ฉันดิ่งเพราะความไว้ใจผิด
แต่ลุกขึ้นเพราะเสียงแผ่ว ๆ ของตัวเองที่บอกว่า
“ยังไม่จบนะ…เธอยังมีค่า”
ดิ่ง เศร้า จนเข้าใจชีวิต - บทที่ 5 ปลายทางของนรกบนดิน โดย ปลงปลง @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์
เล่าประสบการณ์,พล็อตสร้างกระแส,นิยายสั้น,เล่าเรื่อง,ดรามา,ดราม่า,เรื่องเล่า ,เรื่องราวชีวิต,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ดิ่ง เศร้า จนเข้าใจชีวิต
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง
แท็คที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียด
ฉันดิ่งเพราะความไว้ใจผิด
แต่ลุกขึ้นเพราะเสียงแผ่ว ๆ ของตัวเองที่บอกว่า
“ยังไม่จบนะ…เธอยังมีค่า”
ผู้แต่ง
ปลงปลง
เรื่องย่อ
ฉันถูกผลักลงไปในนรกบนดิน ด้วยความรักที่ไม่เคยปกป้อง และความไว้ใจที่ทำลายฉันทั้งชีวิต จากผู้หญิงที่เคยมีทุกอย่างฉันเหลือเพียงห้องมืดกับหัวใจที่แตกจนไม่เหลือชิ้นดีฉันดิ่งลงไปจนไม่เห็นแม้แสงของตัวเองจนคืนหนึ่ง…เสียงแผ่ว ๆในหัวกระซิบว่า
......“ยังไม่ตายนะ อย่าเพิ่งจบแบบนี้”
ฉันจึงเริ่มลุกขึ้นจากก้นเหวเก็บเศษหัวใจทีละชิ้นด้วยมือที่ยังสั่นร้องไห้ซ้ำ ๆ จนหมดแรง แต่ยังเลือกอยู่ต่อทางรวยของฉันไม่ได้เริ่มจากโชคแต่มาจากคืนที่ฉันนั่งร้องคนเดียว
แล้วรู้ว่าฉันยังมีค่า แม้ในวันที่ไม่มีใครเห็นฉันเลย
นี่คือเรื่องจริงของผู้หญิงคนหนึ่งที่พัง ดิ่ง และลุกขึ้นมาจากความมืดด้วยตัวเอง
ถ้าคุณเคยเจ็บจนคิดว่าจะไม่รอด
คุณต้องอ่านเรื่องนี้
สารบัญ
เนื้อหา
บทที่ 5 ปลายทางของนรกบนดิน
พฤศจิกายน 2568
วันนี้ฉันไม่ได้เป็นคนที่สมบูรณ์แบบ ไม่ได้เป็นคนเข้มแข็งที่สุด ไม่ได้เป็นคนที่มีทุกอย่างพร้อม แต่ฉันเป็นคนที่ รอดมาได้ และแค่นั้น…มันเพียงพอแล้วสำหรับชีวิตหนึ่งชีวิต ฉันเดินออกจากนรกบนดินด้วยหัวใจที่แข็งแรงกว่าเดิม ด้วยความจริงที่ไม่หวานแต่ซื่อสัตย์กับตัวเองที่สุด และด้วยชีวิตที่เป็นของฉันไม่ใช่ของใคร ไม่ได้ฝากไว้กับใคร ไม่ต้องขอให้ใครยืนยันคุณค่าอีกต่อไป
วันนี้ฉันใช้สองมือของตัวเองสร้างโลกใบใหม่ ช้า ๆ แต่มั่นคง ผิดบ้าง ล้มบ้าง แต่ไม่เคยถอยกลับไปที่เดิมอีก และฉันหวังว่าเรื่องราวของฉันจะเป็นไฟเล็ก ๆ ที่ช่วยใครสักคนในวันที่โลกทั้งใบมืดสนิทเกินกว่าจะมองเห็นทางเดินข้างหน้า เพราะเชื่อฉันเถอะรุ่งสาง…มันมาถึงเสมอ แม้จะช้า แม้จะทำให้เรารอจนแทบหมดแรง แต่สุดท้ายแสงแรกก็จะค่อย ๆ คลานเข้ามาหาเรา เหมือนตอนที่มันเคยกลับมาหาฉันและวันที่มันมาถึง
คุณจะรู้เหมือนที่ฉันรู้วันนี้ว่าเรารอดมาได้จริง ๆ