ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน
“ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ
“ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล
“อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน
“ด่าดาจบแล้วใช่…”
“ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…”
นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย
ชาย-หญิง,รัก,ดราม่า,ไทย,ดราม่า,18+,นิยายโรมานซ์,ความรัก,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน
“ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ
“ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล
“อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน
“ด่าดาจบแล้วใช่…”
“ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…”
นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย
ผู้แต่ง
แสงฉาย จอมเกล้า
เรื่องย่อ
ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน
“ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ
“ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล
“อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน
“ด่าดาจบแล้วใช่…”
“ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…”
นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย
ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีฝังลึกลงภายใต้จิตใจอันหยาบกระด้างให้เขาไม่มีวันทำเรื่องเลว ๆ อย่างนั้นเด็ดขาด เขารีบชิ่งมาหามารดา
“แม่ครับผะ… ผมจะบ้าแล้วรู้ไหม...” อยู่ ๆ ก็มาบอกว่าอยากจะบ้า นี่มันเรื่องอะไรอีก สุดาได้แต่สงสัยสุดาตื่นตกใจกังวลแทนลูกชาย เธอจับแขนรั้งให้เขามานั่งใกล้ ๆ
“มีอะไรลูก…” คำถามที่หาคำตอบไม่ได้ เขาจะเอ่ยปากพูดได้อย่างไรว่าเขารู้สึกชอบน้องสาวตัวเองเกินคำว่าพี่น้อง แต่สุดาพอจะมองออกว่าสิ่งที่แผ่นดินอมพะนำไว้นั้นคือเรื่องอะไร เธอจะไม่รู้เชียวหรือว่าเจ้าลูกชายตัวดีคิดอะไรกับน้อง แค่อยากให้อะไร ๆ มันแน่ชัดกว่านี้ ไม่อยากให้ทั้งคู่ต้องมานั่งเสียใจภายหลังกันอีก
๒...
“ว่าไง...” สุดาถามหยั่งเชิงอีกที
เธอไม่อยากฝืนความรู้สึกใคร ถ้าไม่ชอบก็ให้พูดออกมาตรง ๆ อย่าอมพะนำ รักก็บอกรักไม่ต้องมานั่งอ้ำอึ้ง
เธอชักรำคาญลูกชายขึ้นมา อยากพูดอะไรทำไมไม่พูด จนเธอเอ่ยปากเริ่มก่อน
“หนูชอบน้องดาใช่ไหมลูก...”
แผ่นดินช็อกกับคำพูดมารดาที่กล้าถามออกมาตรง ๆ แต่เขาก็เฉไฉไปเรื่องอื่นจนได้ แม้จะรู้สึกพิเศษกับน้องสาวแต่เขากลับกลัวการที่จะต้องผิดหวังซ้ำอีกหน ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าน้องสาวเขาคิดเหมือนกันกับเขาหรือเปล่า แผ่นดินอยากรอให้ตัวเองมั่นใจกว่านี้ ใช่รักหรือไม่ หรือแค่ความใคร่กันแน่
สุดาให้คนมาตามณาดาไปพบที่ห้อง เป็นเหตุให้หญิงสาวกังวลใจ แต่เธอปฏิเสธไม่ได้ จำต้องไปหามารดาเลี้ยง เธอเดินเข้าไปนั่งลงข้าง ๆ ขยับมือเหนียวหนืดบีบเข้ากันแน่น
“แม่มีเรื่องอยากขอร้องลูกสักเรื่อง... จะได้ไหมลูกแม่แม่อยากให้หนูอยู่ดูแลพี่เขาไปตลอด อย่าพึ่งมีคนรักได้ไหม…” สองหนุ่มสาวสบตากัน ณาดาไม่เข้าใจความหมายที่สุดาขอ แต่แผ่นดินรู้ซึ้งแก่ใจดีว่าท่านไม่อยากให้เธอจากเขาไปถึงต้องทำขนาดนี้
แม้จะยังฉงนสงสัยแต่ณาดาก็ยิ้มบางออกมา ยอมรับปากทั้งที่ใจรู้ดีว่าเขาไม่ต้องการให้เธออยู่เป็นหนามยอกอก เมื่อเสร็จธุระ ณาดาก็ขอตัวกลับห้อง
“แม่ครับ ผมขอตัวครับ…” แผ่นดินรีบออกจากห้องมารดาเดินตามเธอมาติด ๆ มือใหญ่กระชากแขนแล้วลากตัว
เธอเข้าห้อง ปิดขังไว้ไม่ยอมให้หนี เขาเดินเข้าใกล้ณาดาที่หลบเลี่ยงไปไหนไม่ได้ ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อมองอีกฝ่าย แผ่นดินปิดปากห้ามหญิงสาวส่งเสียงร้อง เขากระซิบกระซาบบอกความนัยต้องการบางอย่างจากเธอ
“คุณจะทำอะไรคะดากลัว… ปล่อยดาออกไปเถอะค่ะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะไม่ดี...” เขาไม่ฟังสิ่งที่น้องสาวนอกไส้พูดสักนิด แต่กลับสั่งให้เธอทำตามที่เขาบอก
“เลิกเรียกฉันว่าคุณสักที ไม่ชอบ เอาใหม่เรียกพี่ว่าพี่...” เขาให้เธอเรียกเขาว่าพี่ทำไมกัน นี่จะมาไม้ไหนอีก เธอสับสนว้าวุ่นใจหมดแล้ว
คนตรงหน้าคิดจะปั่นหัวเธออย่างไรก็ได้ตามใจเขางั้นหรือ เมื่อน้อยอกน้อยใจแต่ทำอะไรไม่ได้ น้ำตาก็เริ่มไหลรินออกมาแทน ทำเอาชายหนุ่มงุนงงกับกิริยาท่าทางที่เอาแต่ร้องไห้ของเธอ
“เป็นอะไรของเธออีก” ผู้ชายอย่างเขาไม่มีทางเข้าใจผู้หญิงอย่างเธอได้เลยว่าอ่อนไหวแค่ไหน เธอไม่ได้ร้องไห้พร่ำเพรื่อ เพียงแต่น้ำตาที่ไหลออกมาก็เพราะความอัดอั้นตันใจต่างหากแผ่นดินนั่งเกาหัว เขาไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น แต่ทนเห็นน้ำตาเธอไม่ได้อีกต่อไปจึงพยายามหาทางให้เธอหยุดร้องให้ได้ ชายหนุ่มเรียกให้เธอเข้าไปหา
“มานี่ มานั่งนี่...เป็นอะไรบอกพี่...” เสียงเขาอ่อนโยนลงไม่แข็งกระด้างเหมือนเมื่อกี้อีกแล้ว เขาลูบไล้พวงแก้มที่ยังมีคราบน้ำตาติดอยู่ นิ้วเรียวปาดมันทิ้งไปไม่ให้เลอะใบหน้าสวย
ก่อนที่จะบรรจงจูบกลีบปากชมพู ดูดกลืนความหวานค่อย ๆ เลื่อนมือลงผ่านคอเสื้อล้วงลูบเต้าอวบ มือใหญ่ปลดกระดุมทีละเม็ดจนหมด แล้วผลักร่างบางลงไปนอนทาบกับเตียงนุ่ม
ณาดาปรามไม่ให้เขาทำเกินเลยไปมากกว่านี้ ทว่าเขาไม่ฟัง กลับขึ้นคร่อมร่างบาง นาบลำตัวเบียดกายอันใหญ่โตพลางจัดการถอดเสื้อผ้าให้พ้นกาย
“อืม… พอเถอะค่ะดาว่าคุณ... เอ่อพี่พอแค่นี้นะ...” เสียงปรามเริ่มฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง เขาไม่อยากเสียเวลากับสิ่งที่ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว น้ำตาของเธอพรั่งพรูขอความเมตตาจากพี่ชายนอกไส้ แต่ดูเหมือนจะไร้ผล เธอไม่ให้เขาทำแบบนี้มันเป็นการขืนใจเพราะเธอไม่ได้ยินยอม
“พี่คะ เห็นใจน้องดาเถอะค่ะ…” เขาเงยหน้ามองณาดา ก้มมองเนื้อตัวของทั้งคู่ก่อนจะได้สติขึ้นมา นี่เขาคิดทำบ้าอะไรของอยู่ ลุกสิลุก นั่นมันน้องสาวแกนะเว้ย ถึงจะน้องนอกไส้ก็เถอะ
แผ่นดินผุดออกไปยืนริมระเบียงสูดอากาศ มือใหญ่จับราวระเบียงแล้วตบมันแรง ๆ ระบายความอัดอั้น เขาเกือบจะหักหาญน้ำใจน้องสาวตัวเองไปแล้ว ณาดาจัดเสื้อให้เข้าที่บนเตียงนอนหลังใหญ่ของชายหนุ่ม
เท้าน้อย ๆ อยากก้าวไปหาใจจะขาดแต่เธอทำได้เพียงยืนมองเขาภายในห้อง ลมโชยมาพัดผ้าม่านปลิวไหวทำให้คนทั้งสองยืนสงบนิ่งไม่พูดจา เขาเดินเข้ามามองเตียงกว้างที่เคยมีเธอคนนั้นนอนอยู่บนเตียง กลิ่นกายเธอยังติดผ้าอยู่ไม่จาง เขาสวมเสื้อให้เรียบร้อยแล้วเดินไปยังห้องอาหารของบ้านหลังใหญ่