"คนอื่นทำผิดถูกสั่งโบยยี่สิบไม้ แต่เหตุใดสาวใช้จอมซุ่มซ่ามอย่างข้า ถึงถูกท่านแม่ทัพสั่งลงโทษด้วยการ 'อุ่นเตียง' ทั้งคืนเล่า! "
รัก,ชาย-หญิง,อิงประวัติศาสตร์,ท่านแม่ทัพ...อย่าดุข้านักเลย,รักโรแมนติก,นิยายจีน ,นิยายจีนโบราณ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"คนอื่นทำผิดถูกสั่งโบยยี่สิบไม้ แต่เหตุใดสาวใช้จอมซุ่มซ่ามอย่างข้า ถึงถูกท่านแม่ทัพสั่งลงโทษด้วยการ 'อุ่นเตียง' ทั้งคืนเล่า! "
ผู้แต่ง
มาตารดา.
เรื่องย่อ
'ไป๋ลั่วลั่ว' บุตรสาวขุนนางตกยากที่ต้องปลอมตัวเข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนแม่ทัพเพื่อสืบหาหลักฐานล้างมลทินให้บิดา นางมีรูปโฉมงดงามปานล่มเมืองและมันสมองระดับอัจฉริยะที่สามารถวางกลศึกได้... ติดอยู่อย่างเดียวคือ นาง "โก๊ะ" ขั้นวิกฤต! เดินพื้นราบก็สะดุดลมหายใจตัวเอง หยิบจับถ้วยชาก็กลายเป็นอาวุธสังหาร
ความซวยมาเยือนเมื่อความซุ่มซ่ามของนางดันไปกระตุกหนวดเสืออย่าง 'แม่ทัพเว่ยหยาง' บุรุษผู้ได้ฉายาว่า "ยมทูตหน้าเดียว" ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยยิ่งชีพ แทนที่จะถูกไล่ออก ไหวพริบอันชาญฉลาดของนางในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากลับไปสะกิดใจท่านแม่ทัพเข้าอย่างจัง
เขาจึงแต่งตั้งให้นางเป็นสาวใช้ข้างกาย (ที่ต้องจับตาดูตลอด 24 ชั่วโมง) ภารกิจรับมือท่านแม่ทัพขี้ดุจึงเริ่มขึ้น กลางวันนางต้องใช้สมองช่วยเขาวางแผนปราบกบฏและแก้ปัญหาในกองทัพ แต่ตกกลางคืนกลับต้องรับมือกับบทลงโทษฉบับพยัคฆ์หนุ่ม ที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ
ใครจะไปคิดว่า... ภายใต้ใบหน้าเย็นชานั้น จะซ่อนความหื่นกระหายระดับทำลายล้างเอาไว้!
"ลั่วลั่ว หากเจ้าทำแจกันใบนี้แตกอีก ข้าจะหักเงินเดือนเจ้า... แต่ถ้าเจ้าทำตัวน่ารัก ข้าจะหักลบกลบหนี้ด้วยจูบนี้แทน!"
📌 คำชี้แจง: นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเพียงคนเดียว ชื่อตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ หากมีจุดไหนไม่สมเหตุสมผลต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
⚠️ สงวนลิขสิทธิ์: ขอความกรุณาไม่คัดลอก ดัดแปลงเนื้อหา หรือนำไปเผยแพร่ใหม่โดยไม่ได้รับอนุญาต หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายนะคะ
💖 ฝากกดหัวใจ + กดเข้าชั้น หรือคอมเมนต์พูดคุยเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ปั่นงานต่อไปด้วยน้า หรือแวะไปทวงนิยายได้ที่ เพจนิยาย By Mungmink ได้เลยค่ะ
บทที่ 3 : น้ำชาหกกับกลศึกซาลาเปา
ยามซื่อ (09.00 - 10.59 น.) แสงแดดสาดส่องเข้ามาในห้องหนังสือของเรือนเมฆา
บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด แม่ทัพเว่ยหยางนั่งขมวดคิ้วอยู่หลังโต๊ะไม้จันทร์แดง เบื้องหน้าเขามีแผนที่หนังสัตว์กางแผ่หรา รายล้อมด้วยนายกองคนสนิทสองสามคนที่กำลังถกเถียงกันหน้าดำคร่ำเครียด
"พวกโจรภูเขาอาศัยช่องเขาขาดเป็นที่ซ่อนตัว ชัยภูมิสูงชัน ยากแก่การบุกขึ้นไปขอรับท่านแม่ทัพ" นายกองคนหนึ่งรายงาน
เว่ยหยางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเป็นจังหวะ สีหน้าเคร่งขรึม "หากบุกจะเสียไพร่พลมาก แต่หากล้อมไว้ เสบียงพวกเราก็จะหมดก่อน... น่ารำคาญนัก"
ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ประตูห้องก็ค่อยๆ แง้มออก...
ไป๋ลั่วลั่ว ในฐานะสาวใช้ส่วนตัวคนใหม่ เดินตัวเกร็งเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาและของว่าง นางเดินย่องเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ พยายามทำตัวให้ลีบเล็กประหนึ่งฝุ่นผง เพื่อไม่ให้เป็นจุดสนใจ
‘วางถาด... รินชา... แล้วถอยออกมาเงียบๆ’ นางท่องแผนการในใจ
นางวางถาดลงบนโต๊ะข้างๆ ได้อย่างนุ่มนวล (สำเร็จ!) นางรินชาใส่ถ้วยโดยไม่หกแม้แต่หยดเดียว (ยอดเยี่ยม!) นางยิ้มกว้างด้วยความภูมิใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับเพื่อเดินออกไป
แต่ทว่า... ชายแขนเสื้อที่ยาวรุ่มร่ามของชุดสาวใช้ ดันไปเกี่ยวเข้ากับพู่กันที่วางหมิ่นเหม่ยื่นออกมาจากขอบโต๊ะ
กึก...
พู่กันด้ามนั้นกลิ้งหลุนๆ ตกลงพื้น... แต่มันไม่ตกเปล่า มันเกี่ยวเอาแท่นฝนหมึกหินสลักอันหนักอึ้งร่วงลงมาด้วย!
"ว้าย!"
ลั่วลั่วตารีตาเหลือก นางพุ่งตัวเข้าไปรับแท่นฝนหมึกด้วยสัญชาตญาณ (การรับของคืองานถนัดของนางพอๆ กับการทำของตก) มือบางคว้าหมับเข้าที่แท่นหินได้ทันเวลาก่อนจะกระแทกเท้าท่านแม่ทัพ
"ฟู่ว... เกือบไปแล้ว" นางถอนหายใจโล่งอก
แต่... น้ำหมึกสีดำข้นคลั่กที่ค้างอยู่ในแท่น มันไม่ได้หยุดนิ่งตามแรงโน้มถ่วง
ซ่า!!!
หมึกดำกระฉอกออกจากแท่น สาดกระจายไปข้างหน้าเต็มแรง ราดรดลงบน 'แผนที่หนังสัตว์' ที่วางอยู่ตรงหน้าเว่ยหยางจนชุ่มโชก!
ความเงียบเข้าครอบงำห้องหนังสือเป็นครั้งที่สองของวัน เหล่านายกองอ้าปากค้าง ตาถลนแทบหลุดจากเบ้า
สภาพแผนที่ยุทธศาสตร์สำคัญ... บัดนี้กลายเป็นภาพวาดทิวทัศน์ยามราตรีที่มืดมิดไปเสียแล้ว
เว่ยหยางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉย... แต่เป็นความเรียบเฉยก่อนพายุจะเข้า ดวงตาคมกริบจ้องมองลั่วลั่วที่ยืนถือแท่นหมึกค้างเติ่ง ตัวสั่นงันงก
"อาหลัว..." น้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก
"เจ้า... เจ้าคะ?"
"แผนที่แผ่นนี้ ทำจากหนังแกะภูเขาหายาก วาดโดยช่างฝีมืออันดับหนึ่ง... มูลค่าห้าร้อยตำลึงทอง"
"ห้า... ห้าร้อย..." ลั่วลั่วหน้ามืดคล้ายจะเป็นลม ห้าร้อยตำลึงทอง? ชาตินี้นางขายตัวสิบรอบยังใช้หนี้ไม่หมดเลย!
"ข้าน้อย... ข้าน้อยจะเช็ดให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!"
ด้วยความลนลาน นางรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาซับน้ำหมึกบนแผนที่อย่างบ้าคลั่ง ยิ่งเช็ดก็ยิ่งเลอะ แต่ในขณะที่มือกำลังถูๆ ไถๆ อยู่นั้น สายตาของนางก็สังเกตเห็นบางอย่างผ่านคราบหมึก
เส้นทางน้ำไหล...
หมึกที่หกใส่แผนที่ ไหลซึมไปตามร่องรอยนูนต่ำของภูมิประเทศบนหนังแกะ มันไม่ได้ไหลลงสู่หุบเขาด้านหน้า แต่กลับไหลอ้อมไปทางด้านหลังของภูเขา และไปรวมตัวกันที่จุดจุดหนึ่งที่เป็นรอยเว้าแหว่งเล็กๆ
สมองระดับอัจฉริยะของลั่วลั่วทำงานทันที นางเผลอหลุดปากออกมา
"อ๊ะ... รูก้นซาลาเปา!"
"เจ้าว่าอะไรนะ?" เว่ยหยางขมวดคิ้ว "รูก้น... อะไร?"
ลั่วลั่วสะดุ้งเฮือก รีบตะครุบปากตัวเอง แต่สายตาคมกริบของแม่ทัพหนุ่มคาดคั้นเอากับนาง นางจึงจำใจต้อง 'แถ' อีกรอบ แต่คราวนี้เป็นการแถด้วยปัญญา
"เอ่อ... ข้าน้อยหมายถึง... ภูเขาลูกนี้รูปร่างเหมือนซาลาเปาเจ้าค่ะ! ด้านหน้าดูเต่งตึงไม่มีทางเข้า แต่ซาลาเปาทุกลูกย่อมมี... เอ่อ... รอยจีบด้านล่าง!"
นางชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่รอยน้ำหมึกที่ไหลไปรวมกันด้านหลังเขา
"น้ำหมึกไหลไปทางนี้ แสดงว่าพื้นที่ตรงนี้เป็นแอ่งต่ำและมีร่องลึก... หาก... หากภูเขานี้เหมือนซาลาเปาไส้หมูสับ ด้านหลังที่เป็นรอยจีบ ย่อมเป็นจุดที่แป้งบางที่สุดและเจาะเข้าไปกินไส้หมูได้ง่ายที่สุดเจ้าค่ะ!"
เหล่านายกองหันมามองหน้ากัน ก่อนจะก้มลงมองแผนที่ตามรอยน้ำหมึก
"ท่านแม่ทัพ!" นายกองคนหนึ่งร้องขึ้น "จริงด้วยขอรับ! ตรงนี้ในแผนที่ไม่ได้ระบุไว้ชัดเจน แต่รอยนูนต่ำนี่... มันน่าจะเป็นเส้นทางลำธารแห้งขอมที่อ้อมไปตีตลบหลังพวกโจรได้!"
เว่ยหยางนิ่งอึ้ง เขาจ้องมองรอยหมึก แล้วเลื่อนสายตาขึ้นมามองหน้าสาวใช้จอมซุ่มซ่ามที่ยืนยิ้มแห้งๆ
เป็นเรื่องบังเอิญ? หรือนางมองขาดจริงๆ?
"ซาลาเปาไส้หมูสับงั้นรึ..." เขาพึมพำ มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยที่ยากจะสังเกต "เปรียบเทียบได้... น่าหิวดีนี่"
"แหะๆ ข้าน้อยเพียงแค่หิว... เอ้ย เพียงแค่เห็นน้ำหมึกมันไหลไปทางนั้นเจ้าค่ะ" ลั่วลั่วรีบแก้ตัว "ข้าน้อยโง่เขลา ไม่รู้เรื่องกลศึกหรอกเจ้าค่ะ!"
"โง่เขลาแต่ตาไว" เว่ยหยางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ มองนางด้วยแววตาพิจารณา "เอาล่ะ แผนที่นี้ถือว่าเจ้าทำลาย... แต่เจ้าก็ชี้ช่องทางใหม่ให้ หักลบกลบหนี้กันไป ถือว่าเจ้าไม่ติดหนี้เพิ่ม"
ลั่วลั่วถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ขอบพระคุณเจ้าค่ะ!"
"แต่..."
คำว่า 'แต่' ทำให้นางสะดุ้งอีกครั้ง
"ในเมื่อเจ้าทำแผนที่ข้าเลอะเทอะ เจ้าต้องรับผิดชอบด้วยการ... มายืนฝนหมึกให้ข้าตรงนี้ ห้ามไปไหน ห้ามทำหก และห้ามพูดเรื่องของกินจนกว่าข้าจะวางแผนเสร็จ"
เว่ยหยางยื่นพู่กันอันใหม่ให้นาง "มาฝนหมึก... แล้วก็ใช้สมองของเจ้ามองดูซิว่า มี 'ซาลาเปา' ลูกไหนที่ข้าควรกินอีกบ้าง"
ไป๋ลั่วลั่วรับพู่กันมาถือไว้อย่างจำยอม ดูเหมือนว่า... การแกล้งโง่ของนางจะเริ่มทำได้ยากขึ้นทุกที เมื่อต้องมาอยู่ใกล้ชิดกับแม่ทัพจอมจับผิดผู้นี้!