เด็กหนุ่มที่มักถูกรังแกเป็นประจำ ขณะกำลังจมอยู่ในความฝัน อยู่ดีๆก็มาอยู่ในร่างของลูกมังกรชั้นต่ำอย่างไวเวิร์นได้ล่ะ ยังต้องติดในดันเจี้ยนที่อันตรายที่สุดอีกต่างหาก ชะตากรรมในอนาคตของเธอจะเป็นเช่นไร
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ผจญภัย,เกิดใหม่,แอคชั่น,แฟนตาซี,ระบบ,ผจญภัย,ต่างโลก,สกิล,เวทมนตร์,ดันเจี้ยน,เกิดใหม่,ชายกลายเป็นหญิง,ภารกิจ,สงคราม,ตลกนิดๆ,กวนตีนหน่อยๆ,นางเอกสู้ชีวิต,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เกิดใหม่ทั้งที ทำไมถึงเกิดมาเป็นไวเวิร์นได้ล่ะ?
เด็กหนุ่มที่มักถูกรังแกเป็นประจำ ขณะกำลังจมอยู่ในความฝัน อยู่ดีๆก็มาอยู่ในร่างของลูกมังกรชั้นต่ำอย่างไวเวิร์นได้ล่ะ ยังต้องติดในดันเจี้ยนที่อันตรายที่สุดอีกต่างหาก ชะตากรรมในอนาคตของเธอจะเป็นเช่นไร
นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ฉบับเพิ่มเติม พุทธศักราช 2558
ไม่อนุญาตให้ดัดแปลง คักลอและทำซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์
ตำเตือน:ในตอนนี้มีเนื้อหาที่เกี่ยวกับแมงมุม ดังนั้นใครที่กลัวแมงมุมหรือแมลงสามารถเลื่อนผ่านได้นะคะ ถ้ามีตอนต่อไป :3
“จะว่าไปแล้ว สำหรับฉันแล้วพอมีโอกาสจะได้ร่างมนุษย์เหมือนพวกมังกรมั้ย”
พูดตามตรงนะ จากเผ่าพันธุ์ที่เจ้าเป็นอยู่ แค่มีสติปัญญาเหมือนมนุษย์ มันก็มากเกินพอแล้วนะ
ตามปกติแล้วไวเริร์นไม่สามารถทำอย่างนั้นได้เลย ถ้าอยากได้มากจริงๆ เจ้าก็จำเป็นต้องพึ่งพาสิ่งมีชีวิตที่มีอำนาจมากกว่าเข้ามาช่วย
ความรู้สึกสิ้นหวังเริ่มเข้าปกคลุมจิตใจน้อย ๆ ของผม ยังคงรับไม่ได้กับคำตอบที่ดัคตอบกลับมา เพราะต่อให้หาเจอก็ไม่มั่นใจว่าเขาคนนั้นจะยอมช่วยจริงหรือไม่ ร่างกายที่สั่นเป็นจ้าวเข้า พลางทิ้งตัวลงนอนหมอบอยู่ตรงขั้นบันได ได้แต่ก้มหน้ายอมรับความจริงที่ว่าตอนนี้เธอเป็นเพียงแค่สัตว์ป่าที่มีสติสัมปชัญญะเท่านั้นเอง
เอาน่า เชิญพิสูจน์ให้ข้าเห็น เจ้ายังมีเวลาอีกตั้งมากมายให้ผจญภัย มีพละกำลังมหาศาล
เจ้าจะเอาร่างมนุษย์ที่แสนเปราะบางแบบนั้นไปทำไมกัน ตอนนี้ก็ควรพอใจในสิ่งที่มีอยู่นะ
เขาพยายามควานหาข้อดีข้อเสียของร่างเล็ก ๆ นั่น อย่างกับว่ากำลังพยายามปลอบใจเธออยู่ตามสไตล์ของเขา ถึงจะฟังดูไม่ค่อยเหมือนให้การให้กำลังสักเท่าไหร่ก็ตาม เมื่อชะเง้อมองลงไปข้างล่างก็ไม่เห็นอะไรนอกจากหมอกขาวโพลนหนาเตอะพวกนั้น
“ข้างล่างนี่มีบอสแน่นอน แต่ฉันคงโดนเหยียบทีเดียวตาย”
“มาทายกันมั้ยมันจะเป็นตัวอะไร”
จู่ ๆ เสียงท้องร้องก็ดังขึ้นมาอย่างกระทันหัน ทั้งที่ผมเพิ่งจะกินอาหารกองโตไปเมื่อไม่นานมานี้เองไม่ใช่หรือ เธอนึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองบินได้นี่หว่า ก่อนจะหัวเราะออกมาว่าคลานลงบันไดมาทำไม ในเมื่อเกิดมามีปีกทั้งที แถมก่อนหน้านี้ก็ยังใช้มันในการบินโฉบไปขโมยอาหารมากินอีกต่างหาก
เจ้านี่มันโง่จริงหรือไม่ เอ่อเรื่องนั้นข้าเดาน่าจะเกี่ยวกับพวกแมงมุมมั้งนะ
“นี่แกเป็นพระเจ้าจริงรึเปล่าเนี่ย”
มันก็มีบางครั้งที่ข้าหลงลืมไปบ้างแหละ
พอสิ้นสุดบทสนทนาอันแสนสั้น เธอจึงเปลี่ยนความคิดจากที่ว่าจะลงบันไดจนถึงข้างล่าง มาบินโฉบลงไปแทน นั่นถือว่าการเป็นฝึกบินไปในตัวด้วย เธอจีงดีดตัวกระโดดลงไปแต่ดันร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว ซึ่งโชคดีที่มันไม่ได้สูงมากขนาดนั้นแล้ว
พลังชีวิตจึงลดลงไปเพียงครึ่งหนึ่งเท่านั้น นั้นนับว่าเป็นโชคดีแล้ว
หลังจากที่ตะเกียกตะกายมานอนฟุบอยู่ตรงหน้าประตูขึ้นสนิมบานใหญ่แล้ว เสียงแมงมุมเล็ดลอดออกมาจากด้าหลังของประตู คาดว่ามันคงเป็นรังขนาดใหญ่น่าดู
“เฮ้ นายคิดว่าที่นี่มีอารัคเน่มั้ย ฉันหมายถึงครึ่งคนครึ่งแมงมุม”
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ข้าคาดเดาอะไรไม่ได้มากนักเท่าไหร่ เพราะเจ้าพวกนั้นมันไว้ใจไม่ได้นี่สิ
ไม่รู้ว่าพวกเราควรจะเข้าไปดีมั้ย ระดับของนางกับเจ้าห่างมันกันเกินไป
คำพูดพวกนั้น ทำเอาวิตกกังวัลไม่น้อย พลางจินตนาการถึงลักษณะของหญิงสาวครึ่งมนุษย์ครึ่งแมงมุมร่างสูงใหญ่ เธอป้วนเปี้ยนอยู่แถว ๆ นั้นนานมาก พลางบินโฉบจับพวกแมงมุมตัวเล็กบริเวณนั้นมารับประทานเพื่อฟื้นฟูพลังชีวิตกับบรรเทาความหิวโหยสักเล็กน้อย
“คิดว่านางจะทำอะไรกับฉันบ้าง ฉันไม่ใช่พวกนักผจญภัยด้วยสิ”
ข้าคิดว่าก็คงเล่นกับเหยื่อล่ะมั้ง แต่เจ้าอยากสู้กับนางเหรอ??
“เอาอะไรไปสู้ด้วยล่ะ ค่าสเตตัสยายแก่นั่นเหนือในทุกๆ ด้าน”
ความรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันทีราวกับกำลังใครบางคนจ้องมองเธออยู่ แต่พอหันไปมองรอบๆ แล้ว
“ว่าแต่แมงมุมแก่ ๆ นี่ เคลื่อนที่ยังไงนะ”
“คงจะช้าน่าดูเลยอ่ะ”
พอนินทาไปได้นิดหน่อย เสียงเปิดประตูดังขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก่อนจะอะไรเหนียว ๆ ดึงตัวเธอเข้าไปในห้องบอสด้วยความเร็วสูง
“คำก็แก่ สองคำก็แก่ เป็นอะไรกับฉันมากรึเปล่า”
“หัดมีมารยาทบ้างสิ”
หญิงสาวรูปงามเชยผู้มีร่างกายท่อนล่างเป็นแมงมุมสีดำอัปลักษณ์ กำลังนั่งมองของสัตว์ตัวเล็กๆ อย่างไวเวิร์นน้อยที่เพิ่งเกิดมาได้ไม่นานตรงหน้า สายตานับสิบยังคงจับจ้องไปยังสิ่งมีชีวิตซึ่งกำลังดิ้นรนออกจากใยของเธอให้ได้
“ใยบ้านี่เหนียวสุดๆ ไปเลย ฉันควรทำไงดีล่ะ”
หยุดดิ้นก่อนสิ แต่ข้าว่ามันสายเกินไปแล้ว
สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่เจ้ากิ้งก่าติดปีกตัวน้อย ๆ นั่นพลางนึกสงสัยว่าทำไม ดัคเอ่ยออกมาได้ไม่ทันไร เส้นใยพวกนั้นพันติดเกือบตัวไปเสียแล้ว ส่วนอารัคเน่ก็เอาแต่นั่งมองเธอด้วยความเวทนา
“แปลกดีนะ ดิ้นรนแบบไม่ใช่สัญชาตญาณของสัตว์ตัวจ้อยนี่มัน”
ปลายนิ้วเรียวค่อย ๆ หยิบร่างที่กำลังดิ้นไปมาไม่หยุดตรงหน้าเธอขึ้นมามองดูให้ชัดเจน หล่อนกลับพลาดพลั้งทำในสิ่งที่เสี่ยงอันตรายมากที่สุด ไม่ใช่อะไรเลยนอกจากพ่นพิษหน้าเธอ แต่ดูเหมือนว่ามันไร้ผลสิ้นดี เพราะหญิงสาวตรงนั้นเองก็ความสามารถในการต้านพิษทุกชนิด
“แหม แหม เด็กดื้อต้องโดนอะไรนะ”
“ฉันเองก็เข้าใจผิดว่าเป็นมังกรตัวเล็กๆ แต่พอดูดีๆ แล้วไม่ใกล้เคียงเลย”
แววตาอันเยือกเย็นของแมงมุมสาว ทำเอารู้สึกขนลุกไม่น้อย ใบหน้าระรื่นที่มิอาจคาดเดาความคิดเธอได้
“จะปล่อยไปหรือเก็บไว้ดูเล่นดีนะ”
“อะไรกัน พี่สาวคนนี้ไม่กัดหรอกนะ”
ในขณะที่เธอกำลังพร่ำเพ้ออยู่นั้น เธอยังค้นพบอีกว่าในภายนี้มันคือห้องปิดตาย ไร้ซึ่งทางออก จึงทำได้เพียงแค่นอนอยู่นิ่ง ๆ เพราะว่าเรี่ยวแรงที่สะสมได้หมดลงไปเรียบร้อยแล้ว อีกทั้งค่าความเหนื่อยล้ากลับพุ่งสูงไปถึง 95% เสียด้วย
“มาได้แค่นี้จริงๆ เหรอ???”
ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เส้นใยเหนียวหนึบที่พันรอบกายเธอกลายเป็นฝุ่นผงอย่างช้า ๆ ตามมาด้วยเสียงดังโครมครามของบางอย่างจำนวนมากหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างต่อเนื่อง
“เอาล่ะ?? ยังไงอยู่ในห้องนี้มันไม่มีอะไรให้ทำนอกจากรอจัดการกับพวกนักผจญภัยพวกนั้นอยู่แล้ว”
“เลี้ยงไว้ดูเล่นละกัน”
เธอค่อย ๆ ยิ้มอวดฟันขาวอย่างมีนัยสำคัญ ในตอนแรกจะว่าให้เจ้าตัวเล็กนี้ได้อยู่กรงขังไปก่อน รอให้เธอสร้างห้องสำหรับเลี้ยงไวเวิร์นตัวน้อย แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนใจอย่างกระทันหันหลังจากผ่านไปได้ไม่นาน
จะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้ายกันแน่นะ
ไม่รู้ว่าหล่อนจะแอบแกล้งฉันรึเปล่านะ นินทาไปซะขนาดนั้นแล้ว
เธอชะเง้อขึ้นไปสบตากับหญิงสาวแมงมุมสักพักใหญ่เลยกว่าจะค่อย ๆ ไต่ขึ้นไปนั่งบนไหล่ของเธออย่างว่าง่าย พลางนั่งจินตนาการถึงโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยเหล่าผู้กล้ามากหน้าหลายตา
“หวังว่าท่านผู้นั้นจะคิดเช่นไรกันนะ กับการที่ฉันทำแบบนี้”
“ท่านผู้นั้นคงมิได้ว่าอะไรอยู่แล้วล่ะมั้งนะ”
“อยู่นี่ก่อนนะ เจ้าหนู”
เธอลุกพรวดขึ้นมาในทันทีหลังพูดจบ ทำเอาตัวไวเวิร์นน้อยร่วงหล่นลงอีกรอบหนึ่ง พลังชีวิตลดลงเล็กน้อย ไม่นานก็เริ่มออกสำรวจพื้นที่รอบๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แต่นอกจากถ้ำมืด ๆ กับแอ่งน้ำเล็กๆ มันไม่ได้มีอะไรมากมายสักเท่าไหร่
ว่าแต่ว่านะ ทำไมถึงเลือกฉันล่ะ ผมไม่คิดว่าเป็นผู้ถูกเลือก
หากข้าต้องตอบแบบรักษาน้ำใจด้วยแล้ว ก็ตอบไปแล้วนะว่าตอนนั้นข้าแค่กำลังสุ่มวิญญาณอยู่นั่นแหละ แล้วเจ้าดันมาสิ้นใจตอนข้ากำลังสุ่มดวงวิญญาณพอดีเป๊ะ อันที่จริงข้าล้อเล่น เรื่องนั้นมันซับซ้อนมากกว่าที่เจ้าจักจินตนาการได้
คำตอบที่ได้รับมาก็ทำเอาผิดหวังไปเล็กน้อย แต่จะคาดหวังเนื้อหาสาระจากเขาคนนั้นก็เป็นไปได้ยากซะด้วยสิ
“เอาเถอะ ลองลงไปเล่นน้ำดีกว่า”
พอพูดจบไม่รอช้าที่จะดีดตัวโดดลงไปเล่นน้ำใสสะอาดอย่างนี้ ความรู้สึกเหมือนได้อาบน้ำครั้งแรก
“ไม่รู้หรอกว่าเวลาผ่านไปแค่ไหนแล้วนะ 1 วัน หรือ สัปดาห์กันนะ”
ขณะที่เธอกำลังแช่น้ำอย่างสบายใจอยู่นั้นเอง กลับรู้สึกว่ามีใครกำลังจดจ้องมาจากด้านหลัง แต่พอหันไปมองกลับไม่เห็นใครอีกครั้ง
อืม…….ทำไมถึงไม่เหมือนตัวอื่นที่ฉันเคยเห็นมาก่อนเลย