"คนอื่นทำผิดถูกสั่งโบยยี่สิบไม้ แต่เหตุใดสาวใช้จอมซุ่มซ่ามอย่างข้า ถึงถูกท่านแม่ทัพสั่งลงโทษด้วยการ 'อุ่นเตียง' ทั้งคืนเล่า! "
รัก,ชาย-หญิง,อิงประวัติศาสตร์,ท่านแม่ทัพ...อย่าดุข้านักเลย,รักโรแมนติก,นิยายจีน ,นิยายจีนโบราณ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"คนอื่นทำผิดถูกสั่งโบยยี่สิบไม้ แต่เหตุใดสาวใช้จอมซุ่มซ่ามอย่างข้า ถึงถูกท่านแม่ทัพสั่งลงโทษด้วยการ 'อุ่นเตียง' ทั้งคืนเล่า! "
ผู้แต่ง
มาตารดา.
เรื่องย่อ
'ไป๋ลั่วลั่ว' บุตรสาวขุนนางตกยากที่ต้องปลอมตัวเข้ามาเป็นสาวใช้ในจวนแม่ทัพเพื่อสืบหาหลักฐานล้างมลทินให้บิดา นางมีรูปโฉมงดงามปานล่มเมืองและมันสมองระดับอัจฉริยะที่สามารถวางกลศึกได้... ติดอยู่อย่างเดียวคือ นาง "โก๊ะ" ขั้นวิกฤต! เดินพื้นราบก็สะดุดลมหายใจตัวเอง หยิบจับถ้วยชาก็กลายเป็นอาวุธสังหาร
ความซวยมาเยือนเมื่อความซุ่มซ่ามของนางดันไปกระตุกหนวดเสืออย่าง 'แม่ทัพเว่ยหยาง' บุรุษผู้ได้ฉายาว่า "ยมทูตหน้าเดียว" ผู้เคร่งครัดในระเบียบวินัยยิ่งชีพ แทนที่จะถูกไล่ออก ไหวพริบอันชาญฉลาดของนางในการแก้ปัญหาเฉพาะหน้ากลับไปสะกิดใจท่านแม่ทัพเข้าอย่างจัง
เขาจึงแต่งตั้งให้นางเป็นสาวใช้ข้างกาย (ที่ต้องจับตาดูตลอด 24 ชั่วโมง) ภารกิจรับมือท่านแม่ทัพขี้ดุจึงเริ่มขึ้น กลางวันนางต้องใช้สมองช่วยเขาวางแผนปราบกบฏและแก้ปัญหาในกองทัพ แต่ตกกลางคืนกลับต้องรับมือกับบทลงโทษฉบับพยัคฆ์หนุ่ม ที่ทั้งดุดัน เร่าร้อน และเอาแต่ใจ
ใครจะไปคิดว่า... ภายใต้ใบหน้าเย็นชานั้น จะซ่อนความหื่นกระหายระดับทำลายล้างเอาไว้!
"ลั่วลั่ว หากเจ้าทำแจกันใบนี้แตกอีก ข้าจะหักเงินเดือนเจ้า... แต่ถ้าเจ้าทำตัวน่ารัก ข้าจะหักลบกลบหนี้ด้วยจูบนี้แทน!"
📌 คำชี้แจง: นิยายเรื่องนี้แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียนเพียงคนเดียว ชื่อตัวละคร สถานที่ และเหตุการณ์ต่างๆ เป็นเรื่องสมมติ หากมีจุดไหนไม่สมเหตุสมผลต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
⚠️ สงวนลิขสิทธิ์: ขอความกรุณาไม่คัดลอก ดัดแปลงเนื้อหา หรือนำไปเผยแพร่ใหม่โดยไม่ได้รับอนุญาต หากพบเห็นจะดำเนินคดีตามกฎหมายนะคะ
💖 ฝากกดหัวใจ + กดเข้าชั้น หรือคอมเมนต์พูดคุยเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ปั่นงานต่อไปด้วยน้า หรือแวะไปทวงนิยายได้ที่ เพจนิยาย By Mungmink ได้เลยค่ะ
บทที่ 1 : ท่านแม่ทัพ... ข้าไม่ได้ตั้งใจมอง (จริงๆ นะ!)
ความเงียบที่ปกคลุมโรงอาบน้ำช่างหนักอึ้งราวกับมีหินผาถล่มลงมาทับอก ไป๋ลั่วลั่วรู้สึกว่าลมหายใจของนางกำลังจะขาดห้วง มือข้างหนึ่งยังกำผ้าเช็ดตัวเปียกชื้นของท่านแม่ทัพไว้แน่น ส่วนดวงตากลมโตเบิกโพลง จ้องมอง "ความยิ่งใหญ่" แห่งกองทัพพิทักษ์แดนเหนืออย่างเต็มตา
มัน... ใหญ่โตสมคำร่ำลือจริงๆ!
"เจ้า..."
เสียงคำรามต่ำดังลอดไรฟัน ปลุกสติของลั่วลั่วให้ตื่นจากภวังค์ นางรีบปล่อยมือจากผ้าเช็ดตัวราวกับมันเป็นของร้อน ก่อนจะยกมือขึ้นปิดตาตัวเองทันที แต่ก็มิวายแอบกางนิ้วออกเล็กน้อยเพื่อแอบมอง... เอ้ย เพื่อสังเกตการณ์ความปลอดภัย!
"ข้าไม่เห็น! ข้าไม่เห็นอะไรเลยเจ้าค่ะ!" นางตะโกนเสียงหลง พร้อมส่ายหน้าดิก
เว่ยหยางหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู ไม่ใช่เพราะความเขินอายเยี่ยงอิสตรี แต่เป็นความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะลุปรอท เขาคว้าเสื้อคลุมสีดำตัวยาวที่แขวนอยู่ใกล้มือมาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ปกปิดเรือนร่างกำยำและเจ้ามังกรยักษ์ที่ถูกล่วงเกินทางสายตา
พรึ่บ!
เมื่อจัดการร่างกายเรียบร้อย ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวสามขุมเข้ามาประชิดตัวสาวใช้ตัวแสบที่นอนตัวสั่นอยู่บนพื้น กลิ่นอายสังหารรุนแรงจนลั่วลั่วต้องถดตัวหนีจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังเย็นเฉียบ
"เงยหน้าขึ้น!" เขาตวาด
ลั่วลั่วค่อยๆ ลดมือลง เผยให้เห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันและฝุ่นผง นางกะพริบตาปริบๆ ส่งสายตาอ้อนวอนดั่งลูกกวางน้อยเผชิญหน้าพยัคฆ์ร้าย
"ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ! ข้าน้อยสมควรตายหมื่นครั้ง! แต่... แต่ข้าน้อยยังมีมารดาแก่เฒ่าต้องเลี้ยงดู (โกหก) มีน้องชายพิการต้องดูแล (โกหกคำโต) ได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเถิดเจ้าค่ะ!"
เว่ยหยางหรี่ตามองสตรีตรงหน้า เขาจำนางไม่ได้เสียด้วยซ้ำ ทหารในจวนมีเป็นร้อย สาวใช้มีเป็นสิบ นางคงเป็นสาวใช้ระดับล่างที่เพิ่งเข้ามาใหม่
"เจ้าชื่ออะไร?"
"อะ... อาหลัว... ข้าน้อยชื่อ อาหลัว เจ้าค่ะ" นางใช้ชื่อเล่นเพื่อเลี่ยงความจริง
"ดี อาหลัว..." เว่ยหยางย่อตัวลงมา นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนาง "เจ้ารู้หรือไม่ว่าโทษของการบุกรุกเรือนส่วนตัวของข้าคืออะไร?"
"บะ... โบยยี่สิบไม้?" นางเดาเสียงอ่อย
"ตัดหัว" เขาตอบเสียงเรียบ
ลั่วลั่วหน้าซีดเป็นไก่ต้ม นางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สมองเริ่มทำงานเร็วจี๋ ‘ไม่ได้การ ข้าจะมาตายเพราะเห็นจู๋แม่ทัพไม่ได้! ข้าต้องหาทางรอด... ท่านพ่อเคยบอกว่า แม่ทัพเว่ยหยางแม้จะดุร้ายแต่เป็นคนรักษาเกียรติยิ่งชีพ... ใช่แล้ว! เกียรติยศ!’
"ท่านแม่ทัพ..." ลั่วลั่วสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าให้ดูจริงจังขึ้น (แม้ขายังจะสั่นพั่บๆ) "หากท่านสังหารข้าตอนนี้ ทหารยามข้างนอกย่อมต้องแห่กันเข้ามาดูศพ และพวกเขาจะเห็นสภาพห้องอาบน้ำที่เละเทะ... เห็นแจกันที่แตก... เห็นน้ำมันที่หก... และอาจจะสงสัยว่าทำไมท่านถึงสังหารสาวใช้ตัวเล็กๆ ในสภาพ... เอ่อ... ที่ท่านเพิ่งอาบน้ำเสร็จ"
เว่ยหยางชะงัก คิ้วเข้มขมวดมุ่น "เจ้ากำลังจะขู่ข้า?"
"มิกล้าเจ้าค่ะ!" ลั่วลั่วรีบโบกมือ "ข้าน้อยเพียงแต่เป็นห่วงชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของท่าน! หากมีข่าวลือออกไปว่าท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร สังหารสาวใช้อุ่นเตียงเพราะ... เอ่อ... เพราะนางปรนนิบัติไม่ถูกใจ... มันคงจะไม่ดีงามกระมังเจ้าคะ?"
"สาวใช้อุ่นเตียง?" เว่ยหยางทวนคำเสียงสูง "ผู้ใดบอกว่าเจ้าเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของข้า!"
"ก็... ก็สถานการณ์มันชวนให้คิดนี่เจ้าคะ" ลั่วลั่วชี้ไปที่สภาพตัวเองที่เนื้อตัวเปียกปอน เสื้อผ้าแนบเนื้อ และอยู่กับแม่ทัพสองต่อสองในห้องอาบน้ำยามวิกาล "หากท่านฆ่าข้าตอนนี้ ใครมาเห็นก็ต้องคิดลึกกันทั้งนั้นแหละเจ้าค่ะ"
แม่ทัพหนุ่มกัดฟันกรอด สตรีผู้นี้... ปากคอเราะร้ายนัก! นางพูดถูก หากเขาฆ่านางตอนนี้ เรื่องราวคงบานปลายใหญ่โต แล้วเขาที่เป็นถึงแม่ทัพใหญ่ จะให้มีมลทินมัวหมองเรื่องสตรีในห้องอาบน้ำได้อย่างไร!
"ก๊อกๆๆ!"
เสียงเคาะประตูหน้าเรือนดังขึ้นขัดจังหวะ ตามมาด้วยเสียงร้อนรนของนายกองทหาร "ท่านแม่ทัพ! เมื่อครู่พวกข้าได้ยินเสียงโครมคราม ท่านปลอดภัยหรือไม่ขอรับ! พวกข้าขอบุกเข้าไปตรวจสอบ!"
เว่ยหยางสบถในลำคอ เขาหันมาจ้องลั่วลั่วตาเขียวปัด ก่อนจะตัดสินใจกระชากแขนร่างบางให้ลุกขึ้น แล้วผลักนางเข้าไปในซอกมุมมืดหลังฉากกั้นลม
"หุบปากให้สนิท หากมีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่แอะเดียว ข้าจะเชือดคอเจ้าจริงๆ!"
เขาขู่เสียงเหี้ยม ก่อนจะเดินไปกระชากประตูเปิดออก เผชิญหน้ากับเหล่าทหารยามด้วยสีหน้าถมึงทึง
"ไสหัวไป!" เว่ยหยางคำราม "ข้าแค่ทำอุ้งมือหมีตกลงพื้น! ใครกล้าสอดรู้สอดเห็นเรื่องส่วนตัวข้า ไปวิ่งรอบค่ายร้อยรอบ... เดี๋ยวนี้!"
เหล่าทหารหน้าซีดเผือด รีบก้มหัวขอขมาแล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดทันที
เมื่อปิดประตูลง เว่ยหยางถอนหายใจยาวอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันกลับมามองมุมมืดที่ซ่อนตัวปัญหานั้นอยู่
"ออกมา"
ลั่วลั่วค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากหลังฉากกั้น ยิ้มแห้งๆ ส่งให้ "ท่านแม่ทัพช่าง... มีเมตตายิ่งนัก"
"หุบปาก" เว่ยหยางเดินเข้ามาหานางอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มีความเจ้าเล่ห์บางอย่างซ่อนอยู่
"ในเมื่อเจ้าห่วงชื่อเสียงข้านัก... และเจ้าก็ได้เห็น 'ร่างกาย' ของข้าไปแล้ว" เขาขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดหน้าผากมน "ตามกฎของจวนแม่ทัพ ผู้ใดล่วงรู้ความลับ หรือล่วงเกินร่างกายแม่ทัพ... ผู้นั้นต้องรับผิดชอบ"
"ระ... รับผิดชอบอย่างไรเจ้าคะ?" ลั่วลั่วถามเสียงสั่น
"นับตั้งแต่วินาทีนี้ เจ้าไม่ใช่สาวใช้โรงครัวหรือคนซักล้างอีกต่อไป"
เว่ยหยางเชยคางมนของนางขึ้น บังคับให้สบตา "เจ้าต้องย้ายมาอยู่ที่เรือนเมฆา เป็นสาวใช้ส่วนตัวของข้า คอยอยู่รับใช้ข้าตลอดเวลายี่สิบสี่ชั่วยาม... จนกว่าข้าจะพอใจ!"
ลั่วลั่วเบิกตากว้าง ยี่สิบสี่ชั่วยาม? นั่นแปลว่านางต้องอยู่กับระเบิดเวลาลูกนี้ทั้งวันทั้งคืนเลยหรือ?
"แต่ท่านแม่ทัพ... ข้าน้อยซุ่มซ่ามนะเจ้าคะ ข้าน้อยอาจจะทำเรือนท่านพัง..."
"พังหนึ่งชิ้น หักเบี้ยหวัดหนึ่งตำลึง" มุมปากของแม่ทัพหนุ่มยกยิ้มร้ายกาจ "หากไม่มีเงินจ่าย... ก็ใช้ 'ร่างกาย' เจ้าทำงานชดใช้แทนก็แล้วกัน!"
สิ้นคำประกาศิต โลกของไป๋ลั่วลั่วก็มืดมนลงทันตาเห็น หนีเสือปะจระเข้โดยแท้... ภารกิจสืบคดียังไม่คืบหน้า แต่ภารกิจใช้หนี้ด้วยร่างกายกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!