ลิขิตรักหัวใจ - ตอนที 1 จุดเริ่มต้น โดย แสงฉาย จอมเกล้า @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-หญิง,รัก,ดราม่า,ไทย

ดราม่า,18+,นิยายโรมานซ์,ความรัก

ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน “ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ “ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล “อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน “ด่าดาจบแล้วใช่…” “ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…”  นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย 

ผู้แต่ง

แสงฉาย จอมเกล้า

เรื่องย่อ

ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน

“ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ

“ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล

“อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน

“ด่าดาจบแล้วใช่…”

“ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…” 

นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย 

ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 1 จุดเริ่มต้น,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 2 ไอ้ขี้เมา

ทานข้าวเย็นด้วยกัน เขาไม่วายมองณาดายืนหลบหลังมารดาตน ส่งสายตาหยาดเยิ้มยั่วเย้าให้สาวเจ้าขนหัวลุกผวากลัวเขาขึ้นมาจับจิต สุดาแตะเบา ๆ ให้คลายกังวลใจที่เจอเขาจู่โจมไม่ทันตั้งตัว

 

“ไม่เป็นไรนะลูกพี่เขาแค่หยอกเล่น...” แต่ดูเหมือนหญิงสาวไม่สนุกด้วยเลย เธอยังหวั่นใจไม่หาย ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มานานมาก ๆ ไปกินรังแตนมาจากที่ไหน มาลงกับคนที่บ้าน แผ่นดินนึกถึงภาพใบหน้าหวานณาดาพลันส่วนนั้นผงาด เขาต้องจัดการให้งูยักษ์สงบก่อนที่ใครจะเข้ามาเจอ

 

“ยายบ้า…” เขาสบถกับตัวเองดัง ๆ กว่าเจ้าโลกเขาจะลดความตื่นตัวกินเวลาพอสมควร เล่นเอาเหงื่อตกกว่าจะอาบอะไรเสร็จอีกครึ่งชั่วโมงได้ สุดาใช้คนมาตามเรียกไปกินข้าว เสียงเคาะประตูดังเป็นระยะ

 

 

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...!!!

 

ชายหนุ่มกระชากลูกบิด อ้าปากเตรียมต่อว่าเต็มทีเจอกับสาวสวยตรงหน้าเขาแทบพูดอะไรไม่ออก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อ้าแขนสวมกอดรัดอย่างเต็มอกเต็มใจ

 

“มาได้ไงครับ...” เขาถามคู่หมั้นสาวขณะโอบประคองพาเข้าห้อง เหลียวหลังมองมีใครคอยสอดส่องไปรายงานแม่หรือเปล่า

 

ณาดาแอบเมียงมองอยู่ไม่ไกล นัยน์ดวงตาเปี่ยมด้วยความหวังสลดลงเมื่อเขาพาคู่หมั้นคู่หมายหายเข้าห้อง เธอแอบรักพี่ชายต่างสายเลือดตั้งแต่รู้ว่าเขาไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ กว่าเกือบสิบปีเต็ม ขอได้แค่เฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ เธอเคยหวังว่าสักวันเขาจะหันมาสนใจเธอบ้างสักนิดเพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ

 

เขาตวาดเสียงเขียวให้ได้ยินกันทั่ว ณาดายืนอึ้งตัวชาหน้าชาทำอะไรไม่ถูกขาก้าวแทบไม่ไป คู่หมั้นสาววิ่งออกมาจากห้อง

 

น้ำหูน้ำตาพรั่งพรูออกมา ใบหน้าพี่ชายมีรอยฝ่ามือ แผ่นดินกอดเอวไม่ปล่อยอ้อนวอนอย่าไปจากเขาเลย เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ

 

“อย่าไปจากผม…” น้ำตาลูกผู้ชายไหลหลากอ้อนวอนขอให้อยู่ เขายอมทุกอย่างไม่ว่าเรื่องอะไรแต่อย่าไป หญิงสาวไม่ฟังเสียงทัดทานจากเขาสักคำ ร่ำร้องให้ปล่อยแขนกำยำจากเอวเธอได้แล้ว คนทั้งบ้านยืนไม่กล้าเข้าไปห้ามกลัวใจชายหนุ่ม ณาดาเสี่ยงเข้าไปช่วยพูดแทนพี่ชาย

 

“คุณกะทิคะ...ดาว่าค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จา… เถอะนะ.” ชายหนุ่มปาดน้ำตาลวก ๆ หันมองหน้าน้องสาว หวังดีคิดช่วยเขา

 

“ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วค่ะ… ทิจะถอนหมั้นให้เร็วที่สุด” ชายหนุ่มแทบล้มทั้งยืนสิ่งที่เธอพูดย้ำเตือนให้เขาตายทั้งเป็น แผ่นดินยื้อยุดแขนไม่ให้ถอดแหวนที่เขาสวมให้ ยื้อแย่งกันไปมา ณาดาร้องห้ามไม่มีใครฟังใครเอาอารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่

 

“แม่บอกให้หยุดทั้งสามคนนั่นแหละ…” สุดาห้ามปรามให้ต่างฝ่ายต่างแยก

 

ณาดาเดินไปหยิบแหวนมาส่งคืนให้มารดา สุดาเรียกคนทั้งสองไปนั่งคุยห้องรับแขก เธอสั่งไม่ให้ใครมารบกวนเวลาเธอคุย

 

ณาดานั่งรอด้านนอกใจจดจ่อรอฟังคำตอบเธอภาวนาขอทั้งสองยังคงรักกันเหมือนเดิม

 

ทั้งสามออกมาพร้อมกัน นิ้วนางข้างซ้ายไม่มีแหวน ณาดามองหน้ามารดาเลี้ยง