความซวยมาเยือนเมื่อความซุ่มซ่ามของนางดันไปกระตุกหนวดเสืออย่าง 'แม่ทัพเว่ยหยาง' บุรุษผู้ได้ฉายาว่า "ยมทูตหน้าเดียว" ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยยิ่งชีพ แทนที่จะถูกไล่ออก ไหวพริบอันชาญฉลาดของนางในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากลับไปสะกิดใจท่านแม่ทัพเข้าอย่างจัง
เขาจึงแต่งตั้งให้นางเป็นสาวใช้ข้างกาย (ที่ต้องจับตาดูตลอด 24 ชั่วโมง) ภารกิจรับมือท่านแม่ทัพขี้ดุจึงเริ่มขึ้น กลางวันนางต้องใช้สมองช่วยเขาวางแผนปราบกบฏและแก้ปัญหาในกองทัพ แต่ตกกลางคืนกลับต้องรับมือกับบทลงโทษฉบับพยัคฆ์หนุ่ม ที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ
ใครจะไปคิดว่า... ภายใต้ใบหน้าเย็นชานั้น จะซ่อนความหื่นกระหายระดับทำลายล้างเอาไว้!
"ลั่วลั่ว หากเจ้าทำแจกันใบนี้แตกอีก ข้าจะหักเงินเดือนเจ้า... แต่ถ้าเจ้าทำตัวน่ารัก ข้าจะหักลบกลบหนี้ด้วยจูบนี้แทน!"
📌 คำชี้แจง: นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเพียงคนเดียว ชื่อตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ หากมีจุดไหนไม่สมเหตุสมผลต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
⚠️ สงวนลิขสิทธิ์: ขอความกรุณาไม่คัดลอก ดัดแปลงเนื้อหา หรือนำไปเผยแพร่ใหม่โดยไม่ได้รับอนุญาต หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายนะคะ
💖 ฝากกดหัวใจ + กดเข้าชั้น หรือคอมเมนต์พูดคุยเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ปั่นงานต่อไปด้วยน้า หรือแวะไปทวงนิยายได้ที่ เพจนิยาย By Mungmink ได้เลยค่ะ
บทนำ : สตรีวิปลาสกับพยัคฆ์เปลือยกาย
รัตติกาลอันเงียบสงัดปกคลุมจวนแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือ แสงจันทร์สาดส่องกระทบเกล็ดหิมะบางเบาที่โปรยปรายลงมา ทว่าความหนาวเหน็บนี้มิอาจสั่นคลอนความมุ่งมั่นของ 'ไป๋ลั่วลั่ว' ได้
นางอยู่ในชุดสาวใช้สีเขียวอ่อนที่ดูกลมกลืนไปกับพุ่มไม้ (ในความคิดของนางเอง) ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยว สมองอันชาญฉลาดของนางกำลังคำนวณทิศทางลม องศาการหักเหของแสง และจังหวะการเดินยามของทหารรักษาการณ์ เพื่อลอบเข้าไปใน 'เรือนเมฆา' ซึ่งเป็นที่พำนักส่วนตัวของแม่ทัพเว่ยหยาง
เป้าหมายคือ... สมุดบัญชีลับที่อาจซ่อนเบาะแสเรื่องการใส่ร้ายบิดาของนาง
"สาม... สอง... หนึ่ง... ทางสะดวก!"
ลั่วลั่วพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะดีดตัวออกจากพุ่มไม้ด้วยท่วงท่าที่นางจินตนาการว่าเป็นดั่งนางแอ่นเหินลม ทฤษฎีวิชาตัวเบานางท่องจำได้ขึ้นใจจากตำราเก่าแก่ของท่านพ่อ
ทว่า... ภาคปฏิบัติช่างบัดซบสิ้นดี!
พรืด!
ปลายเท้าของสาวใช้คนงามเหยียบลงบนก้อนหินที่เคลือบด้วยตะไคร่น้ำพอดิบพอดี แทนที่จะเป็นการเหินลม ร่างบางกลับถลามุ่งหน้าเข้าหาหน้าต่างห้องอาบน้ำของท่านแม่ทัพด้วยความเร็วที่ไม่อาจควบคุมได้ ราวกับลูกธนูที่ถูกยิงผิดทิศทาง
"แย่... แล้ว..."
โครม!!! เพล้ง!!!
เสียงหน้าต่างไม้ฉลุลายราคาแพงพังพินาศดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของไป๋ลั่วลั่วกลิ้งหลุนๆ ผ่านเศษไม้และแจกันเคลือบที่แตกกระจาย ก่อนจะไปหยุดนิ่งแทบเท้าของบุรุษผู้หนึ่ง
ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง แต่นั่นยังไม่น่ากลัวเท่ารังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งออกมาจากเบื้องหน้า
ลั่วลั่วค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองอย่างกล้าๆ กลัวๆ สิ่งแรกที่ปะทะสายตาคือ... เท้าที่ใหญ่และแข็งแรง ไล่สายตาขึ้นไปเจอกับหน้าแข้งแกร่ง ต้นขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นเปรี๊ยะ... เอวสอบที่มีหยดน้ำเกาะพราว... และแผงอกกว้างที่น่าซบ...
‘มารดามันเถอะ... หุ่นดีเป็นบ้า!’ นางเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่โดยลืมสถานการณ์ความเป็นความตาย
"มองพอหรือยัง?"
น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบยิ่งกว่าหิมะด้านนอก ทำเอาลั่วลั่วสะดุ้งเฮือก นางรีบกวาดสายตาขึ้นไปสบตากับเจ้าของร่างเปลือยท่อนบน (โชคดีที่ท่อนล่างเขายังมีผ้าเช็ดตัวพันหมิ่นเหม่)
'แม่ทัพเว่ยหยาง' ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพเจ้าสลักเสลา แต่ดวงตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวกำลังจ้องมองนางราวกับจะฉีกเนื้อเถือหนัง ที่สำคัญ... ปลายดาบสีเงินวาววับกำลังจ่ออยู่ที่คอหอยของนาง!
"เจ้าเป็นใคร? ใครส่งเจ้ามาสังหารข้า!" ตวาดก้องจนจวนแทบสะเทือน
ลั่วลั่วหน้าซีดเผือด สมองอัจฉริยะประมวลผลหาทางรอดภายในเสี้ยววินาที จะบอกว่ามาขโมยของก็ตาย จะบอกว่ามาลอบสังหารก็ตาย... ทางรอดเดียวคือต้อง 'แถ' ให้ดูไร้พิษสงที่สุด!
"ข้า... ข้าน้อย..." นางบีบน้ำตาอย่างรวดเร็ว "ข้าน้อยเป็นสาวใช้ใหม่เจ้าค่ะ! ข้าน้อยเพียงแค่... เอ่อ... หลงทาง!"
"หลงทาง?" เว่ยหยางเลิกคิ้วเข้ม มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "หลงทางเข้ามาทางหน้าต่างห้องอาบน้ำของข้า? ด้วยท่วงท่าที่ทำลายข้าวของข้าจนพินาศเนี่ยนะ?"
"ข้าน้อยซุ่มซ่ามเจ้าค่ะ!" ลั่วลั่วรีบแก้ตัวเสียงสั่น พยายามจะถอยหลังหนีคมดาบ แต่เคราะห์ซ้ำกรรมซัด มือไม้เจ้ากรรมดันปัดไปโดนถังน้ำมันหอมระเหยข้างตัวจนล้มคว่ำ
ซ่า!
น้ำมันลื่นๆ ไหลเจิ่งนองพื้น และแน่นอน... นางคือคนแรกที่รับผลกรรม
"ว้ายยยย!"
ลั่วลั่วลื่นพรืดเสียหลักพุ่งตัวไปข้างหน้าอีกครั้ง และคราวนี้เป้าหมายการลงจอดของนางไม่ใช่พื้น... แต่เป็นร่างกำยำของท่านแม่ทัพ!
ตุบ!
ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด มือบางคว้าหมับเข้าที่สิ่งเดียวที่จะยึดเหนี่ยวได้ นั่นคือ 'ผ้าเช็ดตัว' ผืนเดียวที่พันเอวสอบของเขาอยู่
และด้วยแรงโน้มถ่วงของโลก... ผ้าผืนนั้นก็หลุดติดมือนางลงมาด้วย!
ความเงียบเข้าครอบงำห้องอาบน้ำฉับพลัน ลั่วลั่วที่นอนกองอยู่บนพื้นเงยหน้ามองสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด... สิ่งที่ยิ่งใหญ่... แข็งแกร่ง... และกำลังชี้หน้าด่านางอยู่
นางค่อยๆ เลื่อนสายตาขึ้นไปสบตากับท่านแม่ทัพอีกครั้ง ใบหน้าของเขาแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะความอายหรือความโกรธจนแทบจะระเบิด
เว่ยหยางกัดฟันกรอด เส้นเลือดข้างขมับปูดโปน เอ่ยลอดไรฟันด้วยเสียงที่เหมือนมาจากขุมนรก
"สตรีวิปลาส... เจ้า... ตาย... แน่!"
ไป๋ลั่วลั่วเอ๋ย... ภารกิจกู้ชื่อเสียงตระกูลยังไม่ทันเริ่ม ดูเหมือนชีวิตน้อยๆ จะต้องมาจบลงเพราะความหื่น (โดยไม่ตั้งใจ) ของตัวเองเสียแล้ว!