เกิดใหม่ทั้งที ทำไมถึงเกิดมาเป็นไวเวิร์นได้ล่ะ? - ตอนที่ 2 กินล้างกินผลาญ โดย แมวเหมียวสีรุ้งในตอนเที่ยงคืน @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

แฟนตาซี,ชาย-หญิง,ผจญภัย,เกิดใหม่,แอคชั่น

แฟนตาซี,ระบบ,ผจญภัย,ต่างโลก,สกิล,เวทมนตร์,ดันเจี้ยน,เกิดใหม่,ชายกลายเป็นหญิง,ภารกิจ,สงคราม,ตลกนิดๆ,กวนตีนหน่อยๆ,นางเอกสู้ชีวิต

เด็กหนุ่มที่มักถูกรังแกเป็นประจำ ขณะกำลังจมอยู่ในความฝัน อยู่ดีๆก็มาอยู่ในร่างของลูกมังกรชั้นต่ำอย่างไวเวิร์นได้ล่ะ ยังต้องติดในดันเจี้ยนที่อันตรายที่สุดอีกต่างหาก ชะตากรรมในอนาคตของเธอจะเป็นเช่นไร

ผู้แต่ง

แมวเหมียวสีรุ้งในตอนเที่ยงคืน

เรื่องย่อ

 

 

นิยายเรื่องนี้สงวนสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ ฉบับเพิ่มเติม พุทธศักราช 2558

ไม่อนุญาตให้ดัดแปลง คักลอและทำซ้ำโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์

 

เกิดใหม่ทั้งที ทำไมถึงเกิดมาเป็นไวเวิร์นได้ล่ะ?-บทนำ เข้าสู่โลกใหม่, เกิดใหม่ทั้งที ทำไมถึงเกิดมาเป็นไวเวิร์นได้ล่ะ?-ตอนที่ 1 เริ่มต้นแบบฮาร์ดคอร์, เกิดใหม่ทั้งที ทำไมถึงเกิดมาเป็นไวเวิร์นได้ล่ะ?-ตอนที่ 2 กินล้างกินผลาญ, เกิดใหม่ทั้งที ทำไมถึงเกิดมาเป็นไวเวิร์นได้ล่ะ?-ตอนที่ 3 การพบเจอที่ไม่คาดคิด

“ไม่ไหวหรอกนะ ห่างกันตั้ง 49 เลเวลเลยอ่ะ”

ไวเวิร์นตัวน้อยลงนอนดิ้นกับพื้นด้วยความเหนื่อยล้า พลางจ้องมองไปที่ค่าสเตตัสที่ไม่ขยับไปไหนเลย ตั้งแต่ฟักออกจากไข่ เสียงท้องร้องดังระงมไม่แพ้กันกับเสียงบ่นพึมพำของเธอ ในใจได้แต่คิดว่าจะเอาชีวิตรอดจนออกไปจากที่นี่อย่างไรดี

 “โอ๊ะ ในทะเลสาบมีอะไรรึเปล่า” 

แสงไฟสลัวๆ จากแร่เรืองแสงที่ติดตามผนังถ้ำ ตกกระทบกับผิวน้ำของทะเลสาบภายในถ้ำนี้ ความกระหายน้ำเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว เธอค่อย ๆ จุ่มหน้าตัวเองลงไปในน้ำ ชายตามองลงด้านล่างเพื่อมองหาอาหาร พร้อมกับฝึกใช้ปากในการดื่มน้ำจากทะเลสาบ

แล้วเด็กตัวแค่นี้อย่างเจ้า จะล่าตัวอะได้ล่ะ??

ระวังตกน้ำด้วยนะ ข้าช่วยเจ้าไม่ได้ด้วย 

ข้าลืมบอกไปอีกอย่าง คือเจ้ามีชีวิตเดียวแล้วนะ ตายแล้วตายเลย ไม่มีการเกิดใหม่อีกรอบนะจ๊ะ

พอเสียงพูดของดัคหายไปแล้ว เธอสะดุ้งตัวโก่งพร้อมถอยห่างจากทะเลสาบให้ไว หลังจากที่เห็นแล้วว่ามีอะไรอยู่ข้างใต้นั้น

“ไม่เอาแล้ว ถ้าปลาจะตัวใหญ่ขนาดนั้น อยากกลับบ้านแล้ว แม่จ๋า…..”

 “ไอ้ดัค!!! แกพาฉันไปเกิดในที่ที่สบายกว่านี้ไม่ได้แล้วเหรอ?”

พอออกมาจากเขตทะเลสาบได้แล้ว สายตาเหลือไปเห็นซากของแมงมุมสีดำตัวใหญ่นอนขวางทางเดินอยู่ไม่ไกลมากนัก

บ่นไปเถอะเจ้าหนะ จะว่ายังไงดี ข้าแค่อยากให้เจ้าได้พัฒนาตัวเองขึ้นมาอย่างมีคุณภาพไง

ถ้าเจ้าเกิดมาสบาย แล้วข้าจะเอาอุปสรรคที่ไหนมาให้เจ้าฝ่าฟันได้ล่ะ ส่วนภารกิจเริ่มต้นนั้นข้าคงต้องพับเก็บไปก่อน ข้าแค่หวังดีกับเจ้าแค่นั้นเองนะ

เธอได้แต่ส่ายหัวกับการแถแบบสีข้างถลอกของดัค แต่ต้องหยุดชะงักลงด้วยเสียงท้องร้องที่ดังขึ้นมาอีกรอบ เลยนั่งลงพลางพิจารณามื้ออาหารตรงหน้าว่าจะกินเลยดีหรือไม่

“ถ้าอย่างงั้นก็จะทานละนะ”

พอนั่งเหม่อลอยไปครู่ใหญ่ แววตาของผมเปร่งประกายขึ้นทันใด จากนั้นจึงค่อย ๆ ลงมือกัดกินร่างไร้ชีวิตของแมงมุมยักษ์ตัวนั้น รสชาติคล้ายกับปลาที่เคยกิน แต่ไม่มีกลิ่นเหม็นคาวให้รู้สึกขยะแขยง 

 ช่วงเวลาที่ผ่านไปไม่รู้เท่าไหร่ ผมยังคงเพลิดเพลินกับการกินซากแมงมุมตัวนี้อยู่ ด้วยขนาดตัวที่ใหญ่โตแบบนี้ มันก็ส่งผลให้ต้องใช้เวลาค่อนข้างมากเลยทีเดียว

“โอ๊ะ แค่กินก็ได้เลเวลแล้วเหรอเนี่ย??”

“อย่างน้อยไอ้ดัค มันก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง” 

ขณะกำลังจัดการกับเศษอาหารที่ยังเหลือบานอยู่นั้นเอง เสียงแจ้งเตือนการเลเวลอัพดังขึ้นมา ผมเกือบสำลักอยู่หลายครั้ง ก่อนจะนึกถึงสิ่งที่อยากในอนาคตหากว่าออกไปจากที่นี่ได้สำเร็จแล้ว

ไม่คิดจะสนใจเลเวลที่เพิ่มขึ้นหน่อยเหรอ??

เอาตัวรอดจากดันเจี้ยนสุดอันตรายนี้ให้ได้ยังไง

ดัคโผล่ขึ้นมาทักทายบ้างมาเป็นระยะ ท่ามกลางทุ่งหญ้าเล็กๆ ภายในดันเจี้ยน ระหว่างที่ผมกำลังกัดแทะพวกแร่เรืองแสง จากที่เคยติดอยู่เต็มผนังถ้ำพลันหายไปจนหมดเกลี้ยง 

“ตรงด้านหน้าเหมือนจะมีหลุมลึกๆ เลย แล้วไหนอ่ะ มอนที่ว่าอันตราย ไม่เห็นมีเลย”

 “คิดว่ายังกินได้อีกนะ ไปกินอะไรดีนะ” 

ตลอดเวลาที่ผ่านไปนั้นนอกจากสไลม์พิษกับจระเข้หนองน้ำนั่นแล้ว ผมก็ไม่เห็นมีอะไรที่อันตรายเลยแม้แต่ตัวเดียว ไหนว่าที่นี่คือดันเจี้ยนเลเวล 99 ไง พอเดินทางลัดเลาะไปมาอย่างไร้จุดหมายได้สักพักใหญ่แล้ว สายตาของผมสะดุดเข้ากับแสงสว่าง ณ ปลายทางนั้น 

 “สวยงามดีนะ”

“แต่ว่า…..นะ ไม่อ่ะ”

ภาพตรงหน้าทำเอาตกตะลึงไม่น้อย ทุ่งหญ้าโล่งๆ ที่เต็มไปด้วยบรรดาสัตว์กับพืชพรรณวิเศษมากโข แต่พอลองสังเกตุดูดีๆ จึงรีบเบือนหน้าหนีทันที พร้อมกับรีบเผ่นจากตรงนั้นอย่างทันควัน เพราะสิ่งที่เห็นตรงหน้านั้นคือมันมีแต่พวกสัตว์ล่าที่สามารถสังหารไวเวิร์นที่เพิ่งฟักออกจากไข่แบบเธอได้อย่างง่ายดาย 

จะไม่ลงไปหน่อยเหรอ?? อาหารเพียบเลยนะนั่น

ความช่างสงสัยของเขามันไม่สิ้นสุดจริง ๆ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่สักพัก ก่อนจะทิ้งตัวลงไปนอนกองกับพื้นดินแข็ง ๆ 

“โดดลงไปเองเหอะ ดัค คิดว่าฉันมี 100 ชีวิตมั้ง”

“พวกนั้นฆ่าฉันได้ในการผโจมตีแค่ไม่กี่ครั้งเลยนะ”

 จู่ๆ ก็ได้กลิ่นเนื้อย่างที่คุ้นเคยลอยมาแต่ไกล ด้วยความอยากรู้อยากเห็นผมจึงไม่มีความลังเลที่จะรีบรุดเข้าไปหาต้นทางของกลิ่น พอเข้าไปใกล้นิดๆ ก็เจอกับแคมป์ไฟของใครสักคนที่กำลังย่างเนื้อหมูป่าอยู่นั่นเอง

เดี๋ยวก่อน ข้าขอเดาว่าคงเป็นนักผจญภัยแน่นอน แต่ไม่มั่นใจว่าพวกเขามีกันอยู่กี่คนและมาจากเผ่าไหนบ้าง

ตอนที่ดัคกำลังพล่ามอะไรเรื่อยเปื่อยของเขา เธอค่อย ๆ บินโฉบผ่านไปตามความมืดมิดเพื่อหลบเลี่ยงการถูกพบเจอโดยกลุ่มคนที่กำลังหลับไหล ไปยังกองเศษเนื้อซึ่งอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่ หากให้คาดเดาก็ประมาณ 5 เมตรโดยประมาณ

 “ว้า……ทั้งหมดนี้ ฉันขอนะ”

เธอเอ่ยกระซิบออกมาอย่างแผ่วเบาที่สุด ก่อนจะกัดกระชากชิ้นเนื้อกองโตมากินอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่สนว่าใครเป็นเจ้าของ แม้จะรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าการขโมยมันเป็นสิ่งที่ไม่ดี หากว่าการกินเนื้อมันก็ทำให้อัพเลเวลได้เร็วขึ้นมาบ้าง อย่างไรก็ตาม ตัวเธอไม่ยอมให้โอกาสแสนอร่อยแบบนี้ลอยหายไปหรอกนะ

 ยัยขี้ขโมยนี่ แน่จริงก็กินเนื้อหมูวิปริตพวกนั้นให้หมดสิ ข้าว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก

 “อย่ามาท้าทายฉันเชียวนะ”

 “กินไปขนาดนี้แล้ว ยังไม่ตื่นเลย แอบมีกลิ่นเหล้านิดๆ น่าจะเมากันทั้งคณะเลย แบบนี้ก็เจ๋งสิ”

เมื่อดัคเอ่ยขึ้นมาเช่นนั้น ขณะที่คมเขี้ยวกัดกระชากเศษเนื้อที่เหลืออยู่ค่อนข้างมากเข้าปากอย่างรวดเร็ว เพราะเพิ่งคว้าโอกาสที่หาได้ยากเช่นนี้มาเป็นของตัวเองได้สำเร็จอย่างง่ายดาย แถมยังไม่มีใครจับได้อีกว่าเธอกำลัง

“ถ้ากินมากไป จะเคลื่อนที่ได้ลำบากเอา และอีกอย่างเสียงเคี้ยวกระดูกก็อาจจะปลุกให้พวกเขาตื่นขึ้นมาได้ด้วย”

“รีบลงไปกันดีกว่า บินลงไปน่าจะไวกว่า แต่ขออนุญาตไม่เสี่ยงดีกว่านะ”

“การเดินทางไปเรื่อยๆ ไม่หยุดมันก็ดีนะ”

บริเวณแถว ๆ นั้นมีบันไดหินเก่าๆ วนลงด้านล่าง สายลมอันเย็นยะเยือกพัดขึ้นมากระทบกับตัวเธอเข้าอย่างจัง แต่ก่อนที่จะไปก็เอาตัวไปคลุกกับทรายเพื่อไม่ให้คราบเลือดหยดลงตามพื้น เพื่อกำจัดร่องรอยของตัวเอง หลังจากที่ลังเลอยู่พักใหญ่ ก็ตัดสินใจคืบคลานลงไปตามขั้นบันได พลางคิดไปเองว่ามันอาจจะทางออกจากที่นี่ก็เป็นได้

“เฮ้ ขอดูเลเวลกับค่าสเตตัสหน่อย”

ได้สิ ข้าเองก็เริ่มเบื่อที่นี่แล้วเหมือนกัน อยากออกไปโลกภายนอกสักที

 

 ชื่อ (Name) : ***ยังไม่ได้รับการตั้งชื่อ***

 เลเวล (Level) : 1 → 21

อันดับ (Rank) : F

เผ่าพันธุ์ (Race) : ไวเวิร์น

พลังชีวิต (health point) : 5,000 → 7,100

ค่าพลังเวทย์ (magic point) : 50 → 70

ค่าพลังโจมตี (Attack point) : 100 → 210

ความเร็วในการโจมตี (dexterity) : 20% → 40%

พลังป้องกัน (defend) : 250 → 450

ค่าความเหนื่อยล้า (stamina point) : 20 % 

พลังงาน (Energy) : 200 → 400

 ทักษะ (Skills) : พ่นพิษ (เลเวล 2) / บินเร็ว (เลเวล 2) / เพิ่มพละกำลัง (เลเวล 2) / มองเห็นในที่มืด (เลเวล 3) / เร่งความเร็ว (เลเวล 5) 

 แต้มการพัฒนาคงเหลือ : 0 แต้ม

“ก็เพิ่มเยอะอยู่นะ ถ้ากินบอสเข้าไปด้วย จะเพิ่มขนาดไหนกันนะ”

“ฉันนี่กินเก่งไม่เบาเลยแฮะ”

พอได้ชื่นชมตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนเดินทางลงบันไดวนอันน่าสยดสยองนี้ เธอได้ภาวนาในใจว่าจัวเองจะไม่ร่วงหล่นเสียก่อน

ข้าขอถอนคำพูดละกันที่ดูถูกเจ้าไปเมื่อกี้ 

ข้าว่าเจ้าเติบโตไปเป็นภัยพิบัติอย่างแน่นอน ข้ารับประกันเลย

“หุบปากไปเลยนะ ยิ่งกินเยอะยิ่งโตเร็วไงล่ะ”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

“เอิ่ม ปวดฉี่แฮะ เฮ้!!!!! เนื้อฉันหายไปไหนหมด ไหงมันเหลือแต่พวกคราบเลือดล่ะเนี่ย?”

ชายร่างอ้วนท้วมร้องตะโกนเสียงดังไปทั่วด้วยอาการสะลึมสะลือ ในมือของเขาถือเศษกระดูกชิ้นหนึ่งไว้แน่น แววตาสั่นเครือด้วยโทสะ คนอื่นซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ กับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไปแล้ว แววตาของชายอีกคนเบิกโพลงด้วยความโกรธเคืองมาก ขณะที่อีกคนกำลังสอดส่องไปรอบๆ ด้วยแสงจากคบเพลิง เพื่อตามหาร่องรอยของตัวอะไรก็ตามที่แอบมาขโมยเสบียงของพวกเขา

“ตัวบ้าอะไรมันกินเสบียงของพวกเราจนหมดวะ อย่าให้เจอตัวนะ พ่อจะหักกระดูกให้เละเลย”

“เอาเถอะ ไว้ค่อยไปเอาข้างหน้าละกัน ฉันคิดว่าน่าจะเป็นพวกสัตว์กินซากเลเวลน้อย ป่านนี้มันคงถูกกินไปแล้วมั้ง”

หญิงสาวในชุดเกราะหนักทักท้วงขึ้นมา พลางปลอบใจเพื่อนร่วมปาร์ตี้ทั้งสองคนให้สงบลง