ฉันดิ่งเพราะความไว้ใจผิด
แต่ลุกขึ้นเพราะเสียงแผ่ว ๆ ของตัวเองที่บอกว่า
“ยังไม่จบนะ…เธอยังมีค่า”
ดิ่ง เศร้า จนเข้าใจชีวิต - บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของนรกบนดิน โดย ปลงปลง @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์
เล่าประสบการณ์,พล็อตสร้างกระแส,นิยายสั้น,เล่าเรื่อง,ดรามา,ดราม่า,เรื่องเล่า ,เรื่องราวชีวิต,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ดิ่ง เศร้า จนเข้าใจชีวิต
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง
แท็คที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียด
ฉันดิ่งเพราะความไว้ใจผิด
แต่ลุกขึ้นเพราะเสียงแผ่ว ๆ ของตัวเองที่บอกว่า
“ยังไม่จบนะ…เธอยังมีค่า”
ผู้แต่ง
ปลงปลง
เรื่องย่อ
ฉันถูกผลักลงไปในนรกบนดิน ด้วยความรักที่ไม่เคยปกป้อง และความไว้ใจที่ทำลายฉันทั้งชีวิต จากผู้หญิงที่เคยมีทุกอย่างฉันเหลือเพียงห้องมืดกับหัวใจที่แตกจนไม่เหลือชิ้นดีฉันดิ่งลงไปจนไม่เห็นแม้แสงของตัวเองจนคืนหนึ่ง…เสียงแผ่ว ๆในหัวกระซิบว่า
......“ยังไม่ตายนะ อย่าเพิ่งจบแบบนี้”
ฉันจึงเริ่มลุกขึ้นจากก้นเหวเก็บเศษหัวใจทีละชิ้นด้วยมือที่ยังสั่นร้องไห้ซ้ำ ๆ จนหมดแรง แต่ยังเลือกอยู่ต่อทางรวยของฉันไม่ได้เริ่มจากโชคแต่มาจากคืนที่ฉันนั่งร้องคนเดียว
แล้วรู้ว่าฉันยังมีค่า แม้ในวันที่ไม่มีใครเห็นฉันเลย
นี่คือเรื่องจริงของผู้หญิงคนหนึ่งที่พัง ดิ่ง และลุกขึ้นมาจากความมืดด้วยตัวเอง
ถ้าคุณเคยเจ็บจนคิดว่าจะไม่รอด
คุณต้องอ่านเรื่องนี้
สารบัญ
เนื้อหา
บทที่ 1 จุดเริ่มต้นของนรกบนดิน
กุมภาพันธ์ 2566
วันที่ฉันต้องเริ่มต้นใหม่เพียงลำพัง “บางที นรก…ก็ไม่ได้อยู่ใต้ดิน แต่มันอยู่ในวันที่เราต้องอยู่คนเดียว โดยไม่ทันตั้งตัว” ในวันที่สับสนและไร้ทิศทาง ฉันเดินออกมาจากบ้านหลังเดิม ไม่มีแผน ไม่มีที่ไป มีเพียงกระเป๋าใบหนึ่ง และความกลัวที่แน่นอยู่ในอก ฉันเคยหลอกตัวเองทุกวันว่า “ฉันต้องรอด ฉันต้องเก่ง” ฉันเคยเชื่อว่าชีวิตที่ดี คือการมีบ้านสะดวกสบาย มีเงิน มีคนรัก และความมั่นคง แต่ไม่เคยรู้เลยว่า “ชีวิตที่แท้จริง” เพิ่งจะเริ่มต้นในวันที่ฉันสูญเสียทุกอย่าง
เสียงประตูบ้านปิดดัง “ปัง” เบา ๆ แต่มันดังพอจะสะเทือนถึงข้างในหัวใจ เพราะหลังเสียงนั้น—ฉันไม่มีที่ให้กลับอีกแล้ว คืนนั้นฉันย้ายเข้าคอนโดเล็ก ๆ ในเมือง พื้นที่ไม่กี่สิบตารางเมตร มีกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นแสงไฟจากถนนด้านล่าง เสียงเครื่องปรับอากาศดังสม่ำเสมอแทนเสียงคนในบ้านที่เคยคุ้น แต่ความเงียบกลับหนาวกว่าลมเย็นจากแอร์เสียอีก ฉันวางกระเป๋าลงบนพื้น มองรอบห้องที่สะอาดแต่ไร้ชีวิต ข้างนอกคือเมืองที่ยังสว่างไสว แต่ในใจฉันกลับมืดสนิท
ตั้งแต่จำความได้ ฉันไม่เคยอยู่ลำพัง จากรั้วบ้านพ่อแม่ ฉันก้าวเข้าสู่บ้านของแฟน จากลูกสาวในครอบครัว กลายเป็นผู้หญิงในธุรกิจของคนอื่น ชีวิตดูเหมือนฝันที่สวยงาม แต่เมื่อมองย้อนกลับ มันไม่ใช่ “ชีวิตของฉัน” เลย ฉันใช้ชีวิตในแบบที่คนอื่นบอกว่าดี แต่งตัว พูดจา ทำงาน อยู่ในกรอบของความคาดหวัง จนวันหนึ่ง คำว่า “เรา” พังลงเหลือเพียงคำว่า “ฉัน” เราพูดลากันด้วยเหตุผลและความเข้าใจ แต่ไม่มีใครบอกฉันเลยว่า หลังจากนั้นต้องเริ่มใหม่ยังไง คืนแรกที่อยู่คนเดียว ฉันนั่งพิงผนัง ปล่อยให้เสียงแอร์กลบความเงียบในใจ น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะเสียใจ…แต่เพราะไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป “ไม่มีใครให้พึ่งพาได้ตลอดไป” คือความจริงข้อแรกที่ฉันเรียนรู้ในวันนั้น ฉันไม่รู้ว่าจะหาเงินเลี้ยงตัวเองยังไงดีและ ไม่มีใครเหลือ มีเพียงตัวฉันกับความจริงที่ร้อนแรงเหมือนไฟ และตั้งแต่วินาทีนั้นเอง ฉันก็รู้แล้วว่า
“นรกบนดิน…มีอยู่จริง”