เด็กหนุ่มที่มักถูกรังแกเป็นประจำ ขณะกำลังจมอยู่ในความฝัน อยู่ดีๆก็มาอยู่ในร่างของลูกมังกรชั้นต่ำอย่างไวเวิร์นได้ล่ะ ยังต้องติดในดันเจี้ยนที่อันตรายที่สุดอีกต่างหาก ชะตากรรมในอนาคตของเธอจะเป็นเช่นไร
แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ผจญภัย,เกิดใหม่,แอคชั่น,แฟนตาซี,ระบบ,ผจญภัย,ต่างโลก,สกิล,เวทมนตร์,ดันเจี้ยน,เกิดใหม่,ชายกลายเป็นหญิง,ภารกิจ,สงคราม,ตลกนิดๆ,กวนตีนหน่อยๆ,นางเอกสู้ชีวิต,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เกิดใหม่ทั้งที ทำไมถึงเกิดมาเป็นไวเวิร์นได้ล่ะ?
เด็กหนุ่มที่มักถูกรังแกเป็นประจำ ขณะกำลังจมอยู่ในความฝัน อยู่ดีๆก็มาอยู่ในร่างของลูกมังกรชั้นต่ำอย่างไวเวิร์นได้ล่ะ ยังต้องติดในดันเจี้ยนที่อันตรายที่สุดอีกต่างหาก ชะตากรรมในอนาคตของเธอจะเป็นเช่นไร
นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ฉบับเพิ่มเติม พุทธศักราช 2558
ไม่อนุญาตให้ดัดแปลง คักลอและทำซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์
คำเตือน:ในตอนนี้มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องกับการฆ่*ตัวตาย
.
.
.
.
.
.
ยามเที่ยงคืน ณ หอพักนักศึกษา ในห้องนอนขนาดเล็ก ถูกตกแต่งแบบเรียบง่าย บนชั้นหนังสือเต็มไปด้วยนิยายนับสิบเล่มจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ภายใต้ความมืดมิด ปนไปกับเสียงของนาฬิกาแขวนผนังที่ดังขึ้นมาเป็นระยะๆ
ร่างของเด็กหนุ่มที่กำลังนอนอยู่บนเตียงเช่นทุกวัน แต่วันนี้ข้างๆ เตียงของเขากลับมีอะไรบางอย่างตั้งอยู่ ในขณะที่กำลังเข้าสู่ภาวะที่เกิดขึ้นในระหว่างหลับไหลอยู่นั้น
ภาพที่เขาเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือ ทุ่งหญ้าสีเขียวอชุ่มกว้างไกล สายลมพัดกระทบกับร่างซึ่งนอนอยู่บนพื้น จากนั้นไม่นานแสงแดด มันทำให้รู้สึกดีไม่ใช่น้อย เพราะว่าโลกแห่งความเป็นจริงนั้นมันช่างน่ารังเกียจมาก แต่ก่อนมีเสียงปริศนาดังขึ้นมา
.
.
.
.
เจ้าเบื่อหน่ายโลกที่อาศัยอยู่รึเปล่าล่ะ
“นั่นใคร...........แล้วที่นี่ ความฝันเหรอ???”
พอสิ้นสุดเอ่ย เด็กหนุ่มจึงลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความงุนงง ว่าใครกันที่เข้าอยู่ในความฝันกับเขากันแน่ เด็กหนุ่มจึงได้แต่มองไปรอบๆ อย่างกับกระต่ายตื่นตูม
ไม่ๆ ๆ เจ้าไม่มีวันมองหาตัวของข้าเจอหรอกนะ ฮ่าๆ ข้าพูดเล่นน่า
เจ้าต้องคำถามของข้าก่อน ถึงปรากฏออกมาให้เห็น แค่ข้อเดียวที่ต้องตอบด้วยความหนักแน่นและแน่นอน ก็คือ เจ้าอยากไปเกิดใหม่ในต่างโลกตามที่นิยายซึ่งเจ้าอ่านไว้ล่าสุดหรือไม่
เจ้าทำผิดพลาดบางอย่างทำให้จบชีวิตลงแบบกะหันทัน ข้าพูดมาพอแล้ว ให้เวลา 3 นาที คิดคำตอบให้ข้าซะ เจ้าอยากให้ข้าชดใช้ให้เจ้ายังไงดีล่ะ??????????
ไม่นานก็มีหมอกควันสีดำเข้มปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับว่ากำลังรอการตอบกลับจากเด็กหนุ่มตรงหน้าซึ่งเหมือนว่ากำลังช็อคกับคำพูดของเขาเอง จนเลยตัดสินใจเวลาออกไปอีกราว ๆ ห้านาทีเต็มแต่ก็ยังไม่ได้รับคำตอบจากอีกคนเลยสักคำเดียว
“ผมตายแล้วอย่างงั้นเหรอ??? ไม่ได้ล้อเล่นสินะ”
“ถ้าอย่างนั้น แล้วเจ้าต้องการชีวิตใหม่เป็นการชดเชยดีไหมล่ะ?????”
พอเขาก้มมองมือทั้งสองข้างของตัวเองอยู่นาน ก็พบว่ามันค่อยๆ จางลงไป อีกไม่นานก็คงจะหายไปตลอดกาล พร้อมกับนึกคำตอบอยู่ในใจ น้ำตาที่ไหลอาบแก้มถูกปากด้วยนิ้วเรียวซีดจาง
“ใช่......ผมต้องการ แล้วจะให้เกิดใหม่เป็นตัวอะไรล่ะ”
หลังจากที่พูดจบ เจ้ากลุ่มควันพวกนั้นก็หมุนตัวเป็นพายุหมุนขนาดเล็ก ก่อนจะปรากฎร่างเป็นปีศาจผิวกายสีดำสนิท ในชุดตัวตลกสีขาวดำ รอยยิ้มดูน่าสยดสยอง ดวงตาสีขาว ดูยังไงก็คืออสูรกายชัดๆ ยังไม่นับรวมกับเสียงหัวเราะอันน่าขนลุกด้วยซ้ำไป
“ตอบได้ดีหนิ ไอ้หนู ก่อนที่ตัวเองจะหายไปตลอดกาลหรือตายนั่นแหละ กว่าที่ผู้ปกครองหรือผู้ดูแลหอพักจักมาพบศพของเจ้ามันก็สายเกินไปแล้ว”
“ส่วนเรื่องชีวิตใหม่นั้น ข้าตอบเจ้าไม่ได้หรอก ขึ้นกับว่าเจ้าได้อ่านนิยายเรื่องอะไรก่อนสิ้นใจด้วยยานอนหลับที่เกินขนาด และอีกอย่างฉันคือพระเจ้า ไม่ใช่ปีศาจ จำใส่หัวกะโหลกกลวงๆ ของเจ้าไว้ซะด้วยนะ”
“ลืมแนะนำตัวไปซะสนิทเลยแฮะ ข้าก็คือ ดัค พระเจ้าผู้นำทางวิญญาณ โดยการเสนอชีวิตใหม่ให้กับคนอ่อนแออย่างเจ้า”
เขาเอ่ยตอบกลับเด็กหนุ่ม ขณะกำลังแหวกว่ายไปมากลางอากาศ การที่เรียกว่าพระเจ้านั้นมันช่างขัดกับรูปลักษณ์ภายนอกที่ดูน่ากลัวแม้แต่น้อย พลางยืนกอดอกรอว่าเขาจะพาไปใช้ชีวิตในต่างโลก
“ดูยังไง พระเจ้าบ้าบออะไร......”
ยังไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อ ดัคก็เอ่ยแทรกขึ้นมาแบบไม่เคยคำนึงสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่ามารยาทได้เลย เขาก็ค่อยๆ ลงมาเดินเข้าใกล้ตัวของเขาจนหน้าของทั้งคู่แทบจะติดกันอยู่แล้ว
“อ่า....ไม่เอาน่า อย่ารีบไปหน่อยเลย อยู่คุยกับข้าก่อนสิ”
เดี๋ยวข้าจะแอบหนีไปผจญภัยกับเจ้านี่ดีกว่า ไอ้เจ้านี่ขี้ขลาดที่สุดเท่าที่ข้าเคยเจอมาเลย ไม่แปลกใจที่จะโดนแกล้งตลอดเวลาแบบนั้น
พระเจ้าในคราบปีศาจตัวตลกจึงถกเถียงกลับมาอย่างทันควัน และไม่รอช้าที่เขาจะพุ่งเข้าสวมกอดร่างเด็กหนุ่มแบบไม่ทันตั้งตัวจนล้มหงายหลังกันไปทั้งคู่
“ปล่อย........ไอ้ปีศาจร้าย พระเจ้าตัวปลอม”
พอพูดจบ ดัคก็ปล่อยตัวเขา แล้วจึงลอยตัวขึ้นราวกับคู่รักกำลังทะเลาะกันด้วยเหตุผลสุดงี่เง่าเกินกว่าจะสรรหาคำมาบรรยายได้ แล้วมีความจำเป็นที่จะต้องไปง้อเจ้านั่นหรือไม่
“ข้าก็บอกไปแล้วว่าเป็นพระเจ้า”
คำพูดของเขานั้น กลับกลายเป็นว่าสร้างความไม่พอใจให้กับ ดัค อย่างมาก เขาก็เอาแต่พูดว่า ตัวเองมิใช่ปีศาจ พร้อมกับเปลี่ยนสภาพจนกลายเป็นตุ๊กตาตัวตลกสีดำขนาดเล็ก ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนเกลือกกลิ้งตามพื้นพลางร่ำไห้เสียงดังเป็นเวลานานมากๆ
“ก็ได้ๆ ผมถอนคำพูดก็ได้ ขอโทษที่ว่าคุณเป็นปีศาจร้ายละกัน”
เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เพราะทนความขี้งอน เอาแต่ใจของดัคไม่ไหวแล้ว ก็เลยตัดสินใจตอบกลับไป เผื่อว่าเขาจะหยุดทำพฤติกรรมเหมือนเด็กอนุบาลได้ โดยจากการคาดเดา อายุคงน่าจะมากกว่าหลักหมื่นปีไปแล้ว
“ฮ่าๆ ว่าแล้วเจ้าต้องพูดแบบนี้ ไปใช้ชีวิตใหม่ของเจ้ากันเถอะ”
ลาก่อน งานโง่ๆ เอ๊ย!!!!!!!!!!!!! ฉันจะไปผจญภัยกับไอ้หนูนี่แล้ว
เมื่อได้ยินแบบนั้น ก็รีบปีนขึ้นมาตามร่างกายขึ้นไปนั่งบนศีรษะด้วยความดีใจ จนลืมไปว่าตัวเองนั้นก็สามารถลอยตัวได้ จากนั้นจึงใช้มือเล็กๆ อย่างกับอุ้งเท้าแมววิเชียรมาศมาปิดตาเขาจนภาพทุกอย่างถูกตัดไป ไม่นานนักก็เหมือนกับว่ากำลังค่อยๆ จมดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทร ความรู้สึกมันช่างต่างไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะครับ